Daar ben ik het dan weer geheel oneens mee. Zeker met Sun Kil Moon heeft Kozelek nog enkele prachtplaten gedropt (tot en met Benji), en ook een paar samenwerkingen (bv. met Desertshore, of Jimmy LaValle) zijn meer dan de moeite.

Sure, ik was maar aan het triggeren. Zo'n nummer als Carry Me Ohio had ik ook niet willen missen natuurlijk


Pfff, echt hé, maar zo ellendig mooi tho. Pijnlijk, maar ook verslavend, net als medicijnen. Eén van de beste nummers ooit gemaakt, of zeg ik nu gekke dingen, madmadder?


Oh, dus ik heb maar op één plaat gestemd dus ik ken geen andere (losse) nummers? Ik heb Sung Tongs op vinyl, kom dan.

Als je maar op één plaat gestemd hebt, ben je geen (groot) liefhebber.* Maakt verder niet echt uit hoeveel nummers je kent.

Die vinyl heb je zeker ooit 2ehands ergens meegenomen en nooit gedraaid?

Oh, ok dan. Als jij het zegt. Don Cappuccino is het hier vast mee eens.


Nee, nieuwe staat.

Animal Collective – Music Mania Records – Ghent - musicmaniarecords.be

Ik heb besloten om hier niet op te reageren.

Goeie reactie

Perfect plaatje voor als je de visite snel de deur uit wilt hebben. Maar wel bloedjemooi he.

Dat laatste moge duidelijk zijn.

Dat is wel mad hipster yo. Die vinyl draai je zeker alleen als je binnensdeurs je oranje beanie op hebt, je snor in de wax heb gezet en je eigen IPA aan het brouwen ben?

Hahahahaha ik ga stuk hier man

53. Steve Roach - Structures from Silence


Moment: Dit format is natuurlijk niet echt gemaakt voor deze muziek, maar ik ben toch even voor jullie op zoek gegaan: op 15:51 knalt het hoofdmotief er net wat harder in, na een net wat feller klinkend zijmotief. Is mooi.

In mijn oneindige zoektocht naar meer gloedvolle ambient heb ik ooit eens speciaal een Redditaccount aangemaakt om soortgelijke muziek als een bepaald nummer dat nog langs moet komen te vinden. Zoals wel vaker is gebeurd in deze zoektocht kreeg ik heel veel tips waar ik eigenlijk niet naar op zoek was, maar ik ben een anonieme Redditgebruiker (aerobags alt-account?) eeuwig dankbaar voor dat die me naar Structures from Silence heeft geleid. Roach vernieuwde met dit nummer het ambientgenre terwijl het nog in de spreekwoordelijke wieg lag door zijn melodieën volledig uit te laten klinken, en stilte de ruimte te geven. Dit heeft twee gevolgen: allereerst krijgt de muziek een bijzonder ruimtelijk karakter door de meer dan een minuut durende melodieën die met wisselende intensiteit uit worden gespreid, en allertweedst is het godverdomme rustgevend. De manier waarop tussen die stiltes de statige synths van Roach op regelmatige wijze aan komen spoelen doet heeft een onwerkelijk hypnotiserende werking. Een vriendin aan wie ik dit liet horen noemde het mediteermuziek, en dat is het misschien ook – in ieder geval voel ik mijn hartslag praktisch naar beneden gaan zodra ik de eerste tonen hiervan hoor. Mijn vroegere veronderstelling dat ik niet op muziek in slaap kan vallen is door dit nummer hardhandig getackeld sinds ik dit nummer heb leren kennen, en daar ben ik Roach erg dankbaar voor.

52. Phosphorescent – Wolves


Moment: In “They’re staring with blood in their mouths”, 2:56, hoor je de ellende in zijn stem als nergens anders.

Ik heb niet zo veel met het oeuvre van Matthew Houck, maar op twee punten in zijn carrière heeft hij vol in de roos geschoten. Die twee momenten zijn – weinig verrassend – Song for Zula en Wolves. Allebei zijn het liedjes die wanneer ze door iemand anders uitgevoerd waren misschien wel onaantrekkelijke kitsch zouden kunnen zijn. De basnoten in Song for Zula zijn immers vaker gedaan dan campy dansjes op een Songfestival, en in de voordracht van andere artiesten zou de pathos in de tekst er misschien wat teveel vanaf druipen. Maar goed, nutteloos gedachte-experiment, want Matthew Houck voerde deze liedjes uit en heeft het meesterwerkjes gemaakt. In Wolves zit dat hem in de subtiele toevoegingen: de ietwat valse ukelele, de meeslepende orgel en vooral Houcks prachtige hese uithalen maken Wolves zo overtuigend als het is. Tijdens het bezingen van zijn innerlijke demonen, de "wolves in the house", huilt hij echt met ze mee. Mijn hart doet dat ook een beetje. Een heel aangrijpend nummer van een artiest waarvan ik zeker weet dat hij tenminste nog wel één meesterwerkje achter de hand heeft.

51. Fela Kuti – Gentleman


Moment: Wanneer het hoofdmotief er weer inknalt rond 13:32 na een minutenlange opbouw.

Dit klinkt niels94 bekend in de oren: ondanks verwoede pogingen om het te leren, spreek ik geen jazz. Hoewel ik zijn ingewikkelde melodieuze structuren tot op een bepaald niveau kan waarderen, lukt het me niet om iets van emotie uit de harmonieën te distilleren. Als gevolg daarvan is het aantal jazzalbums waar ik echt blij van word op één hand te tellen, ook als van deze hypothetische hand een paar vingers geamputeerd zijn. Een paar en een half om precies te zijn, want valt de afrobeat van Gentleman nou onder jazz? De redenen voor waarom je zou kunnen aanvoeren van niet komen eigenlijk precies overeen met de redenen waarom ik het zo geniaal vind. We horen hier tenslotte stuwende drums in plaats van ielig hi-hat-geaai, en achtergrondkoortjes over funky gitaartjes. In andere woorden, Gentleman bevat het enthousiasme bevat dat ik verder in het jazzgenre mis. Enthousiasme is overigens nog een zacht woord om het uit te drukken, want wat we hier eigenlijk horen is natuurlijk een onverbloemd feestje met een vrolijke sneer naar degenen die koloniale tradities overnemen. Als we het hoofdmotief horen is het feest, als Fela met zijn sax de leiding is het dat ook, en wanneer hij begint te zingen is het – eh, feest. Ik open nu graag de vloer voor discussies over genre-aanduidingen, maar in ieder geval zou ik willen dat jazz wat meer Fela Kuti was.

50. Lisa Germano - … A Psychopath


Moment: De sidderingen van naarheid die door Germano’s stem gaan in het laatste couplet in 3:08.

Een beetje flauw dat ik dit nu meteen na Fela Kuti doe, maar ik ga toch weer even een nummer aanprijzen door eerst te klagen over een genre waar ik niks mee kan. Ik zou het niet gedaan hebben als ik er niet regelmatig over nadacht tijdens het beluisteren van … A Psychopath. Het heeft namelijk precies datgene wat ik altijd mis in metal, en dat is een oprecht angstaanjagend geluid. Ik kan natuurlijk bij een gemiddeld black/trash/doom/noem het op-metal-nummer wel horen dat de muzikanten iets duisters willen neerzetten, maar het lukt me niet om het te gelóven. De stijlkeuzes van het metalgenre – tekst, gitaargeluid, zang - zijn bijna per definitie zo over de top dat er niets menselijks in te vinden is.

Enter dit nummer. Lisa Germano schreef … A Psychopath naar aanleiding van haar traumatische ervaringen met een stalker die haar voor een lange tijd lastig viel, en gebruikte hiervoor bestaande opnames van een vrouw die de politie belt omdat haar huis wordt binnengedrongen. Het ligt op het randje van wat kunstzinnig ethisch is, en dat erkent Germano zelf ook in interviews. Tegelijkertijd doet het wel datgene wat het moet doen, namelijk de luisteraar mee laten delen in de viscerale angst die dit oplevert. Het is echter niet zo dat de onbegrensde naargeestigheid van dit nummer leunt op deze verschrikkelijke opname - de muziek helpt daar als geen ander in mee. Dit is deels door het contrast tussen Germano’s serene zanglijn en de verschrikking die uit de tekst klinkt, maar het blijkt ook uit de steeds luider krijsende ondefinieerbare toon die je als luisteraar grondig oncomfortabel maakt en de treurende violen die het geheel begeleiden. De rillingen gingen me meerdere keren over het lijf bij het schrijven van dit stukje. Angstaanjagender dan dit krijg je muziek nauwelijks.

49. Aksak Maboul – A Modern Lesson


Moment: Ik weet niet zo goed hoe ze het doet, maar die piepjes uit Jauniaux’ stem rond 1:56 zijn zó pakkend door hun irritantheid. Alsof je naar nagels over een schoolbord luistert, maar dan fijn.

Hier stond eerst Lost Verses van Sun Kil Moon, maar vanochtend las ik een Pitchforkartikel over het seksuele wangedrag van Mark Kozelek en nu heb ik eigenlijk niet zo’n zin om een adorerend stukje over deze klootzak te schrijven, zeker met het oog op het nummer hierboven. Spontane beslissing dus: ik gooi er het vetste nummer in dat ik dit jaar heb leren kennen. Ik zal ook meteen even de trend breken door aan te kaarten dat A Modern Lesson precies de elementen combineert van verschillende muziekstijlen die ik bijzonder tof vind. Dit nummer begint als een dissonante no-wave jam waarin zangeres Catherine Jauniaux in een brabbeltaaltje de meest magnifiek irritante kreten uit haar keel weet te persen, en antwoord krijgt van een set folky strijkers, een freaky pianootje en tribale mannenstemmen. Halverwege maken deze Belgen plotseling een complete ommekeer en komen we in een krautrocksessie terecht, waarin de vreemde melodieën van hiervoor plotseling concurrentie krijgen van een antiek jazzmelodietje dat zo uit de jaren ’30 lijkt te komen. Een compleet ongrijpbare trip van een nummer dus, waarin echt alles wat je kan bedenken gebeurt. Het slaagt bovendien met vlag en wimpel in misschien wel de moeilijkste ambitie die je als muzikant kan hebben, en dat is ongebreidelde raarheid combineren met een pakkende uitvoering ervan. Ik zet 'm er dan nu wel last-minute in, maar ik vermoed dat deze anders over acht jaar alsnog was langsgekomen.

48. Beach House – PPP


Moment: Toch wel Legrands bijdrage rond 4:33.

Genoeg muzikale ellende en dissonantie voor de avond, we sluiten af met de weelderige wals die PPP heet. Er is qua geluid weinig verschil tussen de albums van Beach House, maar toch vind ik Depression Cherry, met stip hun beste wat mij betreft, altijd wat warmer aanvoelen. Tegelijkertijd kan dat ook gewoon komen doordat dit nummer zijn gloed op de rest van het album afgeeft. Het popliedje dat PPP in de eerste drie minuten is, wijkt misschien niet mijlenver af van hun gebruikelijke formule, maar voelt alsnog uniek aan door Leblancs zwoele praatzang over die hemelse akkoordenprogressie die met de seconde verandert. Maar dan jongens, maar dan! In de tweede helft van het liedje haalt het duo alle elementen die hun muziek eerder zo aangenaam maakten uit de kast, en brengt het deze samen in een orgastisch, hemels outro dat je rechtstreeks de stratosfeer in tilt. Zodra die hangende gitaarsolo tweestemmig wordt denk ik al dat ik het niet meer kan houden, maar dan ook nog Legrands engelenfalsetto erbij, en dan óók nog de drums die feller worden in hun slepende driekwartsbegeleiding… Met PPP heeft Beach House al hun inspiratiebronnen uit de dream pop ingehaald, and I will die on this hill.

PPP

Had zo gekund, ik heb de heer Roach en vooral dit nummer uitgesproken hoog zitten, alleen ben ik niet op reddit te vinden. Maar wat een uitzonderlijk schoon nummer hé, mediteermuziek inderdaad, maar van het beste soort. Gaat ook wel terugkomen in mijn top 100



And what a strange hill to die on. Al valt dat wel mee eigenlijk, gezien de populariteit van de band. Persoonlijke klik is altijd uitgebleven, ik zit nog steeds te wachten tot deze eindelijk een keer gaat vallen. Binnenkort in de juiste setting nog maar eens proberen dan.

Wat casus misconduct Kozelek betreft, blijf het zelf een lastige vinden, ook omdat de berichtgeving en beschuldigingen hoofdzakelijk vanuit pitchfork komen en het nieuwsorgaan en Kozelek de laatste jaren een persoonlijke vete aan het uitvechten zijn (en dan te bedenken dat Benji ooit nog eens een 9,2 kreeg van p4k). Anderzijds verbaast het me ook niets, getuigen zijn teksten en algemene cynische houding. Waar rook is, kan heel goed vuur zijn, maar ik wacht een definitieve juridische uitspraak nog even af. Gaat Red House Painters nu ook nog retrospectief op de schop?

Je vervanger, Aksak Maboul, heerlijk ongrijpbaar inderdaad. Lekker dwars, maar toch melodieus. Voor mij ook een mooi recente ontdekking geweest, vinyl heb ik laatst ergens op de kop getikt Check ook hun comeback album (na 40 jaar!) van vorig jaar.

Lisa Germano gaat op de luisterlijst, daar was ik nog niet bekend mee!

Lisa Germano Die plaat moet ik dringend weer eens opzetten.

Ik ken Beach House inmiddels een paar jaar en leer stukje bij beetje steeds meer van hun discografie kennen. Elke nieuwe kennismaking maakt mij zo mogelijk nog meer fan, PPP is daar geen uitzondering op Moet toch eens Depression Cherry in zijn geheel gaan luisteren, Space Song en Sparks zijn ook al zo kneitergoed.

Hm, ik geloof dat een vete tussen een muziekblog en artiest ver kan gaan, maar ik denk niet dat een muziekblog getuigenissen van seksuele misdaden zou vervalsen om een artiest even lekker dwars te zitten. Ik ben verder ook niet zo van de cancel culture, maar het stukje heeft gewoon nogal een zure smaak in mijn mond achtergelaten, dus ik had even geen zin om over hem te schrijven. Meer een gevoelskwestie dan een principiële kwestie dus - ik denk niet dat de man een lesje zal leren door het feit dat een Nederlandse jongen hem met één nummer minder in zijn top-100 opneemt.

47. Talk Talk – Eden


Moment: De “rage on, omnipotent” op 3:35 (4:43 in de Youtubeversie) is tegelijkertijd het kleinste en grootste moment van het nummer.

Impopulaire mening: de ommezwaai die Talk Talk maakte met Spirit of Eden is qua kwaliteit misschien nog significanter dan qua geluid. Het compositietalent zat er altijd al in bij Hollis en co, maar hun vroegere liedjes bleven voor mij altijd een beetje hangen in midtempo joligheid. Pas in dit soort-van-titelnummer hoor je echt hoe geniaal de muziek van deze mannen is wanneer het de ruimte krijgt om te ademen. Wat ik vooral zo ongekend geweldig vind aan Eden is hoe het de traditionele spanningsopbouw van het genre dat het nog zou stichten al ondersteboven keert. Ik kan me nog herinneren dat ik voor het eerst het zachtjes monumentale pianomotief dat het nummer ingeleide doet hoorde en dacht: oh ja, dat wordt een gigantische climax aan het eind. Maar nee, Eden zwelt aan en zwakt weer af, en doet dat opmerkelijk moeiteloos. Je zou het hoogtepunt van ontlading op meerdere punten van dit muziekstuk kunnen aanwijzen, en geen ongelijk hebben. Persoonlijk weet ik nog steeds niet of ik het meest bevredigd raak bij het eerdergenoemde pianomotief, het stekelige orgelrefrein of bij het wereldomvattende instrumentale intermezzo aan het eind waar de gitaar het langzaamaan overneemt van de andere instrumenten. In ieder geval weet ik dat de eer die ik de makers van mijn favoriete album ooit meegeef eigenlijk onterecht is: het was Eden waarmee zomaar op een septemberdag het post-rockgenre even achteloos uitgevonden werd. En hoe.

46. Can – Oh Yeah


Moment: De versnelling rond 5:20 - is het een versnelling? Het voelt als een versnelling.

Oh Yeah is één van die liedjes die ik aan mensen laat horen met de vraag of ze kunnen raden uit welk jaar het komt, om dan vervolgens meestal als antwoord iets in de trant van “eh weet niet, 1978 of zo?” te krijgen, waarop ik dan iets van “nee, 1973, ziek he?” zeg, en dan begint men over een leuker gespreksonderwerp.* Dan hoop ik hierbij dat jullie me wat beter kunnen begrijpen, want deze muziek is toch belachelijk ver haar tijd vooruit? Het valt natuurlijk al te horen aan de hyperintrigerende achteruit gespoelde zang van Damo Suzuki, maar ook de bevreemdende orgel en de groove die hierin zit zijn hypnotiserend op een manier die ik verder pas een paar decennia later ben tegengekomen. Goed, los van de mate van vooruitstrevendheid word ik altijd bijzonder blij van hoe de ritmiek van dit nummer samengaat met een vrij losse, bijna jam-achtige sfeer. Wat er uit de polsen van deze heren komt klinkt allemaal erg spontaan, geïmproviseerd bijna, maar ondertussen word je terwijl je niet oplet om de oren geslagen met meesterlijk opbouwende gitaarsolo’s, ritmewisselingen en versnellingen. Op deze manier kan ik begrijpen dat de drummer van Black Midi Jaki Liebezeit in een interview schaarde tot zijn favoriete drummers: als je inzoomt zit er weinig variatie in, maar de manier waarop de beste man een groove opbouwt met minimale veranderingen is echt ongekend. Zeker in Oh Yeah hoor je dat deze band net zo onmisbaar is geweest voor de muziekgeschiedenis als gewoon fucking geweldig in zichzelf.

*Even aan mijn huisgenoot gevraagd ter illustratie, het antwoord was “eighties?”

Oh Yeah Tago Mago Can En inderdaad, Jaki Liebezeit wordt niet voor niets als een hele grote gezien. Ook mijn favoriete drummer, voor zover ik recht van spreken heb.

Halleluwah is wat mij betreft dan ook het grote hoogtepunt, die zou heel hoog in mijn top 100 terechtkomen. Maar goed, die hele plaat is geniaal.

Ik respecteer de nummerkeuzes voor deze twee grootheden der muziek

Oh Yeah komt uit 1971, het beste muziekjaar ooit. Klasseworp weer, met Eden ook al zo'n briljantje.

Aksak Maboul kende ik nog niet; intrigerend.

47. Preoccupations – Bunker Buster


Moment: Wanneer de laatste noot zich voegt bij die al nietsontziende gitaarmuur in 5:00.

Women is een zeldzaam geval van een band waarvan na de opsplitsing de zijprojecten minstens even toffe muziek maken. Cindy Lee en Preoccupations hebben allebei andere erfstukken overgehouden uit het tragische einde van deze postpunkband. Zo kreeg Cindy Lee bijvoorbeeld de lo-fi aanpak en ijle melodieën, terwijl uit Bunker Buster blijkt dat de vreemde ritmes en dissonante gitaarmuren zijn nagelaten aan Preoccupations. Het zijn precies de twee factoren die mij zo’n fan van dit nummer maken, vooral wanneer ze samenkomen: het ondoordringbare notencluster dat het hoofdriffje vormt kietelt al mijn herriebotjes op de beste manier mogelijk. Maar ook los van elkaar werken deze elementen als een tierelier, zoals bij de fascinerende ritmische interactie tussen de zang en de gitaarlijnen in het tweede couplet halverwege het nummer, en de oerkrachtige bridge die erna volgt. Ook bijzonder tof is dat de heren niet leunen op de kracht van hun dissonantie (wat had gemogen), maar achteloos de lelijkste melodieën denkbaar afwisselen met harmonieuze, maar nog steeds even ijzige tussenstukken. Een kolos van een nummer, en één van mijn favoriete keuzes als ik zin heb om mijn oorschelp te verbrijzelen.

46. Colin Stetson and Sarah Neufeld – The Sun Roars into View


Moment: Wanneer Neufeld de hoogste regionen van haar houten kastje verkent rond 4:24.

Colin Stetson is natuurlijk al langsgekomen, maar om de een of andere reden vond ik deze samenwerking niet echt tellen als een tweede nummer van zijn hand. Slaat natuurlijk nergens op, want zijn saxofoonwerk (één man hè, één saxofoon!!!) vormt hier tenminste de helft van het nummer. Toch maakt de toevoeging van Sarah Neufeld dit in mijn hoofd een ander project, en ik denk dat dat is omdat Stetson hier misschien meer met Neufeld meespeelt dan andersom. In zijn eentje maakt Stetson toch vrij logge, dreigende stukken, terwijl A Sun Roars into View grotendeels het tegenovergestelde is van dat. Het nummer begint bijvoorbeeld vederlicht met alleen Neufelds meditatieve vioolspel, en doet al snel denken aan het ritmische, zwierige geluid van een Steve Reich wanneer de viool in gesprek gaat met de sax. Wanneer de muziek halverwege letterlijk en figuurlijk de hoogte inschiet, wordt het duidelijk waarom de samenwerking tussen deze twee muzikanten zo zeldzaam goed werkt. Ze zijn namelijk allebei meesters in het laten klinken van hun instrument zoals het niet hoort te klinken: Neufelds viool gaat van messcherpe hoge tonen naar vreemd, half-menselijk gepiep, terwijl er doodskreten uit Stetsons sax komen, terwijl hij nog steeds pulserend het ritme aanhoudt. Op deze manier zijn de twee instrumenten in hun onmenselijkheid op een gegeven moment nauwelijks uit elkaar te houden; ze fuseren tot een soort oerinstrument, terwijl de melodieën spannender en spannender worden. Ik had m’n laatste zin bijna gebruikt om te benadrukken hoe ongelooflijk uniek dit allemaal klinkt, maar daar doe ik de muziek geen recht mee – het is vooral zo nagelbijtend spannend, dit nummer.

43. Aesop Rock – Daylight


Moment: Het “You won’t be laughing”-gedeelte vanaf 1:03, tegelijkertijd een prachtige poëtische sneer als een verbluffende rapprestatie.

Het feit dat Aesop Rock ver bovenaan de ranglijst van rappers in termen van woordenschat staat wil op zich niet zo veel zeggen over de kwaliteit van zijn muziek, op dezelfde manier dat de snelste sologitarist ter wereld ook niet noodzakelijkerwijs de beste muziek maakt. Sterker nog, ik zou willen beweren dat het de spontaniteit in zijn muziek best wel eens beperkt – het laat me vaak vooral met een drang achter om mijn Engelse woordenboek weer eens af te stoffen. Hier is dat niet het geval. Wanneer je als rapper de bedoeling hebt om een levensomvattend nummer te maken, is het namelijk juist een toevoeging als je wat tekstuele ambities achter de hand hebt, en jeetje mina, Aesop Rock had er best een paar hier. Je kan een Boekenweekbijdrage volschrijven met analyses van de analogieën, metaforen en verwijzingen die de beste man hier over ons neerstort (en op Genius hebben mensen dat ook echt gedaan). Dit gebeurt in absolute sneltreinvaart, en natuurlijk ook nog volledig in stijl met een hoeveelheid alliteraties, assonanties en binnenrijm waar je hoofd van gaat tollen. Toch doet dit niet af aan de emotionele kracht van het nummer. Misschien is dat vanwege het pakkende refrein en het melancholische orgeltje: ze geven tegelijkertijd rust in de hoofd van de luisteraar als dat ze helder communiceren wat dit is, namelijk muziek om in een contemplatieve bui je leven mee duiding te geven. Niet de minste ambitie om te hebben als artiest, maar Aesop slaagt er even moeiteloos in als in zijn proefwerken Engels. Waarschijnlijk.