menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (jerome988)

zoeken in:
avatar van hoi123
Oh ja, in het kader van mezelf herhalen leek het me ook deze keer leuk om de specifieke momenten te noemen waarin ik iedere keer besef waarom dit nummer in mijn top-100 staat. Vandaar.

100. Kasso – Walkman


Moment: die walgelijk slicke gitaarsolo op 4:27.

We beginnen deze naar mijn mening toch best mooie lijst met een nummer dat ik voor eeuwig zal associëren met het moment in mijn studententijd toen ik in de jungle van het Amsterdamse verenigingsleven een quasi-corporale roeiclub verruilde voor een stukken vrijere, lossere surfclub. De eerste avond dat ik mij liet meeslepen naar een feestje van die tweede speelde Walkman van Kasso, en zo ongeveer rond het eerste refrein (?) wist ik dat het goed zat. Het was een wissel van ongemakkelijk meezingen met Sex On Fire/Met Die Kale omdat het te verkiezen was boven halfslachtig lullen over dassen met de persoon naast je, naar wat je eigenlijk wil op een feestje: blijheid, nieuwe mensen ontmoeten, dansen! De reden dat Walkman in mijn lijst staat is dan ook zeker te danken aan de herinneringen die ik eraan toedicht, maar ook absoluut aan het bangergehalte. Onvoorstelbaar fris voor een dancenummer uit 1982, tegelijkertijd strontcatchy als -opzwepend, en daarnaast druipend van onbegrensde vrolijkheid, zoals ik dance het liefste hoor.

avatar van hoi123
99. Steve Hiett - Never Find A Girl (To Love Me Like You Do)


Moment: het gitaarlickje dat het refrein inluidt rond 0:50: naast melodieus heerlijk laat het zien hoe ver deze man zijn tijd vooruit was qua geluid.

Als Kasso erin staat vanwege de herinneringen die ik ermee beleefd heb, staat Steve Hiett erin vanwege de herinneringen die nog moeten komen. Deze Amerikaanse fotograaf is één van mijn meest recente ontdekkingen in deze lijst: in het hartje van deze afgelopen winter kwam zijn album Down on the Road By the Beach bovendrijven bij een RYM-zoektocht op de tag ‘soothing’. En drijven, dat doet deze muziek zeker. Zoals de titel en cover al doen vermoeden neemt deze muziek je mee naar de warmste zomers denkbaar, met luchtbedden, biertjes met limoentjes, en zandstranden die eigenlijk te warm zijn om op te lopen. In deze cover van de volgens mij vrij obscure soulzanger Eddie Floyd komt dit het best tot zijn recht. Het is een soort protoversie van de slacker rock waar Mac DeMarco en Still Woozy dertig jaar later mee zouden doorbreken, maar dit niveau van laidbackheid en achteloze groove hebben die mannen nét niet bereikt. Ik ga er de komende zomer achter komen, maar als dit niet de soundtrack van iedere dag boven de dertig graden wordt eet ik m’n luchtbed op.

avatar van hoi123
98. Nina Simone – Sinnerman


Moment: de bezwete call-and-response-jam die begint op 7:07.

Eigenlijk speel ik anderhalf keer vals. Ik kende Sinnerman natuurlijk al ten tijde van mijn vorige lijstje (ik ladder al bijna de helft van mijn leven mee), maar de ongelooflijke genialiteit van het nummer is me in de afgelopen jaren pas gaan doordringen. Dat je als jazz-zangeres halverwege je carrière even achteloos een tien minuten durend experimenteel genre-bending epos dropt getuigt van een zeldzame durf. Dat je dit vervolgens vormgeeft met de meest bevlogen en rauwe gospelzang die je je kan voorstellen maakt je vervolgens een legende. Muzikaal is Sinnerman meer punk dan alles wat er in de decennia erna zou volgen; tekstueel is het simpel, maar zo hypnotisch dat ik die charme van dat hele christendom wel begin te begrijpen.

avatar van hoi123
97. Fennesz – A Year In A Minute


Moment: 4:43, wanneer het glitchy intermezzo nét onverwachts vroeg wordt doorbroken door de hoofddrone.

Ik ben vandaag op het laatste moment nog even door mijn lijst gegaan om de ergste gevallen van recency bias gevallen uit de lijst te filteren, om die te vervangen door nummers die op andere momenten in de afgelopen acht jaar veel voor me hebben betekend. A Year in a Minute is één van die nummers. In de zomer van 2016 probeerde ik An Endless Summer van Fennesz te doorgronden – de titel beloofde immers veel goeds – maar bleef ik de hele tijd hangen bij de pracht van dit nummer. Ik heb m’n ambient het liefst klein of compleet wereldomvattend, en niemand doet dat tweede zo goed als Fennesz hier. A Year In a Minute wordt gevormd uit een soort oermelodie die al lijkt te hebben bestaan voordat ons sterrenstelsel geschapen werd, en galmt met slechts een kleine onderbreking zes minuten nietsontziend voort totdat het weer implodeert. Het is van een monumentale bezwerendheid die voor mij nogal wat nachtwandelingen heeft betoverd – en vreemd genoeg merk ik dat ik nu, net zoals bij al die wandelingen, weer als een idioot aan het meeneuriën ben. Hoe je met vijf noten catchy kan zijn, blijkbaar.

avatar van hoi123
96. Good Night & Good Morning – Philadelphia



Moment: 2:10 geeft een antwoord op de mogelijkerwijs niet vaak gestelde vraag “hoe kan je ingetogenheid combineren met ontlading?”

Ook deze is door de recency bias-filter geglipt, maar ik beloof jullie allemaal dat ik deze over een paar jaar nog net zo magisch vind. Ook deze band is mij onlangs op het oog gekomen bij een zoektocht naar ‘soothing’ muziek op RYM (een man heeft rust nodig, oké!), maar verschilt verder op ongeveer ieder vlak van Steve Hiett. In tegenstelling tot de pina colada-liedjes van laatstgenoemde is dit namelijk vooral een soundtrack voor donkergrijze avonden in de afgelopen wintermaanden, waaronder deze verdomd koude april. Philadelphia is even veel ambient als slowcore als postrock, en daarmee even sfeervol als bedwelmend als intens. Dit kan klinken als een misschien te ambitieuze combinatie, maar ik nodig vooral degenen die dit ’s avonds lezen om mee te luisteren om te begrijpen wat ik bedoel: dit soundscapeliedje van deze kortstondig actieve band bedwelmt je terwijl het je hol van binnen maakt. Als depressie een nummer was, komt dit toch wel akelig dicht in de buurt, gok ik.

avatar van GrafGantz
hoi123 schreef:
ongemakkelijk meezingen met Sex On Fire/Met Die Kale omdat het te verkiezen was boven halfslachtig lullen over dassen met de persoon naast je


Quote van de week

avatar van Rudi S
Ha,ha, ik moest ook lachen, erger nog ik herken dat wel

avatar van Weirdo Wizzy
TornadoEF5 schreef:
Daarin staat dus natuurlijk geen nummer in dat ik dus meer dan 1 keer heb beluisterd (of erg goed ken). En van de artiesten die ik goed vind, pak je steeds een nummer dat ik niet goed ken.


Had ik bij jouw lijst dus ook Onze smaak ligt redelijk ver uit elkaar dus

avatar van hoi123
Toch vanmiddag nog wat tijd kunnen vinden, dus ik gooi er meteen nog vijf tegenaan. Kan ik morgen weer even door aan m'n scriptie - ik had toen ik me twee jaar geleden hiervoor inschreef toch wel moeten weten dat dat zou gaan samenvallen.

95. The Homesick – St. Boniface


Moment: Het moet ondanks alles wat daarna gebeurt toch het invallen van de drums in het eerste couplet rond 0:18 zijn - dat riffje!!

We vervolgen de lijst met wat mij betreft het beste Nederlandse post-punkscene ooit heeft voortgebracht; het feit dat die volgens mij niet heel groot is doet niets aan de kwaliteit van dit nummer af. Rond het uitkomen van hun debuutalbum in 2017 werd ik door wat vrienden die in het Amsterdamse rockcircuit gewezen op The Homesick, een Dokkums bandje bestaand uit gasten die rond deze tijd net de twintig bereikt hadden. Het blijft even bewonderenswaardig als frustrerend om te zien hoe mensen die qua leeftijd en sociale afstand zo dichtbij je staan zulke vette dingen bereiken. Zo heeft The Homesick met St. Boniface wat mij betreft een fucking epos afgeleverd. De inspiratie van bands als Preoccupations is duidelijk hoorbaar, maar op melodieus en muziektechnisch gebied is het nog wat ambitieuzer: luister maar naar het bij eerste luisterbeurt iconische gitaarriffje, of de meerdere maatwisselingen die je om het oor vliegen. Het geeft het nummer een bepaalde grandeur, die door die kolossale climax al helemaal wordt bevestigd. Schamen voor onze vaderlandsche muziekkwaliteit is zó 2014, we hebben hier best wel wat rocktrots!

avatar van hoi123
94. The Dead Texan – The Struggle


Moment: De zang die het nummer uitgeleide doet vanaf 4:16.

The Dead Texan was een audovisueel zijproject van Adam Wiltzie van Stars of the Lid, samen met video-artiest Christina Vantozou. Alle nummers op hun enige album waren oorspronkelijk bedoeld als materiaal voor Stars of the Lid, maar was uiteindelijk volgens Wiltzie te agressief klinkend. Eén grote grap natuurlijk, als je dit nummer hoort: lieflijker en rustgevender heeft ambient zelden geklonken. De repetitieve gitaarklanken omwikkelen je als luisteraar vanaf de eerste seconden, en als na een galmend intermezzo dat inderdaad erg doet denken aan Wiltzie’s andere werk het volume aanzwelt om de zang van Wiltzie en Vantzou in te luiden, ben ik door mijn metaforen van warme baden, zachte dekentjes en engeltjespis heen om mijn niveau van comfort aan te geven. Misschien door de lengte en door de keuze om zang in te voegen een beetje ambient voor dummy’s, maar goed, wie houd ik voor de gek, ik ben er eigenlijk ook één.

avatar van hoi123
93. Arthur Russell – This Is How We Walk on the Moon


Moment: De trompetten en cello die samenkomen rond 3:15.

Wanneer artiesten postuum werk uitbrengen is het een veelvoorkomende, maar begrijpelijke neiging van muziekfanaten om iedere linkerscheet in hun muziek te interpreteren als een hint naar de dood. Natuurlijk zijn deze hints er soms echt – het valt in het geval van een Blackstar bijvoorbeeld lastig te ontkennen – maar ik blijf ervan overtuigd dat men vaak machteloos kan zoeken naar betekenis waar die niet is. Tegelijkertijd ben ik een inconsequente lul, want ik raak bij iedere luisterbeurt grondig ontroerd door het relatief luchtige popliedje dat This Is How We Walk On The Moon is. “Every step is moving me up”, het is de ruggengraat van dit nummer, en ik kan het niet anders interpreteren dan een Russell die zich gelaten voorbereidt op het hiernamaals. Vederlicht als de instrumentatie van dit nummer, en met dat prachtige hese timbre dat aan een Nina Simone doet denken, lijkt hij vooral vrede te hebben met datgene wat hem te wachten staat. Het nummer is namelijk vervuld met vreemd soort berustend optimisme, bijvoorbeeld te horen in die vrolijke trompetsolo, en precies datgene is wat het nummer zo aangrijpend maakt. Een prachtig als zwanenzang interpretabel liedje van een veel te vroeg gestorven artiest.

avatar van hoi123
92. The Fall – Eat Y’Self Fitter


Moment: 2:36 – “What’s a computer??? EAT YOURSELF FITTER!

Het is ondertussen alweer meer dan twee jaar geleden dat ik me opgaf om deze lijst te plaatsen; om volledig voorbereid te zijn hield ik vanaf dat moment een afspeellijstje op Spotify bij met mijn favoriete ontdekkingen sinds mijn vorige toplijst. Dit nummer is ongetwijfeld rond deze tijd al in mijn voorlopige toplijst gekomen, want de keer dat ik het deze week nog eens draaide om mijn definitieve selectie te maken was waarschijnlijk de eerste keer in een jaar. Desalniettemin is ‘ie niet te missen in deze honderd: het is echt een onweerstaanbaar staaltje bijtend sarcasme dat meneer Smith hier in de microfoon spuwt. Een belangrijk deel daarvan is het geniale korte refreintje, waarin de paradoxale slogan in de titel wordt voorgedragen op een manier die tegelijkertijd doet denken aan reclamejingles als aan de onheilspellende vrolijkheid van die filmpjes van Don't Hug Me, I'm Scared. Toch geeft die kneitergammele instrumentatie ook iedere keer weer reden om vrolijk te worden - luister naar die rare fluittoon die eens in de zoveel tijd z'n kop komt opsteken en je weet wat ik bedoel.

avatar van hoi123
91. João Gilberto – Estate


Moment: De strijkerpartij die het nummer uitgeleide doet in de laatste dertig seconden.

Leuk verhaal: hoewel bossanova natuurlijk een bij uitstek Braziliaans genre is, is het sinds zijn opkomst al erg populair in Japan. Toen Japanse arbeidsmigranten in de loop van de vorige eeuw van Brazilië terugkeerden naar hun moederland, namen ze de voorliefde voor het genre mee. Hierdoor is er al sinds de jaren ‘60 een grote bossa nova-invloed hoorbaar in de Japanse muziek, en traden Braziliaanse grootheden uit het genre vaak op in het land. Vijftig jaar later heeft dit er mogelijkerwijs toe geleid dat Ichiko Aoba onlangs desgevraagd op haar Instagramstory aangaf dat Estate van João Gilberto haar favoriete nummer ooit is. Fanboy als ik ben, ben ik natuurlijk meteen aan het luisteren geslagen en oh, wat had Ichiko toch weer gelijk. Estate onderscheidt zich van Gilberto’s andere werk door een zwaar orkestrale aanpak, met een heel leger van strijkers dat hem ondersteunt in het brengen van dit verschrikkelijk serene en lieflijke liedje. Eigenlijk is het onvoorstelbaar dat zo’n bombastische instrumentatie het nummer juist nóg lichter maakt, maar het gebeurt echt: luister maar goed hoe halverwege het nummer het keyboardspel bijna wegzweeft op een wolk van violen. Wat mij betreft een absoluut meesterwerk van Gilberto, die hiermee heeft bewezen ook buiten het eveneens geniale Girl From Ipanema nog te kunnen scoren.

avatar van hoi123
(Oh ja, zou Soledad, Casartelli, cosmic kid, of brajoapau de titel kunnen aanpassen? )

avatar van aerobag
Wat een tempo heb je er op zitten hoi123! Leuk dat je het 'moment' eruit pakt per nummer, maakt mee luisteren net wat interessanter.

Een en ander wat ik niet ken, maar Arthur Russell neem ik petje al voor af. Vorig jaar het bizarre World of Echo van hem ontdekt. Bijzondere artiest die ergens op de scheidslijn leefde van pop en experimenteel

avatar van niels94
Ik haak voor het eerst in lange tijd weer even aan bij dit topic denk ik Wat een goede beschrijving van A Year In a Minute alvast... Inderdaad monumentale ambient. En Sinner Man zal wel een van mijn favoriete nummers ooit blijven, denk ik (hoewel ik mijn favorieten niet meer zo op een rijtje heb, misschien leuk om weer eens te proberen).

Even wat van die nummers die ik niet ken luisteren ook, ben benieuwd!

avatar van Co Jackso
hoi123 schreef:
93. Arthur Russell – This Is How We Walk on the Moon
(embed)
Moment: De trompetten en cello die samenkomen rond 3:15.

Wanneer artiesten postuum werk uitbrengen is het een veelvoorkomende, maar begrijpelijke neiging van muziekfanaten om iedere linkerscheet in hun muziek te interpreteren als een hint naar de dood. Natuurlijk zijn deze hints er soms echt – het valt in het geval van een Blackstar bijvoorbeeld lastig te ontkennen – maar ik blijf ervan overtuigd dat men vaak machteloos kan zoeken naar betekenis waar die niet is. Tegelijkertijd ben ik een inconsequente lul, want ik raak bij iedere luisterbeurt grondig ontroerd door het relatief luchtige popliedje dat This Is How We Walk On The Moon is. “Every step is moving me up”, het is de ruggengraat van dit nummer, en ik kan het niet anders interpreteren dan een Russell die zich gelaten voorbereid op het hiernamaals. Vederlicht als de instrumentatie van dit nummer, en met dat prachtige hese timbre dat aan een Nina Simone doet denken, lijkt hij vooral vrede te hebben met datgene wat hem te wachten staat. Het nummer is namelijk vervuld met vreemd soort berustend optimisme, bijvoorbeeld te horen in die vrolijke trompetsolo, en precies datgene is wat het nummer zo aangrijpend maakt. Een prachtig als zwanenzang interpretabel liedje van een veel te vroeg gestorven artiest.

Bedankt voor deze beschrijving. Gek genoeg kwam ik dit nummer een paar weken geleden tegen in mijn "Discover Weekly" lijst van Spotify. Ik ging er automatisch vanuit dat dit een nummer uit 2021 tot ik jouw tekst las. Ik ben benieuwd naar zijn andere werk en de rest van jouw lijst.

Erg fijn begin met Kasso, Nina Simone, Arthur Russell en João Gilberto. Steve Hiett kende ik nog niet, maar klinkt ook wel nice.

avatar van Koenr
This Is How We Walk on the Moon❤️ maakt ook kans op een plekje in mijn lijst

Leuke stukjes so far. De onbekende tracks ga ik later bijluisteren.

En hetzelfde geldt voor het onbekende spul uit Weirdo Wizzy zijn - meer dan interessante - lijst. Van The Grouch ken ik overigens ook maar 1 nummer, waar ik dan ook meteen behoorlijk gek op ben: deze.

avatar van madmadder
Lekker begin hoor!

avatar van aerobag
Na aanleiding van je nummer 99 de hele plaat van Hiett zojuist geplaatst. Heerlijk deinende plaat, snap de vergelijkingen naar het (véél) latere werk van Mac DeMarco heel goed. Album weet een vrij uniek relaxte vibe aan te slaan.

Dat nummer van Good Night & Good Morning ook zo'n lekker akelig humeurig, maar verrassend ontspannend nummer dat ik nog niet ken, maar een prettige eerste kennismaking dus.

en goede keus voor een The Fall nummer

Heel benieuwd naar de rest

avatar van hoi123
90. Bill Wells & Maher Shalal Hash Baz – On The Beach Boys Bus


Moment: die oneffenheid in Tori Kudo's stem in 0:33: een beetje vals zingen kan zo veel karakter geven!

Een intermezzo van één minuut zevenenveertig in het album waar het op staat, maar dan wel misschien wel het geniaalste in zijn soort ooit. In deze samenwerking tussen een Britse jazzmuzikant en een Japans amateuristisch muziekcollectief draait het niet bepaald om virtuositeit: nummers waar trompetten in voorkomen zouden vermoedelijk gespeeld kunnen worden door een achtjarige beginner, en de mevrouw die in dit liedje zingt is ook duidelijk geen getrainde zangeres. Maar wat is het lief!! Een meer berustende pianomelodie vind je niet snel, en hoewel ik de grammatica van het zinnetje dat eroverheen wordt gezongen niet volledig begrijp (“It’s my passed away”? ) kietelt het iets in me. Ook iets in mijn huisgenoot kan ik jullie overigens vertellen, want tijdens de eerste lockdown vorig jaar hebben we samen uren besteed waarin we bijna meditatief alleen deze pianomelodie speelden, en samen deze melodie erover heen zongen. Je moest wat met je tijd natuurlijk, maar het getuigt wel van hoe zo’n in geluid en speelduur piepklein liedje toch extreem speciaal kan zijn.

avatar van hoi123
89. DJ Sabrina the Teenage DJ – Next to Me


Moment: 4:10, wanneer de versnelling in de drums het duidelijk maken dat vanaf nu het feestje toch wel echt is begonnen.

Een groot verschil met mijn vorige lijst is dat die lijst vrij standaard Musicmetercore is; deze lijst is daarnaast ook vrij standaard RYM-core. Sinds ik een paar jaar geleden ben begonnen met de jaarlijsten van die laatstgenoemde site bij te houden, ben ik op een goudmijn aan interessante singles en artiesten gestuit, waaronder de mysterieuze Londense DJ Sabrina the Teenage DJ. Het concept van haar muziek, 00’s housebeats doorspekt met samples van sitcoms uit dezelfde tijd, is zodanig gimmicky dat je moeilijk kan geloven dat het zo goed is als het is. Maar goed, dat is het dus wel echt. Ik ken weinig liedjes die zo extatisch euforisch zijn als Next to Me, en bovendien deze euforie zo goed doseren. Het nummer doet aan het begin nog het meest denken aan een soort medicijnenreclamejingle, maar Sabrina voert de luisteraar constant kleine muzikale kwartjes xtc - een saxofoonsolo, samples van jeugdseries die even onbekend als nostalgisch klinken, een beatswitch, dan daaroverheen een heerlijke Kelly Rowlandsample – totdat je zonder te merken knarsetandend in een uitzinnige vrolijke housejam zit. En wat is Sabrina ons ook goedgezind: steeds wanneer je denkt dat de piek is gekomen, gooit ze er wéér een rondje tegenaan, waarin ze de serotoninesluizen nóg wat verder open zet. Als een nummer zo ongelooflijk vrolijkmakend is dat je er een beetje ontroerd van raakt, weet je dat het goed zit.

#stemSabrinaSvhJ2020

avatar van hoi123
88. Jai Paul – Str8 Outta Mumbai


Moment: 2:11; zie onderstaande beschrijving.

Je kent het wel, van die liedjes die van begin tot eind complete meesterwerkjes zijn, waarin geen seconde te noemen is dan de rest. Dit liedje is daar niet één van. Sterker nog, als Dat Ene Moment er niet in had gezeten, was ik Str8 Outta Mumbai waarschijnlijk al vergeten. Laat ik op dit punt even aardig zijn voor Jai Paul door aan te kaarten dat de ingrediënten die je nodig hebt voor een dermate bevredigende ontlading er vóór Dat Ene Moment ook al zijn, met het heerlijke gitaarriffje, de gechopte zang en het übercatchy refreintje. Desalniettemin is het pas het moment waarop hij een Bollywood-liefdesliedje (1:09 hier) in de climax verwerkt, dat alle puzzelstukjes op hun plek vallen. De combinatie van de verlangende zang en die retestrakke beat is een vrij onverwachte vuistslag van links, en maakt de ontlading van een daarvoor pakkend popliedje plotseling nogal emotioneel. Het is een geniale zet van Paul, die ervoor heeft gezorgd dat ik dit nummer echt compleet heb platgedraaid in de zomer van 2019.

avatar van hoi123
87. Timber Timbre – Demon Host


Moment: Het gemak waarmee tussen couplet en refrein wordt geschakeld in 0:56.

Mijn muzieksmaak mag dan wel uitgebreid zijn met een paar nieuwe muzikale hoekjes, het heeft me alleen maar meer doen beseffen dat mijn grote ware liefde de folkmuziek is. Er is een bepaalde poëtischheid en een bepaalde kwetsbaarheid die eigenlijk alleen maar te behalen valt door één persoon met een snaarinstrument. Dat is dan ook de reden dat ik zelf folkliedjes maak – dat, en het feit dat ik geen muzikale vrienden heb om een band mee te vormen. Toch stemt een liedje als Demon Host me een beetje moedeloos, en dat is niet alleen vanwege de onheilspellende tekst over een verteller die er achter de mogelijkheid van een hel komt. Folk staat of valt namelijk bij de kwaliteit van tekst en melodie, en zo achteloos bekwaam in beide als Timber Timbre hier zal ik waarschijnlijk nooit worden. De akkoordencombinaties klinken even onverwacht als klassiek, wat een erg zeldzame combinatie is. Ook de enigszins hees voorgedragen tekst heeft een bepaald soort oubolligheid in de beste zin van het woord, namelijk alsof je het in een 19e-eeuws christelijk boek zou kunnen tegenkomen. “Oh Reverend, please, can I chew your ear?/I've become what I most fear/And I know there's no such thing as ghosts/But I have seen the demon host”, het is vrij simpel, maar heeft de onheilspellendheid van een zwartgeblakerde bijbel, die zich ook uit in de dissonante pianonoot waarin het nummer eindigt na de hoopvolle climax. Een absolute hit van een voor mij verder nogal hit-or-miss band.

avatar van hoi123
86. Anderson .Paak – Put Me Thru


Moment: hoe Anderson met het ritme van het refrein speelt door vlak na het koortje te volgen in het laatste refrein.

Maar goed jongens, er is genoeg reden om blij te zijn. De terrasjes zijn open, de avondklok is weg en het weer is eindelijk weer lekker (Meelezende Belgen kunnen zich tenminste in één van de drie bovenstaande statements herkennen). Laten we dan ook deze update eindigen met het allervrolijkste soulliedje denkbaar, namelijk deze van Anderson .Paak. Het is belachelijk in hoe veel genres deze man zich comfortabel voelt, maar de keer dat hij hier klassieke soul ging proberen was toch wel zijn meest succesvolle uitstapje wat mij betreft. Retestrakke instrumentatie (die basgitaar in het couplet!), Anderson met die godsgruwelijk lekkere rasp in zijn stem, en een refreintje dat ook weer zo euforisch maakt dat ik er wel eens een brok in mijn keel van heb gekregen. Niet helemaal overtuigd door mijn woorden? Fair, ik ben brak van Koningsdag en heb me wel eens eloquenter verwoord. Kijk dan maar gewoon even deze live-uitvoering.

avatar van Poek
Str8 Outta Mumbai

Vaak geluisterd nadat je 'm getipt had in Top 10 nummers van 2019
Mooie sample inderdaad! Wel jammer dat Jai Paul een man is.


avatar van panjoe
Hoi!

Weirdo Wizzy
wendyvortex
Gretz
AstroStart
Aerobag
Mausie
Bonk
madmadder
AbleMable
MRDammann
Ward
Johan de Witt
Koenr
Brainpatient
Barney Rubble
Shaky
Ponty Mython
VladTheImpaler
catdog
Mat_
ranja
Omsk
jordidj1
panjoe

avatar van hoi123
Afspeellijstje in oplopende volgorde voor degenen die willen meeluisteren: top-100 - playlist by roelos66 | Spotify - open.spotify.com

(nummers die niet op Spotify staan zoals die van Steve Hiett zijn vervangen door gelijknamige liedjes)

Gast
geplaatst: vandaag om 02:00 uur

geplaatst: vandaag om 02:00 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.