https://www.wetheitalians.com/storage/app/uploads/public/5f9/446/ffb/5f9446ffbd433151153911.jpg

75. Fabrizio de andré – Un ottico
1971 – Italië - Canzone d'autore

In het huis van mijn opa en oma hangt op de overloop een zwart-wit (inmiddels verbruind) foto van een man balancerend op een houten trap, achteromkijkend met een brede glimlach. Het is het beeld van de vader van mijn opa en een echte Italiaan, zelfs schoorsteenveger van beroep geweest als ik de verhalen mag geloven. Ik heb hem zelf nooit mogen kennen, maar ik heb dus wel wat Italiaans bloed onder de lederen. 1/16de van de totale bloedvoorraad om precies te zijn. Misschien dat ik daarom altijd zo kan genieten van de cantautori Fabrizio de André.

De beste man is Italiaans erfgoed, liefkozend Faber genoemd. Hij was een een poëtische verschijning, maar hield niet van optreden. Dronk uit zenuwen een liter whisky voor elke show en kwam daarna niet meer van zijn houten krukje af. Een luchtige maar grondige folk stijl kan Fabrizio toegeschreven worden, maar vanuit een folk achtergrond bezocht hij allerlei andere elementen. Een bonte verzameling van het boraque, het psychedelische, het romantische, soms zelf het progressieve.

Un Ottico is afkomstig van een concept album van Faber, een album waar hij zich liet inspireren door het dichtwerk van de Spoon River Anthology. Hier wordt het verhaal verteld van een opticien die speciale lenzen maakt die de werkelijkheid verdraaien. Al dit gehuld in een soort proto-prog waltz jasje.

HET MOMENT (1:18): Mooi effect hoe Fabrizio zijn eigen stem kopieert en in elkaar laat verstrengelen. En dat is nog maar één van de creatieve uitstapjes die zijn muziek kleur geeft.

https://www.self-titledmag.com/wp-content/uploads/2013/08/12BOARDSjp-superJumbo.jpg

74. Boards of Canada – Music Is Math
2002 – Schotland - IDM

De muziek van Boards of Canada is voor mij echt zijn eigen entiteit. Music Has the Right to Children, Tomorrow’s Harvest, The Campfire Headphase, Geogaddi… in mijn ogen zijn alle projecten van BoC sprankelende hemellichamen. Deze planeten zweven wel in hetzelfde stelsel, maar elke planeet is gekenmerkt door zijn eigen zwaartekracht, atmosfeer en ecosysteem.

Geogaddi is de meest mysterieuze planeet in het stelsel, omringt door dampende misten die wat dreigend over kunnen komen en bevolkt is door een nog compleet onontdekte flora. De bevreemdende omgeving heeft een isolerende werking, maar de verwondering slaat al snel om in bewondering als de planeet zich steeds meer openbaart.

Music is Math is een absoluut meesterwerkje in sfeerzetting. De uitgestrekte beats strekken zich uit als reusachtige zwaaiende voelsprieten, in de verte klinken mysterieuze geluiden waarvan je de oorsprong niet kan ontdekken. Dit alles speelt zich af terwijl een donkerrode nebula rustig om zijn as draait boven in de hemel, een schouwspel waardoor je je erg nietig gaat voelen.

HET MOMENT (1:12): Het moment dat die beat geïntroduceerd wordt en de ‘waaweeh’ sample start is sowieso een kippenvelmoment.

Music Is Math

https://live.staticflickr.com/65535/49423508696_c11bcef67a_b.jpg

74. Dead Kennedys - Riot
1982 – Verenigde staten – Hardcore Punk

Pssst lezer, ja jij. Kom eens dichterbij. Zal ik een geheimpje verklappen? Wist je dat Plastic Surgery Disaster eigenlijk het beste Dead Kennedys album is? Fresh Fruit for Rotting Vegetables is geweldig én iconisch, maar In een 1 op 1 bareknuckle barfight zal hij altijd het onderspit delven tegen zijn gestoorde kleine broertje.

Wederom een band waarvan ik de eerste kennismaking veel te lang uitgesteld heb, ik heb ze eigenlijk pas vorig jaar echt omarmd. Gitzwarte, politiek-getinte maar tevens ook weer hilarische teksten, begeleid door beukende maar o zo slim bespeelde gitaren. Absoluut een van de creatiefste punkbands.

Riot is zo kostelijk dynamisch. Die langzame build-up van de eerste minuut, de explosie die daarna volgt, het verhalende middenstuk met de sirene-achtige geluiden, de laatste climax en vervolgens het langzaam uitdoven. Een grandioos punk avontuur in maar 6 minuutjes. Wat eigenlijk lang is voor punk begrippen natuurlijk.

Overigens direct een nummer waarbij ik bij elke herbeluistering denk: Had deze niet eigenlijk hoger gemoeten?

HET MOMENT (03:37): Geweldige deze volgen zin, zeker ook de manier waarop Jello Biafra ze brengt: TOMORROW YOU ARE HOMELESS TONIGHT IS A BLAST. Jezelf helemaal mee laten slepen door een demonstratie, ondanks dat de consequenties moordend kunnen zijn

Als mede-Aero (her)ken ik niet veel uit de lijst, maar als Fabrizio de André en Boards of Canada dan voorbijkomen. Poeh!

Ik ben nu Nation Time aan het luisteren en in welke grot heb ik gebivakkeerd? Dit is dé sax-aangedreven jazz die ik al zo lang zoek!


Jij snapt dingen...

Nummertje hoor van BoC

Deze EP is ook lichtelijk geniaal, Tim!

Zo zie je maar weer, je kan niet alle Aero's over één kam scheren. Maar ik vermoed dat er nog wel hier en daar een raakvlak langs gaat komen



Leuk om te horen, dan is deze investering gelijk al geslaagd. Als ook maar één iemand iets ontdekt wat hem/haar ligt, ben ik happy.



Stom hé, maar die had ik dus nog niet geluisterd. Ga ik straks doen. EP's zijn wel vaker bij mij ondergeschoven kindjes.

[quote]aerobag schreef:

Mogelijk ken je ze al, want op de cd-versie en bij de streamingdiensten staat de EP als bonus op Plastic Surgery Disasters.

En toen moest ik even onverwachts 4 dagen naar Duitsland voor werk, een geforceerde stop in mijn top 100 tot gevolg. Tijd om de draad weer op te pakken

https://images.mubicdn.net/images/film/242439/cache-461090-1565593235/image-w1280.jpg?size=800x

72. Current 93 – The Frolic
1993 - Verenigd Koninkrijk – Neofolk

David Tibet is een unieke kwibus, wat tot resultaat heeft dat zijn projecten verontrustend doch verfrissend excentrisch zijn. Tibets handelsmerk zijn verstillende folk klanken en duistere drones in combinatie met poëtische verhaalvertelling, waarbij er schoonheid gezocht wordt in vlagen van sluipende verstandsverbijsteringen.

De thematiek van The Frolic is dan ook luguber: Het nummer vertelt een verhaal van een kindermoordenaar die in zijn eigen ziekelijk hoofd lijkt te denken dat hij zijn slachtoffers op een magisch avontuur meeneemt, zogenaamde ‘Frolics’. Door middel van zijn gruwelijke daden treedt hij tijdelijk toe tot een wereld vol extase. Extra luguber: Het gehele verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van de moordenaar, waardoor Tibet je uitdaagt om plaats te nemen in zijn verdraaide realiteit.

De muzikale begeleiding is delicaat, de zanglijnen melodieus, dus ook hier weer een schril contrast met hetgeen dat bezongen wordt. Om een willekeurig iemand te quoten op youtube ‘Certainly the loveliest song about child murder I've ever heard.’

HET MOMENT (1:07): Die lichte gestoorde poëtische teksten van Tibet en zijn overtuigende voordracht. Hij heeft er veel, maar om er eentje uit te pikken

‘I have such nightmares. And you're all in all of them’

Ook mijn Current 93 favoriet.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/ce/Nicolas_Jaar_live_at_Rex_Club_Paris.jpg

71. Against All Logic – I Never Dream
2015 - Verenigde Staten – Deep House

Wat mij betreft is Nicolas Jaar een van de (misschien wel dé) grootste elektronische tovenaars van de 10’s. De geluidsgolven die Jaar tevoorschijn kan toveren, kunnen zowel de ruimtes van een kunstgalerij vullen als ook de dansvloeren van de hipste clubs. Tel daar nog zijn psychedelische uitstapjes met Darkside bij op, de geslaagde samenwerkingen met multi-instrumentalist David Harrington, en Jaar heef in 10 jaar tijd een diverse en imposante portfolio bij elkaar gedraaid.

Alhoewel ik zijn abstractere werk ook zeker kan waarderen en grijs gedraaid heb, ga ik voor deze top 100 voor de fantastische funky tonen van ‘I Never Dream’, uitgebracht onder zijn monniker Against All Logic. Galmende breakbeats, een klapperende bass, synthesizers vol euforische vibes en een meesterlijk geknipte vocale sample van de Cookies. Jaar biedt ons 6 minuten dance-vriendelijke zaligheid en Jaar zou Jaar niet zijn als het nummer zich constant evolueert en het nummer met subtiele touches verschillende richtingen instuurt.

HET MOMENT (03:15): Deze meesterlijk geknipte vocale sample van de Cookies. Echt een stukje vakwerk.

I Never Dream om van te kotsen zo geniaal. Om gek van te worden zo gestoord kapotje briljant.

A.A.L.!!!

https://media.pitchfork.com/photos/592c6e3413d1975652140656/2:1/w_648/cbf2dfc3.jpg

70. Of Montreal - The Past is a Grotesque animal
2007 – Verenigde Staten – Neo-Psychedelica

Of Montreal… het type band waar ik nooit zoveel mee bezig ben, maar eens in de zoveel tijd schiet me weer eens de gedachten te binnen om ‘Hissing Fauna, Are You the Destroyer?’ een draaibeurt te geven. Elke luisterbeurt concludeer ik weer dat dit een heerlijk uitbundig, over the top, maar vooral enorm goed in elkaar gedraaid album is. Een ambitieus en flamboyante concept albums over doodlopende relaties en de slapeloze nachten als gevolg, die alleen kan slagen als de band onbeschaamd all-in gaat. Dat is dan ook precies wat ze gedaan hebben, waarmee dit project een uitgesproken uitschieter in het oeuvre van het band werd. Voor mij een van de karakteristiekste albums van de 00’s.

Alhoewel er in mijn oren de exceptionele nummers op het album zich in rap tempo opvolgen (vooral op de eerste helft van het album), is het vooral track nummer 7, The Past is a Grotesque animal, waar Kevin Barnes en co echt boven zichzelf uitstijgen. Het is een intense trip, waarbij de band aanspraak maakt op repetitieve dance-punky ritmes en de betere synthesizer solo’s. Een tour de force, terwijl Barnes zijn vuile was buiten hangt en afbrokkelende relatie in details omschrijft. Hij strooit met memorabele one-liners vol zelfmedelijden als ‘I'm gone, I'm just gone/But at least I author my own disaster’ en ‘But it's like we weren't made for this world/Though I wouldn't really want to meet someone who was’

HET MOMENT (08:09): Halllooooo synthesizer solo. Leuke touche dat deze elektrisch geladen, vibrerende tonen beginnen nadat Barnes zingt ‘But you know no matter where we are/We're always touching by underground wires’

*Past i.p.v. Part

Maar dit terzijde

Leuk, die foto’s

https://centralsauce.com/wp-content/uploads/2020/06/milo2-1024x576.jpeg
69. Milo - Zen Scientist
2015 – Verenigde Staten – Hip Hop
Geboren als Rory Allen Philip Ferreira, daarna herboren als milo, vervolgens nog een periode door het leven gegaan onder een scala van aliassen zoals Scallops Hotel, Flows-a-Million en Black Orhpeus, en vervolgens weer teruggekeerd tot zijn geboortenaam R.A.P. Ferreira. Volg je het nog?

milo is in ieder geval een unieke verschijning in de hip hop scene, een ware hiphop-guru. De abstracte flows van de beste man blijven ear candy, Zen Scientist één van zijn paradepaardjes. milo's creatieve uitspattingen genieten van een soort vanzelf sprekende charme, moeiteloos en uiterst gracieus beweegt hij zich voort over de fijnzinnige beats van Kenny Segal. Laatstgenoemde weet milo perfect aan te voelen en aan te vullen. Segal is wat mij betreft een van de meest originele en bekwame hiphop-producers van de recente jaren. You go Kenny, via jou laat milo zijn soul fly.

HET MOMENT (02:45): Die opsomming van allen die hun ziel laten vliegen, van obscure jazz viool spelers tot zijn eigen aliassen.

Droog, die comment

Maar je hebt gelijk

http://t0.gstatic.com/licensed-image?q=tbn:ANd9GcRGIDFGvO2eFdRPMHll5iuo4-wHDhSBF-uFvE9U_q5gPDeOX0c10bwbrda-fg-g

68. Floating Points – Silhouettes (I, II, III)
2015 - Verenigd Koninkrijk – Progressive Electronica

Ik noemde Nicolas Jaar (in mijn oren) heel terecht een 10’s electronische wizard, maar Samuel Sheperd, aka Floating Points, kan er ook zeker wat van. Zijn handelsmerk is een lichtelijk jazz-geïnspireerde electronische sound; progressieve composities met een zekere gelaagdheid. Silhouettes in mijn ogen zijn indrukwekkendste creatie. Ik snap wel dat Pharoah Sanders dit jaar met hem samen wilde werken.

Silhouettes is een bonte verzameling van schichtige beats en spacey riedeltjes, maar ook jazzy percussie, elegante koortjes en de nodige strijkers. Kerel stopt eigenlijk een heel album waard aan ideeën in één nummer. Bij het horen van de eerste helft bekruipt me overigens wel het gevoel dat Samuel groot fan is van Radiohead. Nu vind ik dat Radiohead veel te vaak als onterecht vergelijking gebruikt wordt, maar hier hoor ik het toch echt. Want is dat daar nu niet een percussie à la ‘Idioteque’… en een Lotus Flower-esque toonprogressie? Krijg sowieso het gevoel dat Floating Points naar King of Limbs heeft geluisterd en bij zichzelf dacht ‘neeheee, zó moet het’. Ik vergeef hem zijn leentjebuur bij zijn invloeden, hij stopt er in de tweede helft genoeg eigens in en maakt er een heerlijk muzikaal tripje van. Ambitie te over.

HET MOMENT (5:15): Strijkers! Ja dan zit je bij mij altijd goed, word ik gelijk slap in de knieën. Zeker als ze zo mooi verwerkt binnen de rest van de compositie.

https://www.jame-world.com/media/image/2008-12/2566.jpg

67. Sheena Ringo - 茎
2003 - Japan – Art pop

Ze maakte in dit topic ook al een verschijning onder begeleiding van mijn voorganger *slash* kenner hoi123 en ik ga haar creatieve chaotische brein hier ook onderstrepen. Zelfde album, ander nummer, kwaliteit te over.

Om hoi maar even aan te halen:

‘Echt bizar hoeveel ideeën er verpakt zijn in een liedje van drie minuten en tweeënvijftig seconden dat vervolgens ook nog eens zo ongecompliceerd leúk blijkt te zijn.’

Dat beschrijft haar muziek in het algemeen wel treffend. Kijk maar even mee waar Shiina allemaal voor gecrediteerd staat op bovengenoemde album, dan weet je wat je te wachten staat: vocals, lyrics, composer, pipe organ, koto, percussion, piano, erhu, prepared piano, orchestration, shamisen, melodica, Mellotron, alto recorder, kalimba, harmonium, Jew's harp, drums, electric guitar, arranger, harpsichord, whistle.

De muziek van Ringo heeft wel wat weg van een gefragmenteerde show in Las Vegas; Verschillende geplastificeerde thema’s overlappen elkaar, terwijl lichtjes druk knipperen en geldbakjes rinkelen, champagne flessen ontpoppen en de bubbelende vloeistof over de vloer klettert. Maar in een duister hoekje zit ook een gokverslaafden zijn vers verloren onderpand weg te drinken en te beramen hoe hij dit morgen aan zijn vrouw en kinderen moet vertellen, terwijl hij ook alweer fantaserend een blik richt op de toeterende speelautomaat, die jackpot zou toch echt op de loer moeten liggen. Nog één poging dan.


HET MOMENT (03:01): Toch wel dit euforische slotstuk met pakkend refrein, maar ook zeker door alles wat er aan vooraf ging

Geen filmpje dit keer, kon alleen een verknipte Engelse versie vinden. Luister maar via mijn spotify playlistje

Oeh, mijn Japans is niet goed genoeg (lees: niet-bestaand) om te begrijpen over welk nummer je het had toen ik dit stukje las, maar ik hoorde de noten al spelen voordat ik ‘m aanzette in je lijstje. Mijn andere favoriet van het album, geniaal nummer. Echt maandenlang in m’n hoofd gehad, dat refrein.

https://www.nepm.org/sites/wfcr/files/styles/x_large/public/201710/SonnyCriss.jpg

66. Sonny Criss – Sonny’s Dream
1968 - Verenigde Staten – Jazz

Dames en heren, op de saxofoon… Sonny Criss! Laat hem u meenemen in zijn dromenwereld. Misschien niet de meest bekende noch bejubelde jazz artiest van zijn generatie, maar deze man had een interessante swingende en losse jazz stijl.

Dat is ook zo heerlijk aan de online platenarchieven van het internet. Uren kun je spenderen scrollend door de backlog van Bandcamp of de door users zorgvuldig opgebouwde online muziekcharts van RateYourMusic. Prachtige parels ben ik daar al tegen gekomen, die anders nooit de weg naar mijn trommelvliezen gevonden zouden hebben. Sonny Criss absoluut behorende tot deze categorie.

In 1968 maakte hij zijn meest uitgesproken werk: Sonny’s Dream. Dit album was een samenwerking met componist Horace Tapscott, die Sonny als leading man liet spelen voor een semi-big band, met als resultaat een sterk en vol geluid. Een bekwaam saxofonist, pakkende stijl, die in deze setting perfect tot zijn recht komt.

HET MOMENT (5:05): Ietsjes ingehoudend swingend, later weer in vuur en vlam. de beste man kon een fijne dynamiek in zijn spel leggen.

https://voima.fi/wp-content/uploads/2021/03/joosekeskitalokuva-scaled.jpg

65. Joose Keskitalo - Minä ja kapteeni
2006 - Finland – Slowcore

Deze Finse verschijning leren kennen via het unieke folk-initiatief Paavoharju en vervolgens verliefd geworden op zijn solo werken. Vooral zijn eerdere albums zijn nog onstuimig, ietwat slordig en lo-fi, maar daardoor juist zeer sfeervol.

Intro en outro van dit nummer zijn galmende, afbrokkelende klassieke muziekfragmenten, waar Leyland Kirby wel eens goed geluisterd naar zou kunnen hebben. Het hele nummer is opgenomen als ware het een soort waas. Keskitalo trekt een bescheiden trukendoos open aan stemvervormers en reverb. Het nummer neemt zijn tijd, kruipt rustig voorbij, maar speelt aardig in op een onderbuikgevoel. Kruipt bij mij onder mijn huid, zeker die enigszins verslagen stem van Joose. Volgens google translate worden de volgende woorden steeds herhaald:

We zaten rustig
Ik en de kapitein
De golven namen ons mee
Tot op de bodem

HET MOMENT (04:28): Al die doordreunende klanken, die constant weg lijken te ebben maar dan weer dichter bij komen.

https://wallpaperaccess.com/full/1962320.jpg

64. The Smiths – This Charming Man
1983 – Verenigd Koninkrijk – Jangle Pop

Ja The Smiths, wat kan ik zeggen… This charming jangle pop is mijn heroïne. Er was een periode dat ik zoveel Smiths aan het blasten was op mijn studentenkamer dat mijn huisgenoten vroegen of ik alsjeblieft iets anders wilde gaan draaien. Ik had een CD-speler waar je drie CD’s tegelijk in kan doen en waar altijd 3 CD’tjes van The Smiths braaf aanwezig waren. Die werden dus non-stop in de carrousel van zoete hooghartigheid gedraaid.

Onwaarschijnlijk aanstekelijk nummer, maar die ballon gaat op voor alle muziek van The Smiths. Soms heb je van die artiesten waarvan je alles slikt als zoete koek, of het nu critically acclaimed is of niet. The Smiths is voor mij zo’n band.

De legendarische zorgvuldig op elkaar gelegde gitaarriedeltjes, die tevoorschijn getoverd worden door Johnny Marr, die zijn gewoonweg zwaar infectieus, mijn oren beginnen er bijna van te pussen. En dan die tekst, een tekst die alleen Morissey kan zingen en er mee weg kan komen. Pompeus, dubbelzinnig, kwetsbaar.

HET MOMENT (1:00): Het gitaarspel is legendarisch, maar de zang van Morrisey hier ook. Caaaaaaa----haaaa-haaaarreeeeee. Onder de douche waar echt niemand me kan horen, probeer ik de uithalen wel eens te imiteren. Ik zal niet de nieuwe Morrisey worden, ook om andere redenen.

This Charming Man is ook een kandidaat voor mijn top 100

https://media.pitchfork.com/photos/5df04b3f86d8e90008993cec/2:1/w_3990,h_1995,c_limit/Mountain-Goats.jpg

63. Mountain Goats - No Children
2002 - Verenigde Staten - Indie Folk

Alhoewel het nummer nog begint met een aanstekelijke piano-riedel, is dit nummer tekstueel ontzettend duister. Laat het maar aan de poëtische woorden-gymnast John Darnielle over om een anthem te creëren voor eenieder wiens relatie niet een happily ever after werd, voor diegene die vastzit in een gedoemde verbintenis en waar de liefde allang plaats heeft gemaakt voor wrok en zelfhaat.

Ergens is het ook weer een verademing, hoe Darnielle gewapend met een akoestische gitaar zich niet schuwt om de schaduwzijde van toxische relaties bij de hoorns te vatten en compromisloos hemzelf en zijn partner het allerergste toewenst, met bijtende teksten als:

I am drowning / There is no sign of land / You are coming down with me / Hand in unlovable hand

(is gelijk ook HET MOMENT (1:51))

In een zee van zwijmelliedjes is dit dé ultieme anti-love song, die recht voor zijn raap de schaduwkant van het liefdesspel belicht.

Ook al klinkt de tekst behoorlijk gemeend en persoonlijk, is het vooral een karakterschets die Darnielle hier geeft; Hij put hier zelf (gelukkig) niet uit eigen ervaring. Hoe dan ook, het is een Moutain Goats-favoriet geworden die door de fans in volle borst meegezongen wordt, maar om er nou een tattoo van te nemen…

Deze update was speciaal voor mij zeker honeybear Twee geniale nummers van twee geniale bands