https://bandcampblog.files.wordpress.com/2018/08/lifetime-achievement-award_joe-mcphee-1244.jpg?resize=1100%2C571

86. Joe McPhee – Shakey Jake
1970 – Verenigde Staten – Jazz

Dan is het nu tijd voor… Een jazz-funk masterpiece. Wil je bedolven worden aan een barrage van funky grooves en mag de jazz van jou tegelijkertijd ook een beetje schuren? Dan is Shakey Jake jouw man! Of eerder Joe McPhee, de man achter Good Old Shakey.

Kort woordje van bewondering voor McPhee; De kerel was een bekwaam multi-instrumentalist. Speelde zo’n beetje elk type saxofoon, maar kon ook een gemeen kunstje met de trompet. Beheerste ook meerdere genres binnen de jazz, maakte vooral furore binnen de free jazz scene en speelde bijvoorbeeld met Peter Brötzmann.

Des te indrukwekkender dus ook dat hij met Shakey Jake juist de swing erin gooit, wel in een duidelijk free jazz sausje. Het nummer is daarmee ook een brok energie, niet op de laatste plaats door de dubbele percussie van de heren Thompson en Bostic, maar ook door de elektrische geladen orgel en gitaar solo’s. Maar de tenor sax van McPhee blijft ook hier fundamenteel, de beste man is in topvorm.

HET MOMENT (04:55): McPhee laat zijn sax even goed spreken, terwijl de percussie en het orgelspel ook samenvallen en vuurwerk af lbijven vuren. Flink wat soul in zijn donder die McPhee, mag wel wat meer liefde krijgen

Wow, terwijl ik nog niet eens ben bijgekomen ben van de lijsten van hoi123 en wendyvortex (ja ja), schiet aerobag hier uit de startblokken met de ene geniale plaat na de andere. Nujabes, Main Source, The Pretty Things en (uiteraard) Gil Scott-Heron vond ik al fantastisch, maar dat je nu ook met Shakey Jake van Joe McPhee komt aanzetten, echt waanzinnig! Je top 100 kan nu sowieso al niet meer kapot. De hoogste tijd ook om een stukje bij het album Nation Time te plaatsen, zou ik zeggen, dat verdient het wel. Ik heb Shakey Jake trouwens wel eens in een CSL-sessie gedraaid en met name Don Cappuccino ging daar toen heel lekker op.

ja en zonet weer. brak de hele room af, die Don

Hahaha, dat verbaast me niks, het is altijd hetzelfde met die gast. Topgozer is het!

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/3c10d0c1735343659484cdd29f9da373.jpg#3c10d0c1735343659484cdd29f9da373

85. Dinosaur Jr. - Sludgefeast
1987 – Verenigde Staten – Noise Rock

Lou Barlow legde het nog het beste uit, toen hem gevraagd werd hoe de formatie van Dinosaur (jr.) tot stand kwam: "We loved speed metal, but we also loved wimpy-jangly stuff". Deze fundatie waarop deze band gebouwd is, verklaard precies waarom ik zo kan genieten van deze band.

Sludgefeast zal altijd mijn favoriete nummer van ze blijven. De knarsende gitaren en die lading drek die al vanaf de eerste seconde over je oren uitgestort wordt… het is een waar Sludgefeast, maar in de beste zin van het woord. Het is allemaal zo heerlijk rauw en slordig. J Mascis klinkt zelfs als een onzuivere Neil Young, en ook dat is charmanter dan het klinkt.

In de zee van dissonantie gooien de leden van Dinosaur Jr. echter wel een stapel levensboeien uit, in de vorm van aanstekelijke en iconische riffs. Dit is precies wat ze onderscheidt van de rest van de alternatieve rock pack. Het is een bak herrie, maar het is guitige herrie. Niet die deprimerende, serieuze vibes van de grunge, maar ze rocken net zo hard, als het niet harder is.

HET MOMENT (0:31): Die rollende gitaarriff, genieten. Weet je ook direct waar je aan toe bent.

Lekker nummer van Joe McPhee zeg...weer een mooie ontdekking erbij

https://distortedsoundmag.com/wp-content/uploads/2021/06/Lingua-Ignota-2021.jpeg

85. Lingua Ignota - The Order of Spiritual Virgins
2021 - Verenigde staten - Neoclassical Darkwave

Wellicht ben ik wat verloren in de waan van de dag, maar ik kan het niet laten. Album is nauwelijks 2 weken uit, maar wat ben ik onder de indruk van Lingua Ignota, de Mad Duchess. In tijden heb ik niet zo’n project gehoord waar zo’n intens gewicht aan kleeft, een verpletterende zwaartekracht. De projecten van Kristin Hayter waren altijd al ambitieus en kolossaal, maar ze maakt het op het laatste album nog grootser… maar door iets gas terug te nemen, iets ingetogener te zijn. Juist dat vind ik enorm imposant. (en ook wat beter uit te houden, de vorige albums waren bijzonder, maar ook bijzonder uitputtend)

Religie, trauma’s, verdriet, verraad. De thema’s waren nooit licht verteerbaar en de muzikale vormgeving is dat dus ook zeker niet. Gewapend met orgels en drones gaat ze de confrontatie aan met geloof. Kristin heeft een fenomenaal inzicht als het gaat om het neerzetten van grandioze en onheilspellende composities. Haar aller krachtigste wapen blijft echter heer stem. Net als Nico in haar hoogtij dagen, kan ze haar stem doen trillen en met een forse uithaal de luisteraar doen beven en koud tot op het bot laten voelen. Een performance waar je u tegen zegt.

The Order of Spiritual Virgins is de opener van het album, een magnifieke start wat mij betreft. De sluipende drones zorgen voor een constante spanningsboog en die dubbele zanglijnen werken o zo goed. Nummer kent een ingehouden piano motief, die stiekem wat vals teder is, maar dit zorgt er ook voor dat het gehamer op de piano halverwege het nummer extra hard binnen komt. En dan eindigen in een ambient-achtige setting met een voice recording waarin een man verteld over de kracht van stilte. je moet het maar durven.

Nou wat een superlatieven in dit stuk. Niets waan van de dag, Ik denk eigenlijk dat Lingua Ignota alleen maar verder zal groeien in mijn top 100.

HET MOMENT (05:41): De uithaal van Hayter, ETERNAL DEVOTION, Angstaanjagend prachtig,

Oh me oh my v(l)oer mij gerust al maar af hoor, niet te vatten. KAPOTJE GENIAAL OF NIET DAN??

Genoeg nieuwe dingen voor mij tot nu toe te ontdekken, mooie lijst tot nu toe hoor!

DIE GROOVE KAN TOCH NIET

https://jazzrocksoul.com/wp-content/uploads/2018/01/Congos.jpg

83. The Congos – Fisherman
1977 – Jamaica – Reggae

Na het geweld van nummer 85 is het tijd om even uit te puffen en tot rust te komen. Welk nummer is daar meer voor geschikt dan één van de beste reggaenummers ooit geschreven?

Fisherman is een Jamaican groove als geen andere. Het nummer is opgenomen in de beroemde Black Ark studio onder toeziend oog van Lee Scratch Perry. Dat Perry een neusje had voor fijntjes uitgewerkte en authentieke producties, moge inmiddels duidelijk zijn. De vibes zijn vrij van zorgen, maar er is wel zoveel zorg in die instrumentatie gestopt. De bass en percussie sprankelen en zijn gevuld met leven. De hoogtonige stem van Cedric Myton ga ik ook goed op.

Het is onmogelijk om niet met je hoofd mee te gaan deinen, zoals de fisherman met zijn bootje op de rivier deint. Je waant je toch gelijk op witte stranden met goede wijn en even goed gezelschap? Misschien een spliffie eribij, waarom ook niet he. Want Quaju Peg the collie man has the best collie weed in town

HET MOMENT (2:30): Die ratelende percussies, kleine touch misschien, maar voegt zoveel toe aan het hypnotiserende karakter van het nummer

AAAA IK HOU HET NIET MEER, HOU OP MET ME!!!

https://i.guim.co.uk/img/static/sys-images/Guardian/Pix/pictures/2015/11/17/1447774255045/4580589a-deea-4d13-9d48-1961d96bf460-2060x1236.jpeg?width=445&quality=45&auto=format&fit=max&dpr=2&s=b614cbb330d6f3360f12edf64120dcfb

82. Spiritualized – Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space
1997 – Verenigd Koninkrijk - Neo-Psychedelia

Ik had recentelijk 2 openbaringen over dit nummer:
1. Het nummer is geschreven door frontman Jason Pierce nadat zijn vriendin Kate Radley (tevens toetsenist van de band) er stiekem van door was gegaan met Richard Ashcroft (je weet wel, zanger van The Verve). Maakt de teksten nog persoonlijker dan ze al waren,
2. De Presley familie wilde in eerste instantie niet dat de tekst van ‘Can't Help Falling in Love’ gebruikt zou worden. Dit verklaart alles waarom ik zo’n 10 jaar geleden zo’n vreemd déjà vu moment had, toen ik een versie van dit nummer van MP3-spelertje had staan, maar ik toch zweerde dat er een Elvis sample in dit nummer zat. Ik ben blij dat de Presley’s toch tot zinnen kwamen, de 'Elvis' versie is zo veel fijner

We Are Floating in Space is een uniek nummer, eentje die bij elke luisterbeurt een paar flinke tikken op mijn gevoelige snaren geeft. De akkoorden van Pachelbel’s Canon in D Major leggen een excellente basis en de titel liegt er niet om: Voor 4 minuten lang is het een existentiële vlucht door een dimensie gevuld met sentimentele klanken van de buitencategorie.

HET MOMENT (2:35) Die climax. De gesynchroniseerde zanglijnen, het Can't Help Falling in Love’ koortje op de achtergrond, de zwevende klanken. Koude rillingen.

Top bezig honeybear, doe je goed! Die laatste twee zijn ook bij mij grote favorieten en de liedjes die ik nog niet ken ook maar eens voorbij laten komen één dezer dagen, door je leuke en enthousiaste schrijfstijl ben ik namelijk benieuwd naar hen allemaal.

Leuke reggae ontdekking! Genre waar ik weinig van ken, en ook niet echt de behoefte voel om er veel van te kennen, maar deze voeg ik graag toe aan de playlist

Lingua Ignota is echt niet mijn ding, veels te zware kost.

https://music.mxdwn.com/wp-content/uploads/2017/11/A-Tribe-Called-Quest-from-Jive-Records-1280x720.jpg

81. A Tribe Called Quest – Check The Rhime
1991 – Verenigde Staten – Rap

Jaja, Tribe Called Quest, die kan natuurlijk niet ontbreken in de lijst. Bijna alles wat deze mannen uitgebracht hebben is een genot om naar te luisteren. Niet alleen domineerden ze de scene in de jaren 90, in 2015 was de queeste nog niet ten einden en kwamen ze met een comeback waarmee ze hun relevantie weer bewezen. Even die broekies laten zien hoe je het varkentje hoort te wassen. Hoeveel hiphop groepen hebben dit voor elkaar weten te boksen?

Check the Rhime is qua rapflows en het gebruik van jazzy instrumentals (wat mij betreft) dè ultieme jazz hop-track. Dat wisten ze zelf toen ook al (Are you on point, Phife? / All the time Tip) De flow van het nummer is zo zacht als fluweel en de beat is een ware hard-hitter, met af en toe het inhouden van het tempo voor die extra bite. De transitie met de trompetten laat de muzikale productie van Q-tip glanzen. Want produceren dat kan hij wel.

HET MOMENT(0:05): Mag ik u, beste lezer, er even op wijzen dat er maar liefst 7 samples van verschillende bronnen verwerkt zitten in dit nummer? 4 verschillende drum samples voor de beats en 3 verschillende samples (van Minnie Ripperton, Average White Band en Brother Jack McDuff) die samen die extreem catchy hook uitmaken. Kan iemand mij nog eens uitleggen waarom sampling geen kunstvorm zou zijn?

Nou, er zit een dalende lijn in de zwaarte van de kost, dus ik zou zeggen: Wellicht het volgende album



Haha dat is wel heel toevallig. Maar respect, hoe meer liefde Shakey J, hoe beter

Helemaal eens, ik zat Nation Time zelfs te overwegen als Tip van de Week om het wat meer bekendheid te geven, maar dit is waarschijnlijk effectiever. Tof om te zien dat meer mensen deze vergeten parel hier beginnen te omarmen!

https://www.nme.com/wp-content/uploads/2016/09/BattlesBR100111_0.jpg

80. Battles – Atlas
2007 – Verenigde Staten - Math Rock

Ik had niet verwacht dat ik het ooit over iets zou zeggen wat raakvlakken met het woord wiskunde kent, maar wat kan ik verslaafd raken aan Math Rock. Ik heb de genre-duiding ook niet verzonnen, maar zo heb ik het mensen zien noemen die er ogenschijnlijk meer verstand van lijken te hebben dan ikzelf. Meth Rock zou ik het ook wel durven noemen. Smurfenrock, als verwijzing naar de zang, keur ik ook goed.

Battles dus, een band met een ‘berekende’ stijl. Ik ben zelf niet zo thuis in de technische aspecten van muziek en de beschrijvingen van ritmes, maar gevoelsmatig is Atlas wat mij betreft hun magnum opus. Het nummer voelt mechanisch, als een marcherend leger aan robots, maar wel van die coole robots met bliksemschicht-designs op hun kouwe metalen borstkassen. Op de achtergrond robots die weer andere robots in elkaar zetten, en zo de cyclus maar gaande houden. Afijn, dat zijn de beelden die dit nummer bij me oproepen.

HET MOMENT (04:42): Als die tempoversnelling ingezet wordt en er steeds weer naar een versnelling hoger geschakeld wordt. Hallelujah.

https://thevinylfactory.com/wp-content/uploads/2017/06/phil-cohran2.jpg

79. Philip Cohran and the Artistic Heritage Ensemble - The Minstrel
1967 – Verenigde staten – Jazz

Philip Cohran bloeide eind jaren ’50 als muzikant op onder de hoede van Sun Ra, dus dan weet je dat je een artiest te pakken hebt met spiritueel gevoel in zijn donder. Aanvankelijk trompettist, maar hij liet zich al snel verleiden tot het bespelen van een heel scala aan instrumenten zoals de Citer, de Franse Hoorn en zelfs verscheidene percussie instrumenten.

Cohran heeft zelfs een ‘eigen’ instrument uitgevonden: de Frankiphone. Het is in wezen een electrische variant van de sanza. (Francis Bebey eat you heart out). Op On The Beach uit 1967, zijn eerste album als leading man, is het dit instrument en de Centraal-Afrikaanse getinte ritmes die direct onderscheidend zijn.

The Minstrel is de opener van dit album en het is een frisse mix van hypnotische tribale ritmes, big band en een paar fijne toefjes funk. Een heerlijk nummer om je even door mee te laten slepen.

Fun fact over de heer Cohran: Hij had maar liefst 23 kinderen. Ik had de familie Cohran maar wat graag zien schitteren in het tv-programma ‘een huis vol’. Cohran heeft daadwerkelijk een klein jazz legertje geschapen; 8 van zijn zoons vormen samen het Hypnotic Brass Ensemble, een ensemble die samengewerkt heeft met Gorillaz, De La Soul en Prince, om maar even wat namen te noemen.

Nóg een fun fact: Hij schijnt ook nog eens de mentor en grote inspiratiebron geweest te zijn voor de leden van Earth, Wind & Fire. Al met al een fascinerende man geweest, deze Philip Cohran.

HET MOMENT (0:57) : Die killer percussie met Cohran’s geheel eigen stempel,, die steelt hier toch wel eventjes de show hoor.

https://oor.nl/media/2018/07/Aphex-Twin.jpg

78. Aphex Twin – 4
1996 - Verenigd Koninkrijk - IDM

Ik zal mijn relatie met Aphex Twin even samenvatten:
https://i.imgflip.com/5kdkq3.jpg

de Selected Ambient Works series is wonderschoon hoor, echt waar. Maar het Richard D. James album is compleet bonkers. Het is misschien maar weinig subtiel, een hoop toeters en bellen, maar in de kern zit nog steeds zoveel intimiteit verstopt. Het is ook het eerste elektronische album waar ik een echte klik mee had en die ik continue achter elkaar maar bleef draaien. Misschien ook de reden waarom ik me altijd meer verbonden heb gevoeld met dit album dan Selected Ambient.

4 blies me van de sokken de eerste keer dat ik het hoorde en eigenlijk doet het nummer dat jaren later nog altijd. Richard James schiet wild galopperend uit de startblokken, laserpistolen in beide armen, alles op de aanval. Een welgetelde 166 Beats Per Minute, thank you very much.

Ik heb overigens even opgezocht wat de oorsprong van de voice recording is die 2 keer vluchtig te horen is in het nummer. Je hoort de vader van James roepen of hij thee komt drinken, terwijl hij bezig is met een opname in zijn tank. Aphex Twin is dus eigenaar van een tank. Weer wat geleerd

HET MOMENT (00:35): De fusie van de ambient-achtige flarden met de woeste beats, maken dit voor mij zo’n geslaagde adrenaline én serotonine rush.

77. Lula Côrtes e Zé Ramalho - Não Existe Molhado Igual Ao Pranto
1975 – Brazilië – Psychedelic Folk

Wat begon als een aanmoediging van Koenr om meer Braziliaanse muziek te luisteren, is geëindigd in een uitgesproken adoratie voor dit muzikale land waar ik nog nooit voet in heb mogen zetten. Brazilië is een ware symfonische schatkist gebleken. De jaren 70 werken van bijvoorbeeld een Novos Baianos, Caetano Veloso, Gal Costa, Tom Zé, maar ook de modernere projecten van Elza Soares, Metá Metá en Ana Frango Elétrico durf ik warm aan te bevelen. Ben je in de stemming voor iets nieuws, buiten de Engelstalige grenzen, geef dan dit land zeker eens een kans.

Geef dan ook zeker het album Paêbirú van Lula Côrtes en Zé Ramalho een luisterbeurt. Een album afkomstig uit de tropische krochten van de Braziliaanse amazones, waar Cortes en Ramalho zich terugtrokken en tijdens de opnames de nodige geestverruimende middelen genuttigd hebben, vermoed ik zo.

Album voelt daardoor ook als een wonderlijke expeditie, de sfeer van dit gehele project is gespannen en sensueel. Album is opgedeeld in passages (de 4 elementen aarde, lucht, vuur en water) en ik doe eigenlijk geen recht aan dit album door er één nummer uit te zoeken. Dus please please please, luister dit gehele psych folk rock meesterwerkje.

Não Existe Molhado Igual Ao Pranto Is het middenstuk van de passage wind. Het is een hallucinogeen folk nummer die voortgestuwd wordt door een sluipende saxofoon.

Album heeft enigszins een cultstatus verworven, omdat in 1975 door een overstroming de studio waar deze plaat opgenomen is, vernietigd werd. Er bleven maar een spaarzame aantal kopieën van dit album beschikbaar. De originele pressing is daardoor zo’n 2000 euro waard. Tijdje terug is er een vinyl re-issue uitgekomen, staat hier te pronken op de plank.

HET MOMENT (5:21): De tokkelende gitaren, de joelende zang en de aanzwellende sax. Geen drugs nodig om hier high van te worden.

Daar zit zoveel autotune in verwerkt dat ik nooit heb doorgehad dat haar stem daar nog onder zat. Maar ik heb even wat livemateriaal opgezocht als bewijs en je hebt gelijk: het is haar stem en live kan ze dat prima aan. Tof!

Teunnis heeft nog wel een filmpje waar ze in een parkje loopt en aan klieren/oefenen is met haar stem. Daar is ook te horen dat ze de gave heeft dat ze haar stem kan laten klinken als autotune, ook zonder autotune haha

Zo, het tempo ligt behoorlijk hoog hier, ik was nog niet eens klaar met het bijlezen en -luisteren van de top 100 van wendyvortex (leuke lijst!).

Fraaie stukjes aero, en uiteraard een toffe lijst tot nu toe. Fisherman is ook kandidaat voor mijn top 100, Check the Rhime staat daar sowieso in. Verder uiteraard een boel extra hartjes voor Lula Côrtes en Zé Ramalho - die vinyl staat hier ook in de kast te pronken, naast de plaat van Novos Baianos.

Toevallig heb ik laatst nog het debuut van Francis Bebey aan de site toegevoegd, wat behoorlijk verschilt van zijn latere werk.

Volgens mij zit er ook in de studioversie geen autotune. In ieder geval kunnen we bij Caroline het verschil niet horen.

7 by 7 - YouTube

Rolfie

Boh, dit is me het top-100'tje wel hoor!

http://2.bp.blogspot.com/-1xWfHQxIUsU/UGiJ5h4IMZI/AAAAAAAAAJE/7XsnKpd4S94/w1200-h630-p-k-no-nu/felix.jpg

76. Murmuüre – Amethyst
2010 – Frankrijk – Metal

Murmuüre is een one man show, een Fransman genaamd Felix Naos die zich specialiseert in het creëren van black metal ambient hybriden. Vrij mysterieus persoon, hij heeft namelijk slechts een enkel album gedropt en daarna is er nooit veel meer van hem vernomen.

Murmuüre levert een unieke beleving. De muziek is black metal in zijn core, maar strekt zich al snel uit tot veel meer dan dat. Er zijn veel verrassend melodische ondertonen verstopt in de viskeuze laag van gruizig lawaai. Het is alsof je langzaam door een dreigende, brandende mijn richting de hel loopt, maar het licht van de vlammen gebroken wordt door de vele kristallen verankerd in de muren, wat leidt tot projecties van bizarre kleurencombinaties. Amethyst is niet zo’n slechte naam voor deze track dus.

‘An unorthodox marriage of sounds’, heb ik een recensent dit nummer zien noemen. Prachtige omschrijving. Het valt me sowieso op dat metal liefhebbers vaak zo heerlijk diepgaand en met royale vocabulaire schrijven over hun favoriete werken.

HET MOMENT (2:50): Die barstende gitaren en die pulserende drums. Felix weet wel hij een nummer moet laten ontvouwen.