Als jij Open Mike Eagle nou eerst eens gaat beluisteren, zal ik Bon Iver nog eens een kansje gunnen. Niet eens in je hiphop top 10 over 2017 potjandorie. #hoeishetmogelijk

69. Big Thief – Orange


Moment: om redenen die ik niet onder woorden kan brengen krijg ik altijd de meeste rillingen van de trilling in haar stem terwijl ze het tweede couplet inluidt, op 1:10.

Want ja, Lenker, Lenker, Lenker. Na Ichiko Aoba toch wel mijn favoriete folkontdekking van de afgelopen jaren. Het enige wat ik haar ooit kwalijk kan nemen is dat ik haar ervan verdenk dat ze haar állermooiste liedjes voor zichzelf houdt, om de overblijfseltjes met haar band uit te werken. Daarmee wil ik niet impliceren dat die overblijfseltjes niet óók geweldig zijn – Mythological Beauty, UFOF en Forgotten Eyes zijn buitencategorie – maar het is toch tenminste verdacht dat het beste liedje van Big Thief eigenlijk een sololiedje is. Net zoals op die plaat die ik vandaag aan mijn verzameling heb mogen toevoegen schittert Adrianne hier in het schrijven van een hyperintiem liefdesliedje. “Fragile means that I can hear her flesh/Crying little rivers in her forearm/Fragile is that I mourn her death/As our limbs are twisting in her bedroom” – het roept beelden op van zó dichtbij iemand zijn dat je het bloed door hun aderen hoort stromen, en is geschreven met een poëtische waarde waar Lenker naar mijn mening nog niet genoeg erkenning voor krijgt. Dit alles wordt ondersteund door een slechts een kale gitaarpartij, wat het geheel nog wat indringender maakt. Misschien valt het feit dat deze soloperformance desalniettemin op een Big Thief-plaat terecht is gekomen te verklaren door Lenkers wat meer extroverte zangstijl hier. Ze zingt met een soort constante vibrato die misschien niet voor iedereen genietbaar is. Ik ben in ieder geval de tel kwijt geraakt van de keren dat ik er ladingen kippenvel van heb gekregen. Ook ben ik blij dat ik door dit liedje nog even de kans heb gekregen om het werk van Lenker voorbij mijn aan mezelf opgestelde één-nummer-per-artiest-regel te loodsen.

67. Colin Stetson – Judges


Moment: die schurende oergeluiden die zich vanaf 3:33 door de saxofoonloop mengen zijn ASMR.

Ik mag hopen dat ik op andere vlakken in het leven niet zo verschrikkelijk inconsequent ben als wanneer het over muziek gaat. Zo hoef je bij mij echt niet aan te komen met filmpjes van The Most Epic Guitar Solo Ever waarin één of andere gast zijn zaaddodende kuttalent laat zien voor het heel snel met z'n vingers over een gitaar heen en weer gaan. Tegelijkertijd heb ik bijna al mijn enigszins goede vrienden wel eens een telefoon in het gezicht gedouwd, om te laten zien hoe Judges uitgevoerd wordt, namelijk door één man, op één saxofoon. Zij deelden m’n enthousiasme nooit, dus ik hoop dat jullie dat nu maar doen – jongens, Judges is gewoon uitgevoerd door één man! Op één saxofoon! Kijk! Ik kan het nog steeds niet zo goed bevatten hoe Stetson dit voor elkaar krijgt, niet alleen wat betreft virtuositeit, maar ook op twee andere vlakken, namelijk melodie en geluid. Wat betreft dat eerste is Judges, op zijn eigen verwrongen manier, namelijk bijzonder catchy. Ik merk regelmatig dat ik bij het luisteren van dit nummer probeer te repliceren hoe Stetson dat hoofdmotief tijdens het spelen uit zijn keel perst, wat voor nietsvermoedende huisgenoten natuurlijk klinkt als een stervend paard in de huiskamer. Maar ook, nog ongelooflijker, hoe krijgt Stetson dit voor elkaar qua geluid? We luisteren hier naar, ik herhaal, één man op één saxofoon, en toch klinkt dit nummer fucking gigantisch. Verschillende melodiëen vechten constant om de voorgrond, maar ze delen allemaal een bepaalde dreiging en agressie die het geheel een enorme kracht meegeven. Als ik ooit nog met een leger van tienduizend besluit een vreemd land binnen te vallen wordt dit denk ik wel de soundtrack.

66. Casino Versus Japan – It’s Very Sunny


Moment: Hoe die synths zo subtiel komen opdoemen vanaf 1:10.

Tegenargument: dit nummer bestaat natuurlijk ook nog. Vanochtend stond ik op het pontje naar Amsterdam Centraal te constateren dat het toch echt lente aan het worden is (mag ook wel, het is godverdomme half mei bijna). Als een soort Pavlovhond krijg ik daarbij ondertussen de neiging om meteen It’s Very Sunny op te zetten. Er is iets aan dit nummer wat het echt een ideale combinatie maakt met warme zonnestralen in je gezicht. Of nou, iets, ik mag wel wat specifieker zijn: het is het warme geluid van de centrale melodie, en het is dat aandoenlijke meisje dat mij vertelt over de peenapples op Hawai, en het zijn die aanzwellende synths die rechtstreeks door je lichaam beamen, en het is die enigszins lompe drum die zo lekker doorratelt. Eén van die nummers die ik regelmatig in de winter opzet, juist om wat zomer te kunnen voelen.

65. Todd Terje – Inspector Norse


Moment: Vanaf 3:36 weet je dat shit serieus gaat worden op de dansvloer.

Dit is, even tellen, het vijfde dancenummer dat voorbij komt in deze lijst – één zesde van de lijst tot nu toe is dance. Best veel denk ik, zeker omdat ik er verder op dit forum niet zo veel over schrijf. Ik denk ook gewoon dat dat is omdat goede dance beschrijven een beetje hetzelfde werkt als een goede grap beschrijven. Door uit te pluizen waarom iets nou zo dansbaar of grappig is, verpest je de magie ervan, en maak je kans om minder snel uitgenodigd te worden op feestjes. Ik zal het met Inspector Norse dan ook maar niet doen: ik houd het bij een belofte dat ik dit echt heel dansbaar vind. Ik kan die stelling onderbouwen door jullie te wijzen op het feit dat ik echt compleet overrompeld werd toen ik dit nummer als 19-jarige hoi hoorde in een Franse feesttent, en iedereen om me heen aanschoot om te vragen of ze de naam van dit nummer wisten. Vijf jaar later is Inspector Norse bij iedereen die ik ken nog steeds de meest populaire gast op het feestje, met dat heerlijk meezingbare motief, die synth die zich opgetogen voortbeweegt, die superleuke geluidseffectjes waar Todd ons de hele tijd op trakteert – en kut, ik doe datgene wat niet gedaan moet worden. Excuus, luister naar Inspector Norse, het is heel leuk!

Big Thief – Orange
Ook mijn favo van Big Thief.

Van mij niet, maar alsnog een mooi nummertje, zoals alles op U.F.O.F. O ja, en Inspector Norse

Er zijn weer wat heerlijke tracks voorbij gekomen, en weer wat tracks waar ik benieuwd naar ben geraakt en die ik ga beluisteren.

En heb je Stetson weleens live aan het werk gezien? Hoe hij zuchtend zijn baritonsax oppakt, wetend wat voor inspanning hij de komende minuten zal moeten leveren, is alleen al prachtig.

Oké, dat hele combineren van een scriptie met het maken van een toplijst op musicmeter punt nl valt toch wat lastiger dan gedacht - en hoewel beide zaken natuurlijk even belangrijk zijn, heb ik in de afgelopen paar dagen toch maar de prioriteit op het eerste laten vallen. Excuus voor de vertraging dus, hier in ieder geval twee liedjes, morgen weer drie, en ik ga weer op volle toeren als ik m'n deadlines deze week achter de rug heb.

64. Tom Waits – Martha


Moment: de pianoklanken in het eerste pre-chorus rond 0:50 die zodanig door elkaar galmen dat de noten bijna niet meer van elkaar te onderscheiden zijn.

Kijk, er is nog wel een reden dat ik wat later ben met deze update. Twee dagen geleden ging ik er echt even voor zitten, zette ik Martha op, en maakte ik me klaar om wat te gaan typen. Maar het was zonnig en m’n humeur was goed, daar zat het probleem denk ik, want ik kreeg gewoon niets op papier. Ik heb zelfs even getwijfeld of het nummer wel in mijn lijst thuishoorde. Maar momenteel zit ik er even doorheen met mijn scriptie, is het donker buiten en heb ik er maar een biertje erbij gepakt – dát zijn de momenten dat je kan genieten van dit nummer. Soms, als Waits niet bezig is met gekke bluesexperimenten (alhoewel, toegegeven, op zijn debuut was ‘ie dat eigenlijk nooit), gunt hij het zichzelf om even onvervalst lodderig sentimenteel te zijn. Hier doet hij dat op zijn best: voor de ondubbelzinnige manier waarop Waits tegenover Martha zijn vervlogen liefde verwoordt moet zelfs de poëzie wijken, die tenslotte van het verleden is. Ook uit de galmende piano en klaaglijke strijkers klinkt niets anders dan onvervalste zelfmedelijden. Dit alles zou me in andere liedjes misschien tegenstaan, maar de uitvoering van dit nummer is zodanig in lijn met het verhaal dat Waits vertelt dat het me hier in vervoering brengt. Martha, en überhaupt Closing Time, brengt je naar die doorrookte whiskeybar waar een eenzaam mannetje achter een piano z’n verhaal doet, en op sommige momenten zit ik daar erg graag.

63. The Beach Boys – God Only Knows


Moment: Hoe die tegenmelodie met de titel erin zich vermengt met de rest van de stemmen rond 2:14.

We gaan door met de oudelullenmuziek! Critici zouden kunnen beweren dat God Only Knows ongelooflijk eikelige kitsch is, en tegen deze mensen wil ik graag zeggen dat ze compleet gelijk hebben. Dit liedje hangt aan elkaar van olijke zanglijnen, vrij oppervlakkige liefdesverklaringen en een antieke orkestrale begeleiding die geen enkel rafelrandje vertoont. Precies daarom is het zo zeldzaam zorgeloos, en volledig zijn klassiekersstatus waardig, wat mij betreft. Daar moet ik alleen wel aan toevoegen, voordat ik op zo’n irritant ironische het-is-goed-omdat-het-slecht-is-tour ga: al deze factoren werken alleen maar omdat het liedje zo verschrikkelijk goed is geschreven. Ik heb het al eerder toegegeven, maar ik ben bovenal een songwritingfanaat, en dan specifiek op het gebied van het naast elkaar plaatsen van onverwachte akkoorden. Nou goed, God Only Knows doet, zeker in verhouding tot zijn lengte, niet onder voor het gemiddelde klassieke stuk wat dat betreft. Ik weet niet of die zeldzame combinatie van compositorische ambitie met compleet onpretentieuze vrolijkheid ergens anders in deze lijst nog voorkomt.

Jouw nummer El Ninjo...

hoi123 is ouwe plaatjes aan het draaien

Waarom heb ik toch zo'n bloedhekel aan dit nummer?

Maar verder een behoorlijke appeteitelijk lijstje.

God Only Knows

63. Bedwetter – Stoop Lights


Moment: De eerste keer dat die holle synth in het refrein intreedt op 1:52.

Het is een nieuwe dag, het zonnetje schijnt, tijd voor wat huiveringwekkende zelfhaat. Ik heb het geluk dat ik me nooit heb hoeven bevinden in de mentale staat waarin Travis Miller zich bevond toen hij dit schreef. Toch schrik ik als ik Stoop Lights hoor van de mate waarin ik me kan verplaatsen in zijn toestand van complete, bewuste zelfdestructie. Misschien komt dit doordat hij weinig metaforen gebruikt om zijn bodemloze depressie en alcoholisme te duiden, wat de boodschap zo direct maakt dat hij niet valt te negeren. “Just shut the fuck up if you wanna be a friend/I don’t want to stretch you more than you extend/I don’t want to spit in the hand that you lend”, spuwt hij hier bijvoorbeeld in de microfoon, met een bepaalde grauw in zijn stem die zo intens klinkt dat ik wel eens vergeet dat ik naar muziek aan het luisteren bent. Het wil wat zeggen dat ik niet eens weet of dit de meest naargeestige factor aan het nummer is: de toon die door het hele nummer aanhoudt is een perfecte muzikale vertaling van het verwrongen gevoel dat je in je onderbuik krijgt wanneer je slecht nieuws ontvangt. Gitzwarte muziek, maar daardoor des te meer aangrijpend; ik hoop dat het momenteel goed genoeg met Miller gaat dat hij nooit meer nummers zoals deze hoeft te schrijven.

62. Stars of the Lid – Piano Aquieu


Moment: 6:49, wanneer die vier tonen die het nummer uitgeleide doen even helemaal op zichzelf staan.

Toen ik een kind van acht à negen was, was ik oprecht heel bang voor drie dingen, tot op het niveau van dat ik er wakker van lag: een bepaalde enge chocoladereclame (Prince was het volgens mij?), klimaatsverandering, en dat de muziek opraakt. Alledrie angsten die goed te rationaliseren zijn, maar laat ik vooral even ingaan op de laatste. Er zitten maar twaalf noten in onze toonstelsel, wat afneemt naar zeven wanneer je binnen toonladders wil blijven spelen. Na een tijdje zijn je combinaties van noten dan toch op?! Goed, zestien jaar later is vooral deze laatste angst naar de achtergrond verdreven, deels doordat het internet me eens geruststellend antwoord heeft gegeven, en deels doordat ik dit specifieke hoekje van ambient heb ontdekt. Ik ben namelijk al jaren op een eindeloze zoektocht naar muziek binnen dit genre die even rustgevend en verzachtend klinkt als Piano Aquieu, en ik heb nog steeds maar een paar dingen gevonden.

Mijn zoektocht wordt bemoeilijkt doordat ik de woorden niet kan vinden om dat wat ik zoek te omschrijven. Grappig genoeg zou ik het woord “minimaal” bijvoorbeeld niet kunnen aanvoeren als reden voor waarom dit zo’n kalmerend effect op me heeft. In Piano Aquieu gebeurt namelijk (in tegenstelling tot in veel andere ambient) verrassend veel op melodieus vlak, zeker in de overgangen tussen de grofweg drie drones die in het nummer voorkomen. Misschien is dat het bedwelmende dan juist: het feit dat je niet goed weet welk stuk waar begint en eindigt. Net zoals vlak voor het slapen, wanneer je half dromende hoofd langzaam vrije associaties met elkaar afwisselt, bewonder je hier een continu veranderend klanktapijt dat desondanks zo consistent warm klinkt dat je hartslag automatisch omlaag gaat. Magie is het. In ieder geval maak ik me dus geen zorgen over dat de muziek opraakt, zolang muziek als deze zo zeldzaam is in zijn rustgevendheid.

61. Judee Sill – The Lamb Ran Away with the Crown


Moment: De tweede stem die zich invoegt vanaf 2:13.

In het lijstje van tijdens hun leven miskende folkartiesten die postuum pas erkenning kregen is Judee Sill naar mijn mening de meest ondergewaardeerde naam. Dit klassiek geschoolde genie liet zich inspireren door Bach, en het valt te horen in haar liedjes. Zo is The Lamb Ran Away with the Crown qua akkoordenprogressie misschien nog wel spectaculairder dan God Only Knows, of dat weet ik eigenlijk wel zeker. Ter illustratie, in de eerste 36 seconden speelt ze 28 akkoorden, zonder één akkoordenpatroon te herhalen. Toch hier moet ik ook hier aangeven dat ik vooral bewondering heb voor hoe makkelijk ze het allemaal laat klinken. “She had a gift for making very complicated things sound simple, beautiful”, zo schreef Pitchfork, en ik wil die website hierbij graag voor de eerste keer ooit gelijk geven. Bovenal is dit namelijk een prachtig harmonieus folkliedje dat niet meer uit je hoofd te slaan is zodra je hem een keer hebt gehoord, met een minstens even mooie, poëtische tekst. Qua compositorisch talent zou deze vrouw eigenlijk op dezelfde hoogte als Nick Drake moeten staan.

Overigens zie ik nu dat ik bij Judges even een nummertje overgeslagen heb, wat nu niet meer te corrigeren valt, dus we hebben even een dubbele nummer 63 momenteel. Prima dat ze voor nu op dezelfde plek staan, het is toch praktisch hetzelfde liedje.

"God Only Knows": het ultieme folternummer om je pincode te ontfutselen. God only knows hoezeer ik een pest&*(*((&*(^%%$%$ hekel heb aan die US netmansenband en dat refrein alleen al; pa pa pa pa pa Echt lieden waarvan je hoopt dat ze ooit op heterdaad worden betrapt bij het jatten van een mars bij de kassa van een pompstation.

Wat dat betreft is het bijna ongelofelijk dat Good Vibrations uit hetzelfde jaar is. California Girls (let op het orgelriedeltje), Surfin' USA en Help Me Rhonda kan je nog afdoen als een fijne soundtrack voor de periode toen alles nog goed, simpel en begrijpelijk was, voordat The Summer of Love het verpestte door de vleselijke vocus op vozen.

Judee Sill : geen commentaar; opnieuw weer de (treurige) constatering dat menigeen hier graag met de wolven in het bos huilt. Gelukkig zijn er nog wat exotische verfrispingen en dat bewerkstelligt dat het geloof in de jongere mensheid niet verloren gaat. Ik hoop nog op wat psychedelica uit eind 60's, of de mellow brit-variant ervan (Move, Casuals, Herd), wellicht nog wat (euro-) house uit de 90s (trance, tribal).

God Only Knows zag ik niet aankomen en was een onvermoede pets op de lever

Leuk dat je meeleest en commentaar levert, Mju! Ik hoop je te kunnen beloven dat ik je lever niet meer zal petsen. Ik houd je nog even in de spanning wat betreft bovenstaande genres.

In verder nieuws, soms vraag ik me af of mijn begrijpend lezen-kunsten nou zo matig zijn als ik je verhalen lees, maar vandaag ben ik een beetje gerustgesteld.
https://i.imgur.com/XwpRKvT.png

hoi123 - denk aan een witbiertje: soms fris, soms leidt 't tot een oprisping. Vond Brazzo's Jorge en Joao wel lekker fris - Amon komt die ook nog?

God Only Knows prachtig nummer, zeg het ze hoi

Met dit soort verhaspelingen kan je fantastische Sinterklaasgedichten maken.

Ik vind het zelfs best wel snel gaan, geen probleem dus


aERodynamIC-classic...

Evergreentje zou Johnny Marr zeggen

Dat wij zoomers dit die boomers nog uit moeten leggen, begrijp je niet hé. Je zou denken dat ze zelf toch een beetje op zouden letten in hun eigen tijd

Scheer je weg! Bah, hoe vreselijk!

Vind dat je ze allemaal moet laten nablijven in datzelfde lokaal als waar Revere optrad en dan gewoon laten luisteren naar je leerlingen die hun uitleggen wat goede muziek is.

Je hoeft maar naar de huidige gebeurtenissen o.a. in Israel/Palestina te kijken om te beseffen dat je lot in handen leggen van je god - whoever - geen goede oplossing is

Nummertje 65 en 66 zijn inderdaad erg zonnig en erg leuk

Verder veel folk in de lijst dus...laat dat nou net een genre zijn waar ik niet veel mee heb, maar de schrijfsels zijn leuk om te lezen.

Stars of the Lid

59. Denzel Curry – SIRENS | Z1RENZ FEAT J.I.D


Moment: De trucjes die J.I.D in zijn razendsnelle flow rond 2:13 laat horen maken het qua uitvoering misschien wel één van de beste gastverses ooit.

Tijdens de BLM-protesten vorig jaar werd Pig Feet op het internet veelvuldig gelauwerd als de ultieme manifestatie van de woede en de machteloosheid die velen voelden rondom het politiegeweld. Het komt wat mij betreft niet als verrassing dat Denzel Curry het in zich had om zo’n relevant anthem te schrijven, want met dit nummer heeft hij het drie jaar daarvoor eigenlijk al gedaan. De zeldzame kracht van SIRENS | Z1RENZ zit hem niet per se in mate van poëzie waarin Denzel zijn verhaal uit de doeken doet – al is er natuurlijk überhaupt weinig poëtisch aan de situatie – maar vooral in de echt perfecte uitvoering ervan. Op ieder moment dat er in dit nummer wordt gerapt is de spanning gewoon zinderend: van de manier waarop Denzel in zijn eerste verse razendsnel van 0 naar 100 gaat en daar een goede halve minuut blijft hangen, tot de géniale dynamische gastverse van J.I.D, tot Denzels laatste verse, waarin hij alleen maar feller wordt terwijl de instrumentatie achter hem langzaam afsterft. Naar mijn mening weet Denzel in SIRENS | Z1RENZ nog meer dan in Pig Feet de grimmigheid van het Amerikaanse politiegeweld op maatschappelijk en persoonlijk vlak* om te vormen naar een energiek anthem waar de frustratie vanaf druipt.

*zijn broer Treon, hier in het nummer genoemd, is ook omgekomen door politiegeweld.