9. Bic Runga – Something good (2002)

De rest van Musicmeter schrijft met Parkers.

Soms vraag ik me af hoe iemand zo goed kan zingen. Niet heel vaak, want dan krijg je inflatie, maar wel bij Something Good. En de volgende vraag is dan: hoe kan ze zo goed zijn en zo weinig waardering krijgen? Of nouja, Bic (spreek je niet uit als de balpen, maar ongeveer als bec, een of andere Chinese klank) krijgt in Nieuw-Zeeland heel veel waardering: 19 New Sealand Music Awards bijvoorbeeld (eerste in 1996, laatste in 2016) en haar eerste drie albums kwamen binnen op nummer 1. Een superster dus bij onze tegenvoeters. Maar daarbuiten? In Ierland heeft ze wel enig succes (het album Beautiful Collision waar Something Good op staat stond daar in de top 10) en in Australië ook een beetje en dat is het wel. Het zal wel een kwestie van promotie zijn? Als een DJ van Radio 2 haar muziek oppikt zou ze zomaar in de top 2000 kunnen komen volgens mij. Of zit ik dan te veel in mijn eigen bubbel?

Maar hoe heb ik een zangeres die buiten haar eigen land weinig bekend is leren kennen? Dat vraag ik me nu ook af, ik vermoed dat ik op een muziekblog over haar las. En zangeressen met lieve stemmen, ik hou ervan. Dat heeft Norah Jones ook wel, maar de muziek van Bic is spannender en mooier.

Overigens zijn er Nieuw-Zeelandse artiesten die wel weten hoe je wereldwijd beroemd wordt. De broers Finn bijvoorbeeld. Dat treft: Neil doet mee op het album Beautiful Collision (of hij op Something Good meedoet weet ik niet) terwijl Tim zelfs meezingt op een live-opname van het nummer: Something Good, a song by Tim Finn, Bic Runga, Dave Dobbyn on Spotify - open.spotify.com

Dus het is niet dat ze geen mensen kent die haar kunnen tippen hoe je de wereld verovert. Maar misschien vindt ze het wel goed zo.

Bossanova matig ???

Toch wel wonderlijk dat van de 22 jaar die Pixies bestaan heeft er 16 in reünie-vorm zijn.

Bossanova en Trompe Le Monde vind ik ook een stuk minder dan de eerste 2 (en Come On Pilgrim).

8. Prefab Sprout – Cruel (1984)

#20 van dazzler
#1 in art pop.

Ik schreef al eerder over Prefab Sprout, en dan vooral over het album Jordan the Comeback. Dat (4.00, 123) is samen met Steve McQueen (4,04, 272) duidelijk de favoriet op Musicmeter. Mijn favoriet is echter Swoon (met klein verschil, dat wel). Daarover parafraseert Dazzler Jan Vollaard:

“In muzikaal opzicht past het debuutalbum precies tussen de jazzy folkpop van Everything But the Girl en de meer rock-georiënteerde halfakoestische muziek van Aztec Camera. Over het algemeen bevat Swoon prettige zondagochtendmuziek, voornamelijk bepaald door de folky zang van McAloon en Smith, terwijl de minder voorgekookte wendingen ervoor zorgen dat de oortjes gespitst blijven. “

Zondagochtendmuziek met minder voorgekookte wendingen, dat is wel een goede beschrijving. Het klinkt veelal lief en zoet, maar je kunt als luisteraar niet rustig achterover leunen, want dan mis je van alles. Zoals in het nummer Cruel. Wat vindt de al genoemde Dazzler daar trouwens van?



Zo had ik het nog niet gezien, maar zit wat in. Maar minder voorgekookte wendingen hadden we het over. Het begint zoet met een soort belletjes, maar dan komt meteen de spanning in het nummer met de door Wendy geflankeerde stem van Paddy. Dat duurt niet lang en we gaan naar smooth jazz over. Toch maar even achterover leunen. En dan komen we vanzelf bij het hoogtepunt: Paddy en Wendy die papapapapapapapapapapapapa zingen (daar is er weer eentje ranja). Is er iets mooiers? Op zich wel, maar niet zo heel veel. Tijdens de coupletten is er de twijfel: de instrumentatie nodigt uit tot loungen, maar de stem dwingt tot actief luisteren. En dan is er ook nog een einde, een echt einde. De gospel en blues hoor ik niet zo, afgezien van de tekst, maar een juweeltje, ja dat is het.




Edit: Voor de fans van Elvis Costello: zijn versie van Cruel!

toch is papapapapapa wel wat anders dan paparamparam

overigens klinkt dit nummer best wel deacon blue-achtig, meer dan andere die ik van ze ken

The Smiths top

7. Badly Drawn Boy – You Were Right (2002)

De titel slaat niet op mijn voorgangers.

Eerder schreef ik over hoe ik Badly Drawn Boy had ontdekt via de soundtrack van een film. In hetzelfde jaar als de soundtrack kwam ook het album Have You Fed the Fish? uit en daar staat zijn enige Britse toptienhit op: You Were Right. Niet alleen dat, het is ook nog het belangrijkste nummer van het album, waar in andere nummers (in ieder geval I was Wrong en Tickets to What You Need) naar verwezen wordt. Het is ook zijn beste nummer, qua muziek, maar zeker ook qua tekst.

Het vertelt het verhaal van iemand die een relatie had. Dat is misgelopen en het is zijn schuld, zo geeft hij toe:

And you
Were right to bide your time
And not buy into my misery

Hij had meer kunnen doen toen het nog aan was. Maar hij deed niks:

I
Remember doing nothing
On the night, Sinatra died
And the night, Jeff Buckley died
And the night, Kurt Cobain died
And the night, John Lennon died

De liefde is echter niet over, integendeel.

An' I
Just had a dream the other night
I was married to the queen
And Madonna lived next door
I think she took a shine to me
And the kids were all grown up
But I had to turn her down
'Cause I was still in love with you

Maar hij belooft beterschap.

And this was a lesson learned
I'm happy to be your fool
And get your tickets to what you need
I'm turning the lights down low
I'm ready to make my move
I'll get you tickets to what you need

“Songs are never quite the answer” maar hopelijk heeft dit liedje hem geholpen. Het mooiste liefdesliedje sinds het lichtje.

Erg fijn nummer inderdaad, ik was deze helemaal vergeten.

6. My Bloody Valentine – Strawberry Wine (1987)

#1 in noise pop. Eerdere MBV-fans deden niet aan rijm.

Soms denken mensen dat ik een supergoed geheugen heb, maar dat is helaas niet zo. Dat is voor dit topic jammer, maar gelukkig heb ik hulpmiddelen. Volgens mijn administratie (ik hield het keurig bij, wat nu goed van pas komt) kocht ik de LP Ecstacy and Wine op 26 november 1991 en dat was de 384e album dat ik toen bezat. Toen pas! Ik was net begonnen met mijn studie psychologie, maar nog niet op kamers. Ik zal dus vaak in de trein op mijn walkman te luisteren. Dat is relevant. My Bloody Valentine is namelijk bij uitstek geschikt om per koptelefoon te luisteren.

MBV kun je de godfathers of shoegaze noemen, maar ze worden ook wel onder noiserock geschaard. Een muur van geluid komt je tegenmoet en bij de eerste beluistering zou iemand kunnen denken “Ik hoor alleen maar herrie.” De kunst is goed te luisteren, naar de vocalen. Die zijn echt prachtig en vooral de vrouwelijke vocalen worden vaak als extra instrument gebruikt.

Strawberry Wine is niet bepaald het populairste nummer van MBV, ik vermoed dat zelfs sommige meelezende fans van de band het nummer niet of niet goed kennen. E&W is niet eens een echt album maar twee EP’s (E en W dus) bij elkaar. Het kan zijn dat het feit dat het mijn favoriet is omdat het mijn eerste MBV-album was, maar ik hou het op dat het het ultieme voorbeeld is van wat de muziek van MBV zo mooi maakt.

Het begint met de geluidsmuur. Je hoort melodie van gitaren, maar wat is het op de achtergrond? Een continue ruis lijkt het. Dan komt de zang van Kevin begeleid door engelachtige zang vam Belinda die steeds de laatste woord van een zin zingt als een lange toon. Dan de brug, daaaah daaaaaaaah, nog steeds engelachtig. Klein instrumentaal stukje en dan weer KS met engelachtergrond en dan eindigt het binnen 2.5 minuut met een daaahhhhhh. Ik kan er totaal in opgaan.

Pak je koptelefoon of oortjes erbij, steek hem in je computer, tablet of telefoon en luister de Youtubelink.

Verrassing

Geen diskwalificatie naar de rest van je stukken (of de muziek), maar dit is toch wel mijn favoriete onderdeel van jouw lijst.

Ja ook de oude MBV was al goed... zo hoog zou ik ze nooit zetten maar zeker veel meer de moeite waard dan velen vaak beweren.

Je MuMe-administratie is wat minder op orde, anno 2020 sta je op 198 stemmen

Leuk dat Bic Runga voorbij komt! Ik heb haar muziek als het goed is via last.fm ontdekt. Behoorlijk ondergewaardeerd, en inderdaad best onbegrijpelijk dat ze wereldwijd niet veel bekender is. Mijn favoriet van Beautiful Collision is Get Some Sleep

Nou, met de algemene mening over This Is Your Bloody Valentine ben ik het eigenlijk wel eens

jammer

Goedzo!

5. Sufjan Stevens – Chicago (2005)

#12 van Pepino, #26 van Grafmat, #49 van Sunderland, #18 van aERodynamIC.

In 2007 kocht ik Come on Feel the Illinoise, ongetwijfeld wegens de positieve kritieken. Want dit schreef ik toen in mijn weblog:



Het is misschien nog steeds wel de laatste cd die ik kocht. En mijn laatste T-shirt is geloof ik deze:

http://ih0.redbubble.net/image.104751295.8153/ra,unisex_tshirt,x1000,322e3f:696a94a5d4,front-c,235,200,225,294-bg,ffffff.u3.jpg

Anyway, ik weet niet meer hoe vaak ik het album destijds al beluisterd had (ik gok niet vaak, gezien mijn beschrijving) maar door het highschoolkoor begon ik Chicago erg te waarderen. Het nummer gaat over de zoektocht naar schoonheid en waarheid en de fouten die je onderweg maakt. Althans, volgens onderstaande interessante analyse van Illinois (de korte titel van het album schijnt zonder e te zijn, al is Musicmeter het daar niet mee eens):




Dat Sufjan populair is hoef ik op Musicmeter niet te vertellen, maar hoe komt het dat hij nooit op de radio wordt gedraaid? Althans, vast wel ergens op de wereld op een radiostation, maar niet op Radio 2 of 3 terwijl hij daar best zou passen en zelfs niet op KX Radio (als ik http://watiseropderadio.nl/zoek/Sufjan+Stevens mag geloven). Ik snap daar echt niets van. Maar zo kunnen we Sufjan een beetje als van ons beschouwen. Binnen MuMe zijn er wel verschillende stromingen, zo heb ik gemerkt. Je hebt de Illinois- en C&L-fans; en bij de Illinoisfans heb je weer de Clownesken en de Chicagisten. Ik hou wel van depri muziek (zelfs een uitgebreide playlist ervan gemaakt, Sad, depressed, down and melancholic on Spotify - open.spotify.com en toch ben ik een Chicagist. Chicago is namelijk niet alleen vrolijk, maar ook melancholisch. En, zoals ik al een paar keer geschreven heb, daar hou ik erg van. Wel in de albumuitvoering trouwens, de latere singleversie vind ik minder.

4. The Smiths – Cemetry Gates (1986)

#1 in britpop. Eerdere Smithsfans hechtten aan correcte spelling.

In oktober 2011 werd de Greatest Hits of The Smiths georganiseerd door Dazzler. Toen was ik nog geen lid, maar als ik meegedaan had, dan was Cemetry Gates vast mijn nummer 1 geweest. Jaja, ik moet weer eens afwijken van de rest van MuMe, of.. eigenlijk valt dat wel mee, want tot mijn verrassing bleek het toch wel een favoriet van mensen te zijn en eindigde het op plaats tien. Ook Dazzler bleek in zijn begeleidend commentaar verrast trouwens.

Ik heb het al diverse keren over de combinatie van vrolijkheid en melancholie gehad en die is in dit nummer zeer aanwezig. Mozzer hield ervan over begraafplaatsen te lopen (en had desondanks moeite met de spelling van het woord cemetery) en in het nummer lijkt hij er zich ook te vermaken. Zijn favoriete dichter (Oscar Wilde) ligt er! En Keats en Yeats die net als Moz een fascinatie voor de dood hadden (die in drie verschillende landen begraven liggen, maar dat terzijde).

De tekst vind ik ook heel mooi, maar daar is wel iets mee.

If you must write prose/poems
The words you use should be your own
Don't plagiarise or take "on loan"

Morrissey heeft namelijk zelf plagiaat gepleegd met dit nummer! Een behoorlijk deel van de tekst komt uit de film The Man Who Came to Dinner. Hier een stukje. Wel een mooi stukje plagiaat. Ook in andere nummers zitten vol met stukjes eh, laten we het inspiratie noemen, een overzicht ervan kun je hier vinden (posting van 2 june 2018). Maar is het erg?

You say : "'Ere long done do does did"
Words which could only be your own
And then produce the text
From whence was ripped
(Some dizzy whore, 1804)

Zelfs de meest gekke teksten zijn niet heel origineel, lijkt Mozzelmans hier te zeggen (Ere long done do does did is dat overigens wel).

Maar los van het plagiaatgedoe, het is een mooie tekst over vergankelijkheid die op de mozmanier een goed einde heeft.

Ik vraag me bij MBV altijd af of liefhebbers soms ook hun stofzuiger aanzetten alleen om te genieten van het geluid.

Dat is een heerlijke zwelglijst!

Weet ik niet of Dizzy Whore het daar mee eens is...

Wel een van de allermooiste Smiths-liedjes, ja.

Hm, geweldig nummer maar toch mijn minst favoriete nummer van TQID en dat album bevat nog wel mijn mooiste liedje ooit, maar die komt niet meer uit de tekst van Poek op te maken is dat Over

Mijn favoriet van TQID, maar Meat is Murder is mijn prijsplaat

3. The Chills – Look for the Good in Others and They'll See the Good in You (1987)

Wel gezocht, maar dit goede nummer niet gevonden bij andere lijstjes.

Het eerste album dat ik van The Chills kocht (nadat ik Heavenly Pop Hit op 12’’ had gekocht) was Kaleidoscope World. Hierop staat o.a. het prachtige Pink Frost (bekend van de ladder) en I love my leather jacket (de jas die de aan leukemie overleden drummer Martyn Bull aan zanger Martin Phillips naliet). Een ander bijzonder nummer is Dream by Dream. Het is geschreven en wordt gezongen door bassist Martin Kean, die verteld was dat hij de band moest verlaten.

Well - they persuaded me
I had to leave the band
The reasons given I didn't understand
They said "Now Martin - if you really cared"
I felt I had to - I'm feeling really scared
They killed my best dream dead

Kean werd daarna de eerste bassist van Stereolab, maar ook daar moest hij na één album weg. Arme gast. Maar goed, ik wil het eigenlijk hebben over het eerste reguleire album van The Chills en het tweede album dat ik van ze kocht, Brave Words.

The Chills - Brave Words (1987) laat Rain en Wet Blanket als favorieten zien. Vooral de laatste is dat ook van mij, een heel mooi liefdesliedje. Nog wat favorieten: Push lijkt ook te vertellen over een ongelukkige (en bazige) (ge)liefde en vooral hoe hij de titel zingt vind ik mooi. Het titelnummer, Brave Words. Wat hij precies probeert te zeggen weet ik niet zeker, maar het lijkt te gaan over dat hij mensen onbezorgd ziet leven (watching the positive people..)en hij denkt “Ja maar, zie je dan niet de wereld om je heen?”. Soms wil hij ook zo zijn (sometimes I wish I could join them) maar hij weet waarom niet (if they retained their aspirations they might have a chance one day) en dat het anders kan (cause I'd much rather go down fighting then at least I could go with pride). Liever vechten van vluchten (I'd rather go trying to battlem battle the doubts inside, instead of watching the wrinkles grow deeper and noticing varicose veins.) Ik weet niet zeker of ik het met hem eens ben omdat ik niet zeker ben van zijn punt, maar toch voel ik, I can relate.

Jullie hebben gelezen over de invloed van The Smiths op mijn leven en zo komen we vanzelf bij Look for the Good in Others and They'll See the Good in You. De titel suggereert wellicht een moralistische tekst, maar het is meer iets waar hij zich nog aan vast kan houden in zijn liefdesellende. Het is namelijk uit:

You know we used to be one living thing
But now we're back to two

En hij bekent schuld:

Sorrow was my reward
'Cuz i'm unhappy with me too
Now i've learned that i am me
And me is not the same as you
Fa fa fa faaaaa

Maar we zijn al een tijd verder. Nieuwe ronde, nieuwe kansen? Helaas.

Last week just for a while
I thought i found someone at last
The woman in my future
Was a child from my past
Oh that was cruel of fate to give me hope
The first time in two years
Now i've learned just who my friends
Are and no one really cares
Fa fa fa faaaaa


Volwassen zijn is moeilijk, al zijn er lichtpuntjes.

Through all this there's still one thing
That sometimes sets me free
You know it's good to be an adult
But still believe the child in me
Fa fa fa faaaaa

Mooie tekst. Maar natuurlijk zijn de de herhalende laatste zinnen het mooist.

Over het algemeen vind het ik stofzuigergeluid bij MBV wel meevallen, behalve bij het nummer Clair. Dat klinkt inderdaad als een stofzuiger, of als een föhn, of als het publiek bij een boybandoptreden...

Wat een puike playlist, Poek!
Trots dat ik al twee keer in je lijst vernoemd ben.

2. Crooked Fingers - Sleep All Summer (2005)

(een beetje twee-achtig nummer op twee)

Ik ben vast niet de enige met zendelingendrang op dit forum. Eerder het tegenovergestelde waarschijnlijk, de actieve forumgebruikers zullen deze eigenschap vast meer dan gemiddeld hebben. Het zal te maken hebben met wat Chris McCandless bedacht voordat hij in alle eenzaamheid stierf in de wildernis van Alaska: Happiness only real when shared. Een pareltje wordt niet mooier of lelijker door de mening van andere mensen, maar het is toch fijn als je de ervaring van het luisteren kan delen.

Sleep All Summer is zo’n pareltje en die heb ik (met weinig succes) geprobeerd te promoten op Musicmeter. Vorig jaar in de Witte Trui de versie van Neko Case (met Erich Bachmann van Crooked Fingers), regulier laatste, herkansing één-na-laatste. Is ook een relatief matige versie. In 2017 de versie van The National met St. Vincent (erg mooi, voor beide artiesten wat mij betreft een hoogtepunt in hun repertoire), die deed het iets beter: 7e (van de 9) regulier, 6e (van de in de herkansing. Nog een jaar eerder deed in de ladder het origineel mee en die haalde 5 punten in de herkansing (zelf niet gestemd). Hopeloos? Nouja, niet helemaal, er is op MusicMeter minstens één ander persoon die dingen weet:



En op RYM weten ze ook dingen met een 4.17 gemiddeld (met slechts 12 stemmen, dat wel, en het heeft allemaal niets met mijn zendelingenwerk te maken).

Maar jullie kennen Crooked Fingers dus waarschijnlijk niet. Nou weet ik zelf eigenlijk ook weinig van ze. Of is het weinig van hem? Volgens Wikipedia begon het als een soloproject van Eric Bachmann en voegde hij later zijn vrouw toe aan de lineup (rare manier om het te omschrijven). En als hij tourt doet hij dat soms solo en soms met een volledige band. Kortom, de man weet zelf ook het antwoord op mijn vraag hierboven niet. Maar goed, het is niet de band/de man die ik wil promoten, maar het liedje. Het is de vooral de zangeres die het nummer zo maakt. Het gekke is dat ik lang niet wist van wie de vrouwelijke stem op het nummer is. Het blijkt Emma Pollock te zijn en wie mijn top 100 goed gevolgd heeft weet dat die al eerder geweest is, op 40. En gezien mijn commentaar daar is het alleen maar passend dat er op twee een duet tussen man en vrouw staat. Maar er komt meer op dat gebied….

Wie

Ook nog nooit van gehoord, inmiddels wel beluisterd. Wel verfrissend al die niet zo MuMe-fähige namen.