Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)
8
geplaatst: 23 september 2021, 17:27 uur
https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/600594e0259ef06ca93df13f/1611611762201-COUBE9569C40FEUJV5KH/TT-60574-Pere+Ubu+10178.jpg
27. Pere Ubu – 30 seconds over Tokyo
1975 - Verenigde Staten - Post-punk
Eind jaren ’70, tijdens de opkomst van wat later als post-punk gelabeld zou worden, was er een weelde aan bands die meerdere hoogstandjes vertoonden, maar wat mij betreft piekte het pasgeboren genre direct met deze excentrieke groep uit Cleveland.
De band onderscheidt zich met een bewonderenswaardige vindingrijkheid en een sound die 40 jaar na dato mij nog altijd zeer fris aan doet. De stem én de vocale performance van frontman David Thomas is er één uit duizenden (Alhoewel Geordie Greep, de zanger van Black Midi, tegenwoordig ook zijn best doet om zijn innerlijke Thomas op te roepen).
Hier in de top 100 zowaar hun debuutsingle. Die vindingrijkheid zat er al vanaf de eerste seconde in. 30 seconds over Tokyo is gebaseerd op de eerste reeks bombardementen uitgevoerd door de Amerikanen tijdens de 2de wereld oorlog, de payback voor Pearl Harbor. Thomas zingt alsof hij zelf in de cockpit zit en het wordt een pov nachtmerrie van jawelste. Het nummer zelf is dan ook duister en ruw, met zware industriële ondertonen.
HET MOMENT (05:06): het nummer belandt hier in zo'n heerlijk ruige storm van synths en gitaareffecten, terwijl die gruizige slowburner van een gitaarrif doordramt. Zo heb ik mijn rockmuziek graag.
27. Pere Ubu – 30 seconds over Tokyo
1975 - Verenigde Staten - Post-punk
Eind jaren ’70, tijdens de opkomst van wat later als post-punk gelabeld zou worden, was er een weelde aan bands die meerdere hoogstandjes vertoonden, maar wat mij betreft piekte het pasgeboren genre direct met deze excentrieke groep uit Cleveland.
De band onderscheidt zich met een bewonderenswaardige vindingrijkheid en een sound die 40 jaar na dato mij nog altijd zeer fris aan doet. De stem én de vocale performance van frontman David Thomas is er één uit duizenden (Alhoewel Geordie Greep, de zanger van Black Midi, tegenwoordig ook zijn best doet om zijn innerlijke Thomas op te roepen).
Hier in de top 100 zowaar hun debuutsingle. Die vindingrijkheid zat er al vanaf de eerste seconde in. 30 seconds over Tokyo is gebaseerd op de eerste reeks bombardementen uitgevoerd door de Amerikanen tijdens de 2de wereld oorlog, de payback voor Pearl Harbor. Thomas zingt alsof hij zelf in de cockpit zit en het wordt een pov nachtmerrie van jawelste. Het nummer zelf is dan ook duister en ruw, met zware industriële ondertonen.
HET MOMENT (05:06): het nummer belandt hier in zo'n heerlijk ruige storm van synths en gitaareffecten, terwijl die gruizige slowburner van een gitaarrif doordramt. Zo heb ik mijn rockmuziek graag.
0
geplaatst: 28 september 2021, 09:05 uur
Oke oke, ik ben weer terug van een korte vakantie. Ik ga even vaart achter deze zetten, ontknoping binnen een week 
5
geplaatst: 28 september 2021, 10:48 uur
https://live.staticflickr.com/5284/5249897278_75720508d8_b.jpg
26. Iva Bittová & Vladimír Václavek – Vzpomínka
1997 – Tsjechië – Folk
Een korte biografische introductie: Bittová is een zangeres en violiste die een portie avant-gardisme niet schuwt, wat zich vooral uit in doldwaze vocale voordrachten en vernuftig geëxperimenteer met composities. Václavek is een Tsjechische gitarist/componist en een graag geziene gast van Bittová. Samen brengen ze een fantasierijk luisterspel voort die bestaat een fusie van o.a. klassieke muziek en lokale folk stijlen.
Vzpomínka is seen prachtige showcase voor alles wat de muziek van het Bittová/Václavek duo zo uniek maakt. Het vioolspel van Iva, het getokkel van Vladimír, betoverende folk met een duister randje. Een flinke dosis durf en het creatieve hart precies op de juiste plek.
Op Vzpomínka staat de vurige vrouwentong van Bittová in sterk contrast met de lage, spoken word-achtige passages van Václavek. Bittová de bosnimf die uitbundig over het podium huppelt en Václavek de wijze uil die vanuit de beschutting van het dichte bos haar toezingt. Dan komen we vervolgens ook bij…
HET MOMENT (3:14): Prachtig om deze twee artiesten samen de chants van het speelse refrein dan te horen zingen, waar ze elkaar perfect weten te vinden.
26. Iva Bittová & Vladimír Václavek – Vzpomínka
1997 – Tsjechië – Folk
Een korte biografische introductie: Bittová is een zangeres en violiste die een portie avant-gardisme niet schuwt, wat zich vooral uit in doldwaze vocale voordrachten en vernuftig geëxperimenteer met composities. Václavek is een Tsjechische gitarist/componist en een graag geziene gast van Bittová. Samen brengen ze een fantasierijk luisterspel voort die bestaat een fusie van o.a. klassieke muziek en lokale folk stijlen.
Vzpomínka is seen prachtige showcase voor alles wat de muziek van het Bittová/Václavek duo zo uniek maakt. Het vioolspel van Iva, het getokkel van Vladimír, betoverende folk met een duister randje. Een flinke dosis durf en het creatieve hart precies op de juiste plek.
Op Vzpomínka staat de vurige vrouwentong van Bittová in sterk contrast met de lage, spoken word-achtige passages van Václavek. Bittová de bosnimf die uitbundig over het podium huppelt en Václavek de wijze uil die vanuit de beschutting van het dichte bos haar toezingt. Dan komen we vervolgens ook bij…
HET MOMENT (3:14): Prachtig om deze twee artiesten samen de chants van het speelse refrein dan te horen zingen, waar ze elkaar perfect weten te vinden.
9
geplaatst: 28 september 2021, 12:00 uur
https://www.thevelvetvox.com/wp-content/uploads/2016/05/0506-Global-Communication-7614.jpg
25. Global Communication - 14:31
1994 - Verenigd Koninkrijk - Ambient
Ik weet nog dat ik 2 jaartjes geleden op een rustige vrije avond wat zat te surfen op het internet, loom scrollend door muziek gerelateerde blogs. Ik kwam toen op Discogs een aanbevelingslijst van ambient albums tegen. De beschrijving bij Global Communication sprak me wel aan dus die slingerde ik direct maar aan. En wauw, het bleek de perfecte muziek te zijn om eventjes helemaal uit te zonen.
Vooral 14:31 vind ik fenomenaal, een beauty van een nummer. Het intro met de samples van een ruisende zee en een tikkende klok zijn direct al hypnotiserend op een geruststellende wijze. Als Tom Middleton en Mark Pritchard vervolgens een tot de verbeelding sprekende en dromerige soundscape opwerpen, ben ik helemaal om.
HET MOMENT (6:13): Die opwellende synths (bwaaaaaaaaaaah bwaaaaaaaah) in combinatie met dat magische melodische riedeltje, het levert zo'n oneindig en uitgerekt beeld. Ik heb gelezen dat Star Trek een inspiratie was voor dit nummer en alhoewel ik zelf nooit Star Trek heb gekeken, kan ik er absoluut een voorstelling bij maken. Het zou zo de soundtrack van een tijd en ruimte manipulerende reis kunnen zijn
25. Global Communication - 14:31
1994 - Verenigd Koninkrijk - Ambient
Ik weet nog dat ik 2 jaartjes geleden op een rustige vrije avond wat zat te surfen op het internet, loom scrollend door muziek gerelateerde blogs. Ik kwam toen op Discogs een aanbevelingslijst van ambient albums tegen. De beschrijving bij Global Communication sprak me wel aan dus die slingerde ik direct maar aan. En wauw, het bleek de perfecte muziek te zijn om eventjes helemaal uit te zonen.
Vooral 14:31 vind ik fenomenaal, een beauty van een nummer. Het intro met de samples van een ruisende zee en een tikkende klok zijn direct al hypnotiserend op een geruststellende wijze. Als Tom Middleton en Mark Pritchard vervolgens een tot de verbeelding sprekende en dromerige soundscape opwerpen, ben ik helemaal om.
HET MOMENT (6:13): Die opwellende synths (bwaaaaaaaaaaah bwaaaaaaaah) in combinatie met dat magische melodische riedeltje, het levert zo'n oneindig en uitgerekt beeld. Ik heb gelezen dat Star Trek een inspiratie was voor dit nummer en alhoewel ik zelf nooit Star Trek heb gekeken, kan ik er absoluut een voorstelling bij maken. Het zou zo de soundtrack van een tijd en ruimte manipulerende reis kunnen zijn
4
geplaatst: 28 september 2021, 13:18 uur
https://www.dragcity.com/uploads/artists/216/photos/216/large_suncitygirls.jpg
24. Sun City Girls - Space Prophet Dogon
1990 - Verenigde Staten - Psychedelische Rock
De muziek van Sun City Girls is vrij excentriek te noemen. De leden putten veel inspiratie uit verschillende culture stromingen, van Afrikaans tot Oosters, en verwerven zelfs het paranormale door hun muziek. Een luisterbeurt van een van hun albums voelt dan ook als een reis naar een afgelegen, vreemd land; De gebruiken zijn je onbekend en je spreekt de taal niet, maar sporadisch zijn er wat vlagen van herkenning. Sun City Girls zijn echter de tourgids die zonder tussenstops dwars door het land razen. In deze barrage van prikkels zijn er weinig momenten om echt te omvatten wat er allemaal gebeurd.
De titel van dit nummer, Space Prophet Dogon, beschrijft in steekwoorden eigenlijk precies de beelden die bij mij opgewekt worden tijdens een luisterbeurt. Het nummer trekt je mee naar rood-gele zandvlaktes waar nomaden in kleurrijke gewaden en maskers (‘Dogon', etnische groep uit Mali) je opwachten met hun gitaren en trommels in de hand. Het jammende gitaarspel doet me dan ook denken aan een psychedelische variant van de Tishoumaren-stijl, oftewel de desert blues afkomstig uit het noorden van Afrika. Tussen deze rockende nomaden staat daar een opvallende verschijning naar je te roepen in een onbegrijpelijke taal (‘Prophet’) en terwijl dit schouwspel zich voltrekt en de gitaren opwellen, komt er onder de zandvlaktes een UFO te voorschijn die in rap tempo opstijgt tot hij niet meer is dan een ster aan de hemel. (‘Space’).
HET MOMENT (01:22): Sun City Girls zingen ook wel eens in het Engels, maar meestal in een zelfverzonnen taal die ze passend maken naar de culturele stijl waar ze leentje buur van doen. Het draagt in ieder geval bij aan de mystiek van deze bijzondere band.
24. Sun City Girls - Space Prophet Dogon
1990 - Verenigde Staten - Psychedelische Rock
De muziek van Sun City Girls is vrij excentriek te noemen. De leden putten veel inspiratie uit verschillende culture stromingen, van Afrikaans tot Oosters, en verwerven zelfs het paranormale door hun muziek. Een luisterbeurt van een van hun albums voelt dan ook als een reis naar een afgelegen, vreemd land; De gebruiken zijn je onbekend en je spreekt de taal niet, maar sporadisch zijn er wat vlagen van herkenning. Sun City Girls zijn echter de tourgids die zonder tussenstops dwars door het land razen. In deze barrage van prikkels zijn er weinig momenten om echt te omvatten wat er allemaal gebeurd.
De titel van dit nummer, Space Prophet Dogon, beschrijft in steekwoorden eigenlijk precies de beelden die bij mij opgewekt worden tijdens een luisterbeurt. Het nummer trekt je mee naar rood-gele zandvlaktes waar nomaden in kleurrijke gewaden en maskers (‘Dogon', etnische groep uit Mali) je opwachten met hun gitaren en trommels in de hand. Het jammende gitaarspel doet me dan ook denken aan een psychedelische variant van de Tishoumaren-stijl, oftewel de desert blues afkomstig uit het noorden van Afrika. Tussen deze rockende nomaden staat daar een opvallende verschijning naar je te roepen in een onbegrijpelijke taal (‘Prophet’) en terwijl dit schouwspel zich voltrekt en de gitaren opwellen, komt er onder de zandvlaktes een UFO te voorschijn die in rap tempo opstijgt tot hij niet meer is dan een ster aan de hemel. (‘Space’).
HET MOMENT (01:22): Sun City Girls zingen ook wel eens in het Engels, maar meestal in een zelfverzonnen taal die ze passend maken naar de culturele stijl waar ze leentje buur van doen. Het draagt in ieder geval bij aan de mystiek van deze bijzondere band.
9
geplaatst: 28 september 2021, 14:32 uur
https://d1e00ek4ebabms.cloudfront.net/production/2caff131-d211-4f0e-b182-7594b752b6a6.jpg
23. Serge Gainsbourg – Melody
1971 - Frankrijk - Art Pop
Voor wie onbekend is met 'Histoire de Melody Nelson': het is een conceptalbum gedoopt in lolitasferen en vertelt het verhaal van een romance tussen de middelbare Serge en de veel jongere Melody. Wat begint met een aanrijding tussen Rolls Royce en fiets, eindigt in een noodlottig tragiek met een avion, met tussendoor de nodige controversiële passie. Jean-Claude Vannier verzorgt voor dit alles een uitermate sensueel en rijkelijk gevulde muzikale begeleiding. Ik denk dat ik geen woord teveel zeg dat dit Gainsbourg's (en Vannier's) magnum opus is. Ga met deze kennis, maar eens heel snel dit stukje cultureel erfgoed luisteren. Duurt maar half uurtje.
'Melody' is de opener van deze wereldplaat, de introductie van de karakters én de botsing (MERDE!) die alles in werking zou zetten. Het sluipende basslijntje representeert voor mij de rollend Rolls Royce, het losse gitaarspel het dagdromen van Serge, de strijkers het naderende gevaar voor Melody.
HET MOMENT (05:42): Misschien is hier mijn sterke voorliefde voor strijkpartijen wel begonnen, want dit is met toch even een van de buitencategorie zeg.
23. Serge Gainsbourg – Melody
1971 - Frankrijk - Art Pop
Voor wie onbekend is met 'Histoire de Melody Nelson': het is een conceptalbum gedoopt in lolitasferen en vertelt het verhaal van een romance tussen de middelbare Serge en de veel jongere Melody. Wat begint met een aanrijding tussen Rolls Royce en fiets, eindigt in een noodlottig tragiek met een avion, met tussendoor de nodige controversiële passie. Jean-Claude Vannier verzorgt voor dit alles een uitermate sensueel en rijkelijk gevulde muzikale begeleiding. Ik denk dat ik geen woord teveel zeg dat dit Gainsbourg's (en Vannier's) magnum opus is. Ga met deze kennis, maar eens heel snel dit stukje cultureel erfgoed luisteren. Duurt maar half uurtje.
'Melody' is de opener van deze wereldplaat, de introductie van de karakters én de botsing (MERDE!) die alles in werking zou zetten. Het sluipende basslijntje representeert voor mij de rollend Rolls Royce, het losse gitaarspel het dagdromen van Serge, de strijkers het naderende gevaar voor Melody.
HET MOMENT (05:42): Misschien is hier mijn sterke voorliefde voor strijkpartijen wel begonnen, want dit is met toch even een van de buitencategorie zeg.
6
geplaatst: 28 september 2021, 15:08 uur
https://2.bp.blogspot.com/-aKX02ukT-c8/V38cj-d7PHI/AAAAAAAAG9Y/25bp0cDrNBk8oL6G_asJQ70VE5aliEDbgCLcB/s1600/Shibusashirazu-1.JPG
22. Shibusashirazu – Naadam
2004 - Japan - Jazz
Explosive big band LSD jazz. Zo zou ik de muziek van dit veelkoppige jazz collectief willen omschrijven. De muziek zit absoluut niet stil: het piept, kwaakt, blaft en uit het niets doemen er opzwepende melodieën op uit de hoge hoed. En dan gaan ze hard, een doldwaas festijn door de luidsprekers.
Shibusashirazu is afgeleid van het Japans zinsnede 渋さ知らズ, wat zoiets betekent als Never be cool. Leugens, vertel ik je, want deze Japannerts onder leiding van bassist Daisuke Fuwa zijn onwijs cool. Ze maken er ook een behoorlijk showtje van, inclusief make-up en dansers. Nog cooler: Ondanks dat ze duidelijk gebruik maken van zowel free jazz als big band swing elementen, zijn ze uitzonderlijk sterk in balans. Luister maar eens naar Naadam, mijn persoonlijke favoriet van ze.
HET MOMENT (07:14): De energiebom die hier even gedropt wordt. De drums paraderen voort terwijl de blazers zowel shredden als melodische houvast introduceren. Krijg tijdens deze passage altijd zin om volledig uit mijn plaat te gaan.
22. Shibusashirazu – Naadam
2004 - Japan - Jazz
Explosive big band LSD jazz. Zo zou ik de muziek van dit veelkoppige jazz collectief willen omschrijven. De muziek zit absoluut niet stil: het piept, kwaakt, blaft en uit het niets doemen er opzwepende melodieën op uit de hoge hoed. En dan gaan ze hard, een doldwaas festijn door de luidsprekers.
Shibusashirazu is afgeleid van het Japans zinsnede 渋さ知らズ, wat zoiets betekent als Never be cool. Leugens, vertel ik je, want deze Japannerts onder leiding van bassist Daisuke Fuwa zijn onwijs cool. Ze maken er ook een behoorlijk showtje van, inclusief make-up en dansers. Nog cooler: Ondanks dat ze duidelijk gebruik maken van zowel free jazz als big band swing elementen, zijn ze uitzonderlijk sterk in balans. Luister maar eens naar Naadam, mijn persoonlijke favoriet van ze.
HET MOMENT (07:14): De energiebom die hier even gedropt wordt. De drums paraderen voort terwijl de blazers zowel shredden als melodische houvast introduceren. Krijg tijdens deze passage altijd zin om volledig uit mijn plaat te gaan.
12
geplaatst: 28 september 2021, 15:26 uur
https://thenonsmokingdiaries.files.wordpress.com/2012/11/tom_gr.jpg
21. Tom Waits - Tango Till They’re Sore
1985 - Verenigde Staten - Singer/Songwriter
Ik ben groot fan van de muziek van Waits, zijn teksten, zijn stem en eigenlijk zijn gehele persona van de doorgerookte zanger met meters eelt op zijn ziel. Rain Dogs is sowieso een prachtig album, hoeven we denk ik niet over te discussiëren, maar Tango Till They’re Sore heeft helemaal een speciaal plekje bij mij gekregen.
In mijn eerste studentenhuis was het namelijk de vaste slaapmuts, het láátste liedje van de nacht. Of we nu weer door de donkere straten van kroeg naar kroeg waren getrokken of dat we de hele avond in een intens potje Risk verstrengeld zaten, de eerste tonen van dit nummer kondigde het naderende einde van de avond aan. Terwijl de zware, krakende stem van Waits en de melancholische trompet door de kamer galmde, maakten we nog een laatste dronken groet aan een mooie avond.
Het nummer kent toch ook wel het sentiment van: Morgen is morgen en deze nacht nemen ze ons niet meer af en mocht er om wat voor reden toch geen morgen zijn, then send me off to bed forevermore (HET MOMENT 2:38).
21. Tom Waits - Tango Till They’re Sore
1985 - Verenigde Staten - Singer/Songwriter
Ik ben groot fan van de muziek van Waits, zijn teksten, zijn stem en eigenlijk zijn gehele persona van de doorgerookte zanger met meters eelt op zijn ziel. Rain Dogs is sowieso een prachtig album, hoeven we denk ik niet over te discussiëren, maar Tango Till They’re Sore heeft helemaal een speciaal plekje bij mij gekregen.
In mijn eerste studentenhuis was het namelijk de vaste slaapmuts, het láátste liedje van de nacht. Of we nu weer door de donkere straten van kroeg naar kroeg waren getrokken of dat we de hele avond in een intens potje Risk verstrengeld zaten, de eerste tonen van dit nummer kondigde het naderende einde van de avond aan. Terwijl de zware, krakende stem van Waits en de melancholische trompet door de kamer galmde, maakten we nog een laatste dronken groet aan een mooie avond.
Het nummer kent toch ook wel het sentiment van: Morgen is morgen en deze nacht nemen ze ons niet meer af en mocht er om wat voor reden toch geen morgen zijn, then send me off to bed forevermore (HET MOMENT 2:38).
4
geplaatst: 28 september 2021, 19:52 uur
https://muziekuitafrika.nl/wp-content/uploads/2011/08/Marijata-768x384.jpg
20. Marijata – I Walk Alone
1976 – Ghana – Afro-Funk
Afrikaanse muziek, dat is een wereldje apart he? Zoveel verschillende regio’s en stijlen, maar de muziek straalt een gevoel van saamhorigheid en oprechtheid uit. Voor mijn gevoel heb ik ook nog zo veel te ontdekken op dat gebied. Marijata heeft zich in ieder geval al gevestigd in mijn favorieten lijstje.
Drums, gitaar, trompet, orgel, een flinke scheut positieve vibes en een snufje introspectie. Dat zijn de hoofdingrediënten waarmee de Ghanese groep Marijata een waar afro groove meesterwerkje in elkaar flanst.
I Walk Alone beweegt zich voort op een gestaag tempo. Ze doen het rustig aan, ze hebben geen haast. Ze genieten van elke stap, het gaat meer om de reis dan de bestemming. Wil niet zeggen dat het nummer geen bite kent, want ondanks dat de percussie zich weinig van de wijs laat brengen, zijn de swingende orgel, gitaar en trompet solo’s het hart en ziel van dit nummer. Tegen het einde van het nummer wordt zelfs dankzij de blazers naar een grootse climax toegewerkt.
HET MOMENT (09:50): Een verdiend slotstuk van de ‘wandeling’, voortgebracht door een simpele maar o zo effectieve 3 notige melodie van de blazers.
20. Marijata – I Walk Alone
1976 – Ghana – Afro-Funk
Afrikaanse muziek, dat is een wereldje apart he? Zoveel verschillende regio’s en stijlen, maar de muziek straalt een gevoel van saamhorigheid en oprechtheid uit. Voor mijn gevoel heb ik ook nog zo veel te ontdekken op dat gebied. Marijata heeft zich in ieder geval al gevestigd in mijn favorieten lijstje.
Drums, gitaar, trompet, orgel, een flinke scheut positieve vibes en een snufje introspectie. Dat zijn de hoofdingrediënten waarmee de Ghanese groep Marijata een waar afro groove meesterwerkje in elkaar flanst.
I Walk Alone beweegt zich voort op een gestaag tempo. Ze doen het rustig aan, ze hebben geen haast. Ze genieten van elke stap, het gaat meer om de reis dan de bestemming. Wil niet zeggen dat het nummer geen bite kent, want ondanks dat de percussie zich weinig van de wijs laat brengen, zijn de swingende orgel, gitaar en trompet solo’s het hart en ziel van dit nummer. Tegen het einde van het nummer wordt zelfs dankzij de blazers naar een grootse climax toegewerkt.
HET MOMENT (09:50): Een verdiend slotstuk van de ‘wandeling’, voortgebracht door een simpele maar o zo effectieve 3 notige melodie van de blazers.
1
geplaatst: 28 september 2021, 22:29 uur
Marijata en een van Toms beste 
Je nummers 24 en 22 ken ik niet, maar klinken interessant
Je nummers 24 en 22 ken ik niet, maar klinken interessant
2
geplaatst: 1 oktober 2021, 13:41 uur
Weer even bijgeluisterd, paar toffe ontdekkingen gedaan! Nummers van Soul Coughing, Ween, Funkadelic, Flaming Lips en Yo La Tengo bevallen erg goed en props voor je schrijfsels 
Ook een heleboel nummers waaruit duidelijk blijkt dat ik toch meer MuMe mainstream ben
en props voor je schrijfsels Ook een heleboel nummers waaruit duidelijk blijkt dat ik toch meer MuMe mainstream ben
1
geplaatst: 1 oktober 2021, 15:28 uur
Shibusashirazu is wel een ontdekking hoor! Inmiddels ook de volledige plaat beluisterd en die vond ik ook fantastisch.
1
geplaatst: 2 oktober 2021, 22:46 uur
https://www.irishtimes.com/polopoly_fs/1.1780199.1399372864!/image/image.jpg_gen/derivatives/box_620_330/image.jpg
19. Richard Dawson – Beggar
2017 – Verenigd Koninkrijk - Folk
Dawson is in vlot tempo uitgegroeid tot een all-time favourite van mij. Engelse "Folk" zanger, met Folk tussen haakjes want hij geeft er zijn geheel eigen draai aan. Bijna elk nummer van Dawson zit op zijn eigen manier weer vernuftig in elkaar en de zang van Dawson gaat met zoveel unieke verhaalvertelling gepaard, dat ik elke keer als ik een plaat van deze hedendaagse bard uit Newcastle opzet, ik hem in een ruk met mijn volle aandacht uit wil luisteren. Een ongeëvenaarde ervaring van een artiest die barst van het talent en volgens mij nog lang niet over zijn creatieve hoogtepunt heen is.
Peasant is een conceptalbum waarbij je meegenomen wordt in een middeleeuws fantasiewereld, waarbij elke track fungeert als een soort point-of-view hoofdstuk van telkens weer een nieuw personage. Orcs, wetenschappers, hoeren, ze passeren allen de revue. Eigenlijk een onmogelijke taak om een favoriet aan te wijzen, maar beggar krijgt toch de eer.
Beggar vertelt het verhaal van een bedelaar en zijn trouwe hondenkompaan Lady. Tragedy strikes, als na een onfortuinlijke reeks gebeurtenissen de bedelaar zijn harige vriend in de steek moet laten en de schuld altijd met zich mee zal dragen.
HET MOMENT (2:25): Mooie presentatie van wat Dawson te bieden heeft: De nodige falsetto stemacrobatiek, terwijl het rauwe getokkel en gestrum van de gitaar mooi samenvalt met de weelderige instrumentatie op de achtergrond.
19. Richard Dawson – Beggar
2017 – Verenigd Koninkrijk - Folk
Dawson is in vlot tempo uitgegroeid tot een all-time favourite van mij. Engelse "Folk" zanger, met Folk tussen haakjes want hij geeft er zijn geheel eigen draai aan. Bijna elk nummer van Dawson zit op zijn eigen manier weer vernuftig in elkaar en de zang van Dawson gaat met zoveel unieke verhaalvertelling gepaard, dat ik elke keer als ik een plaat van deze hedendaagse bard uit Newcastle opzet, ik hem in een ruk met mijn volle aandacht uit wil luisteren. Een ongeëvenaarde ervaring van een artiest die barst van het talent en volgens mij nog lang niet over zijn creatieve hoogtepunt heen is.
Peasant is een conceptalbum waarbij je meegenomen wordt in een middeleeuws fantasiewereld, waarbij elke track fungeert als een soort point-of-view hoofdstuk van telkens weer een nieuw personage. Orcs, wetenschappers, hoeren, ze passeren allen de revue. Eigenlijk een onmogelijke taak om een favoriet aan te wijzen, maar beggar krijgt toch de eer.
Beggar vertelt het verhaal van een bedelaar en zijn trouwe hondenkompaan Lady. Tragedy strikes, als na een onfortuinlijke reeks gebeurtenissen de bedelaar zijn harige vriend in de steek moet laten en de schuld altijd met zich mee zal dragen.
HET MOMENT (2:25): Mooie presentatie van wat Dawson te bieden heeft: De nodige falsetto stemacrobatiek, terwijl het rauwe getokkel en gestrum van de gitaar mooi samenvalt met de weelderige instrumentatie op de achtergrond.
3
geplaatst: 2 oktober 2021, 23:03 uur
https://live.staticflickr.com/1103/5099101720_d37cbc0d9d_b.jpg
18. World's End Girlfriend - 100 Years of Choke
2007 - Japan - Post-electroklassiekjazzrock
Toen ik mijn top 100 aan het opstellen was, kwam ik er achter dat ik eigenlijk best wel van de muziek afkomstig uit het land van de rijzende zon houd. World's End Girlfriend is al de zesde Japanse groep/artiest en daarmee naast usual suspects Verenigd koninkrijk én staten het beste gerepresenteerde land. Misschien volgt er zelfs nog wel iets meer uit dit bijzonder creatieve land...
World's End Girlfriend is al sinds lange tijd een favie bandje geweest. Ik ben groot fan van die opvallende mix van breakbeats, klassieke muziek, rock en zelfs wat sprankeltjes jazz. Het is geen voor de hand liggende mix, maar aan een gebrek aan ambitie en durf is Katsuhiko Maeda in ieder geval niet te verwijten. Hij flikt het ook nog eens keer. Het is een nummer die doet verwonderen, verrassend catchy is en af en toe ook je bloed eens even goed doet pompen. Het begint allemaal nog vrij rustig, maar het groeit uit tot een ware moderne epos.
HET MOMENT (11:15): Die strijkers! Die breakbeats! Dat pianoloopje! Dat jazz stukje! Die rockbreak die er aan zit te komen! Hallelujah! Koning climax! Certified best climax ever!
18. World's End Girlfriend - 100 Years of Choke
2007 - Japan - Post-electroklassiekjazzrock
Toen ik mijn top 100 aan het opstellen was, kwam ik er achter dat ik eigenlijk best wel van de muziek afkomstig uit het land van de rijzende zon houd. World's End Girlfriend is al de zesde Japanse groep/artiest en daarmee naast usual suspects Verenigd koninkrijk én staten het beste gerepresenteerde land. Misschien volgt er zelfs nog wel iets meer uit dit bijzonder creatieve land...
World's End Girlfriend is al sinds lange tijd een favie bandje geweest. Ik ben groot fan van die opvallende mix van breakbeats, klassieke muziek, rock en zelfs wat sprankeltjes jazz. Het is geen voor de hand liggende mix, maar aan een gebrek aan ambitie en durf is Katsuhiko Maeda in ieder geval niet te verwijten. Hij flikt het ook nog eens keer. Het is een nummer die doet verwonderen, verrassend catchy is en af en toe ook je bloed eens even goed doet pompen. Het begint allemaal nog vrij rustig, maar het groeit uit tot een ware moderne epos.
HET MOMENT (11:15): Die strijkers! Die breakbeats! Dat pianoloopje! Dat jazz stukje! Die rockbreak die er aan zit te komen! Hallelujah! Koning climax! Certified best climax ever!
1
geplaatst: 2 oktober 2021, 23:10 uur
Ik lees slechts beperkt, maar bij Serge en Tom snap ik alles tot op het bot.
5
geplaatst: 2 oktober 2021, 23:25 uur
https://www.conjur.com.br/img/b/chico-buarque-capa-album-1966-me.jpeg
17. Chico Buarque – Construção
1971 - Brazilië - Singer/songwriter
Nummero dezessete is een Braziliaanse klassieker. Van formaat, durf ik wel toe te voegen. Heerlijk meeslepend en melodieus nummer. Leuke herinnering aan het nummer uit de lockdownperiode ook, toen Brazilianen de BeatSense-MusicMeter-room (online chatroom om gezamenlijk muziek te luisteren) binnenvielen en helemaal los gingen als je iets van Chico draaide. Stukje feestelijke samenhorigheid in periode van isolatie.
Construção leunt op de aanstekelijke percussie tonen van de Bossa Nova, maar voegt daar bombastisch georkestreerde blazer en strijker passages aan toe. Zo presenteert Chico hier zich even als een Braziliaanse James Bond.
De tekst gaat over de dood van een bouwvakker. Mocht je het interesseren, op wikipedia of all places staat een mooie breakdown van de betekenis van de tekst en hoe Chico gebuikt maakt van een 'dodecasyllable' versen met 'proparoxytonon' aan het einde van de zinnen. Kun je indruk maken op je docent Nederlands... of je docent Portugees.
HET MOMENT (01:55): Mooi stukje vind ik altijd. Waar je door de percussie wat in slaap gesust wordt, knallen die blazers er even in om de boel op te schudden.
17. Chico Buarque – Construção
1971 - Brazilië - Singer/songwriter
Nummero dezessete is een Braziliaanse klassieker. Van formaat, durf ik wel toe te voegen. Heerlijk meeslepend en melodieus nummer. Leuke herinnering aan het nummer uit de lockdownperiode ook, toen Brazilianen de BeatSense-MusicMeter-room (online chatroom om gezamenlijk muziek te luisteren) binnenvielen en helemaal los gingen als je iets van Chico draaide. Stukje feestelijke samenhorigheid in periode van isolatie.
Construção leunt op de aanstekelijke percussie tonen van de Bossa Nova, maar voegt daar bombastisch georkestreerde blazer en strijker passages aan toe. Zo presenteert Chico hier zich even als een Braziliaanse James Bond.
De tekst gaat over de dood van een bouwvakker. Mocht je het interesseren, op wikipedia of all places staat een mooie breakdown van de betekenis van de tekst en hoe Chico gebuikt maakt van een 'dodecasyllable' versen met 'proparoxytonon' aan het einde van de zinnen. Kun je indruk maken op je docent Nederlands... of je docent Portugees.
HET MOMENT (01:55): Mooi stukje vind ik altijd. Waar je door de percussie wat in slaap gesust wordt, knallen die blazers er even in om de boel op te schudden.
7
geplaatst: 2 oktober 2021, 23:47 uur
https://www.wildewesten.be/sites/default/files/styles/event-full__1200___440_/public/events/7WJQvcZc.jpeg?itok=MJFdFbEA&c=a1fcc96255bbb94fb7a42c521e01b66d
16. Black Country, New Road – Sunglasses
2019 - Verenigd Koninkrijk - Post-Punk
Waar was jij toen je voor het eerst Sunglasses hoorde? Oke oke, wat overdreven misschien, maar Sunglasses is voor mij absoluut een nummer die mij bij de eerste luisterbeurt al helemaal inpalmde en (zoals ook wel te zien aan deze plaatsing) in mum van tijd uitgegroeid is tot een van mijn favoriete liedjes aller tijden.
De eerste tonen van dat spannende post-punky gitaarloopje beloven gelijk al zo veel goeds. De melodieuze saxofoon die er dan inkickt, vervolgd door memorabele, humoristische en stekende teksten... en hoe gepassioneerd leadzanger Isaac Wood ze ook brengt. De opvallendste referenties passeren de revue. Van Nutribullets tot Amerikaanse zanger Richard Hell, van de Fonz tot Scott Walker.
Volgens Isaac Wood beschrijft hij in Sunglasses een “series of events, loosely connected, all yet to happen”. In mijn oren een soort verwijzing naar de sleur des levens waar niemand onderuit komt. Die chaotische composities die op ons losgelaten worden zijn ijzersterk, om vervolgens weer terug te vallen op het dringende gitaarloopje die vervolgens door magnifieke blazers begeleid worden tot een machtige climax. Er zijn zoveel teksten die ik mee blér tijdens elke luisterbeurt. Ik vind dit echt een modern meesterwerkje. They are more than adequate.
Overigens heeft de band nog al de neiging om te sleutelen aan hun nummers na release. De single versie klinkt weer heel anders dan de album versie, en latere live versie klinken ook weer anders. Noem het eerste liefde roest niet, maar de single versie uit 2019 is wat mij betreft king. Mij niet bellen voor de albumversie.
HET MOMENT: Uhm, wat dacht je van 'The absolute pinnacle of British engineering' (2:52), 'Buy me dinner, meet my parents and fuck me like you mean it' (3:58), 'I am invincible in these sunglasses' (5:22) 'I'm more than adequate, Leave my daddy's job out of this' (07:01). Ja beste ijscoman, doe mij maar een kannietkiezenbak
16. Black Country, New Road – Sunglasses
2019 - Verenigd Koninkrijk - Post-Punk
Waar was jij toen je voor het eerst Sunglasses hoorde? Oke oke, wat overdreven misschien, maar Sunglasses is voor mij absoluut een nummer die mij bij de eerste luisterbeurt al helemaal inpalmde en (zoals ook wel te zien aan deze plaatsing) in mum van tijd uitgegroeid is tot een van mijn favoriete liedjes aller tijden.
De eerste tonen van dat spannende post-punky gitaarloopje beloven gelijk al zo veel goeds. De melodieuze saxofoon die er dan inkickt, vervolgd door memorabele, humoristische en stekende teksten... en hoe gepassioneerd leadzanger Isaac Wood ze ook brengt. De opvallendste referenties passeren de revue. Van Nutribullets tot Amerikaanse zanger Richard Hell, van de Fonz tot Scott Walker.
Volgens Isaac Wood beschrijft hij in Sunglasses een “series of events, loosely connected, all yet to happen”. In mijn oren een soort verwijzing naar de sleur des levens waar niemand onderuit komt. Die chaotische composities die op ons losgelaten worden zijn ijzersterk, om vervolgens weer terug te vallen op het dringende gitaarloopje die vervolgens door magnifieke blazers begeleid worden tot een machtige climax. Er zijn zoveel teksten die ik mee blér tijdens elke luisterbeurt. Ik vind dit echt een modern meesterwerkje. They are more than adequate.
Overigens heeft de band nog al de neiging om te sleutelen aan hun nummers na release. De single versie klinkt weer heel anders dan de album versie, en latere live versie klinken ook weer anders. Noem het eerste liefde roest niet, maar de single versie uit 2019 is wat mij betreft king. Mij niet bellen voor de albumversie.
HET MOMENT: Uhm, wat dacht je van 'The absolute pinnacle of British engineering' (2:52), 'Buy me dinner, meet my parents and fuck me like you mean it' (3:58), 'I am invincible in these sunglasses' (5:22) 'I'm more than adequate, Leave my daddy's job out of this' (07:01). Ja beste ijscoman, doe mij maar een kannietkiezenbak
3
geplaatst: 3 oktober 2021, 00:00 uur
https://www.uncut.co.uk/wp-content/uploads/2015/02/130614xtcw.jpg
15. XTC - Summer’s Cauldron/Grass
1986 - Verenigd Koninkrijk - Psychedelic Pop
Toegeven, ik speel hier een beetje vals. Op het album zijn het eigenlijk 2 losse nummers, maar ze sluiten naadloos op elkaar aan en ik vind het zo’n overduidelijk tweeluik dat ik ze gewoon niet los kán zien. Dus ik blijf in mijn eigen waan en ik ga ze ook niet elkaar halen. Niet tegen de MuMe top 100 politie zeggen. Ons geheimpje, oké?
Dit nummer is pure eXTCase, een bundeltje zonneschijn. De mannen van XTC nemen me voor heel even mee naar een speciaal plekje in de achterkamer van mijn hoofd, terug in de tijd toen alles nog nieuw, spannend en onbezorgd was, de wereld aan je voeten lag en je je nog niet druk maakte over een continue stroom aan deadlines en belastingaangiftes. De eerste spannende dates met meisjes, voor het eerst een spliffy draaien op een zomerse dag aan het strandje bij de rivier; dat zijn toch wel de herinneringen die dit nummer bij mij oproepen.
Weet je wat, ik zeg het gewoon, dit komt zeer dichtbij pop perfectie. Ik ben Todd Rundgren (in zijn rol als producer) nog steeds dankbaar dat hij de mannen van XTC in het gareel kon houden zonder dat hij en leadzanger Andy Partridge elkaar in de haren gevlogen zijn, het had niet veel gescheeld namelijk. XTC is een band die voorafgaande aan het album skylarking al een zeer interessante discografie hadden opgebouwd, maar de focus en visie van Rundgren haalde toch iets exceptioneels in XTC naar boven. Sowieso een band die meer aandacht verdient, maar waarom de band relatief bescheiden in succes bleef, daar zijn al boekwerken en documentaires over verschenen.
HET MOMENT (04:14): 'We'll take a tumble, excuse for a fumble' Iets aan deze tekst, maar ook dat melodische loopje en hoe het vervolgens overloopt in het refrein, vind ik zo uitermate charmant.
15. XTC - Summer’s Cauldron/Grass
1986 - Verenigd Koninkrijk - Psychedelic Pop
Toegeven, ik speel hier een beetje vals. Op het album zijn het eigenlijk 2 losse nummers, maar ze sluiten naadloos op elkaar aan en ik vind het zo’n overduidelijk tweeluik dat ik ze gewoon niet los kán zien. Dus ik blijf in mijn eigen waan en ik ga ze ook niet elkaar halen. Niet tegen de MuMe top 100 politie zeggen. Ons geheimpje, oké?
Dit nummer is pure eXTCase, een bundeltje zonneschijn. De mannen van XTC nemen me voor heel even mee naar een speciaal plekje in de achterkamer van mijn hoofd, terug in de tijd toen alles nog nieuw, spannend en onbezorgd was, de wereld aan je voeten lag en je je nog niet druk maakte over een continue stroom aan deadlines en belastingaangiftes. De eerste spannende dates met meisjes, voor het eerst een spliffy draaien op een zomerse dag aan het strandje bij de rivier; dat zijn toch wel de herinneringen die dit nummer bij mij oproepen.
Weet je wat, ik zeg het gewoon, dit komt zeer dichtbij pop perfectie. Ik ben Todd Rundgren (in zijn rol als producer) nog steeds dankbaar dat hij de mannen van XTC in het gareel kon houden zonder dat hij en leadzanger Andy Partridge elkaar in de haren gevlogen zijn, het had niet veel gescheeld namelijk. XTC is een band die voorafgaande aan het album skylarking al een zeer interessante discografie hadden opgebouwd, maar de focus en visie van Rundgren haalde toch iets exceptioneels in XTC naar boven. Sowieso een band die meer aandacht verdient, maar waarom de band relatief bescheiden in succes bleef, daar zijn al boekwerken en documentaires over verschenen.
HET MOMENT (04:14): 'We'll take a tumble, excuse for a fumble' Iets aan deze tekst, maar ook dat melodische loopje en hoe het vervolgens overloopt in het refrein, vind ik zo uitermate charmant.
1
geplaatst: 3 oktober 2021, 01:16 uur
aerobag schreef:
Ik ben Todd Rundgren (in zijn rol als producer) nog steeds dankbaar dat hij de mannen van XTC in het gareel kon houden zonder dat hij en leadzanger Andy Partridge elkaar in de haren gevlogen zijn, het had niet veel gescheeld namelijk.
Ik ben Todd Rundgren (in zijn rol als producer) nog steeds dankbaar dat hij de mannen van XTC in het gareel kon houden zonder dat hij en leadzanger Andy Partridge elkaar in de haren gevlogen zijn, het had niet veel gescheeld namelijk.
Het is echt een wonder dat het album Skylarking überhaupt nog is verschenen, zo slecht was de verstandhouding tussen Partridge en Rundgren tijdens de opnames. Twee grote ego's op één schip is er duidelijk eentje teveel, zeker ook met botsende karakters.
0
geplaatst: 3 oktober 2021, 11:01 uur
Zijn de snuiflijntjes ook populair aan het worden in Wolvega?
5
geplaatst: 3 oktober 2021, 11:20 uur
https://f4.bcbits.com/img/0011345628_150.jpg
14. Dälek - Opiate The Masses
2004 - Verenigde Staten - Hip Hop
Excuseer mijn taalgebruik, maar Dälek vind ik werkelijk fucking amazing. Ik ben altijd wel te paaien voor een stevig industrial album, maar daarnaast vind ik dat de zwaar-op-de-maag soundscapes gevuld met distorsie perfect kunnen samengaan met de flows en ritmes van hiphop. Hiphop is altijd een vurig genre geweest, met een delegatie hotheads die geregeld ook maatschappijkritische en controversiële onderwerpen aansnijden. Een samenval met net zulke schurende instrumentatie is in mijn oren alleen maar logisch. Dälek's album Absence is daarvan misschien wel het sterkste bewijs, en het is daarom ook een van mijn favoriete hiphop albums.
Opiate the Masses start met een dreunende beat die dwars door je trommelvliezen snijdt. De noise is grauw, maar kent toch de nodige melodieuze tonen. De raps en de spoken word zijn net zo recht voor zijn raap als de gruizige ocean van geluid waar de luisteraar meer overspoeld wordt. De tekst is een groot betoog tegen de maatschappelijk rol van religie. De mixing in het tweede deel van de track is ook van hoog niveau, net als de flows van de raps. Een enerverend en overdonderend geheel!
HET MOMENT (1:22): Geweldige productie die The Oktopus hier in elkaar draait. Het is net een enorme slijptol die verschillende soorten metaal totaal aan flarden scheurt.
14. Dälek - Opiate The Masses
2004 - Verenigde Staten - Hip Hop
Excuseer mijn taalgebruik, maar Dälek vind ik werkelijk fucking amazing. Ik ben altijd wel te paaien voor een stevig industrial album, maar daarnaast vind ik dat de zwaar-op-de-maag soundscapes gevuld met distorsie perfect kunnen samengaan met de flows en ritmes van hiphop. Hiphop is altijd een vurig genre geweest, met een delegatie hotheads die geregeld ook maatschappijkritische en controversiële onderwerpen aansnijden. Een samenval met net zulke schurende instrumentatie is in mijn oren alleen maar logisch. Dälek's album Absence is daarvan misschien wel het sterkste bewijs, en het is daarom ook een van mijn favoriete hiphop albums.
Opiate the Masses start met een dreunende beat die dwars door je trommelvliezen snijdt. De noise is grauw, maar kent toch de nodige melodieuze tonen. De raps en de spoken word zijn net zo recht voor zijn raap als de gruizige ocean van geluid waar de luisteraar meer overspoeld wordt. De tekst is een groot betoog tegen de maatschappelijk rol van religie. De mixing in het tweede deel van de track is ook van hoog niveau, net als de flows van de raps. Een enerverend en overdonderend geheel!
HET MOMENT (1:22): Geweldige productie die The Oktopus hier in elkaar draait. Het is net een enorme slijptol die verschillende soorten metaal totaal aan flarden scheurt.
1
geplaatst: 3 oktober 2021, 11:23 uur
Dälek zo hoog.
Ik ga weer even rustig bijlezen met een koffie.
Ik ga weer even rustig bijlezen met een koffie.
9
geplaatst: 3 oktober 2021, 12:17 uur
https://radio2.be/sites/default/files/styles/1200x630/public/2019-03/scott%20walker.jpg?itok=IzgD-E5d
13. Scott Walker - The Seventh Seal
1969 - Verenigde Staten - Baroque Pop
Nummer 16 Black Country, New Roads maakte nog een speelse verwijzing naar de beste man, maar de baroque pop grootmeester himself neemt toch echt zelf de honneurs ook waar.
Wijlen Walker blijft voor mij een uitzonderlijk artiest. Er kleeft een intrinsieke poëtische kracht aan de stem van Walker die mij diep weet te raken. In zijn vroegere werk levert de baroque muzikale begeleiding een nagenoeg perfect podium voor de cinematische thema's. De briljante geest van Walker creëerde zijn eigen muzikale werelden; het is een mystiek luisterspel die even delicaat als grandioos is.
Daarna heeft Walker ook weer iets gedaan waar ik een enorm zwak voor heb: op latere leeftijd heeft hij zichzelf opnieuw uitgevonden en zijn creatieve hersenspinsels gedoopt in zwartgallige experimentatie. Ik heb enorm veel respect voor artiesten die dat durven en uiteraard nog meer respect voor degene die er in slagen.
Ik heb daardoor ook wel even getwijfeld om voor een nummer uit de 'modern Scott Walker' periode te gaan, maar die periode eind jaren '60 blijft ook waanzinnig. Seventh Seal vertelt het script van Ingmar Bergman's film met dezelfde naam, en dat allemaal binnen 5 minuten.
HET MOMENT (02:30): Prachtige stem heeft Walker, een verhalende voordracht zoals alleen hij dat kon
13. Scott Walker - The Seventh Seal
1969 - Verenigde Staten - Baroque Pop
Nummer 16 Black Country, New Roads maakte nog een speelse verwijzing naar de beste man, maar de baroque pop grootmeester himself neemt toch echt zelf de honneurs ook waar.
Wijlen Walker blijft voor mij een uitzonderlijk artiest. Er kleeft een intrinsieke poëtische kracht aan de stem van Walker die mij diep weet te raken. In zijn vroegere werk levert de baroque muzikale begeleiding een nagenoeg perfect podium voor de cinematische thema's. De briljante geest van Walker creëerde zijn eigen muzikale werelden; het is een mystiek luisterspel die even delicaat als grandioos is.
Daarna heeft Walker ook weer iets gedaan waar ik een enorm zwak voor heb: op latere leeftijd heeft hij zichzelf opnieuw uitgevonden en zijn creatieve hersenspinsels gedoopt in zwartgallige experimentatie. Ik heb enorm veel respect voor artiesten die dat durven en uiteraard nog meer respect voor degene die er in slagen.
Ik heb daardoor ook wel even getwijfeld om voor een nummer uit de 'modern Scott Walker' periode te gaan, maar die periode eind jaren '60 blijft ook waanzinnig. Seventh Seal vertelt het script van Ingmar Bergman's film met dezelfde naam, en dat allemaal binnen 5 minuten.
HET MOMENT (02:30): Prachtige stem heeft Walker, een verhalende voordracht zoals alleen hij dat kon
1
geplaatst: 3 oktober 2021, 12:28 uur
Scott
Sowieso bijna alleen maar ziekelijk goeie nummers de afgelopen updates.
World's End Girlfriend niet heel lang geleden pas voor het allereerst geluisterd. Geweldige muziek, maar heb de albums nog niet genoeg doorgrond voor een plekje in mijn lijst.
Sowieso bijna alleen maar ziekelijk goeie nummers de afgelopen updates.
World's End Girlfriend niet heel lang geleden pas voor het allereerst geluisterd. Geweldige muziek, maar heb de albums nog niet genoeg doorgrond voor een plekje in mijn lijst.
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.