En Reflections in Suspension

En zodadelijk Smile of Garden

Steve Roach, heel mooi! Perfect voor een treinrit op vrijdagnacht.

Ook enkel op vrijdagnacht hé, op donderdagnacht zou het niet werken.

Zeker. Donderdag is meer voor Halleluwah.

Ik ga al het respect van dix verliezen in 3... 2... 1...

122. The Fall - Garden

Ik ga al het respect van dix en aerobag verliezen in 3... 2... 1...


Garden? Nooit gehoord.

https://vmp-www.imgix.net/images/Digable_Head.original.jpg?auto=format&w=650&h=433.33&fit=crop&bri=-10

7. Digable Planets - Black Ego
1994 - Verenigde staten - Hip Hop

Ik hoor eigenlijk maar verrassend weinig mensen over Digable Planets, een verfrissend hiphop collectief uit New York. Het verbaasd me toch wel iets. Ze hebben toch echt wel even twee ijzersterke albums uitgebracht met een zeer verfijnde jazz basis. Strak geconstrueerde beats en nummers die continue van gedaante verwisselen. Dan heb ik het ook nog niets eens gehad over de rijkelijke details in de productie. Digable planets, dat zijn next level vibes

De basis van Black Ego is een soort opvallende mix tussen cool jazz en dark jazz. Het nummer opent met een fascinerend rollend gitaar loopje (een sample van legendarische jazz-gitarist Grant Green) in het gezelschap van tintelende synthesizers. Vervolgens start een sample van een aanhouding waar MC Butterfly zelf zijn stem over heen geplakt heeft. Wat daarna volgt is allemaal zo heerlijk smooth, die ingetogen flows, de zachte FEMc stem van Ladybug Mecca, het gefluister in het refrein, het past allemaal zo mooi in elkaar. De prominente kick drum levert nog wat bite. Als die percussie zichzelf introduceert (wederom goed gevonden sample van Deep Funk groep The Meters), gaat mijn hiphophead oncontroleerbaar mee bouncen, ik kan dat niet stoppen. Ondanks de zachte intonatie toch een stevige impact.

HET MOMENT (04:13): De samples van Grant Green en The Meters zijn hier de ware highlights voor mij, maar dit is ook een fijn 'oh oh, dat ken ik' momentje, als Butterfly zingt My shit's, a natural high, the man can't put no thing on me, in ware Curtis Mayfield fashion.

Ach, het is niet onopgemerkt gebleven, mompelde hij.
Pak aan! page 24...

https://writteninmusic.com/wp-content/uploads/2012/10/cover-terry-callier.jpg

6. Terry Callier - Dancing Girl
1972 - Verenigde Staten - Soul/Folk

In de jaren ’70 deed Callier iets unieks. Hij nam de expressieve, met gevoel overladen zang van soul en combineerde deze met doordachte composities die inspiratie putte uit folk en jazz. Hij liet zich niet verleiden tot een overdadig óf versimpeld geluid, maar bewandelde een middenweg zonder compromissen. Hij leek altijd in controle over zijn eigen creaties, die soms ingetogen en soms juist weer vrij groove georiënteerd waren. Terry was echt een hele grote in mijn ogen.

Dancing Girl heeft iets magischs, wat ik waarschijnlijk met woorden alleen niet afdoende kan omschrijven, dus absoluut luisteren dit nummer… en dagdromemd naar de albumhoes staren.

Het nummer is prachtig georkestreerd en wat ik er vooral zo sterk aan vind, is dat het enerzijds uitgesproken is en anderzijds weer trés subtiel. Het gitaarspel en de op de voorgrond liggende viool en trompet arrangementen geven het nummer een volwaardig gevoel, terwijl heel subtiel op de achtergrond de percussie en bijkomende blazers het nummer een extra lading en diepgang meegeven.

En die stem van Callier, die weet mij werkelijk te beroeren. Net zo magisch als de muziek die hij er omheen wikkelde.

HET MOMENT (5:24): Hier wordt het meer upbeat en geeft Callier een imposante vocale performance, maar de manier waarop de muziek vervolgens weer terugkeert in de serene modus van het intro, maakt de cirkel weer rond en is zo classy gedaan.

Zoals verwacht, blijkt deze lijst een enorme schatkamer te zijn. Een combinatie van persoonlijke favorieten en een hele reeks geweldige nieuwe ontdekkingen.

Ik ben zeer benieuwd naar de laatste 5 nummers en stiekem hoop ik ook dat er achteraf nog een lijvige bubbling under gepost wordt.

Dancing Girl

https://media2.ntslive.co.uk/resize/1600x1600/86b92e92-959a-4a92-b55c-edb5112eca33_1539216000.jpeg

5. Fishmans - Long season LIVE
1999 - Japan - Neo-psychedelica

Kom ik aan hoor, met op de vijfde stek een reus van een nummer. Ik doe er zelfs nog een schepje bovenop, want ik ga voor de live versie van Long Season die nog eens 6 minuten langer duurt dan de studioversie, die al een speelduur van 35 minuten kent. Geheel gerechtvaardigd in mijn ogen, want dit muziekstuk is van begin tot eind pure bliss.

Fishmans is een band uit Tokyo die pas later erkenning voor hun werk zou krijgen... THROUGH THE POWER OF INTERNET MUSIC NERDS. Tussen 1994-1998 produceerde Fishmans hun meest vooruitstrevende werk, maar pas na de plotselinge dood van leadzanger Shinji Sato in 1999 zou de band zowel in eigen land en vooral daarbuiten steeds meer aan populariteit winnen. Sinds het werk van Fishmans 3 jaar geleden wereldwijd beschikbaar werd op streamingdiensten, belandde de populariteit van de band helemaal in een stroomversnelling. Enthousiastelingen op internetfora zoals RateYourMusic hebben zeker bijgedragen aan dit succes. Ook op MusicMeter wint Long Season terrein. Een totaal van 75 stemmen, waarvan 90% van deze stemmen afkomstig zijn uit de laatste 12 maanden. Niet slecht voor een album uit 1996.

Deze live versie van het fenomenale Long Season is afkomstig uit een optreden in de Akasaka Blitz in Tokyo. Het was tevens onbedoeld ook het allerlaatste optreden van de band Fishmans door de plotselinge dood van leadzanger Shinji Sato. Het uitgebrachte live-album, 98.12.28 Otokotachi no Wakar (vertaald: A Men's Farewell), is de afgelopen jaren in bepaalde kringen uitgegroeid tot een absolute klassieker. En het is werkelijk een ongekend muziekfestijn.

Wie Fishmans een beetje kent, weet dat de bandleden zich op een op-zichzelf-staand muzikaal eilandje begeven. Hun sound bevat elementen van rock, ambient, pop en zelfs reggae. De muziek is relaxed en kent veel nadruk op melodieën, maar is ook onvoorspelbaar. Long season is hun magnum opus en op deze live versie spelen ze dus 40 minuten lang dit staaltje muziek onafgebroken. Een regenboog walm aan muziek, dit live mee mogen maken moet haast een out of body experience geweest zijn. Nagenoeg perfect live gespeeld en in het achterhoofd dat dit de laatste opname van Shinji is, ook nog eens bitterzoet. Elke keer als ik dit nummer opzet, besef ik me hóe snel 40 minuten voorbij kunnen schieten. Terwijl de muziek allang afgelopen is, blijft het betoverende piano-loopje nog uren doordreunen in je hoofd. In de verte hoor ik nog een tududuuuududududuuuuuu. Pfoe, even bijkomen hoor.

HET MOMENT: Tja. ehm. De hele trip? Kracht van het nummer schuilt hem voor mij in de ogenschijnlijke eenvoud van de melodieën, maar die in perfecte harmonie samenleven met elkaar. Maar het is een feest om je elke luisterbeurt weer op een andere melodie of percussie te focussen, om te zien hoe de Fishmans er mee spelen Het loopende pianoriedeltje bijvoorbeeld, deze is constant aanwezig, maar rond (18:00) wordt hij bedolven onder windgongen, en vervolgens door gemanipuleerd door galm (22:00), maar hij blijft altijd aanwezig. Maar die uitgesproken synthesizer melodieen, teruggebracht voor het slotstuk 39:36, ook prachtig hoor.

You betcha



You betcha

THEBETCHACOMINGNIGG**

of niet Johnny Marr

zieke top 100 trouwens zeg, damn
wat moet er dan in de top 4, met de visvrienden al op 5?

Broken Bottles op 1, give zaaf the cold veins

Phoeh Long Season, erectie man, en een harde ook

Fishmans, ik wist het!

Verder natuurlijk hulde voor Terry Callier, dat was inderdaad een heel grote meneer (lange tijd zonder de erkenning die daarbij paste). Dancing Girl is absoluut één van zijn mooiste.

❤️❤️❤️

Can al vaak voorbij zien komen, maar in mijn hoofd was het ontoegankelijk en dan zijn nummers van deze lengte niet aanlokkelijk. Nu dan toch maar voor gaan zitten en ben positief verrast! Erg creatief en onderhoudend nummer wat voorbij is voor je het doorhebt. En tof om de herkomst van een sample van ATCQ te ontdekken.

Björk ook heerlijk natuurlijk!

Ik gok op nog een deuntje Mingus.

Een schitterende lijst tot nu toe. Jouw bloemlezingen hebben een fijne lengte. Luisteren, tegelijkertijd lezen, en dan klaarzitten om 'het moment' mee te maken. Op muzikale ontdekkingstocht met aerobag. Benieuwd wat de hoogste noteringen gaan zijn!

Ik dacht dat Dancing Girl al in de Top 2000 van de MuMeLadder stond, maar deze staat niet in de lijst van 2020. Vreemd, want inderdaad een fenomenaal nummer.

40 minuten lang, dat is überbluff

Ik hoop dat Johnny Marr nog wat bloed over heeft om zijn zwellichamen van adequaat volume te voorzien, want we gaan nog even door met de 30+ minuten tracks

https://www.sfjazz.org/globalassets/discover/blog/blog-images/pharoah_5050.jpg

4. Pharoah Sanders - The Creator Has A Masterplan
1969 - Verenigde Staten - Spiritual Jazz

Het zal jullie niet ontgaan zijn: ik hou van lange uitgerekte lappen muziek. De gemiddelde speelduur van de nummers uit mijn top 10 komt al neer op 16 minuten en 40 seconden. Dus respect voor eenieder wie trouw aan het meeluisteren is, ik prijs je uithoudingsvermogen. Ik heb een enorm respect voor artiesten die in 3 minuten een pakkend nummer kunnen presenteren en daar heb ik er uiteraard ook genoeg van in de top 100 staan, maar voor iemand als ikzelf die zich graag even totaal mag verliezen in muziek, merk ik dat ik maar al te graag bij de uitgesponnen composities terecht kom.

Deze jazz compositie van Pharoah Sanders leent zich daar perfect voor, 32 minuten lang pure spirituele bliss… Samen met Pharaoh Sanders een vlucht maken over de kleurrijkste der jazz velden, het raakt meerdere van mijn sweet spots. The Creator Has A Masterplan is zoveel tegelijk; Het is een waanzinnige shapeshifter, het is uitermate cool, het is geruststellend, maar ook weer rete intens. Het is een nummer die constant aan het opstijgen lijkt te zijn, een stukje hemel op aarde.

De saxofoon van Pharoah is hier een levend, ademend orgaan. De saxofoon lacht van plezier en kreunt met genoegen, maar tijdens andere passages laat Sanders zijn blazer-kompaan wenen en schreeuwen. Ik kan nog veel meer in gaan op de technische aspecten van dit nummer, maar ik denk dat dit er vooral een is die je moet ervaren.

HET MOMENT (20:05): Je moet wel stevig met beide voeten vast geworteld in de grond staan, wil je tijdens dit moment niet langzaam steeds meer boven de grond gaan zweven. Maar wacht dacht je van de bevrijdende groove van 24:25 en de zachte landing op 28:20? Ik zou mezelf niet willen bestempelen als een zweefteef, maar na elke luisterbeurt van The Creator Has A Masterplan kan ik toch niet ontkennen dat ik ieder keer weer een stukje spiritueler ben geworden.

https://images.genius.com/36abb0d850e78bfec211bd072393fcb3.1000x497x1.jpg

3. Joanna Newsom – Only Skin
2006 - Verenigde Staten - Folk

Newsom is een acquired taste voor mij gebleken. Ten tijde van de releases van Ys en Have One Me bevielen de eerste luisterbeurten mij totaal niet. Ik had er toen niet het geduld voor, het week te veel af van wat ik toen luisterde en ik kon gewoonweg de muzikale uitspattingen van Newsom nog niet op waarde schatten. De luie muzikale barbaar dat ik me er was, ging ik daarna een periode in waarbij ik eigenlijk uit gemakshalve niet naar iets luisterde wat niet op spotify stond, waardoor het nog even zou duren voordat Newsom de muzikale degen weer zou kruizen met mijn trommelvliezen. Tijdje geleden heb ik een reeks albums die niet op spotify stonden op mijn telefoon gezet, waaronder de gehele discografie van Newsom, maar zelfs toen was de klik er nog niet gelijk. Tot op een vrijdag namiddag, toen ik na een lange week werken in de trein naar huis zat en buiten de schemering al zijn intreding deed. Dat was dé setting waarin ik in een sporadische bui Ys een draaibeurt gaf. Toen vielen ineens alle puzzelstukjes in elkaar en heb ik een uur lang vol bewondering geluisterd naar de unieke stem van Newsom. Achteraf kan ik me wel voor de kop slaan dat ik deze multi-instrumentalist zo lang ‘afgedaan’ heb. Inmiddels is ze helemaal onder mijn huid gekropen.

Ik ben Newsom nu ook als geheel aparte muzikale entiteit gaan zien. Voor mijn gevoel zit zij in haar eigen zone, ze beweegt zich voor in een creatief speelveld waar geen andere hedendaagse muzikanten zich begeven. Only Skin een beauty van een nummer, maar dan ook echt ware schoonheid. Er gebeurt zoveel in dit nummer, waanzinnig. Joanna bezingt droomscènes, afbrokkelende realties en spelingen met wat realiteit is en wat niet. Uiteraard begeleid door dartelende akoestische toverwerkjes zoals we inmiddels gewend zijn van Newsom. Meesterwerkje wat mij betreft.

Opmerkelijk feitje vind ik altijd dat ze een relatie heeft met Andy Samberg, wat in mijn hoofd eigenlijk gewoon niet samen gaat, die goofball van een Samberg met de prestigieuze Newsom. Een relatie die ooit begonnen is omdat Samberg groot fan is en vooraan het podium stond te fanboyen tijdens een van haar optredens. Maar zoals Don Cappuccino al een gezegd heeft: het geeft de burger (en Gretz) moed. Alhoewel, we zijn natuurlijk geen hollywood acteur met een net worth van 20 miljoen.

HET MOMENT (13:38): Als de ballad met Bill Callahan start, het contrast van de lage monotone stem van Callahan en de tsjilpende gepassioneerde stem van Newsom. Tevens een weerspiegeling van de man-vrouw verdeling in de half/half fantasie-biografie van Only Skin.

Vanmiddag het zilver en goud verdelen, stay tuned

Mooi om te horen dat Can bevalt. Als de lengte je tegenstaat, zeker Can - Ege Bamyasi eens een draaibeurt geven. Daar is het allemaal wat compacter



Dit jaar wel, heb hem weer eens genomineerd

Meteen daarna even hun meest beluisterde nummer op Spotify geluisterd, Vitamin C van Ege Bamyasi. Ook erg lekker!

En ineens komen er vier albums uit de top 10 voorbij die ik zelf ook in de kast heb staan, en dat na toch wel heel veel onbekend werk in de lijst. Leuk en onverwacht.

https://i1.wp.com/musicaficionado.blog/wp-content/uploads/2017/01/comus2.jpg?resize=600%2C482&ssl=1

2. Comus - Drip Drip
1971 - Verenigd Koninkrijk - Freak Folk

Menig user die mij beetje kent, zag deze wellicht al aankomen. Hij werd al enigszins aangekondigd, maar hier is hij toch echt, met de zilveren plak om zijn benige nek.

Afkomstig van de uiterst unieke verschijning die de naam First Utterance draagt, een one-of-a-kind album. Ook deze ooit weer eens uit de virtuele platenbakken getrokken van muziek speciaal zaak RYM, lang leve het internet. Drip Drip is tevens ook de laatste in de rij van het fenomenale album-openings-trio Diana - The Herald - Drip Drip; De gouden triade der freak folk. Mooie genre-benaming is het toch he, freak folk. Békt lekker en dékt de lading in dit geval ook wel redelijk.

Drip Drip is 10 minuten en 51 seconden lang één retespannend geheel en bestookt de luisteraar met de ene naar de andere meeslepende passage. Tribale ritmes en opgejaagde, kort-aangeslagen violen zetten een beklemmende sfeer, tot die violen vanaf 2:40 in een samenspel met 2 akoestische gitaren in een groot melodisch meesterspel uitbarsten. Freak flamenco zou je het ook kunnen noemen. Roger Wootton legt vervolgens zijn hele ziel en zaligheid in de vocalen, een zeer memorabele performance. En dan vanaf 4:45, één van de meest opwindendste stukjes muziek ooit.

De tekst is wat naargeestig, maar in de Griekse mythologie is Comus dan ook ook de god van de anarchie en chaos. Wootton lijkt hier in de huid te kruipen van de gestoorde Comus, en kijkt toe hoe het levenloze lichaam van zijn recente slachtoffer bungelt aan een touw terwijl rood vloeistof zich over haar lichaam verspreid. Terwijl hij de lippen likt en sterk overweegt een laatste eerbetoon aan haar te maken, op zijn eigen in en in zieke manier. Ja ik heb nooit gezegd dat dit een nummer is, die je gezellig opzet als je oma op bezoek is.

HET MOMENT: Dat stuk van 2:40 tot 6:35, eigenlijk wordt veel te vaak gezegd dat iets 'best ever' is, maar voor mij is deze bloedstollende passage toch wel de kandidaat voor best ever. Dus dan zeg ik het gewoon maar ook: Best. Fucking. Ever. DRIP DRIP.