https://gettysburgian.com/wp-content/uploads/2013/02/yo-la-tengo.jpg

38. Yo La Tengo - Our Way To Fall
2000 - Verenigde Staten - Dream Pop

Ah, Yo La Tengo. Wederom een band naar mijn hart. in de jaren '90 onder de trouwe formatie van Ira Kaplan, Georgia Hubley en James McNew hadden ze een ijzersterke album run. Het is ook weer een band die niet voor één gat te vangen is, noem het een meerdere petjes band. Soms dragen ze de pet 'Zwoel en Ingetogen', gevolgd door de pet 'Schurende Distorsie', vervolgens de pet 'Catchy Pop Snoepgoed' en dan meten ze zich ook nog graag de pet van coverband aan. Hoe dan ook, een Yo La Tengo album is altijd weer een genre-overstijgend dromerig geheel, met een verrassing in elk nummer maar tegelijk ook weer onmiskenbaar Yo La Tengo

Mijn favoriete nummer van ze is het dromerige eilandje Our Way To Fall. Een prachtig liefdesliedje geschreven door (en zeer waarschijnlijk ook voor) het droomkoppel Kaplan en Hubley. Ze zijn inmiddels al een goede 30 jaar samen, wat het nummer extra aandoenlijk maakt. Moet ook wel unieke ervaring zijn om dit samen te zingen tijdens live optredens. De ambiance is zo sereen, het is een plezante dagdroom gevangen in een muziek-nummer.

HET MOMENT (01:17) I remember sitting next to you/And I remember pretending I wasn't looking. Aandoenlijk hoor, introverte liefde. Kaplan zingt het ook zo oprecht.

Meer kan ik er echt niet over zeggen, meer wil ik ook niet kwijt. Our Way To Fall is gewoon bloed- en bloedjemooi

https://www.digitalinberlin.de/wordpress/wp-content/2020/09/Yamantaka-Eye-Boredoms.jpg
37. Boredpoms – Circle
1999 – Japan – Psychedelic Rock

Boredoms is een dierbare voor mij, een mijlpaaltje. Deze Japanse herriemakers associeer ik het sterkst met het moment dat ik buiten mijn veilige rockomfort-zone durfde te treden en ik heb daarna geen moment meer terug willen keren.

Er hangt zo’n ongeëvenaard elektrisch spanningsveld over de muziek van Boredoms, zeker in dit nummer. Een omvangrijk force field die hoog aan de blauwe hemel zijn plaats opgeëist heeft en al vibrerend en knisperend om zich heen grijpt. Het is muziek die met vlagen verblindend is.

Circle is één lange build-up, waarbij de build-up ook gelijk de pay-off is. Snappie wat ik bedoel? Het samenspel van gitaren en synthesizers is ook fenomenaal, Boredoms trekt lijkt een interdimensionaal gat open te trekken en tovert daar de meest betoverende melodieën vandaan.

HET MOMENT (02:05): De ritmes natuurlijk, oh die dynamische ritmes, die kunnen niet onbenoemd blijven. Alsof de Duitse percussionisten uit de alom geprezen 70’s (kraut)rock bands door vlammende zwepen opgejaagd worden.

https://media.pitchfork.com/photos/6048d2b017cb1de7bbdb7874/2:1/w_4580,h_2290,c_limit/Tim-Hecker.jpg

36. Tim Hecker – Live Room
2013 - Canada - Ambient

Wederom een voornaamgenoot van mij, zo zijn er aardig al wat Tim’s in de lijst. Verwar deze zelfvleierij vooral niet met mijn waardering voor het vakmanschap van Hecker. De Canadees is een van de modernere ambient artiesten waar ik het meest ontzag voor heb. Hij is het type artiest die via tekstloze klanken beelden van indrukwekkende uitzichten kan overdragen. Hecker heeft een frisse aanpak, voornamelijk door toevoeging van doordringende noise en glitch elementen. Het zijn niet altijd de comfortabelste beelden, vaak soms zelf wat spookachtig, maar het zijn altijd intrigerende composities.

Live Rooms is intens, uitermate intens. Het hoge gepingel heeft wel wat weg van een verkeerd afgestemde muziekdoos, terwijl de sporadische piano motieven in schril contrast staan met de schurende flarden van noise. Qua sfeerzetting doet Live Rooms me wel eens aan Biosphere’s Kobresia denken. Waar je bij Kobresia met een helikopter kalmpjes boven uitgestrekte ijsvlaktes zweeft, zie je bij Hecker een de schaduw van een imposante gestalte onder diezelfde ijsvlakte opdoemen, terwijl de radiosignalen, het enige contact met de buitenwereld, beginnen te storen.

HET MOMENT (4:00): De opwellende drones geven gek genoeg iets van hoops, nadat we net naar een passage geluisterd hebben wat klonk als een machine in verval. Alsof er uit het verval weer iets nieuws, iets groots herboren wordt.

https://images3.persgroep.net/rcs/2AqTX2fD-Yd3yPr6SkH5G5kc9lU/diocontent/111717221/_crop/0/0/500/338/_fitwidth/763?appId=93a17a8fd81db0de025c8abd1cca1279&quality=0.8

35. Portishead – Roads
1994 - Verenigd Koninkrijk - Trip Hop

Is er een andere band die er zó goed in slaagt om muziek neer te zetten, die zo uitgesproken sensueel (en eigenlijk ook seksueel) is, als Portishead?

Ik weet nog wel dat ik ze voor het eerst zag, op Rock Werchter. Ik kende nog helemaal niets van ze, maar vanaf de eerste klanken van wat later Mysterons bleek te zijn, heb ik met open mond naar het betoverende Beth Gibbons lopen staren. Haar vocalen waren en zijn nog altijd uitermate meeslepend, smaakvol, vol emotie en kwetsbaar.

Ik ben na Werchter mij direct in de band gaan verdiepen en de Gibbons, Barrow, Utley combinatie zich vervolgens diep geworteld heeft in de certified aerobag catalogus. Ik heb heel wat avondjes in mijn eentje doorgemaakt, onderuitgezakt op de bank, naar het plafond starend en luisterend naar de triphop klanken van Portishead.

Portishead voelt daardoor voor mij altijd heel intiem en persoonlijk, elke luisterbeurt trekt me we naar een nostalgische wereld van intimiteit. En dat is dubbel en dwars het geval bij Roads, prachtig breekbaar.

HET MOMENT (2:32) = Het is geen geheim dat strijkers mijn achilleshiel zijn, maar combineer dat met die stem van Gibbons en je kan mij afvloeren. Elke. Keer. Weer.

https://thevinylfactory.com/wp-content/uploads/2016/02/coil_cover.png

34. Coil - Batwings (A Limnal Hymn)
2000 – Verenigd Koninkrijk – Post-Industrial

Als het op Coil aankomt, hou ik eigenlijk wel van de gehele omvangrijke discografie, maar in het bijzonder ben ik fan van het tweeluik Musick to Play in the Dark vol 1 & 2. Op plek 34 heb ik een last minute wissel doorgevoerd die wel binnen dit tweeluik blijft. Ik had hier eigenlijk Red Birds Will Fly Out Of The East And Destroy Paris In A Night, maar ik heb hem op het laatste moment ingewisseld voor Batwings (A Limnal Hymn). Red Birds een instrumenteel hoogstandje, maar die stem van John Balance op Batwings, daar kan ik niet omheen.

Batwings kent een unieke sfeerzetting. Krioelende elektrische tonen die als wervelwinden om een profetische John Balance heen ruizen. Toevalligerwijs is in de Medische wereld een ‘Batwing Coil’ een apparaat die gebruikt wordt om via Transcraniële Magnetische Stimulatie de corticale structuren van de hersenen te stimuleren. Het nummer Batwings doet dit zeer zeker ook, mijn cortex stimuleren.

Wat feitjes over dit nummer
- Eerste deel van de tekst komt uit Musaeum Clausum (1684) geschreven door Sir Thomas Browne, een soort ‘fantasie catalogus’ waar in korte zinnen objecten worden omschreven die misschien wel of misschien niet hebben bestaan
- De tweede helft is gezongen in een door Jon Balance verzonnen taal
- Dit is het nummer wat ze gedraaid hebben op de uitvaart van Balance

HET MOMENT (06:50): De gemanipuleerde, bijna religieuze chants. Bijzonder schoon.

https://guitar.com/wp-content/uploads/2020/06/mike-patton-mr-bungle-photo-HiroyukiIto-GettyImages@1400x1050.jpg

33. Mr. Bungle – Pink Cigarette
1999 – Verenigde Staten – Art Rock

Ik heb wat op te biechten: Mike Patton is mijn mancrush. Ik heb altijd enorm genoten van zijn excentrieke gedragingen en zijn gouden stembereik. Deze kerel heeft een setje stembanden waar menig artiest jaloers op zal zijn. Ik vind het ook gewoon een stoere vent, zo’n ‘don’t give a fuck, maar geeft toch stiekem een fuck’ attitude.

Vooral zijn werk met Mr. Bungle vind ik tot de absolute buitencategorie behoren. California is in mijn boekje een absolute klassieker, 5 mics, niet moeilijk over doen. Hét ultieme voorbeeld van hoe je een album maakt, waarbij je meerdere genres door elkaar heen roert, een fink schep experimentatie toevoegt, maar er tevens voor zorgt dat het eindresultaat toch een samenhangend en majestueus geheel is.

Ook hier heb weer ik enorm zitten twijfelen over wat nu precies mijn favoriete nummer is van deze groep en eigenlijk zou ik het hele album willen nomineren. Goodbye Sober Day, Retrovertigo, The Air-Conditioned Nightmare… stuk voor stuk waanzinnig creatieve nummers.

Pink Cigarette is het uiteindelijk toch geworden, ik ben gewoon gek op dit nummer en de performance van Patton. Het nummer is zo onweerstaanbaar moody.

HET MOMENT (1:55): Graag even aandacht voor het feit dat je dus de hele tijd de stemacrobatiek hoort van Patton. De zang uiteraard, maar ook het achtergrondkoor en het clownachtige gelach.

https://i.ytimg.com/vi/83F4JpVu61k/maxresdefault.jpg

32. Billy Woods & Kenny Segal – Red Dust
2019 – Verenigde Staten – Hip Hop

Even voorstellen: Kenny Segal is een Amerikaanse hiphop producer met een klassieke muziekopvoeding. Hij heeft veel samengewerkt met een aantal grootheden binnen de hipsterhop scene, zoals Milo, Open Mike Eagle en hiphop groep Armand Hammer. De Amerikaanse rapper Billy Woods is één deel van het duo Armand Hammer. Woods was geboren in Amerika, maar heeft een groot deel van zijn leven in Afrika gewoond. Zijn specialiteit: snijdende teksten en passievolle raps, waarmee hij mijn favoriete rappers van het afgelopen decennia geworden is. (ooit moet ik maar eens flink de portemonnee trekken voor de LP, wat jij JayM)

De zorgvuldige opgezette soundscape van Red Dust zijn overdonderend, Kenny Segal is de meester van producties die overlopen van de sfeer. De slowjam-achtige instrumental en de elkaar barstende beats van Red Dust zijn subliem. De gewichtige voordracht waarmee Billy Woods zijn raps openbaart laten mij met open mond achter. Wat een geweldig duo.

Billy rapt over een intense haat die hij voor iemand voelt en de wereld vol geweld waar hij in leeft. Dat steekt hij absoluut niet onder stoelen of banken met teksten als I wanna suck the marrow out your bones/show you what I learned from the worst people I ever known. Duister, maar een powerhouse van een nummer.

HET MOMENT (2:31) I know the list long/I put you at the FUCKIN' TOP THOUGH. Ik weet niet wat de persoon in kwestie Woods geflikt heeft, maar met die intensiteit waarmee hij zijn verse afsluit, zou ik doodsbang worden als ik wat op de kerfstok had.

Lekker lijstje hoor. En dan schijnt dat het beste nog gaat komen?

Jammer dat je niet voor Red Birds van Coil bent gegaan. Eén van de mooiste songtitels ooit en ook muzikaal m'n Coil-faffie. En omg omg Mr. Bungle én Red Dust

https://cdn.mos.cms.futurecdn.net/trXGdxDNrzDo95kUyzMf8N.jpg

31. Van Der Graaf Generator – Man-Erg
1971 – Verenigd Koninkrijk – Progressive Rock

Wederom een band die ik pas sinds een jaar echt goed heb leren kennen, maar inmiddels een zeer reële gooi doet om op lange termijn mijn favoriete prog band te worden. Van Der Graaf Generator dus, onder leiding van de enigmatische Peter Hammill. De jazz-invloeden zijn heerlijk en de band balanceert wat mij betreft perfect op het randje van het prettig gestoorde. Ik kan erg ook genieten van die expressieve uithalen van Hammill.

Man-erg is afkomstig van het album Pawn Hearts, waar een terugkerend thema het leven van lemmings betreft, de knaagdieren die door hun sterke migratiedrang geneigd zijn om in grote groepen van kliffen af te donderen. Op internet wordt gesuggereerd dat Man-erg een acroniem is voor German en dat de tekst over het Duitse volk gaat, die blindelings (als lemmings) Hitler volgden. Zo ver ik kan vinden, is dit door de bandleden zelf niet bevestigd, maar de tekst gaat in mijn oren in ieder geval over een man die verwikkeld is in een innerlijke strijd met zichzelf. I know I'm not a hero, but I hope that I'm not damned: I'm just a man. Killers, angels, all are me

HET MOMENT (08:08): Net die instrumentale break gehad en dan vervolgens dit bloedstollende stukje met de zanglijn van Hammill, terwijl die wervelende blazers en piano’s Hammill een triomfantelijk podium geven.

Ja, dat is wel de bedoeling. Gestaag werk ik toe naar de grootse Volendamse virtuoos Jan Smit op 1

Ben & Ruurd op 2 dan?

Sinds vanochtend pas dit topic en lijstje gaan volgen, maar wat een muzikale reis langs zo'n beetje elk genre. Geniet er zeer van en opent nogmaals nieuwe deuren naar voor mijn vrij onbekende hoeken.

https://media.pitchfork.com/photos/592c62b9eb335119a49f1824/2:1/w_790/0e46d1d5.jpg

30. Destroyer - Suicide Demo for Kara Walker
2011 – Canada - Art Pop

Dit nummer roept altijd een speciale herinnering bij mij op, een herinnering die ik deel met mijn vriendin. Het was de zomer van 2011, na lang om elkaar heen gedraaid te hebben, zaten we nu toch zeker al 6 maanden in een relatie. Ik had een boef van een huisbaas waar ik van af wilde en mijn vriendin verbleef in iets tijdelijks. Onze relatie was nog pril, dus deden we als verstandige jongvolwassenen? Juist, we stelde onze relatie direct op de proef door samen in een nederig stulpje te trekken.

Het werd een appartement op de vierde verdieping in een oud bankgebouw, waar geen lift aanwezig was. We moesten alles in één dag verhuizen. Ik weet nog al te goed dat het buiten zinderend warm was en mijn t-shirt drijfnat was na het tillen van al die meubels langs die ellendige wenteltrappen. We hadden best een uniek appartement, met vooral een mooi balkon met zo’n balustrade van pilaren.

Het was op dit balkon waar we aan het eind van de zware verhuisdag zaten uit te hijgen, leunend tegen een van de pilaren met de terugtrekkende avondzon in ons gezicht. Zij zat tussen mijn benen en steunde met haar rug tegen mijn borst. Ondertussen hadden we allebei één oortje in en zat ik wat tussen mijn recente downloads te zoeken, tot ik deze van Destroyer tegenkwam.

Daar zaten we dan, uitkijkend op de voorbijgaande mensen op straat, stilzwijgend luisterend naar de dromerige ‘tussen de wolken’ klanken, terwijl wij zelf ook wat met de hoofden in de wolken waren over dit nieuwe gezamenlijke avontuur. Dat beeld staat altijd nog op mijn netvlies gebrand, Destroyer was de soundtrack.

HET MOMENT (5:39): Hier komt alles samen: Dat gitaarloopje, die weelderige synthesizers en die semi-poëtische teksten van Dan Bejar

Anal Cunt op 2 natuurlijk

Ja, aerobag doet wel heel hipster met zijn muzieksmaak, maar stiekem draait 'ie gewoon elke dag Kacey Musgraves

Oh I Bet You Think You're Jordi Wayne

De reissue is ietsjes minder prijzig, maar Hiding Places mag zeker niet ontbreken in de collectie. Wat een album.

Your Favorite Band Is Supertramp


Geef link x

Kacey mag in niemand zijn rotatielijst ontbreken

Au en Iets minder au

https://media.pitchfork.com/photos/5f7e0e20204e0c7ee7e6035c/16:9/w_4640,h_2610,c_limit/Sun-Ra.jpg

29. Sun Ra - Springtime Again
1979 – Verenigde Staten – Jazz

De man die claimde een alien te zijn, afkomstig van Saturnus (Maar goed dat hij nooit geclashed heeft met Exuma, the Obeah Man) en predikte over een kosmische vreedzaamheid. Hoe hij zijn ruimtelijke filosofische wijsheden met ons wilde delen? Door een universele taal, through the power of jazz baby!

Op het jazz spectrum hobbelde Sun Ra altijd tussen het toegankelijke en het minder goed bereikbare. Hij speelde in kleine formaties, maar verzamelde maar ook al te graag een big band assemblee, zijn Arkestra, om zich heen. Mijn favoriete periode van Sun Ra is de periode eind jaren ’70, wanneer de jazz storm eigenlijk wat gaan liggen is. Zijn grootste contemporaries zijn niet zo actief meer, maar Sun Ra heeft op dat moment een aardige niche voor zichzelf uitgegraven, deels omdat hij maar al te graag mag spelen met de moog synthesizer.

En dan komen we bij Springtime Again. Een langzaam en delicaat nummer, maar met genoeg classic Sun Ra om het nummer de hele speelduur te laten boeien. Een oase van rust, ingericht voor introspectie en kalmte, met zachte handen in elkaar gezet door Sun Ra. Je kan de koele lentebries bijna langs je wangen voelen glijden.

HET MOMENT (01:22): Het moment dat het nummer zich open vouwt als een bloem, magische melodieën. Ogen dicht en genieten.

Sun Ra. Dit is absoluut niet mijn favoriete periode van hem (die eindigt zo'n tien jaar eerder), maar altijd mooi om hem in een lijstje voorbij te zien komen. Sowieso een geweldig lijstje aan artiesten en beschrijvingen tot nu toe.

En een extra buiging voor de notering van Murmuüre, dat album is echt een onderbelicht pareltje hier op de site. Daar moeten metalheads jordidj1 en Johnny Marr zich maar eens goed over buigen.

Sun Ra Dit is absoluut wel mijn favoriete periode van hem.

Wel jammer dat het geen nummer van Lanquidity is... Maar deze is ook prachtig.

https://media.pitchfork.com/photos/5d3ef78987626200084cd9c5/2:1/w_2560%2Cc_limit/talk%252520talk%252520mark%252520hollis%252520tribute%252520concert.jpg

28. Talk Talk – New Grass
1991 - Verenigd Koninkrijk - post-rock

Het prachtige aan de levensloop van de band Talk Talk is de continue progressie van hun sound door de jaren heen, vereeuwigd in een fenomenale 5-album run. Laughing Stock is de laatste mijlpaal, de afsluiter, de transitie volbrenger. Het album waar de songwriting van Mark Hollis volledig tot bloei komt. In zijn eigen tempo, dat wel. Een wonderlijk, delicaat sneeuwklokje, eenzaam op een uitgestrekte heuvelrug, een speelbal van de optrekkende wind, de paar druppeltjes dauw op de blaadjes schitterend in het maanlicht.

New Grass is absoluut een nummer die voor zichzelf spreekt, zoals ook de band middels beperkte media en label-bemoeienis de muziek altijd voor zich zelf wilde laten spreken. Toch ga ik er hier even wat woorden aan wijden. Een prachtig, voortvloeiend nummer, niet gevangen in vooropgezette structuren maar o zo uitgedacht in het hoofd van het genie Hollis. Een kristalhelder meer waar elke noot, elke drumslag, elke pianohamer op een snaar en elk trillend stemgeluid van Hollis een rollende rimpeling maakt in het stilstaande water, wat leidt tot een ongekend schouwspel

HET MOMENT (3:20): Dit ingetogen stukje, de spaarzame tonen. Teruggehouden maar daardoor o zo krachtig. Zo kon alleen Talk Talk dat hé. Respect.

En is dat dan Reinbert de Leeuw op piano?

Sun Ra's erfenis heb ik een aantal jaren terug nog op Le Guess Who? gezien, dat was waarlijk een bijzondere aangelegenheid, zowel qua muziek als qua uiterlijke vertoning! Verder ben ik bepaald geen kenner van zijn oeuvre, ik heb één album van hem in de kast staan dat ik nodig eens moet beoordelen.

Het gaat me wel altijd duizelen als ik de lijst met alternatieve artiestnamen zie: Le Sun Ra and Arkestra, Le Sun Ra and His Arkestra, Le Sun-Ra & His Arkestra, Le Sun-Ra and His Arkestra, Sun Ra & His Arkestra, Sun Ra & His Astro-Intergalactic Infinity Arkestra, Sun Ra & His Astro-Solar-Infinity Arkestra, Sun Ra & His Ethnic Structural Cosmo Arkestra, Sun Ra & His Intergalactic Arkestra, Sun Ra & His Intergalactic Research Arkestra, Sun Ra & His Omniverse Arkestra, Sun Ra & His Outer Space Arkestra, Sun Ra & His Solar Arkestra, Sun Ra & His Solar-Myth Arkestra, Sun Ra & Solar Arkestra, Sun Ra and Arkestra, Sun Ra and His Afro Infinity Arkestra, Sun Ra and His Arkestra, Sun Ra and His Astro Infinity Arkestra, Sun Ra and His Astro-Intergalactic Infinity Arkestra, Sun Ra and His Astro-Solar-Infinity Arkestra, Sun Ra and His Blue Universe Arkestra, Sun Ra and His Intergalactic Infinity Arkestra, Sun Ra and His Intergalactic Myth Science Solar Arkestra, Sun Ra and his Intergalactic Research Arkestra, Sun Ra and His Intergalactic Research Arkestra, Sun Ra and His Myth Science Arkestra, Sun Ra and His Myth-Sience Arkestra, Sun Ra and His Mythic Science Arkestra, Sun Ra and His Outer Space Arkestra, Sun Ra and His Solar Arkestra, Sun Ra and His Solar-Myth Arkestra, Sun Ra and The Arkestra, Sun Ra Arkestra, Sun Ra Quartet, Sun Ra Sextet, Sun-Ra and His Orchestra en The Sun Ra Arkestra

Had die iets met Talk Talk te maken? of hield de Leeuw graag ook een traag tempootje aan in zijn piano spel

Ja mooi he, still going strong. Vorig jaar had de Arkestra een album uitgebracht, die vond ik ook behoorlijk sterk:
Sun Ra Arkestra - Swirling (2020)

welke heb je in de kast staan chocojazz?