Geniaal nummer.

als je een sferische lp hebt dan klinkt die wel bijzonder. iets te lang in de zon gelegen misschien.

11. The Smiths – How Soon is Now (1985)

#2 in Britpop.
#18 van ArthurDZ, #93 van Paap_Floyd, #98 van kemm, #15 van Dwejkk_, #28 van nclo, #12 van deric raven, #16 van chevy93.

Zoals wel meer jongens droomde ik in mijn puberteit (en daarna) geregeld van onbereikbare meisjes die ik, als ik er al mee durfde te praten, sowieso niet uit durfde te vragen. Maar wat moet je dan met je emoties? Gelukkig was er iemand die me begreep. Want meestal kwam het op het volgende neer:

Others conquered love - but I ran
I sat in my room and I drew up a plan
but plans can fall through as so often they do
and time is against me now

Toch kwam het wel eens voor dat ik op een feestje een leuk meisje tegenkwam en daar de hele tijd mee praatte. Maar ja:

Yes, I know my luck too well
And I'll probably never see you again

En inderdaad. Ook met uitgaan had ik weinig succes.

There's a club if you'd like to go
you could meet somebody who really loves you
so you go, and you stand on your own
and you leave on your own
and you go home, and you cry
and you want to die

Nouja, de doodswens viel wel mee, maar verder was het, I can relate!

Inmiddels zitten we op 65 nooit eerder geposte nummers en 6 artiesten uit de MuMeLadderfinale.

Nog iemand die een gok wil doen wat er in de top tien staat?

The Smiths, alle tjes van de wereld, toch zag Moz het niet zo somber in.
And if a double-decker bus
Crashes into us
To die by your side
Is such a heavenly way to die
And if a ten-ton truck
Kills the both of us
To die by your side
Well, the pleasure - the privilege is mine

Ik lees toch een duidelijke doodswens in die tekst!

Goed zo, " Well, the pleasure - the privilege is mine" die Moz toch.

tekstueel in dezelfde hoek als "if it's not love then it's the bomb (the bomb, the bomb) that will bring us together"
of
"En als de bom valt
Dan lig ik in mijn nette pak (etc)
Onder de flatgebouwen van de stad
Naast jou"

Dat zal wel meevallen. The National zat pas vanaf High Violet bij 4AD en de albums na High Violet bevatten weinig nummers die echt grote (moderne) klassiekers lijken te worden. Daarbij zit het label vol met gewaardeerde bands als Cocteau Twins, Dead Can Dance en Pixies.

Valt denk ik wel mee, wat Chevy zegt.
Verder gewoon Gretz uitsluiten

Nou nou, ik ben ook maar in m'n eentje Gewoon de regels net zo opstellen als PBH laatst bij Jack Antonoff. Users mogen max. 3 nummers van één uitvoerende nomineren.

Jij leest ook alles

Wat betreft How Soon is Now, sinds die als ca 2 minuten edit in de versie van Love Spit Love als opener van 90s serie Charmed is gebruikt vind ik die 6+ minuten van the Smiths wel erg lang.
Versie van Tatu trouwens ook erg goed.

Zo onvoorspelbaar is mijn lijst toch niet?

Duh!

Sufjan, Young Fathers etc

Sowieso Da Mystery of Chessboxin', neem ik aan?

Sowieso nog de

#1 in Britpop.
#1 in noise pop
#1 in Post-)Punk/New Wave (of was dat This Mortal Coil?)

Teenage Fanclub, Ride, Wire, Sufjan?

En het is dat we Luka al hebben gehad, anders was er nog een mooi schaaknummer van Suzanne Vega.

oh ja en voordat ik het vergeet, ik verwacht sowieso nog "Weird Al" Yankovic en Die Antwoord

Ik heb niet alles gezien maar er zitten zeker een paar handenvol van mijn favorieten in deze lijst dus raakvlakken hebben we zeker maar dat wist ik al. Aan de andere kant is je smaak zó breed dat er ook een paar dingen tussen zitten die me minder aanspreken (Joe Jackson, Doe Maar, Yes). Je top 10 kan dan ook van alles zijn maar mss komt Once Around The Block nog voorbij?

Sowieso Mariah Carey op 1

Rick Astley is met name de artiest die ik nog verwacht.

Ik wacht nog altijd op Manuel Göttsching - E2-E4.

Niet The Hoff?

Ik overweeg het antwoord erop te nomineren voor de Witte Trui van volgend jaar.

Oeps, dat was The Police, vergeten erbij te zetten.



Ik heb niet gezegd dat ik maar één nummer per artiest doe, dus mevrouw herbivoor kan best.

Dus nog eentje van Loveless

Hee, dat is de regio waar Kings of Convenience uit komt!

Aha, een hint naar obscure scandinavise black metal, stoer.

10. Pixies – Broken Face (1988)

Eerdere Pixiesfans in dit draadje wilden geen gezichtsverlies lijden.

In 1989 hoorde ik Monkey Gone To Heaven op de radio. Goed nummer, dus toen ik bij (waarschijnlijk) de V&D het cassettebandje tegenkwam waar dat nummer opstond kocht ik het. Wat bleek: op de plaat bleken nog veel betere nummers te staan! Debaser, Hey, Tame, noem maar op. Wat een geweldig album!
Toen wilde ik natuurlijk ook het vorige album hebben, maar dat was niet zo makkelijk te krijgen. Gelukkig nam begin 1990 iemand de cd Surfer Rosa/|Come On Pilgrim op. Wat bleek: dat was nog beter dan Doolittle :O Vooral de eerste vier nummers van het album en River Euphrates gaven me een onbedwingbare drang tot bewegen. En jullie begrijpt: dat zijn dan wilde bewegingen, al hield ik me in de trein of zo nog wel in. Verder, die stem van Kim, wat een afrodisiacum! Figuurlijk dan he, want zie verhaal bij 11.

Een favoriet uitkiezen was nog niet zo makkelijk. Het moest een nummer van Surfer Rosa worden, dus Debaser viel af. En met Kim Deal, dus Something Against You viel af. Niet veel langer dan twee minuten (Wikipedia over Doolittle: “Norton's suggestions were not always welcome, and several instances of advice to add verses and increase track length contributed to the front man's building frustration. Eventually, Francis took Norton to a record store, where he handed him a copy of Buddy Holly's Greatest Hits, in which most of the songs are about two minutes long. He told Norton, "If it's good enough for Buddy Holly …") dus Bone Machine viel af. En van de twee die overbleven vond ik het logisch de gekste te nemen.

Broken Face begint raar en dat zou best wel eens een idee van producer Steve Albini (die slechts 1500 dollar verdiend heeft aan de plaat, geen royalties) geweest kunnen zijn, want die stopte meer rare dingen in de plaat (zoals conversaties aan het begin of einde van een nummer). De tekst is trouwens ook raar, bijvoorbeeld:

There was this boy who had two children with his sisters
They were his daughters, they were his favorite lovers

Maar de energie in de plaat! Super. En Kim zingt mee, zoals het hoort.

Het is jammer dat de Pixies het hoge niveau van Surfer Rosa en Doolittle niet konden volhouden. Tijdens de opnamen van Doolittle hadden Black Francis en Kim Deal vaak ruzie en daarna werd het in feite een éénmansband van Francis, met Deal en de anderen als veredelde sessiemuzikanten. Dat had als gevolg dat ze met Bossanova en Trompe le Monde twee matige platen afleverden en het was dus maar beter dat ze er mee stopten. Zoals het shirt dat ik toen vaak droeg zei: Death to the Pixies!

http://www.serishirts.com/12410-11597-thickbox/t-shirt-death-to-the-pixies-black.jpg