58. Kero Kero Bonito – Lipslap


Moment: Die extra synth erbij die het feestje vanaf 1:18 compleet maakt.

Ik ga even wat vreemds met jullie delen. Sinds ik VYZEE van SOPHIE heb gehoord, is er iets in mij wakker geworden waar ik tot dan toe nooit weet van had. Datgene is, wees alsjeblieft aardig voor me, ik word er op een onverklaarbare manier echt *fucking* vrolijk van als zangeressen in liedjes zingen alsof ze iets uitleggen aan een kleuterklas. Iedere keer dat ik het aan vrienden probeer uit te leggen klink ik als een soort perverse freak, maar ik beloof dat ik er echt alleen maar gewoon heel graag van wil dansen. Nou goed, mijn zoektocht naar meer van dit soort liedjes wordt dus een beetje bemoeilijkt door een sociaal stigma dat ik er zelf op geplaatst heb, dus voor nu is Lipslap het enige liedje dat echt volledig hetzelfde plekje raakt.

Maar goed, het is dan wel weer zo dat Lipslap dat eigenlijk beter doet dan VYZEE, want holy shit, wat een heerlijk vrolijk en dansbaar liedje hebben we hier. De beat in zichzelf is in zichzelf al een kleurrijk speelparadijs, met het plastic pianootje en beukende synth eronder die om de haverklap aangevuld worden door een willekeurig ander superleuk geluid. Maar het is vooral de manier waarop Sarah Bonito deze stuiterende beat begeleidt, namelijk met dat eigenwijze, en ja, kinderlijke stemgebruik, die dit tot een Bonito Banger DeLuxe maakt. Als ik een vervelende wannabe-recensent was die ondertussen 7000 woorden heeft volgeschreven aan het beschrijven van een online muzieklijstje zou ik zeggen dat het misschien juist die kinderlijkheid is die ervoor zorgt dat Lipslap zo grensverleggend opgewekt is – het doet je bijna vergeten dat je een serieus persoon bent die allerlei volwassen verantwoordelijkheden heeft zoals belastingen en scripties. Gelukkig ben ik dat niet: Lipslap is groot feestje!!!

57. Haley Heynderickx – The Bug Collector


Moment: Op 2:50 zwijgt Heynderickx nog even wat langer om ons de pracht van dat tokkeltje te laten waarderen, en ik ben haar dankbaar.

We hebben nu twee nummers uit genres gehad die volgens mij relatief Weirdo Wizzy-proof zijn, dus om het quotum vol te maken nu weer even een folkliedje met The Bug Collector. En wat voor één. Ik heb het al eens eerder geschreven, maar ik zie tokkelspel op een gitaar altijd voor me als een soort wandtapijtje, waarin de ritmes waarin bepaalde noten gespeeld worden de draden vormen die samenkomen met andere draden, en dan plots een prachtig patroon vormen. Nou goed, The Bug Collector is een heel speciaal wandtapijtje, en dat zal ik jullie uitleggen. Tijdens het schrijven van dit stukje trillen de ruiten van mijn kast namelijk, en dat komt volgens mij niet alleen doordat Heynderickx een basgitaar aan dit liedje heeft toegevoegd. Wat het wel is, is de lage E-snaar van haar gitaar, die ze voor dit liedje zeven hele noten omlaag heeft gestemd (en dat is veel, kijk maar hoe haar snaren zwalken in deze prachtige live-performance). Dat is vrij uniek.

Maar goed, het feit dat dit een uniek wandtapijtje is maakt het natuurlijk niet waardig om in het Louvre te hangen. Wat het dat wel maakt, is dat die lage tonen een vrij grootse lading meegeven aan een verder vrij klein folkliedje. Zo klinkt het couplet nog intiemer dan intiem, maar heeft dat motiefje dat ze in het refrein speelt iets bijzonder machtigs, al helemaal wanneer het later vergezeld wordt door de trombone. Tegelijkertijd krijgt ook Heynderickx’ verhaal iets groots mee, door de verschillende insectenmetaforen en haar zo nu en dan redelijk ouderwetse taalgebruik. Dat is grappig omdat ze eigenlijk op een nogal kwetsbare en herkenbare manier verslag doet van de moeilijkheden van het omgaan met de innerlijke demonen van je geliefde. Als je de hele tekst terugleest vergeet je eigenlijk bijna dat het poëzie is. Een wandtapijtje vol contrasten dus, en dat maakt het speciaal genoeg voor mij om hierbij met jullie te delen.

Ahhh Haley. ❤️ Het is elk jaar zoeken naar de parels tussen de vele nieuwe folk-releases, maar I Need to Start a Garden was er zo eentje in 2018. Mijn favoriet is overigens No Face, ik vind dat echt een onvoorstelbaar ontroerend liedje in al zijn eenvoud, de Ghibli-inspiratie maakt het af.

Zag haar in 2018 ook in Paradiso, een luttele maand nadat ik het album had ontdekt, en dat was meteen 1 van de mooiste ervaringen van het jaar. Ontwapenend.

Haley! ❤️

Ben blij dat ik toch niet de enige ben die I Need to Start a Garden zo kan waarderen, één van mijn favoriete platen uit 2018. The Bug Collector is ook mijn favoriete nummer, al is het alleen maar omdat de trombone in dat liedje zo goed tot zijn recht komt.

En ja, Koenr, dat was een schitterend optreden, ontwapenend is precies het goede woord. Ik kan me nog goed heugen dat ze op een gegeven moment vroeg of iemand uit het publiek haar kon helpen met het boeken van treinkaartjes of iets dergelijks, omdat ze de volgende dag richting Vlieland moest voor een optreden op Into the Great Wide Open. Dat vond ik aandoenlijk.

Ja, dat staat me ook goed bij. Volgens mij kwam ze iets te laat op omdat ze nog bezig was met het boeken van een treinkaartje en het niet zo makkelijk lukte.

Twee dames met Aziatische roots op een rij!

Valt 1 2 3 4 ook onder de categorie kleuterjufzang?

We hebben nog 56 nummers te gaan.

Ja man zeg Haley, tjonges die komt wel even binnen. Dank dat je haar nu weer paden met me laat kruisen, wat een herontdekking En weer een wandtapijtje voor mij om te kunnen leren weven x

Prachtige stukjes ook! En Lipslap blijft natuurlijk een bazennummer. Dit weekend maar even de rest van je lijstje inhalen

Edit: Gal Jorge João

Kero Kero Bonito

Ja, ook hier is The Bug Collector en fijne herontdekking

56. Low – Quorum


Moment: Mimi Parkers zang die zich compleet verwrongen uit de speakers wurmt rond 2:57.

Cool: vierentwintig jaar na je debuutalbum met een geluid komen dat je met je band nooit hebt gemaakt. Cooler: vierentwintig jaar na je debuutalbum met een geluid komen dat maar heel weinig anderen ooit hebben gemaakt.

Natuurlijk, glitchpop bestaat al een tijdje, maar in mijn ervaring is het computergefreak in dat genre precies dat, namelijk een stijlkeuze die werkt vanwege zijn mechanische, futuristische esthetiek. Bij dit nummer is het anders. Die gruizige, atonale golven die vanaf het begin van Quorum over je heen vallen klinken stukken organischer, maar tegelijkertijd zo surreeël dat je je in plaats van in een digitale wonderwereld eerder waant in één van de meest verontrustende Lynch-scènes. Misschien nog meer bewonderenswaardig dan het feit dat ze hier als voormalige rockband zo’n vernieuwend elektronisch statement neerzetten, is het feit dat ze alsnog niet hebben bezuinigd op de kwaliteit van de melodieën eronder. Je hoort het in het superintieme moment wanneer halverwege het liedje compleet stilvalt, maar ook daarbuiten: er zitten onder de vloedgolf aan gekraak ronduit hemelse melodiëen verstopt. Live daarom ook een absolute knaller, al kan ik niet ontkennen dat ik een beetje teleurgesteld was toen ik in Paradiso heldere melodiëen uit de speakers hoorde komen bij de aanvang van dit nummer.

55. Slowdive - Souvlaki Space Station


Moment: De gitaar die zich met Goswell’s “in asylum” vermengt rond 1:24.

Een jaar nadat ik mijn vorige lijstje met jullie deelde stond ik op Best Kept Secret bij Stage TWO te wachten op Slowdive, met een vriend die op mijn muzieksmaak vertrouwde. Achteraf kan ik me niet eens meer veel specifieke momenten herinneren van wat het beste optreden uit mijn leven zou blijken. Wel weet ik nog dat ik tijdens Souvlaki Space Station als een complete idioot hardop aan het lachen was, terwijl een meisje naast mij, op iemands schouders zittend, tranen met tuiten aan het janken was. Slowdive heeft blijkbaar verschillende effecten op verschillende mensen, maar het meisje en ik waren het er denk ik onuitgesproken over eens dat de melodieën in dit nummer een bijzonder meeslepend effect hebben. Ik kan overigens pas sinds een weekje of twee onder woorden brengen waarom. Toen heb ik namelijk van een vriend geleerd dat het woord “subliem” vaak fout wordt gebruikt wanneer het gaat over kunst. Waar ik dacht dat dit “ik vind dit supermooi en gebruik graag moeilijke woorden” betekende, gaat de term vooral over dat iets zo ontzagwekkend groots is dat je het niet kan bevatten, met alle heftige emoties van dien. Nou goed, ik heb mijn vriend beloofd dat ik het woord nooit meer fout zou gebruiken, maar volgens mij doe ik hier dat niet. Souvlaki Space Station is subliem, en wie dat niet vindt zou ik graag uitnodigen om een ander woord te bedenken voor hoe Rachel Goswell zich hier tegen die immense gitaarmuren opbokst.

Die vriend van me bij het optreden heeft overigens een uur zwijgend naast me gestaan, om me vervolgens te vertellen dat hij dit de kutste muziek vond die hij ooit had gehoord.

Ja, het wordt tijd dat de concerten weer volop mogen

Sublieme stukjes weer!

En ik zet Souvlaki Space Station weer eens op

Die plottwist bij Slowdive

Door de kortste bocht: zou een goede reden zijn om iemand te ontvrienden. Door de wat langere bocht: nam mijn lief mee naar 1 van de concerten vlak voor het verschijnen van het laatste album en zij had zoiets was dit het nou?.

Twisten over muziek (iets anders dan op) - in mijn geval Pere Ubu ("kutherrie"), in de Beemster - kunnen niet alleen leiden tot een onmiddellijke verwijdering van een feest, maar ook tot jarenlange social distancing.

Pygmalion en Souvlaki strijden hier om de eer van "beste Slowdive album" - When the Sun Hits is fave (ook live); van de bonusnummers: Some Velvet Morning.

Los van de smaakkwestie, moet dit wel een hondstrouwe vriend zijn, als hij een uur lang niet van jouw zijde week. Een vriendin die met mij een paar edities later en vermoedelijk in een andere tent naar Beach House stond te kijken, hield het na een kwartier wel voor gezien onder de noemer: dit is wel heel erg saai, zeg. Ik bleef daarentegen gebiologeerd naar Victoria en Alex kijken, tot aan het einde toe.

Quorum

En tja, Slowdive, één van de beste bands ooit hé. Ook live. Nog gezien in het voorprogramma van the war on drugs. Ja, Koenr, je leest het goed, Slowdive in het voorprogramma van the fucking war on drugs. Needless to say speelde Traagduik die boomerband helemaal naar de filistijnen en ben ik bij TWOD net niet in slaap gesukkeld.


WTF, en dat noem jij een vriend??

Ik vind het juist erg netjes. Je kunt of als vriend na letterlijk ieder nummer zeggen hoe kut het is of gewoon weglopen. Nu heeft die vriend het waarschijnlijk een uur een kans gegeven en daarna een mening gegeven.

Een maat van mij is ook wel eens meegegaan naar een anderhalf uur durende soloset van Mark Kozelek (omdat Alcest daarna speelde) en zei achteraf: ''wat was dit? Ik snapte er geen reet van.''. Die had niks gezegd omdat hij zag dat ik en een andere maat van mij juist compleet onder de indruk waren. Zo kun je het ook zien, hè.

Ja, dat vind ik ook netjes. Nu is het sowieso wel verstandig om bij Kozelek niet gedurende het optreden weg te lopen, omdat de kans dan groot is dat hij iets lelijks over je zegt of weer een hele monoloog gaat houden over het gebrek aan respect voor hem als artiest en andere ergernissen (waargebeurd verhaal).

Ik vind het ook netjes maar zit toch in teamJohnny Marr

Haha, ik grapte maar wat af natuurlijk Respect voor die kerel!

Dat ook, ja. Hij vond ons tijdens de show zelfs angstvallig stil. Volgens mij wist nagenoeg iedereen in de zaal van zijn reputatie af.

54. Animal Collective – My Girls


Moment: iedere keer dat ik het eerste refrein rond 3:00 hoor, blijkt het nog catchier dan ik het me had herinnerd.

Net zoals Death Grips, Pokémon Go en de meeste modetrends ooit ben ik de hype van Animal Collective pas een beetje gaan uitproberen toen iedereen er wel weer klaar mee was. Ik moet zeggen dat ik de volledige aanbidding ook niet helemaal begrijp - de extreme, zoetige vrolijkheid van hun muziek trekt mij meestal even veel aan als die op de hoes van Strawberry Jam. My Girls is daar een megagrote uitzondering op. Eigenlijk gek, want alle ingrediënten van al hun andere liedjes zijn hier voor zover ik weet ook aanwezig: Beach Boys-zang, psychedelische synths en hypervrolijke melodieën die je links en rechts om de oren vliegen. Laat ik mezelf dan maar één keer een vrijkaart geven in zo’n lange lijst van honderd nummers, en stellen dat ik dit erg goed vind, en andere liedjes niet, en niet weet waarom. Mogen jullie eens een reden voor me bedenken.

53. Red House Painters – 24


Moment: De oertrage drums die rond 1:32 met dezelfde mokerslag komen inslaan als Kozeleks observaties eroverheen.

Hier stond lange tijd Katy Song, en als ik niet zo’n één-artiest-per-lijst-regel had opgesteld had die waarschijnlijk nog steeds in de lijst gestaan. Maar goed, er zijn weinig nummers waarvan de tekst mij momenteel zo'n klap in de maag geven als deze. Ik heb me nooit heel erg herkend in teenage angst, maar in de existentiële crisis van twintigerschap des te meer. Zien hoe langzaamaan steeds meer eerdere ambities onmogelijk worden werkt vrij confronterend. 24 kan in zo’n bui precies die vriend zijn die je in je zelfmedelijden ondersteunt. ”So it's not loaded stadiums or ballparks”, inderdaad ja, kut, au, en hetzelfde geldt voor “And I thought at fifteen that I'd have it down by sixteen/And twenty-four keeps breathing in my face”.

Tegelijkertijd werkt 24 troostend, niet alleen omdat ik weet dat een klootzak die mensen blijkbaar niet laat weglopen bij optredens zich een paar decennia geleden ook zo voelde, maar ook vanwege de toon van het nummer. Die is niet volledig ondubbelzinnig lethargisch namelijk. Er zit wel degelijk een berusting in de melodie in het oldness comes with a smile-gedeelte, en ook het psychedelische outro klinkt bijna speels. Ik denk dat ik dat fijn vind – sterker nog, ik denk dat datgene is wat dit nummer tot mijn favorieten laat behoren. Een beetje zelfmedelijden mag, maar ouderdom komt gewoon. Ik moet me maar gewoon berusten in het feit dat iemand die jonger was dan ik hier zo’n fantastisch nummer over heeft geschreven. Au.

Mooi Roeland. Dat hele album vind ik bijzonder indrukwekkend, af en toe haast pijnlijk om te beluisteren (Medicine Bottle, dat zuigt alle vrolijkheid direct de kamer uit, krachtig spul).

En ik heb me dus nooit aan Animal Collective gewaagd. Geen idee waarom niet. Eerst deze maar eens beluisteren dan.

24, prachtig.

AC was in de jaren '00 een van mijn favoriete bands en hoewel ik eigenlijk nooit meer naar ze luister, hebben ze destijds een paar geweldige pop-parels gemaakt waar ik nog steeds ontzettend vrolijk van word (Grass, The Purple Bottle, Water Curses, Fireworks). In 2009 waren ze wel een beetje over hun hoogtepunt heen en My Girls vind ik een bijzonder matig nummer in hun oeuvre, ik heb de waardering voor dat nummer nooit begrepen. Noah's zang klinkt drammeriger en zeurderiger dan normaal en muzikaal neuzelt het me te veel. Summertime Clothes van dat album blijft wel leuk.

Wellicht echt een AC-track voor de niet-liefhebbers dus.

Ok, dan ga ik nog wat uit jouw lijstje luisteren Koen, want My Girls deed het niet voor mij vrees ik

Zeurpiet, helemaal oneensch, ook met die laatste zin (wel eensch wat betreft Summertime Clothes).

Pfff, 24, right in the feelz.

Na die eerste twee albums van RHP mocht Neuzelek wel stoppen toch? Helemaal klaar was het toen al.

Jij hebt enkel op die plaat uit 2009 gestemd, dus wat dat betreft onderschrijf je mijn laatste zin alleen maar.