Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)
2
geplaatst: 16 augustus 2021, 15:17 uur
Respect als je dit tempo volhoudt en zo uitgebreid blijft!
Ik zie dat ik het niet zelf kan aanpassen, maar wendyvortex is dus zonder spatie.
Ik zie dat ik het niet zelf kan aanpassen, maar wendyvortex is dus zonder spatie.
1
geplaatst: 16 augustus 2021, 15:20 uur
Gretz schreef:
lijst
lijst
Ik wist het
Bedankt!
Vooral leuk om te zien welke nummers op 1 staan bij iedereen.
1
geplaatst: 16 augustus 2021, 20:27 uur
Oeh die Music for K ben ik vet benieuwd naar, maar ik ben eerst kapot aan het gaan (op een goeie manier) op de nieuwe Lingua Ignota.
1
geplaatst: 16 augustus 2021, 20:37 uur
madmadder schreef:
Oeh die Music for K ben ik vet benieuwd naar, maar ik ben eerst kapot aan het gaan (op een goeie manier) op de nieuwe Lingua Ignota.
Oeh die Music for K ben ik vet benieuwd naar, maar ik ben eerst kapot aan het gaan (op een goeie manier) op de nieuwe Lingua Ignota.
Ja die nieuwe Lingua Ignota is goed hè, misschien wel top 100 goed...
0
geplaatst: 16 augustus 2021, 20:44 uur
Ja bizar goed. Wordt mijn tweede 4,5* van dit jaar denk ik zo. Staan het meest rustgevende, ontspannende album en het meest heftige album dat ik dit jaar gehoord heb gebroederlijk naast elkaar.
1
geplaatst: 16 augustus 2021, 21:45 uur
Goed begin. Wipers staan wel heel erg laag, en van I Love You, Tuuriebear heb ik andere faffies (When ArthurDZ Is Smiling And Astride Me, Holy Shit, titelnummer)
Het hiphopnummer kende ik nog niet, top! Het nummer van Sakamoto is ook een heel aangename ontdekking, Japanse Blade Runner vibes in het begin, en dan genieten van dat prachtige gitaarwerk... Jazznummer is gewoon OK voor mij.
You go boy!
Het hiphopnummer kende ik nog niet, top! Het nummer van Sakamoto is ook een heel aangename ontdekking, Japanse Blade Runner vibes in het begin, en dan genieten van dat prachtige gitaarwerk... Jazznummer is gewoon OK voor mij.
You go boy!
14
geplaatst: 17 augustus 2021, 09:49 uur
https://jazzrocksoul.com/wp-content/uploads/2018/01/Stranglers.jpg
94. The Stranglers – Golden Brown
1982 – Verenigd Koninkrijk - Baroque Pop
Ken je dat fenomeen, dat sommige nummers je gewoonweg altijd blijven achtervolgen? Mijn eerste kennismaking met Golden Brown was tijdens Guy Ritchie’s ‘Snatch’, waar de inzet van het nummer het moment markeert dat Brad Pitt, in zijn fenomenale rol als one-punch Mikey, laat zien waar zijn bijnaam vandaan komt. (Sterke soundtrack trouwens, die van Snatch. Zo ook Massive Attack – Angel en The Specials – Ghost Town te vinden in die film). Vervolgens ben ik altijd geïntrigeerd gebleven door het nummer, heb het zelfs ooit nog gebruikt voor een project toen ik op een blauwe maandag film- en tv-wetenschappen studeerde.
Op de bekendere streamingdiensten maak ik altijd playlistjes voor verschillende situaties: ‘zondagochtend-playlistje’, ‘hardlopen’, ‘Etentje met vrienden die niets met muziek hebben’, ‘Etentje met vrienden die wel iets met muziek hebben’ etc etc. Eigenlijk prop ik Golden Brown altijd in deze playlists, vaak als een van de eerste nummers. Doet het altijd goed. Voor mijzelf dan in ieder geval. Nummer is net zo verslavend als hetgeen wat bezongen wordt. HEROINE
HET MOMENT 0:00: Het allereerste moment dat deze hypnotiserende en licht sinistere waltz ingezet wordt, waarbij je direct het nummer ingezogen wordt. Elke keer weer als ik die eerste tonen hoor, word ik in een wurggreep der nostalgie genomen.
94. The Stranglers – Golden Brown
1982 – Verenigd Koninkrijk - Baroque Pop
Ken je dat fenomeen, dat sommige nummers je gewoonweg altijd blijven achtervolgen? Mijn eerste kennismaking met Golden Brown was tijdens Guy Ritchie’s ‘Snatch’, waar de inzet van het nummer het moment markeert dat Brad Pitt, in zijn fenomenale rol als one-punch Mikey, laat zien waar zijn bijnaam vandaan komt. (Sterke soundtrack trouwens, die van Snatch. Zo ook Massive Attack – Angel en The Specials – Ghost Town te vinden in die film). Vervolgens ben ik altijd geïntrigeerd gebleven door het nummer, heb het zelfs ooit nog gebruikt voor een project toen ik op een blauwe maandag film- en tv-wetenschappen studeerde.
Op de bekendere streamingdiensten maak ik altijd playlistjes voor verschillende situaties: ‘zondagochtend-playlistje’, ‘hardlopen’, ‘Etentje met vrienden die niets met muziek hebben’, ‘Etentje met vrienden die wel iets met muziek hebben’ etc etc. Eigenlijk prop ik Golden Brown altijd in deze playlists, vaak als een van de eerste nummers. Doet het altijd goed. Voor mijzelf dan in ieder geval. Nummer is net zo verslavend als hetgeen wat bezongen wordt. HEROINE
HET MOMENT 0:00: Het allereerste moment dat deze hypnotiserende en licht sinistere waltz ingezet wordt, waarbij je direct het nummer ingezogen wordt. Elke keer weer als ik die eerste tonen hoor, word ik in een wurggreep der nostalgie genomen.
13
geplaatst: 17 augustus 2021, 10:05 uur
https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/a81ed9fc875a26bbe2e3afb8f9ae3ee5.jpg#a81ed9fc875a26bbe2e3afb8f9ae3ee5
93. Basic Channel – Phylyps Trak
1993 – Duitsland - Techno
Als er één genre is, waarbij ik mij het meest een toerist voel, dan is het wel de techno scene. Met ‘toerist’ bedoel ik dan het snuffelen aan een genre waar ik eigenlijk de ballen verstand van heb en in meestal ook niet zoveel raakvlakken mee ken. Maar boy oh boy, als een nummer raak is, dan is hij ook goed raak. Dat is voor mij zeker het geval bij het Duitse duo Basic Channel, aka Maurizio, maar volgens mij heb ik dan ook wel direct zéér zware jongens op het gebied van techno te pakken. (of niet Gyzzz?).
Ik heb veel te lang getwijfeld of ik voor de 11 minuten pure dromerige bliss van Domina (in de remix van techno wizard Carl Craig) zou gaan, of voor de meer industriële klanken van Phylyps Trak. Nadat ik mijn woonkamer tijdelijk even omtoverde tot rave-hol en na meerdere back-to-back luisterbeurten, heb ik me toch laten verleiden door de sederende, duistere trip van de laatste.
HET MOMENT: 07:50, De combinatie van die vuige beat met de knisperende, dartelende tonen... Dat is andere koek. Ik ben ooit met vrienden naar Berlijn geweest en we zijn toen naar een rave geweest in Tempelhof Airport, een verlaten vlieghal. Ik weet niet meer wat de DJ toen precies draaide, maar die setting was perfect voor dit nummer. Dus als ik DJ was geweest, dan had ik het wel geweten. Phylyps Trak, in de extended mix, on loop.
93. Basic Channel – Phylyps Trak
1993 – Duitsland - Techno
Als er één genre is, waarbij ik mij het meest een toerist voel, dan is het wel de techno scene. Met ‘toerist’ bedoel ik dan het snuffelen aan een genre waar ik eigenlijk de ballen verstand van heb en in meestal ook niet zoveel raakvlakken mee ken. Maar boy oh boy, als een nummer raak is, dan is hij ook goed raak. Dat is voor mij zeker het geval bij het Duitse duo Basic Channel, aka Maurizio, maar volgens mij heb ik dan ook wel direct zéér zware jongens op het gebied van techno te pakken. (of niet Gyzzz?).
Ik heb veel te lang getwijfeld of ik voor de 11 minuten pure dromerige bliss van Domina (in de remix van techno wizard Carl Craig) zou gaan, of voor de meer industriële klanken van Phylyps Trak. Nadat ik mijn woonkamer tijdelijk even omtoverde tot rave-hol en na meerdere back-to-back luisterbeurten, heb ik me toch laten verleiden door de sederende, duistere trip van de laatste.
HET MOMENT: 07:50, De combinatie van die vuige beat met de knisperende, dartelende tonen... Dat is andere koek. Ik ben ooit met vrienden naar Berlijn geweest en we zijn toen naar een rave geweest in Tempelhof Airport, een verlaten vlieghal. Ik weet niet meer wat de DJ toen precies draaide, maar die setting was perfect voor dit nummer. Dus als ik DJ was geweest, dan had ik het wel geweten. Phylyps Trak, in de extended mix, on loop.
1
geplaatst: 17 augustus 2021, 10:20 uur
Oef, dat is vuige techno. Vet hoor, die ga ik vaker luisteren!
1
geplaatst: 17 augustus 2021, 11:09 uur
Phylyps Trak bevalt hier ook wel. En Golden Brown blijft natuurlijk een klassiekertje, al blijft No More Heroes mijn favoriet van hun.
1
geplaatst: 17 augustus 2021, 12:12 uur
Een van de mooiste popnummers ooit en heel erg smerige techno 
8
geplaatst: 17 augustus 2021, 21:56 uur
https://cdn.shopify.com/s/files/1/0018/7793/4115/articles/gil-scott-heron-pere-hip-hop-legende_1024x1024.png?v=1582290831
92. Gil Scott-Heron & Brian Jackson – The Bottle
1974 – Verenigde Staten - Soul/funk
In de categorie van huis uit meegekregen: Een voorliefde voor Soul, maar dan vooral de funky-side of soul. Met de pap(a)lepel ingegoten zullen we maar zeggen, aangezien thuis de platen van Quincy Jones, Earth Wind & Fire en Stevie Wonder regelmatig de revue passeerde. Degene die nog altijd de meeste indruk op mij achter heeft gelaten, is de maatschappij kritische jazz-poet virtuoos, wijlen Gil Scott-Heron.
De upbeat groove van The Bottle is zo uitgelaten (Basslijntje van de buitencategorie!!), dat je bijna de sombere boodschap zou missen. Leven in de ban van de fles. De tekst kwam in Gil Scott op toen hij een rij zag staan voor de slijterij, waarbij de klanten met een lege fles in de hand stonden te wachten tot ze deze in konden leveren voor korting op een gevulde variant van hun favoriete treurnis-sap.
Ook graag even de spotlight volledig richten op die jazz-fluit solo van Brian Jackson, dat is een karakteristiek stukje muzikaal erfgoed wat mij betreft.
HET MOMENT (2:56): Een stukje tragiek verborgen in een paar zinnen. Waar Gil Scott-Heron eerst nog de rol van de aanschouwer speelt, doet hij hier uit de doeken dat ook hij niet vrij is van verslavingen.
If you ever come looking for me/You know where I'm bound to be/In the bottle
Look around on any corner/If you see some brother looking like A goner/ it's gonna be me
92. Gil Scott-Heron & Brian Jackson – The Bottle
1974 – Verenigde Staten - Soul/funk
In de categorie van huis uit meegekregen: Een voorliefde voor Soul, maar dan vooral de funky-side of soul. Met de pap(a)lepel ingegoten zullen we maar zeggen, aangezien thuis de platen van Quincy Jones, Earth Wind & Fire en Stevie Wonder regelmatig de revue passeerde. Degene die nog altijd de meeste indruk op mij achter heeft gelaten, is de maatschappij kritische jazz-poet virtuoos, wijlen Gil Scott-Heron.
De upbeat groove van The Bottle is zo uitgelaten (Basslijntje van de buitencategorie!!), dat je bijna de sombere boodschap zou missen. Leven in de ban van de fles. De tekst kwam in Gil Scott op toen hij een rij zag staan voor de slijterij, waarbij de klanten met een lege fles in de hand stonden te wachten tot ze deze in konden leveren voor korting op een gevulde variant van hun favoriete treurnis-sap.
Ook graag even de spotlight volledig richten op die jazz-fluit solo van Brian Jackson, dat is een karakteristiek stukje muzikaal erfgoed wat mij betreft.
HET MOMENT (2:56): Een stukje tragiek verborgen in een paar zinnen. Waar Gil Scott-Heron eerst nog de rol van de aanschouwer speelt, doet hij hier uit de doeken dat ook hij niet vrij is van verslavingen.
If you ever come looking for me/You know where I'm bound to be/In the bottle
Look around on any corner/If you see some brother looking like A goner/ it's gonna be me
11
geplaatst: 17 augustus 2021, 22:31 uur
https://ideahuntr.com/storage/2021/05/caroline-polachek-2021.jpg
91. Caroline Polachek - So Hot You're Hurting My Feelings
2019 - Verenigde Staten - Synthpop
Ik had zelf ook niet van te voren verwacht dat ik een nummer in mijn top 100 zou zetten waar herhaaldelijk 'Show me the Banana' in gezongen wordt, maar zie mij hier eens gaan.
Vroeger moest ik er niet veel van weten, maar ik ben steeds meer liefde gaan voelen voor de pop muziek. Ik zou mezelf haast een voorzichtige poptimist gaan noemen, als ik het geen verschrikkelijke term zou vinden. Alhoewel ik niet alle hedendaagse pop even makkelijk slik (sorry Tay-Tay stans Gretz), voel ik mij zéér in de watten gelegd door artiesten als Charli XCX, Robyn, Kero Kero Bonito, Doja Cat, Grimes en Carly Rae Jepsen. Maar mijn ware pop darling van de laatste jaren is toch wel Caroline Polachek.
So Hot You're Hurting My Feelings is alles wat ik in een pop song wil horen. Catchy, sensueel, paar toefjes humor, goed doordacht (maar niet te berekend) en vol overtuiging gebracht. En dan ook nog eens het totaal pakketje van charmante clip met dromerige outfit en gekke dansje...
https://c.tenor.com/tHWqn9j9eRgAAAAM/verliefd-ben-verliefd.gif
Ik beeld me even in dat ze dit nummer voor mij geschreven heeft. Laat me maar gewoon even in die waan oké
HET MOMENT (02:02): Als ze besluit een gitaarsolo te doen met haar stem. Nou moet het haast wel dat in de studio-versie wat autotune verwerkt zit, maar dat doet behoorlijk af aan de stemacrobatiek waar Caroline toe in staat is. Ze kan dit hoogstandje namelijk live bijna perfect repliceren.
91. Caroline Polachek - So Hot You're Hurting My Feelings
2019 - Verenigde Staten - Synthpop
Ik had zelf ook niet van te voren verwacht dat ik een nummer in mijn top 100 zou zetten waar herhaaldelijk 'Show me the Banana' in gezongen wordt, maar zie mij hier eens gaan.
Vroeger moest ik er niet veel van weten, maar ik ben steeds meer liefde gaan voelen voor de pop muziek. Ik zou mezelf haast een voorzichtige poptimist gaan noemen, als ik het geen verschrikkelijke term zou vinden. Alhoewel ik niet alle hedendaagse pop even makkelijk slik (sorry Tay-Tay stans Gretz), voel ik mij zéér in de watten gelegd door artiesten als Charli XCX, Robyn, Kero Kero Bonito, Doja Cat, Grimes en Carly Rae Jepsen. Maar mijn ware pop darling van de laatste jaren is toch wel Caroline Polachek.
So Hot You're Hurting My Feelings is alles wat ik in een pop song wil horen. Catchy, sensueel, paar toefjes humor, goed doordacht (maar niet te berekend) en vol overtuiging gebracht. En dan ook nog eens het totaal pakketje van charmante clip met dromerige outfit en gekke dansje...
https://c.tenor.com/tHWqn9j9eRgAAAAM/verliefd-ben-verliefd.gif
Ik beeld me even in dat ze dit nummer voor mij geschreven heeft. Laat me maar gewoon even in die waan oké
HET MOMENT (02:02): Als ze besluit een gitaarsolo te doen met haar stem. Nou moet het haast wel dat in de studio-versie wat autotune verwerkt zit, maar dat doet behoorlijk af aan de stemacrobatiek waar Caroline toe in staat is. Ze kan dit hoogstandje namelijk live bijna perfect repliceren.
10
geplaatst: 18 augustus 2021, 12:29 uur
https://dekift.nl/wp-content/uploads/2018/09/de_kift_too.jpg
90. De Kift – Rolfie
1999 - Nederland - fanfare-folk punk
Laten we eens beginnen met een paar citaten uit een rapport van Het Nederlands Fonds Podiumkunsten, die recentelijk een meerjarige subsidie van de Kift afgewezen heeft:
‘De commissie merkt op dat de melodieën vaak niet zuiver zijn en dat er ritmisch niet vloeiend wordt gespeeld. De instrumentbeheersing is niet optimaal’. ‘De Kift levert volgens de commissie geen bijzondere bijdrage aan de podiumkunsten’.
Het Fonds Podiumkunsten kan zelf ook wel een subsidieaanvraag in gaan dienen, want het zijn de grootste clowns die ik ken. Een fanfare-folk punkband die zich kenmerkt door het gekleur buiten de lijntjes, even vragen of ze netjes in de maat willen gaan lopen met de rest van de culturele sector. Gelukkig heeft de Kift dat al jaren niet gedaan.
Rolfie, afkomstig van het geweldige album Vlaskoort, vertelt het bizarre verhaal van een ijlende man die getergd is door de dood van zijn moeder en ineens geconfronteerd wordt met visies van een pratende hond. De hond weigert ook nog eens met hem te praten ook. Typerend voor de Kift is er in dit nummer een constant spanningsveld merkbaar, gecreëerd door de insolente stem van Ferry Heijne enerzijds en de aangeschoten fanfare anderzijds.
We moeten in Nederland een band als De Kift koesteren. Een band met een drift tot vernieuwing, een band die durft te goochelen met verwachtingen en een band die met een poëtische blik het schone zoekt in het ogenschijnlijk lelijke.
HET MOMENT (01:40): Hoe het hoofdpersonage hier speelt zichzelf probeert te overtuigen dat hij niet gek is, maar de innerlijke verwardheid toch naar boven drijft, gesymboliseerd door de fanatieke voordracht van Heijne van het laatste woord van de zin.
"Zo is er in Engeland 'ns een vis komen aanzwemmen die twee woorden sprak in zo'n vreemde taal dat de geleerden nu nog steeds bezig zijn om het uit te zoekeeeeeh."
90. De Kift – Rolfie
1999 - Nederland - fanfare-folk punk
Laten we eens beginnen met een paar citaten uit een rapport van Het Nederlands Fonds Podiumkunsten, die recentelijk een meerjarige subsidie van de Kift afgewezen heeft:
‘De commissie merkt op dat de melodieën vaak niet zuiver zijn en dat er ritmisch niet vloeiend wordt gespeeld. De instrumentbeheersing is niet optimaal’. ‘De Kift levert volgens de commissie geen bijzondere bijdrage aan de podiumkunsten’.
Het Fonds Podiumkunsten kan zelf ook wel een subsidieaanvraag in gaan dienen, want het zijn de grootste clowns die ik ken. Een fanfare-folk punkband die zich kenmerkt door het gekleur buiten de lijntjes, even vragen of ze netjes in de maat willen gaan lopen met de rest van de culturele sector. Gelukkig heeft de Kift dat al jaren niet gedaan.
Rolfie, afkomstig van het geweldige album Vlaskoort, vertelt het bizarre verhaal van een ijlende man die getergd is door de dood van zijn moeder en ineens geconfronteerd wordt met visies van een pratende hond. De hond weigert ook nog eens met hem te praten ook. Typerend voor de Kift is er in dit nummer een constant spanningsveld merkbaar, gecreëerd door de insolente stem van Ferry Heijne enerzijds en de aangeschoten fanfare anderzijds.
We moeten in Nederland een band als De Kift koesteren. Een band met een drift tot vernieuwing, een band die durft te goochelen met verwachtingen en een band die met een poëtische blik het schone zoekt in het ogenschijnlijk lelijke.
HET MOMENT (01:40): Hoe het hoofdpersonage hier speelt zichzelf probeert te overtuigen dat hij niet gek is, maar de innerlijke verwardheid toch naar boven drijft, gesymboliseerd door de fanatieke voordracht van Heijne van het laatste woord van de zin.
"Zo is er in Engeland 'ns een vis komen aanzwemmen die twee woorden sprak in zo'n vreemde taal dat de geleerden nu nog steeds bezig zijn om het uit te zoekeeeeeh."
1
geplaatst: 18 augustus 2021, 12:45 uur
Rolfie
Dat verhaal van het Nederlands Fonds Podiumkunsten is echt één grote grap inderdaad, de culturele desinteresse druipt ervanaf. Maar goed, hier weten we natuurlijk dat Vlaskoorts het beste is wat de Nederlandse muziek te bieden heeft!!
Dat verhaal van het Nederlands Fonds Podiumkunsten is echt één grote grap inderdaad, de culturele desinteresse druipt ervanaf. Maar goed, hier weten we natuurlijk dat Vlaskoorts het beste is wat de Nederlandse muziek te bieden heeft!!
1
geplaatst: 18 augustus 2021, 12:51 uur
Ik ben bang dat de mensen van het Nederlands Fonds Podiumkunsten allemaal meestemmen met de NLstalige Ladder hier, want De Kift had daar weinig succes 
1
geplaatst: 18 augustus 2021, 15:26 uur
aerobag schreef:
Laten we eens beginnen met een paar citaten uit een rapport van Het Nederlands Fonds Podiumkunsten, die recentelijk een meerjarige subsidie van de Kift afgewezen heeft:
‘De commissie merkt op dat de melodieën vaak niet zuiver zijn en dat er ritmisch niet vloeiend wordt gespeeld. De instrumentbeheersing is niet optimaal’. ‘De Kift levert volgens de commissie geen bijzondere bijdrage aan de podiumkunsten’.
Het Fonds Podiumkunsten kan zelf ook wel een subsidieaanvraag in gaan dienen, want het zijn de grootste clowns die ik ken. Een fanfare-folk punkband die zich kenmerkt door het gekleur buiten de lijntjes, even vragen of ze netjes in de maat willen gaan lopen met de rest van de culturele sector. Gelukkig heeft de Kift dat al jaren niet gedaan.
Laten we eens beginnen met een paar citaten uit een rapport van Het Nederlands Fonds Podiumkunsten, die recentelijk een meerjarige subsidie van de Kift afgewezen heeft:
‘De commissie merkt op dat de melodieën vaak niet zuiver zijn en dat er ritmisch niet vloeiend wordt gespeeld. De instrumentbeheersing is niet optimaal’. ‘De Kift levert volgens de commissie geen bijzondere bijdrage aan de podiumkunsten’.
Het Fonds Podiumkunsten kan zelf ook wel een subsidieaanvraag in gaan dienen, want het zijn de grootste clowns die ik ken. Een fanfare-folk punkband die zich kenmerkt door het gekleur buiten de lijntjes, even vragen of ze netjes in de maat willen gaan lopen met de rest van de culturele sector. Gelukkig heeft de Kift dat al jaren niet gedaan.
Wat een droeftoeters
dit soort onzin gaan we steeds meer zien binnen de cultuursector, alles met een randje wordt het zwijgen opgelegd. Het mag vooral niet schuren!
5
geplaatst: 18 augustus 2021, 22:06 uur
https://1yd4xt11c7is39w2ckdxdls5-wpengine.netdna-ssl.com/wp-content/uploads/2020/05/Pretty-Things-750c.jpg
89. The Pretty Things - Baron Saturday
1968 – Verenigd Koninkrijk – Psychedelic Rock
Ik heb bij de albumpagina ook wel eens mijn verwondering uitgesproken, maar waarom hoor ik toch zo weinig mensen over The Pretty Things? Vinden de bandleden zelf ook trouwens. Ze hebben met S.F. Sorrow een behoorlijk imposant visitekaartje afgegeven, namelijk de eerste rock opera (The Who wie?) en hebben in mijn ogen ook de brug geslagen tussen pop rock en de toekomstige prog rock stroming. Daarnaast is het naar mijn bescheiden mening ook een van de vermakelijkste en vernuftigste staaltjes psychedelische rock die de ‘60s te bieden hadden… en dat decennium had heel veel vermakelijke psychedelica te bieden.
S.F. Sorrow vertelt het verhaal van het fictieve personage Sebastian F. Sorrow en de beproevingen die hij tijdens zijn levensloop dient te doorstaan. Het nummer Baron Saturday luidt de start in van de tweede helft van het album. Hier treffen wij ons hoofdpersonage in depressieve toestand omdat hij net zijn geliefde is verloren in de Hindenberg ramp. Om de pijn te ontsnappen, verdwaald ons hoofdpersonage in zijn onderbewuste, waar hij het mystieke personage Baron Saturday treft, die heel toevallig ook de deur naar de onderwereld kent...
HET MOMENT (01:45): Die voodoo drum ritmes! Een van de reden waarom ik deze Britse groep zo waardeer: Ze verwerken constant van dit soort korte experimentele uitspattingen in hun werk.
89. The Pretty Things - Baron Saturday
1968 – Verenigd Koninkrijk – Psychedelic Rock
Ik heb bij de albumpagina ook wel eens mijn verwondering uitgesproken, maar waarom hoor ik toch zo weinig mensen over The Pretty Things? Vinden de bandleden zelf ook trouwens. Ze hebben met S.F. Sorrow een behoorlijk imposant visitekaartje afgegeven, namelijk de eerste rock opera (The Who wie?) en hebben in mijn ogen ook de brug geslagen tussen pop rock en de toekomstige prog rock stroming. Daarnaast is het naar mijn bescheiden mening ook een van de vermakelijkste en vernuftigste staaltjes psychedelische rock die de ‘60s te bieden hadden… en dat decennium had heel veel vermakelijke psychedelica te bieden.
S.F. Sorrow vertelt het verhaal van het fictieve personage Sebastian F. Sorrow en de beproevingen die hij tijdens zijn levensloop dient te doorstaan. Het nummer Baron Saturday luidt de start in van de tweede helft van het album. Hier treffen wij ons hoofdpersonage in depressieve toestand omdat hij net zijn geliefde is verloren in de Hindenberg ramp. Om de pijn te ontsnappen, verdwaald ons hoofdpersonage in zijn onderbewuste, waar hij het mystieke personage Baron Saturday treft, die heel toevallig ook de deur naar de onderwereld kent...
HET MOMENT (01:45): Die voodoo drum ritmes! Een van de reden waarom ik deze Britse groep zo waardeer: Ze verwerken constant van dit soort korte experimentele uitspattingen in hun werk.
1
geplaatst: 18 augustus 2021, 22:09 uur
Wipers, Fairport Convention, Stanko, Gil, Caro, Pretty Things & nog wat spul dat ik niet ken.. Leuk begin, aerobag! 
7
geplaatst: 18 augustus 2021, 22:26 uur
https://i.ytimg.com/vi/46d6D8sPK_o/maxresdefault.jpg
88. Francis Bebey – Forest Nativity
1984 - Kameroen – Central African Music
Op plek 88, de Afrikaanse Renaissance Man, Francis Bebey. Een eervolle bijnaam, die hij met goede reden heeft verkregen. Geboren in Kameroen, maar kreeg dankzij een studiebeurs de mogelijkheid om literatuur in Parijs te studeren. Later zou hij door UNESCO aangesteld worden om radiostations op te zetten in Ghana en om een catalogus te maken van verschillende traditionele muziekstromingen in Afrika.
Zijn kennis van Afrikaanse muziek verwerkte Bebey in zijn muziek, zo maakte Bebey eind jaren '70 regelmatig gebruik van de traditionele muziek van de Pygmeeën. De volkeren komen verspreid voor in West en Centraal-Afrika en vallen naast hun verschijning (de leden de stammen zijn vaak niet langer dan 150 centimeter) ook op door de typische instrumenten die ze gebruiken: de Sanza (een mini handheld piano bespeelbaar met de duimen) en de Ndewhoo (de één-toon fluit). Het laatste instrument bekend gemaakt door “Everything Now” van Arcade Fire, een deuntje afkomstig uit de “Coffee Cola Song” van Francis Bebey. Leuk feitje: De fluit op “Everything Now” wordt bespeeld door zijn zoon, Patrick Bebey
Op Forest Nativity is de Sanza in zijn volle glorie te horen. Tedere maar betoverende klanken, verweven in een meer Westerse song structuur. Het zweet staat me al op het voorhoofd, terwijl ik met kapmes in de hand mij een weg baan door het tropische regenwoud aan ritmes en melodieën.
HET MOMENT (0:44): Francis die de luisteraar uitnodigt om herboren te worden in zijn Afrikaanse muzikale wereld. COME INTO THE WORLD, MY CHILD.
88. Francis Bebey – Forest Nativity
1984 - Kameroen – Central African Music
Op plek 88, de Afrikaanse Renaissance Man, Francis Bebey. Een eervolle bijnaam, die hij met goede reden heeft verkregen. Geboren in Kameroen, maar kreeg dankzij een studiebeurs de mogelijkheid om literatuur in Parijs te studeren. Later zou hij door UNESCO aangesteld worden om radiostations op te zetten in Ghana en om een catalogus te maken van verschillende traditionele muziekstromingen in Afrika.
Zijn kennis van Afrikaanse muziek verwerkte Bebey in zijn muziek, zo maakte Bebey eind jaren '70 regelmatig gebruik van de traditionele muziek van de Pygmeeën. De volkeren komen verspreid voor in West en Centraal-Afrika en vallen naast hun verschijning (de leden de stammen zijn vaak niet langer dan 150 centimeter) ook op door de typische instrumenten die ze gebruiken: de Sanza (een mini handheld piano bespeelbaar met de duimen) en de Ndewhoo (de één-toon fluit). Het laatste instrument bekend gemaakt door “Everything Now” van Arcade Fire, een deuntje afkomstig uit de “Coffee Cola Song” van Francis Bebey. Leuk feitje: De fluit op “Everything Now” wordt bespeeld door zijn zoon, Patrick Bebey
Op Forest Nativity is de Sanza in zijn volle glorie te horen. Tedere maar betoverende klanken, verweven in een meer Westerse song structuur. Het zweet staat me al op het voorhoofd, terwijl ik met kapmes in de hand mij een weg baan door het tropische regenwoud aan ritmes en melodieën.
HET MOMENT (0:44): Francis die de luisteraar uitnodigt om herboren te worden in zijn Afrikaanse muzikale wereld. COME INTO THE WORLD, MY CHILD.
2
geplaatst: 19 augustus 2021, 07:54 uur
Ah de top 100 van aero, hier ga ik goed voor zitten geweldige lijst nu al, extra kudos voor Basic Channel, Francis Bebey en The Bottle.
De lijst van wendyvortex heb ik gemist, maar elke lijst waar Black Country, New Road, Jürgen Paape, Magazine 60 en Gang of Four in staat, kan mijn goedkeuring wegdragen. En dan ook nog Gloria Gaynor op 1! Zal binnenkort eens gaan zitten voor de mij onbekende nummers eruit.
geweldige lijst nu al, extra kudos voor Basic Channel, Francis Bebey en The Bottle.De lijst van wendyvortex heb ik gemist, maar elke lijst waar Black Country, New Road, Jürgen Paape, Magazine 60 en Gang of Four in staat, kan mijn goedkeuring wegdragen. En dan ook nog Gloria Gaynor op 1! Zal binnenkort eens gaan zitten voor de mij onbekende nummers eruit.
8
geplaatst: 19 augustus 2021, 17:17 uur
https://f4.bcbits.com/img/0011753065_0
87. Nujabes feat. Shing02 - Luv(Sic) pt3
2005 – Japan – Hip Hop
Deze meesterlijke beat-creator is ons veels te vroeg ontnomen, maar wat heeft hij toch parels van instrumentale hip hop tracks achtergelaten. Wat mij betreft schoolvoorbeeld van een artiest waarvan je aan alles merkte dat het muzikale talent door zijn aderen stroomde.
Het is lastig om goed onder woorden te brengen waarom de nummers van Nujabes mij zo raken, maar zijn producties hebben naast de extreem chille vibes iets zeer persoonlijks. Zelfs wat kwetsbaars. Het lijkt wel alsof Nujabes zijn hele hart uitstort over zijn beats. Waar de beats de raps meestal ondersteunen, lijkt het hier wel alsof de rollen omgedraaid zijn. Niet om af te doen aan de performance van Shing02 overigens, die is behoorlijk op dreef, maar het is toch wel Nujabes zelf die op Luv(Sic) pt3 de show steelt.
HET MOMENT (0:10): Die piano sample. Luister maar eens naar de original: Nana Caymmi. Nujabes maakt de sample helemaal eigen door de zaken te versnellen en een dromerige laag galm toe te voegen. stukje vakmanschap.
87. Nujabes feat. Shing02 - Luv(Sic) pt3
2005 – Japan – Hip Hop
Deze meesterlijke beat-creator is ons veels te vroeg ontnomen, maar wat heeft hij toch parels van instrumentale hip hop tracks achtergelaten. Wat mij betreft schoolvoorbeeld van een artiest waarvan je aan alles merkte dat het muzikale talent door zijn aderen stroomde.
Het is lastig om goed onder woorden te brengen waarom de nummers van Nujabes mij zo raken, maar zijn producties hebben naast de extreem chille vibes iets zeer persoonlijks. Zelfs wat kwetsbaars. Het lijkt wel alsof Nujabes zijn hele hart uitstort over zijn beats. Waar de beats de raps meestal ondersteunen, lijkt het hier wel alsof de rollen omgedraaid zijn. Niet om af te doen aan de performance van Shing02 overigens, die is behoorlijk op dreef, maar het is toch wel Nujabes zelf die op Luv(Sic) pt3 de show steelt.
HET MOMENT (0:10): Die piano sample. Luister maar eens naar de original: Nana Caymmi. Nujabes maakt de sample helemaal eigen door de zaken te versnellen en een dromerige laag galm toe te voegen. stukje vakmanschap.
1
geplaatst: 19 augustus 2021, 18:34 uur
omg, Luv(sic), die is ook hard op weg naar mijn top 100, wat sick
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.