Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)
7
geplaatst: 3 oktober 2021, 15:03 uur
https://www.filmhuisemmen.nl/wp-content/uploads/Miles-Davis-Birth-of-the-Cool-996.jpg
12. Miles Davis – Maiysha
1974 - Verenigde Staten - Jazz
In mijn directe sociale kringen was er weinig liefde voor jazz. Mijn ouders hadden niets met jazz, mijn vrienden/huisgenoten hadden niets met jazz en mijn vriendin heeft al helemaal niets met jazz. Mijn vriendin trekt jazz altijd voor een minuutje en dan volgt toch echt het vriendelijke doch dringende verzoek om het 'nerveuze gepingel' te vervangen. Jazz is daardoor iets geworden waarvan ik in mijn remi van mocht genieten. Hierdoor werd het genre het extra intiem werd, van mij en mij alleen. Gevalletje ‘papa gaat even naar zijn schuurtje’, maar het schuurtje is dan de koptelefoon en de geheime fles whisky achter de werkbank is dan de muziek van Miles Davis.
Want Davis, wat geniet ik toch van jouw oneindige creativiteit. Begon ooit met een luisterbeurt van Bitches Brew, nadat de kleurrijke en met zweet beplakte hoes mijn aandacht trok. Daarna was er geen weg meer terug.
Mijn favoriete van Miles is niet per se een voor de hand liggende, maar absoluut een die het beluisteren waard is. Maiysha is afkomstig van Get Up With It, zijn laatste studioalbum voordat miles in een door verslavingen en depressie uitgelokte hiatus terecht zou komen. Hij zou een paar jaar later nog meer werk uitbrengen, maar hij zou nooit helemaal dezelfde zijn. In mijn ogen is Get Up With It een afsluiter van een boven-boven-bovengemiddelde creatieve periode en een album waar Miles in een creatieve mindset verkeerd als geen ander. Net zoals bij het later werk van Mingus: Hier valt alles samen.
Maisysha open met broeierige basslijntjes, plakkerige orgels en Caribische percussie en kent eigenlijk opvallend weinig van het karakteristieke trompetspel van Davis, die meer op de backseat aanwezig is. Maar Miles zou electric Miles niet zijn als hij het nummer geen statische lading mee zou krijgen. Langzaam aan ontwikkelt het nummer zich van low key funk parade tot een waar groove festijn
HET MOMENT (4:55): Die kleine versnelling in de groove, als een tijger die heel even zijn kop opsteekt uit het dichtgegroeide tropische regenwoud.
12. Miles Davis – Maiysha
1974 - Verenigde Staten - Jazz
In mijn directe sociale kringen was er weinig liefde voor jazz. Mijn ouders hadden niets met jazz, mijn vrienden/huisgenoten hadden niets met jazz en mijn vriendin heeft al helemaal niets met jazz. Mijn vriendin trekt jazz altijd voor een minuutje en dan volgt toch echt het vriendelijke doch dringende verzoek om het 'nerveuze gepingel' te vervangen. Jazz is daardoor iets geworden waarvan ik in mijn remi van mocht genieten. Hierdoor werd het genre het extra intiem werd, van mij en mij alleen. Gevalletje ‘papa gaat even naar zijn schuurtje’, maar het schuurtje is dan de koptelefoon en de geheime fles whisky achter de werkbank is dan de muziek van Miles Davis.
Want Davis, wat geniet ik toch van jouw oneindige creativiteit. Begon ooit met een luisterbeurt van Bitches Brew, nadat de kleurrijke en met zweet beplakte hoes mijn aandacht trok. Daarna was er geen weg meer terug.
Mijn favoriete van Miles is niet per se een voor de hand liggende, maar absoluut een die het beluisteren waard is. Maiysha is afkomstig van Get Up With It, zijn laatste studioalbum voordat miles in een door verslavingen en depressie uitgelokte hiatus terecht zou komen. Hij zou een paar jaar later nog meer werk uitbrengen, maar hij zou nooit helemaal dezelfde zijn. In mijn ogen is Get Up With It een afsluiter van een boven-boven-bovengemiddelde creatieve periode en een album waar Miles in een creatieve mindset verkeerd als geen ander. Net zoals bij het later werk van Mingus: Hier valt alles samen.
Maisysha open met broeierige basslijntjes, plakkerige orgels en Caribische percussie en kent eigenlijk opvallend weinig van het karakteristieke trompetspel van Davis, die meer op de backseat aanwezig is. Maar Miles zou electric Miles niet zijn als hij het nummer geen statische lading mee zou krijgen. Langzaam aan ontwikkelt het nummer zich van low key funk parade tot een waar groove festijn
HET MOMENT (4:55): Die kleine versnelling in de groove, als een tijger die heel even zijn kop opsteekt uit het dichtgegroeide tropische regenwoud.
1
geplaatst: 3 oktober 2021, 15:08 uur
Interessante keuze qua Miles, deze plaat van hem ken ik niet, dus ik laat me verrassen 
1
geplaatst: 3 oktober 2021, 15:12 uur
Gruwelijke productie van Dälek 
verliest wel wat van zijn kracht in het tweede deel, had iets korter gemogen.
Scott Walker kende ik alleen nog van het prachtige The Old Man's Back Again, maar deze mag er ook zijn.
verliest wel wat van zijn kracht in het tweede deel, had iets korter gemogen.Scott Walker kende ik alleen nog van het prachtige The Old Man's Back Again, maar deze mag er ook zijn.
7
geplaatst: 3 oktober 2021, 15:30 uur
http://www.radioscorpio.be/sites/default/files/u160/julia%20goed.png
11. Julia Holter - Horns Surrounding Me
2013 - Verenigde Staten - Art pop
‘Art pop’ als genre heeft de afgelopen jaren een behoorlijke vlucht genomen. De concurrentie lijkt moordend, maar voor mij is het toch wel Madame Holter die hier met kop en schouders bovenuit steekt. Nu we het vorige decennium afgesloten hebben, en haar hele oeuvre in beschouwing nemende, moet ik toch concluderen dat ze, voor mij althans, een van de meest toonaangevende artiesten van de afgelopen 10 jaar in is geweest.
Wederom een artiest waarvan ik eigenlijk niet echt één nummer heb die ik aan kan wijzen als de favoriet. Of het nu het ambitieuze Aviary is, het toegankelijkere Have You In My Wilderness of de ingetogen betoverende tonen van Ekstasis zijn, elk project van Holter draag ik op zijn eigen manier weer een warm hart toe.
Horns Surrounding Me afkomstig van Loud City Songs is er in ieder geval een die ik erg graag mag horen. Sterk gezongen, fijne spanningsbogen en wonderlijk geproduceerd. Een nummer die enorm mijn fantasie weet te prikkelen, zeer beeldend. Ik kijk nu alweer halsreikend uit naar het volgende project van deze dame.
HET MOMENT (01:57): De mysterieuze harmonie van het refrein is bijzonder goed in elkaar gedraaid. Van het echoënde stemgebruik, tot de dubbele bass. Ontdek je elke luisterbeurt weer iets nieuws in.
11. Julia Holter - Horns Surrounding Me
2013 - Verenigde Staten - Art pop
‘Art pop’ als genre heeft de afgelopen jaren een behoorlijke vlucht genomen. De concurrentie lijkt moordend, maar voor mij is het toch wel Madame Holter die hier met kop en schouders bovenuit steekt. Nu we het vorige decennium afgesloten hebben, en haar hele oeuvre in beschouwing nemende, moet ik toch concluderen dat ze, voor mij althans, een van de meest toonaangevende artiesten van de afgelopen 10 jaar in is geweest.
Wederom een artiest waarvan ik eigenlijk niet echt één nummer heb die ik aan kan wijzen als de favoriet. Of het nu het ambitieuze Aviary is, het toegankelijkere Have You In My Wilderness of de ingetogen betoverende tonen van Ekstasis zijn, elk project van Holter draag ik op zijn eigen manier weer een warm hart toe.
Horns Surrounding Me afkomstig van Loud City Songs is er in ieder geval een die ik erg graag mag horen. Sterk gezongen, fijne spanningsbogen en wonderlijk geproduceerd. Een nummer die enorm mijn fantasie weet te prikkelen, zeer beeldend. Ik kijk nu alweer halsreikend uit naar het volgende project van deze dame.
HET MOMENT (01:57): De mysterieuze harmonie van het refrein is bijzonder goed in elkaar gedraaid. Van het echoënde stemgebruik, tot de dubbele bass. Ontdek je elke luisterbeurt weer iets nieuws in.
0
geplaatst: 3 oktober 2021, 15:33 uur
En toen resteerden er nog maar 10... ontknoping in de komende dagen! er mag gewed worden
0
geplaatst: 3 oktober 2021, 16:21 uur
Even kleine heads up, dat ik ergens deze week de boel zal afronden. Weet even niet meer wie volgende is, want voor AstroStart en Gretz kwam het maand geleden nog te vroeg, maar ik weet niet hoe de vlag er nu bij hangt?
Mausie
Bonk
madmadder
AbleMable
MRDammann
Ward
Johan de Witt
Koenr
Brainpatient
Barney Rubble
Shaky
Ponty Mython
VladTheImpaler
catdog
Mat_
ranja
Omsk
jordidj1
panjoe
Ettajamesbrown
Mausie
Bonk
madmadder
AbleMable
MRDammann
Ward
Johan de Witt
Koenr
Brainpatient
Barney Rubble
Shaky
Ponty Mython
VladTheImpaler
catdog
Mat_
ranja
Omsk
jordidj1
panjoe
Ettajamesbrown
0
geplaatst: 3 oktober 2021, 16:34 uur
Heb mijzelf wat lager op de lijst gezet.
Bonk
madmadder
AbleMable
MRDammann
Ward
Johan de Witt
Koenr
Brainpatient
Barney Rubble
Mausie
Shaky
Ponty Mython
VladTheImpaler
catdog
Mat_
ranja
Omsk
jordidj1
panjoe
Ettajamesbrown
Bonk
madmadder
AbleMable
MRDammann
Ward
Johan de Witt
Koenr
Brainpatient
Barney Rubble
Mausie
Shaky
Ponty Mython
VladTheImpaler
catdog
Mat_
ranja
Omsk
jordidj1
panjoe
Ettajamesbrown
0
geplaatst: 3 oktober 2021, 17:04 uur
Tja, als de een na de ander zichzelf er tussenuit haalt, dan ben je ineens veel eerder aan de beurt dan eerder verwacht. Maar ik ben net met een nieuwe baan begonnen en heb echt niet nu de tijd om dit op een goede wijze te gaan doen. Ik plaats me dus ook maar wat naar achteren.
madmadder
AbleMable
MRDammann
Ward
Johan de Witt
Bonk
Koenr
Brainpatient
Barney Rubble
Mausie
Shaky
Ponty Mython
VladTheImpaler
catdog
Mat_
ranja
Omsk
jordidj1
panjoe
Ettajamesbrown
madmadder
AbleMable
MRDammann
Ward
Johan de Witt
Bonk
Koenr
Brainpatient
Barney Rubble
Mausie
Shaky
Ponty Mython
VladTheImpaler
catdog
Mat_
ranja
Omsk
jordidj1
panjoe
Ettajamesbrown
0
geplaatst: 3 oktober 2021, 17:10 uur
Ik zou wel kunnen evt., maar als Astrostart of Gretz voor wil gaan is dat ook helemaal goed.
2
geplaatst: 3 oktober 2021, 17:36 uur
Ik verwacht sowieso nog wel Comus - Drip Drip en iets van DOOM, All Caps ofzo.
0
zaaf
geplaatst: 3 oktober 2021, 17:37 uur
Titmeister schreef:
Ik verwacht sowieso nog wel Comus - Drip Drip en iets van DOOM, All Caps ofzo.
die laatste staat op 39...Ik verwacht sowieso nog wel Comus - Drip Drip en iets van DOOM, All Caps ofzo.
0
geplaatst: 3 oktober 2021, 17:40 uur
Scherp
dan Doomsday of AccordionEdit: Can - Halleluhwah verwacht ik ook nog wel
1
geplaatst: 3 oktober 2021, 17:40 uur
Sowieso Slint. Daarnaast mag in zo'n lijst The Fall niet ontbreken, ik heb goede hoop op een prijsnummer. Tenslotte hoop ik dat Aerobag met zo'n breed uitwaaierende voorkeur, ook Jim Thirlwell ontdekt heeft.
1
geplaatst: 3 oktober 2021, 18:02 uur
Van Julia Holter kende ik alleen het fenomenale Feel You, maar Horns Surrounding Me klinkt ook erg intrigerend 
2
geplaatst: 4 oktober 2021, 11:03 uur
dix schreef:
Hoe kan een best climax ever nu van drip drip gaan...
Hoe kan een best climax ever nu van drip drip gaan...
Last van een druiper aan je dix?
11
geplaatst: 4 oktober 2021, 19:36 uur
https://4c79id2ej5i11apui01ll2wc-wpengine.netdna-ssl.com/wp-content/uploads/2017/04/Can-755x409.jpg
10. Can – Halleluhwah
1971 – Duitsland – Krautrock
Halleluhwah duurt ongeveer 18 minuten, bezet een heel kantje van een 12 inch, maar voelt het ooit echt als 18 minuten? Voor mij in ieder geval zeker niet, dit wondernummer schiet elke keer weer als een flits voorbij.
Waar komt dat toch door.
Is het het karakteristieke gedrum, die Jaki Liebezeit type beat? 18 minuten lang onvermoeibaar door percusseren, ik doe het hem niet na.
Of zijn het die buitengewone vocalen van Kenji Damo Suzuki? Wat een vondst is dat geweest, letterlijk van de straat geplukt. De band zag hem als straatartiest in Keulen, vroeg hem om de band te joinen en diezelfde avond stond Damo al op het podium. Gouden zet als je het mij vraagt.
Of is het toch dat afgestemde spel van Czukay, Karoli en Schmidt, die een vrije improvisatie karakter afwisselen met aanstekelijke funky grooves? Maar dan ook echt: FUNKY grooves.
Hoe dan ook, rammend enthousiast word ik van de krautrock van Can. Ik heb recent in interviews gelezen dat de band zelf niet gediend was van deze genreaanduidingen en het eerder zag als een label van buitenstaanders die de muziek niet begrepen en alles uit Duitsland op één bult wilde gooien. Het is inmiddels zo’n vaak gebruikte term (en bekt ook aardig) dat ik hem lekker wel gebruik. Krautrock dus.
Halleluhwah, wat een nummer. Het type nummer opzet wat je helemaal op slokt. Ja het is repetitief, maar dat is nu net het punt. Elke luisterbeurt is hypnotiserend, indringend en zinderend. Het drumwerk van Jaki Liebezeit is niet van deze wereld, de vocalen van Damo geeft het zijn totaal eigen smoel en they got the funk. Het is voor mij mindblowing dat deze muziek al in de beginjaren ’70 gemaakt werd, door een stroming die redelijk afgesloten leek van de rest van de wereld.
HET MOMENT (15:08): Hele nummer is uiteraard een groot feest, maar ik waardeer dit moment dat Jaki eindelijk zijn drumpatroon onderbreekt en gaat variëren. Zo verdient na die 15 minuten.
10. Can – Halleluhwah
1971 – Duitsland – Krautrock
Halleluhwah duurt ongeveer 18 minuten, bezet een heel kantje van een 12 inch, maar voelt het ooit echt als 18 minuten? Voor mij in ieder geval zeker niet, dit wondernummer schiet elke keer weer als een flits voorbij.
Waar komt dat toch door.
Is het het karakteristieke gedrum, die Jaki Liebezeit type beat? 18 minuten lang onvermoeibaar door percusseren, ik doe het hem niet na.
Of zijn het die buitengewone vocalen van Kenji Damo Suzuki? Wat een vondst is dat geweest, letterlijk van de straat geplukt. De band zag hem als straatartiest in Keulen, vroeg hem om de band te joinen en diezelfde avond stond Damo al op het podium. Gouden zet als je het mij vraagt.
Of is het toch dat afgestemde spel van Czukay, Karoli en Schmidt, die een vrije improvisatie karakter afwisselen met aanstekelijke funky grooves? Maar dan ook echt: FUNKY grooves.
Hoe dan ook, rammend enthousiast word ik van de krautrock van Can. Ik heb recent in interviews gelezen dat de band zelf niet gediend was van deze genreaanduidingen en het eerder zag als een label van buitenstaanders die de muziek niet begrepen en alles uit Duitsland op één bult wilde gooien. Het is inmiddels zo’n vaak gebruikte term (en bekt ook aardig) dat ik hem lekker wel gebruik. Krautrock dus.
Halleluhwah, wat een nummer. Het type nummer opzet wat je helemaal op slokt. Ja het is repetitief, maar dat is nu net het punt. Elke luisterbeurt is hypnotiserend, indringend en zinderend. Het drumwerk van Jaki Liebezeit is niet van deze wereld, de vocalen van Damo geeft het zijn totaal eigen smoel en they got the funk. Het is voor mij mindblowing dat deze muziek al in de beginjaren ’70 gemaakt werd, door een stroming die redelijk afgesloten leek van de rest van de wereld.
HET MOMENT (15:08): Hele nummer is uiteraard een groot feest, maar ik waardeer dit moment dat Jaki eindelijk zijn drumpatroon onderbreekt en gaat variëren. Zo verdient na die 15 minuten.
2
geplaatst: 4 oktober 2021, 19:37 uur
jordidj1 schreef:
Gretz moet niet zo janken en gewoon zijn top 100 gaan doen
Oh ja en Can op 1, can niet anders
Gretz moet niet zo janken en gewoon zijn top 100 gaan doen
Oh ja en Can op 1, can niet anders
Bijna goed, zit wel een 1 in
Ik zie trouwens ook dat ik mensen ga teleurstellen. sorry alvast zaaf
1
geplaatst: 4 oktober 2021, 19:50 uur
Halleluhwah 
Wat een fenomenaal nummer blijft dat toch. Jaki Liebezeit mag van mij tot in het oneindige doordrummen
En ik wil absoluut niet het gebruik van drugs propageren, maar mijn allerbeste hallucinogene trip was dit nummer + paddo's + het zonlicht door de wuivende bladerrand boven de Maarsseveense Plassen. Ik heb er nog een filmpje van proberen te maken, maar dat was toch lang niet zo indrukwekkend als hoe het ik het in mijn hoofd zag
Wat een fenomenaal nummer blijft dat toch. Jaki Liebezeit mag van mij tot in het oneindige doordrummen
En ik wil absoluut niet het gebruik van drugs propageren, maar mijn allerbeste hallucinogene trip was dit nummer + paddo's + het zonlicht door de wuivende bladerrand boven de Maarsseveense Plassen. Ik heb er nog een filmpje van proberen te maken, maar dat was toch lang niet zo indrukwekkend als hoe het ik het in mijn hoofd zag
1
geplaatst: 4 oktober 2021, 20:30 uur
Charli xcx - Visions op 1? En nog iets Japans, ofwel Fishmans of die andere RYM certified hood classic: de soundtrack van Silent Hill 2.
1
geplaatst: 5 oktober 2021, 13:14 uur
Johnny Marr schreef:
En nog iets Japans, ofwel Fishmans of die andere RYM certified hood classic: de soundtrack van Silent Hill 2.
En nog iets Japans, ofwel Fishmans of die andere RYM certified hood classic: de soundtrack van Silent Hill 2.
Ik verwacht sowieso Fishmans nog.
2
geplaatst: 5 oktober 2021, 13:30 uur
aerobag schreef:
In mijn directe sociale kringen was er weinig liefde voor jazz. Mijn ouders hadden niets met jazz, mijn vrienden/huisgenoten hadden niets met jazz en mijn vriendin heeft al helemaal niets met jazz. Mijn vriendin trekt jazz altijd voor een minuutje en dan volgt toch echt het vriendelijke doch dringende verzoek om het 'nerveuze gepingel' te vervangen. Jazz is daardoor iets geworden waarvan ik in mijn remi van mocht genieten. Hierdoor werd het genre het extra intiem werd, van mij en mij alleen. Gevalletje ‘papa gaat even naar zijn schuurtje’, maar het schuurtje is dan de koptelefoon en de geheime fles whisky achter de werkbank is dan de muziek van Miles Davis.
In mijn directe sociale kringen was er weinig liefde voor jazz. Mijn ouders hadden niets met jazz, mijn vrienden/huisgenoten hadden niets met jazz en mijn vriendin heeft al helemaal niets met jazz. Mijn vriendin trekt jazz altijd voor een minuutje en dan volgt toch echt het vriendelijke doch dringende verzoek om het 'nerveuze gepingel' te vervangen. Jazz is daardoor iets geworden waarvan ik in mijn remi van mocht genieten. Hierdoor werd het genre het extra intiem werd, van mij en mij alleen. Gevalletje ‘papa gaat even naar zijn schuurtje’, maar het schuurtje is dan de koptelefoon en de geheime fles whisky achter de werkbank is dan de muziek van Miles Davis.
Dit stukje is voor mij (helaas) maar al te herkenbaar!
17
geplaatst: 5 oktober 2021, 19:10 uur
https://i.guim.co.uk/img/media/4248a9f839f7218fb8108c6d5d7217764ee9a1ce/402_33_2106_1263/master/2106.jpg?width=465&quality=45&auto=format&fit=max&dpr=2&s=935fbd2b20949c677f7a6f5b896e45ad
9. Björk - Pagan Poetry
2001 - IJsland - art pop
Mijn initiële perceptie van Björk was wat gekleurd. Het kwam voornamelijk door die 'jeugdblaadjes' als de Hitkrant (Don't judge, ik was nog pre-puber), waar op de ene pagina een zalige naïeveling vroeg of je zwanger kan geraken via een WC-bril en op de volgende pagina de IJslandse uitvoerig door het slijk getrokken werd vanwege stukgelopen relaties en confrontaties met journalisten. Er werd natuurlijk geen woord gerept over haar exceptionele albums uit die periode, of haar dramatische glansrol in de film Dancer in the Dark. Terugkijkend heb ik die paparazzi-buzz rond Björk nooit zo begrepen. Kan me nu niet voorstellen dat dit zelfde zou spelen rond een FKA Twigs of Weyes Blood. Wellicht ligt de oorzaak bij de gevaarlijke combinatie van populair zijn én afwijken van de norm, maar misschien is het ook meer tijdsgebonden. Wat hielden we van wat drek in de jaren '90, lekker artiesten kapot zien gaan… en durf ik te zeggen, vooral vrouwelijke artiesten? Volgens mij gaat die nieuwe docu over Britney Spears daar ook over. Hoe dan ook, Leave Britn-, uh, Björk Alone!
Maar dit even terzijde, want nu begin ik op mijn beurt ook weer over de randzaken (Hitkrant, gij zijt verdomd, ga uit mijn hoofd!): Wat een geniale muziek heeft Björk gemaakt. Geen woord gelogen als ik zeg dat mijn waardering voor haar muziek blijft stijgen bij elke luisterbeurt. Zo ben ik de laatste maanden helemaal verliefd geworden op Vespertine. Het was haar zesde studio album alweer (Werk met Sugarcubes even uitgesloten), maar op deze raakt ze wat gevoelige snaren bij mij waarvan ik niet wist dat ik ze had.
Vooral Pagan Poetry vind ik een bijzonder fijn nummer. Een seksueel getint thema (begin van de clip is al een gestileerde sex tape) waar ‘a conflict between fulfilling physical and emotional desires’ beschreven wordt. Dat is al intrigerend, maar die productie van dit nummer is fantastisch, haast onwerkelijk mooi zelfs. Heerlijke mix tussen trip hop en ambient, nummer om even helemaal in te verdwalen.
HET MOMENT (03:22): Die uithalen, damn Björk, laat ook wat zuurstof over voor ons stervelingen.
9. Björk - Pagan Poetry
2001 - IJsland - art pop
Mijn initiële perceptie van Björk was wat gekleurd. Het kwam voornamelijk door die 'jeugdblaadjes' als de Hitkrant (Don't judge, ik was nog pre-puber), waar op de ene pagina een zalige naïeveling vroeg of je zwanger kan geraken via een WC-bril en op de volgende pagina de IJslandse uitvoerig door het slijk getrokken werd vanwege stukgelopen relaties en confrontaties met journalisten. Er werd natuurlijk geen woord gerept over haar exceptionele albums uit die periode, of haar dramatische glansrol in de film Dancer in the Dark. Terugkijkend heb ik die paparazzi-buzz rond Björk nooit zo begrepen. Kan me nu niet voorstellen dat dit zelfde zou spelen rond een FKA Twigs of Weyes Blood. Wellicht ligt de oorzaak bij de gevaarlijke combinatie van populair zijn én afwijken van de norm, maar misschien is het ook meer tijdsgebonden. Wat hielden we van wat drek in de jaren '90, lekker artiesten kapot zien gaan… en durf ik te zeggen, vooral vrouwelijke artiesten? Volgens mij gaat die nieuwe docu over Britney Spears daar ook over. Hoe dan ook, Leave Britn-, uh, Björk Alone!
Maar dit even terzijde, want nu begin ik op mijn beurt ook weer over de randzaken (Hitkrant, gij zijt verdomd, ga uit mijn hoofd!): Wat een geniale muziek heeft Björk gemaakt. Geen woord gelogen als ik zeg dat mijn waardering voor haar muziek blijft stijgen bij elke luisterbeurt. Zo ben ik de laatste maanden helemaal verliefd geworden op Vespertine. Het was haar zesde studio album alweer (Werk met Sugarcubes even uitgesloten), maar op deze raakt ze wat gevoelige snaren bij mij waarvan ik niet wist dat ik ze had.
Vooral Pagan Poetry vind ik een bijzonder fijn nummer. Een seksueel getint thema (begin van de clip is al een gestileerde sex tape) waar ‘a conflict between fulfilling physical and emotional desires’ beschreven wordt. Dat is al intrigerend, maar die productie van dit nummer is fantastisch, haast onwerkelijk mooi zelfs. Heerlijke mix tussen trip hop en ambient, nummer om even helemaal in te verdwalen.
HET MOMENT (03:22): Die uithalen, damn Björk, laat ook wat zuurstof over voor ons stervelingen.
6
geplaatst: 5 oktober 2021, 19:23 uur
https://www.grammy.com/sites/com/files/styles/image_landscape_hero/public/muzooka/Steve%2BRoach/Steve%2520Roach_16_9_1595947483.jpg?itok=egpsKlcV
8. Steve Roach - Reflections In Suspension
1984 - Verenigde Staten - Ambient
Tja wat kan ik nog meer schrijven over dit nummer en het album waar het vandaan komt, wat ik elders al niet in veel meer detail heb besproken? Ik maak het mezelf even makkelijk. Mocht je geïnteresseerd zijn waarom dit nummer voor mij zo'n bijzonder plekje in mijn leven heeft, lees deze post bij het Essentiële Albums Voor je Eigen Muzikale Reis-topic. Hier alvast een uitgelichte alinea
'Structures in Silence creëerde op deze fietsritten voor mij een rustgevend vacuüm. Een afgesloten bubbel waar ik alleen kon zijn met mijn gedachtes en de invloeden van de dag een plek kon geven. De ruimtelijke, harmonieuze klanken versterkten ook de schoonheid van de omgeving waar ik doorheen fietste. Het klinkt wat zoetsappig, maar als ik deze muziek op de koptelefoon had en ik zag de koetjes rustig grazend in de wei terwijl ik de ondergaande zon tegemoet ging, dat laadde mijn batterij weer op. Het hielp mij nadrukkelijk om te blijven relativeren en te denken: Alles valt wel weer op zijn plaats. En uiteindelijk gebeurde dat ook, alhoewel het niet altijd gebeurd op de manieren zoals je verwacht. Het album emotioneert mij nog steeds als ik het beluister, het trekt mij nog steeds naar een speciaal kamertje in mijn bovenkamer. Eentje van sereniteit.'
Maar veel belangrijker: Mocht je een vrije 16 minuten en 46 seconden hebben, zoek dan een rustig en comfortabel plekje en een goede koptelefoon en geniet even van deze oase van kalmerende sterrenstof die Roach ons te bieden heeft.
8. Steve Roach - Reflections In Suspension
1984 - Verenigde Staten - Ambient
Tja wat kan ik nog meer schrijven over dit nummer en het album waar het vandaan komt, wat ik elders al niet in veel meer detail heb besproken? Ik maak het mezelf even makkelijk. Mocht je geïnteresseerd zijn waarom dit nummer voor mij zo'n bijzonder plekje in mijn leven heeft, lees deze post bij het Essentiële Albums Voor je Eigen Muzikale Reis-topic. Hier alvast een uitgelichte alinea
'Structures in Silence creëerde op deze fietsritten voor mij een rustgevend vacuüm. Een afgesloten bubbel waar ik alleen kon zijn met mijn gedachtes en de invloeden van de dag een plek kon geven. De ruimtelijke, harmonieuze klanken versterkten ook de schoonheid van de omgeving waar ik doorheen fietste. Het klinkt wat zoetsappig, maar als ik deze muziek op de koptelefoon had en ik zag de koetjes rustig grazend in de wei terwijl ik de ondergaande zon tegemoet ging, dat laadde mijn batterij weer op. Het hielp mij nadrukkelijk om te blijven relativeren en te denken: Alles valt wel weer op zijn plaats. En uiteindelijk gebeurde dat ook, alhoewel het niet altijd gebeurd op de manieren zoals je verwacht. Het album emotioneert mij nog steeds als ik het beluister, het trekt mij nog steeds naar een speciaal kamertje in mijn bovenkamer. Eentje van sereniteit.'
Maar veel belangrijker: Mocht je een vrije 16 minuten en 46 seconden hebben, zoek dan een rustig en comfortabel plekje en een goede koptelefoon en geniet even van deze oase van kalmerende sterrenstof die Roach ons te bieden heeft.
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.