Sabrina

Timber Timbre

Demon Host is voor mij ook zeker een top 100 nummer. Geweldige sfeer wordt daarin neergezet.

85. Open Mike Eagle – (How Could Anybody) Feel At Home


Moment: 2:16, met het emotioneel gerapte “And we got to the bar but then O'Doyle’s was closed/And it never was closed/Even whenever it snowed/Every night it was there”.

Als sociologiestudent heb ik me door menig paper, college en groepsproject heen gewerkt om te leren over het concept van gentrificatie. In een academische setting verhoud je echter logischerwijs met een redelijk klinische, afstandelijke blik tot dit onderwerp. Ik zou daarom graag het album waar dit nummer van afkomstig is willen introduceren als verplichte kost voor ieder vak over gentrificatie. Open Mike Eagle geeft namelijk, vooral in dit nummer, echt een gezicht aan de onmacht die gevoeld wordt wanneer lokale buurthuizen worden vervangen door chai-lattebrouwerijen terwijl het publiek van laatstgenoemde het publiek van eerstgenoemde uit de buurt biedt. Hij doet dit door het beschrijven van de vriendschappen die hij vormt rondom de lokale bar, van de betekenis die hij hieraan geeft en van zijn ongeloof wanneer deze gesloten wordt, en raakt hiermee nogal wat emotionele snaren. Koppel dat aan een werkelijk fantastische, subtiel dissonante en dreigende beat (deze man krijgt echt niet genoeg credits hiervoor) en een refrein om in te lijsten en je hebt een absolute klassieker te pakken.

84. Villagers – Courage


Moment: De subtiele samenzang op 2:09.

Villagers mogen dan vrij weinig hipstercred hebben, wat mij betreft is het vermogen van Conan O’Brien om de meest harmonieus denkbare folkpopliedjes te scheppen een klein standbeeld waard. Courage is daar het beste voorbeeld van, wat blijkt uit het feit dat dit zo ongeveer het enige liedje in mijn muziekverzameling is dat werkelijk al mijn vrienden en familie wel kan bekoren. Ik denk dat dat komt doordat dit een groot klein liedje is. Het is namelijk iets in die kleine trilling in Conans stem in het refrein, in dat berustende gitaarwerk of in die bekrachtigende tekst (ik ben gelukkig nog niet cynisch genoeg om hem corny te vinden), wat het nummer bij eerste luisterbeurt al iets erg groots meegeeft, ondanks zijn nogal subtiele invulling. Voor hoe zalvend het nummer is, zitten er echter best een paar muzikale eigenwijsheden in – een akkoord dat net wat korter duurt dan je zou verwachten, een compleet nieuwe zanglijn in het tweede couplet, twee extra tellen die erbij worden gelijmd in het refrein – wat het bovendien een ongelooflijk fijn nummer maakt om terug te spelen. M’n moeder is het daarmee eens, en na lang aandringen van haar kant heb ik het liedje dan ook op haar verjaardag teruggespeeld, wat gezien de tekst aan het eind van het eerste couplet een beetje vreemd werd.

83. The Mountain Goats – No Children


Moment: Aan het twijfelen tussen het “I am drowning, there is no sign of land/You are coming down with me/Hand in unlovable hand” en het “I hope you die/I hope we both die” dat meteen daarna volgt.

Shit, heb ik net voor een niet nader te noemen forumspel een niet nader te noemen Anything van Adrianne Lenker misschien wel één van mijn favoriete breakup-liedjes ooit genoemd, bedenk ik me nu dat No Children natuurlijk ook nog bestaat. In mijn verdediging: No Children is ook wel echt een heel ander type breakup-liedje. Waar het traditionele liedje in dit genre aan elkaar hangt van ingetogen zelfmedelijden en introspectie, heeft John Darnielle met No Children de meest pathetische, onsympathieke en daarmee cathartische muzikale middelvinger mogelijk bedacht. Over furieus aangeslagen gitaarakkoorden komt hij op een soort cabareteske maar daardoor niet minder overtuigende manier met geniale line na geniale line over zijn vurige haat richting zijn geliefde en zichzelf. Toch staat het liedje overwegend in majeur, en is de begeleidende piano eigenlijk nogal vrolijk; dit contrast maakt het allemaal extra lekker om keihard mee te schreeuwen. Vet veel zin in dat mijn toekomstige vriend op me vreemdgaat of zoiets, dan ga ik echt genieten van dit nummer.

82. Klô Pelgag – Rémora


Moment: 2:41, wanneer Pelgag niet een paar schepjes, maar een hele emmers naargeestigheid bovenop de break gooit.

Dan hierbij mijn favoriete nummer vorig jaar. Arcade Fire is één van de eerste bands waar ik als tiener fan van werd, maar met de jaren ben ik een beetje uit elkaar gegroeid met Butler en co., en daarmee onbewust ook met hun bombastische stijl. Met Rémora heeft Klô Pelgag desalniettemin bewezen hoeveel pracht er in goed ingezette bombast kan schuilen. Het nummer begint als schitterend zwierig popliedje zoals alleen Franstaligen die kunnen maken, met alleen een kort episch intermezzo als voorafschaduwing van wat nog moet komen. Datgene wat moet komen, namelijk, is het liedje dat voor een minuut compleet op pauze gezet wordt voor een niets minder dan grotesk middenstuk. En daar, mensen, worden we onderwezen over de kracht van een bombastische aanpak. Die sacrale achtergrondkoren, die apocalyptische drums, die lage trompetten - als je voor elkaar kan krijgen dat je het niet als kitsch laat klinken, zijn er weinig elementen die je nummer emotioneel sterker kunnen maken. Nog bewonderenswaardiger is hoe Pelgag niet lijkt te leunen op dit verbijsterende tussenstuk, en het moeiteloos opvolgt met nog een refrein. Ook hier bewijst ze de voordelen van vriendjes zijn met een orkest: hoe het motief dat ook in de eerste seconden van het nummer te horen is terugkeert, vergezeld door trompetten en een vrouwenkoor is om te janken zo mooi. Bombast is not dead!

(Ook maar even de clip erbij gelinkt, want die is ook echt geniaal in zijn naarheid)

I hope we both die!

En ook nog Open Mike in deze update.

Oeh, die liedjes van Villagers en Timber Timbre zijn erg prettige ontdekkingen.

81. Mason feat. Princess Superstar – Perfect (Exceeder) – Vocal Club Mix


Moment: 3:03: “The look, the lips, the tits, the taste/The hair, the eye, the skin, the waist/You see what I can do on a microphone/So think 'bout what I'm gonna do to you at home” weet iedere keer weer mijn innerlijke tijgerprint-bimbo naar buiten te brengen.

Een beetje vreemd dat ik het op dit punt in de lijst zeg, maar oprecht: als jullie één nummer gaan luisteren dat jullie nog niet kennen van deze honderd, laat het dan alsjeblieft deze zijn. Ik ben namelijk op een eenzame missie om dit de nieuwe algemeen erkende feestbanger te laten worden. Klik even op dat linkie, luister even mee en wees eerlijk tegen me, heb je ooit zoiets dansbaars gehoord? Perfect (Exceeder) bevat alle elementen om een bom te laten ontploffen op ieder feestje, met dat kneitercatchy synthmotief dat qua klank wisselt tussen stuiterende staccato en vervormde stortvloed terwijl het de gruwelijk lekkere trashy raps van Princess Superstar ondersteunt. En dan blijkt deze dj dus ook nog eens Nederlands te zijn! Dames en heren, vervul Uw vaderlandsche plicht, introduceer deze grenzeloze banger deze zomer op ieder feestje waarop U komt.

(En Belgen, draai ‘m alsjeblieft in solidariteit. Was ik bijna voor de tweede keer Belgisch-exclusief in dit lijstje)

Dat zegt meer over hipsters dan over Villagers, wat een geweldige band! Inmiddels ook twee keer live gezien, Conan O’Brien is echt een muzikant in hart en nieren.

Eens, erg veel zin in het aankomende album van deze liedjessmid. Was je ook bij de show in de Melkweg toevallig?

Nee, ik was aanwezig bij de concerten in de Melkweg en Paradiso na zijn plaat The Art of Pretending to Swim. Die plaat was ook meteen mijn intro tot Villagers, perfecte samensmelting van folk en electronica. Door de concerten ook oudere nummers gaan luisteren zoals het prachtige Nothing Arrived.

Ja, die bedoelde ik! Heerlijk optreden was dat.

Vreemd dat je dit erbij typt, ja; dit was toch een hit (in België), mede door de extravagante clip. Ik zou denken dat haast iedereen op deze site het wel kent... Dat het een banger is ben ik met je eens!

Hm, misschien is het een generatieding. Ik was tien toen dit nummer uitkwam, en hoewel veel andere muziek uit die tijd wel regelmatig voorbij komt (kwam) bij het uitgaan, heb ik deze nog nooit in het wild gehoord. Wulpse clip inderdaad wel overigens.

Drie liedjes voor het slapengaan trouwens, morgen meer:

80. Souls of Mischief – ’93 til Infinity


Moment: Als ze rond 4:11 aan het opnoemen zijn wie er allemaal aan het chillen zijn ben je me kwijt.

Rondom de allereerste lockdown vorig jaar besloot ik mijn tijd maar door te komen door een hiphop-toplijst te organiseren. Dit was deels met de hoop om eindelijk vriendjes te worden met de muziek van de grote namen van de vroege jaren van het genre, zoals een Wu-Tang Clan, Gang Starr of N.W.A. Helaas is deze vriendschap nooit echt van de grond gekomen. Wat ik door deze lijst wel heb ontdekt is Souls of Mischief, en daarmee mijn grote voorliefde voor de optimistische, jazzy rap uit deze periode die officieel - bijzonder lelijk - alternative hiphop wordt genoemd. Uiteindelijk kan ik me misschien gewoon meer vinden in deze jongens die zich wat minder met spierballenmeterij bezighouden, al moet ik daar meteen aan toevoegen dat ik had mogen hopen dat ik op m’n negentiende zo moeiteloos cool was als zij hier. De manier waarop ze elkaar hier naadloos aanvullen, niemand meer dan twintig seconden aan de beurt voordat de volgende mag, geeft het nummer iets broederlijks mee wat automatisch voor een gevoel voor optimisme zorgt in deze relatief eenzame tijden. Maar, laten we eerlijk zijn, naast de fantastische verses van vooral Phesto, is die grensverleggend zonnige beat misschien wel de belangrijkste factor in het vormen van de warme gloed die dit nummer uitstraalt. Iets in dat orgeltje (?) is misschien wel de best denkbare muzikale benadering van een zonnestraal rechtstreeks op je bakkes.

79. Extrawelt – Soopertrack


Moment: Handjes in de lucht bij 2:34.

Tuurlijk, als je in Amsterdam woont betaal je dan regelmatig wel 800 euro per maand voor een kamer van 7 vierkante meter, maar daarbij inbegrepen komt het voorrecht van een relatief lage drempel om fantastische dj’s aan het werk te zien. Zo heb ik me meerdere keren mogen omringen met honderden verdacht complimenteuze en bezwete mensen in de Marktkantine terwijl de twee mannen van Extrawelt hun beats over ons uitstrooiden. Ieder optreden was heerlijk, maar ik kan me van ieder optreden niets meer herinneren behalve het moment dat Soopertrack voorbij kwam. Het is memorabel omdat het bij uitstek het type nummer is dat bewijst hoe techno tegelijkertijd minimaal als strontdansbaar kan zijn. Kort gezegd hebben we een bassmotief bestaand uit welgeteld drie verschillende noten, vergezeld door verstikkend strakke drums en op het eind wat synthtapijtjes die eroverheen gelegd worden, maar het wérkt allemaal. Soopertrack werkt zich even verbeten en delirisch voort als de menigtes die erop dansen, en is daarmee echt zeldzaam opzwepend. Was er maar een leuke woordgrap die ik kon bedenken om aan te geven hoe super ik deze track vind.

78. Shiina Ringo – 迷彩


Moment: 1:07, wanneer Shiina's zanglijn zich de hele tijd nét rondom de drumbeat begeeft.

Popartiest, het is in Japan blijkbaar een rekbaar begrip. Want hoewel Shiina Ringo zich zo mag noemen, schiet dit nummer (en het album waarvan het afkomstig is, luister het!) meer kanten op dan menig zelfbenoemd alternatief nummer dat ik heb mogen horen. Aan de andere kant, misschien draait pop wel om catchiness, en godverdeteringjantje, wat is Meisai mensonterend pakkend. Met een rauwheid die doet denken aan een Fiona Apple werkt Ringo (Appel in het Japans, maar onbedoelde associatie blijkbaar) zich door deze wervelwind van een nummer, met een verrassend poëtische tekst die in contrast staat met de pure brutaalheid van de muziek. Zo begint Meisai als een soort verknipt bluesliedje, totdat de elektrische viool zijn intrede doet en we in een soort noise-jam terecht komen waarin de violist zijn best doet om de allerhoogste toon uit zijn instrument te halen. Ondertussen hebben we – en dit gebeurt niet vaak – een basgitarist die de show steelt, door te midden van al die godvergeten lekkere zang- en vioollijnen consistent geniale lines uit zijn instrument te halen. Om het anders te formuleren: je kan (oké, behalve in de laatste 50 seconden dan) letterlijk een willekeurig moment in dit nummer aanklikken om een basslijn te vinden die tenminste ingelijst zou moeten worden. Echt bizar hoeveel ideeën er verpakt zijn in een liedje van drie minuten en tweeënvijftig seconden dat vervolgens ook nog eens zo ongecompliceerd leúk blijkt te zijn.

20 graden? Dat zou volgende week maar zo eens kunnen | RTL Nieuws - rtlnieuws.nl

77. TRESOR feat. Beatenberg – Aphrodite


Moment: Het post-refrein in 3:20 met die heerlijke percussie.

…En we gaan van het ene kant van spectrum wat betreft pop naar het andere. Simpeler dan Aphrodite vind je niet snel in het genre: de bouwstenen van het liedje bestaan uit de drie meest voorkomende akkoorden in de popmuziek, een eenvoudige tekst en zo ongeveer het minst aanstootgevende geluid denkbaar. En toch (of daarom?) zet ik ‘m boven Meisai. Misschien is dit omdat het júist met deze ingrediënten nog wat lastiger is om zo’n uniek lekker liedje te brouwen; misschien omdat precies dat uitnodigende geluid ervoor zorgt dat ik dit in de buurt van mensen durf op te zetten, met als gevolg vele dierbare herinneringen. Ik kan het niet met zekerheid zeggen, maar wat ik wel absoluut zeker weet is dat Aphrodite het summum is van compleet onpretentieuze, zomerse pop. Beatenberg, een Zuid-Afrikaanse band met een verontrustend talent voor pakkende zanglijnen schrijven, werkt hier samen met de Congolese zanger TRESOR, met een warm stemgeluid waar je u tegen zegt. De invloeden van Afrikaanse muziek zijn desalniettemin maar heel subtiel aanwezig in dit nummer, maar alsnog verrukkelijk: het keyboardwerk, de samenzang en de percussie zijn de spreekwoordelijke kersen op de taart van een liedje dat mijn soundtrack was voor de afgelopen zomer, en waarschijnlijk ook voor die van de komende tien. Ik bedoel, bestaat er een manier om dat refrein te horen en niet vrolijk te worden?

76. Jorge Ben – Minha Teimosia, Una Arma Pra Te Conquistar


Moment: Op 2:10 hebben we een freestylende Ben, dat iconische zanglijntje, en óók nog eens die percussie.

Over zomers gesproken. Ik bedenk me net dat er toch best wat is gebeurd met mijn muzieksmaak, of tenminste de smaak die ik heb rond andere mensen, sinds ik op mijn vijftiende een keertje een cd in de auto mocht draaien van m’n pa en opgetogen uitlegde waar Mr. Peterson van Perfume Genius over ging. Er is een tijd en plek voor alles, en als de zon schijnt en ik met mensen ben is Braziliaanse muziek een steeds dierbaardere vriend geworden om uit te nodigen. Wat betreft compacte popliedjes schrijven zou ik betogen dat Jorge Ben toch wel degene is die dan het allerbeste in dit land te bieden heeft. Het liedje waarvan de title zich vertaalt naar Mijn Koppigheid, Een Wapen Om Je Te Overwinnen is naar mijn mening het beste voorbeeld hiervan. Dat gezongen motief waarmee het nummer opent gaat nooit meer je hoofd uit nadat je ‘m voor het eerste keer hebt gehoord, en die kenmerkende snik in Bens uithalen klinkt hier in optimale vorm. Maar vooral: dit liedje is zo onweerstaanbaar ritmisch! De gitaarpartij is in de lessen die ik geef nu het ultieme voorbeeld geworden van hoe je door te dempen je spel opzwepend kan maken, en ik word keer op keer in complete vervoering gebracht van hoe die sambapercussie zich naar het einde toe naar de voorgrond werkt. Jorge Ben bewijst hoe gepassioneerd MPB kan zijn.

Jorge Ben.

En Shiina ook uiteraard.

Gaan we weer

75. Harmonium – Dixie


Moment: Toch wel het moeiteloze gescat van Serge Fiori vanaf 1:03.

Compromis: als ik een nummer van een progalbum in mijn lijst opneem, laat het dan wel het kortste nummer van dat album zijn, en eigenlijk ook geen prog. Dixie valt meer te omschrijven als een soort euforische jazz-folk, of anders simpelweg als de muzikale manifestatie van wat het woord speelplezier nu eigenlijk betekent. Dit blijkt al uit de eerste anderhalve minuut, waarin we gewoon naar een folkliedje lijken te luisteren, maar opgevoerd met een vaart en vrolijkheid waar je automatisch opgewekt van wordt. Dit blijkt echter maar een inleiding voor het tweede gedeelte van het nummer, waarin de saxofonist (?), gitarist en pianist allemaal de ruimte krijgen voor een solo, en alledrie even virtuoos als onverbloemd vrolijk klinken. Best grappig dat ik hier de fanboy zit uit te hangen om virtuoos gesoleer, wat normaal niet echt m’n ding is, maar het heeft gewoon nog nooit zo gezellig en leuk geklonken als hier.

74. Daniel Johnston – Walking the Cow


Moment: Misschien toch wel de laatste noten van dit liedje rond 3:19, als Daniel ons nog even laat genieten van het geluid van zijn orgel in volle ornaat.

De iconische status die Daniel Johnston heeft vergaard valt makkelijk te verklaren door de marketingwaarde van zijn ontwapenend simpele teksten, unieke hoge stem en pionierswerk op het gebied van lo-fi opnamewerk. Toch wil ik voor eeuwig benadrukken dat deze lieve, getroubleerde man ook echt een erg groot songwritingtalent had. Walking the Cow is, misschien net zoals het hierboven genoemde Aphrodite, echt uniek pakkend in relatie tot zijn eenvoudige akkoordenstructuur. Het refrein, en het krakende orgeltje dat er meteen na volgt, zijn niet bepaald voorbeelden van virtuoos spel, maar zijn desondanks meteen memorabel door de warmte en uitgelatenheid die ze uitstralen. Wat dit nummer – en überhaupt het werk van Johnson rond deze tijd – desalniettemin écht uniek maakt is echter de desolate toon die de productie meegeeft. Het feit dat je als luisteraar zo’n in principe vrolijk popliedje hoort alsof het in een beschimmelde kelder onder je wordt afgespeeld, geeft het geheel een ongelooflijk interessant contrast mee. Het is geen wonder dat Daniel hele generaties aan artiesten heeft geïnspireerd om hun muziek gruizig op te nemen: iedereen wil toch een liedje als Walking the Cow schrijven?

73. Gal Costa – Que Pena (Ela Já Não Gosta Mais de Mim)


Moment: 2:55, als Gal de hoogte ingaat met die misdadig mooie stem van haar.

Ik mag Jorge Ben eerder deze week dan wel wat veren in zijn reet hebben gestoken hebben, zijn wat te gehaaste uitvoering van Que Pena wordt hier toch wel even makkelijk voorbijgestreefd door mede Tropicalianisten Gal en Caetano. Volgens last.fm is dit mijn meest gedraaide nummer sinds mijn Braziliaanse ontdekkingstocht begin 2020 begon. Dat wil wat zeggen, aangezien ik een zekere Japanse folkartiest in dezelfde periode ontdekte. Maar goed, wie kan het me kwalijk nemen, want Que Pena is zo onweerstaanbaar licht! Net zoals bij Estate eerder in deze lijst werkt het kleine leger aan strijkers hier juist verlichtend: zodra ze invallen krijgt het nummer vleugeltjes en fladdert het speels weg. Voeg daaraan toe de goddelijke samenzang tussen dit duo, ondersteund door een heuze fluitsolo, en je maakt een überhaupt al lief en optimistisch post-breakupliedje nóg wat euforischer en bevrijdender. Hét liedje dat ik laat horen aan mensen als ik ze wil laten zien waarom ik zo van Braziliaanse muziek ben gaan houden.

72. Swans – Oxygen


Moment: Ondanks alle genialiteit die er later nog langskomt is die huiveringwekkende uithaal tussen 1:35 en 1:41 misschien wel het meest zwartgallige wat er in dit nummer voorbij komt.

Even schakelen. Een andere route die ik ben gaan verkennen in de tijd sinds m’n vorige lijst is die van het dissonante, industriële gitaargeweld (al hintten Suuns en Daughters destijds al een beetje die richting op). Oxygen is wat mij betreft één van de ere-ambassadeurs van dit terrein. Ik meen ergens te lezen dat de tekst van Oxygen geïnspireerd is door de oerpaniek die Gira ooit ervaarde door het gebrek aan zuurstof bij een paniekaanval. Ik kan me er goed in vinden: verontrustender heeft Swans volgens mij nooit geklonken. Door het verwrongen gitaarriffje dat de ruggengraat van het nummer vormt, in combinatie met het schelle en agressieve drumwerk, pulseert Oxygen al vanaf het begin op een even energieke als angstaanjagende manier. Net zoals een paniekaanval wordt deze puls geleidelijk krachtiger en naargeestiger, uitmondend in een minutenlange climax, waarin Gira over compleet verwrongen blazers zijn demonen op een ronduit maniakale manier uit zijn lichaam spuugt. Vooral in de laatste minuut, waarin het tempo plots wordt teruggeschroefd maar alle sluizen van dissonantie opengaan, wil je eigenlijk gewoon al je kleren uittrekken en tegen muren aanrennen van ellende. Om de een of andere reden werkt dit bij mij nogal cathartisch, maar daar zal ik later meer over uitweiden. In ieder geval verdient dit nummer al een plekje in mijn lijst vanwege het praktische nut: met precies 8 minuten is Oxygen de perfécte lengte om je tijdens een tweekilometersessie op de roeimachine helemaal murw te beuken.

71. Bon Iver – Beach Baby


Moment: Naast de solo: de liedjesfanaat in mij gaat helemaal los op die akkoordenprogressie bij de tien seconden durende bridge die zich op 2:20 inzet.

Aan iedereen die met de lijst meeluistert voel ik een verantwoordelijkheid om een warm dekentje aan te bieden na de heerlijke kwelling die Oxygen heet, en wie kan dat beter dan mijn dierbare vriend Justin Vernon? For Emma, Forever Ago zal me altijd bijblijven omdat het één van de eerste folkalbums is die ik heb ontdekt. Het heeft me laten zien wat voor een warme omhelzing een enkele persoon met een gitaar en een slecht liefdesleven kan brengen, en Re: Stacks stond dan ook hoog in mijn vorige lijst. Toch kan ik Beach Baby als een relatief nieuwe ontdekking aanvoeren, omdat ik de EP waarvan het afkomstig is pas vrij laat ontdekte. In termen van de donkerbruine melancholische haardvuurfolk hier heeft Vernon zichzelf misschien wel nooit overtroffen, en dat komt denk ik door de stilte die hij zichzelf en de luisteraar gunt in dit piepkleine liedje. Dat zorgt ervoor dat we de pracht die hij ons op bepaalde momenten biedt beter kunnen horen, zoals de walsende gitaarpartij die alle ruimte krijgt in het eerste couplet, de laatste noten van Vernons onovertroffen falsetto en vooral de tweestemmige solo die het nummer uitgeleide doet. De relatie tussen alles wat Bon Iver hierna deed en mij kent hoge pieken en diepe dalen, maar een artiest die een Beach Baby kan maken zal ik altijd in mijn hart sluiten.

Nu moet Koenr eens goed, maar dan ook heel goed, opletten. ArthurDZ ook, trouwens. Bon Iver is buitencategorie man.

Heel mooi nummer

Mooi stukje over een inderdaad zwaar ondergewaardeerd album, nog steeds met stip mijn AotY van 2017. Props ook voor de keuze voor deze track, geen nummer dat er gelijk uitspringt op het album maar wel eentje die zowel qua productie als teksten typerend is voor het vakmanschap van deze geweldige artiest.

70. Dirty Three – Authentic Celestial Music


Moment: 9:38, wanneer die ene strijkers van die heerlijk snerpende hoge toon nog één keer een variatie op dat prachtige motief spelen.

Het leuke van dit soort arbitraire lijstjes maken is dat je er ook op ieder moment compleet arbitraire veranderingen in kan maken. Op deze plek stond aanvankelijk een ander heerlijk nummer, te weten Follow van Whitney, maar toen ik de afgelopen weken nog even door mijn lijst ging merkte ik dat mijn waardering daarvoor wel al heeft gepiekt. Fast-forward naar vanochtend, toen ik door Concerto struinend deze plaat tegenkwam, wat me ertoe bracht om voor het eerst sinds een lange tijd weer even Authentic Celestial Music uit mijn koptelefoon te laten schallen. Alsof je ma na jaren weer je favoriete gerecht voor je maakt. Ik was even vergeten hoe waanzinnig sfeervol dit is: passend voor een nummer op een album genaamd Ocean Songs, roept deze muziek als geen ander beelden op van een steeds onstuimiger wordende donkergroene zee. De eerst nog klaaglijk klinkende violen zingen de luisteraar eerst nog lieflijk toe als sirenen, maar met een spanningsopbouw waar je u tegen zegt beginnen ze steeds meer te krijsen als – ehm, ook sirenen. Ondertussen spat de klotsende gitaar steeds feller tegen je op en leidt de drummer alles perfect in de baan, tot de laatste minuut, waar alles samenkomt in een climax die laat zien waarom post-rock het eerste genre is waar ik verliefd op ben geworden. Echt een meesterwerk binnen het genre.

(Ik heb alsnog de plaat waar deze van afkomstig is overigens niet gekocht, maar ben nu wel eindelijk de trotse bezitter van Songs van Adrianne Lenker en Untrue)