96. Deftones - Entombed / 2012

Mijn kennismaking met Deftones was toen Koi No Yokan in de week van zijn release op de voorpagina van MusicMeter pronkte. Het album werd al snel hoog gewaardeerd en kon rekenen op de nodige stemmen. Ik zat echter nog meer in de fase van: ‘’Die gebruikers op MusicMeter hebben niet per sé een makkelijk te doorgronden muzieksmaak’’. Deze soort alternatieve metal was totaal andere koek dan ik gewend was van Linkin Park met hun herkenbare refreinen.

Door onbevooroordeeld de eerste helft van het album meermaals een kans te geven pikte ik Swerve City, Romantic Dreams, Leathers en Entombed er uiteindelijk uit als hele vette nummers.

In de machtige uithalen in het refrein van Entombed laat Chino Moreno een stemgeluid horen zoals hij die op de rest van Koi No Yokan eigenlijk niet gebruikt. Deze krachtige stem kon ik wel meteen erg waarderen en was voor mij een voorzichtig aanknopingspunt om de releases van Deftones zijdelings in de gaten te houden. Daarnaast heeft Entombed een indrukwekkende transitie rond 2:38. Het nummer lijkt afgelopen te zijn of stil te vallen, een moment van totale onwetendheid hoe nu verder. Zodra Chino Moreno dan een nieuw couplet inzet en het nummer toch weer zijn oorspronkelijke vorm herpakt geeft dat een extra lading die mij blijft raken.

Na jarenlang aan een zijden draadje gehangen te hebben heb ik Deftones vorig jaar toch helemaal omarmt. Mijn muzieksmaak was verder ontwikkelt en Ohms wist mij meteen de hele speelduur te boeien. Daarna heb ik in korte tijd hun hele discografie doorgespit en heb ik zelfs mijn top 10 artiesten van een update moeten voorzien. Chino’s stemgebruik zoals in Entombed is echter een zeldzaamheid gebleken, wat het in positieve zin ook weer een unieke status geeft.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 92

Ik hou het in gedachten, bedankt voor de tip!

Herkenbaar beeld, al zijn de details natuurlijk wel wat anders. Mijn vader draaide eigenlijk vooral bandjes met Dire Straits, Supertramp en Simply Red in de auto (een Renault). Gewoon uit nieuwsgierigheid: over welke Les Acacias in Zuid-Frankrijk hebben we het hier?

Veelbelovend begin trouwens, ga zo door! Grappig om Kuch Kuch Hota Hai hier tegen te komen, die film heb ik echt eeuwen geleden gezien.

Homepage - Camping Acacias - campinglesacacias.com ''Aan de oevers van de rivier de Drôme''

Heerlijk begin alvast, met een mij onbekend fado nummer (fraai!) en zelfs een Bollywood track.

Wij hebben 2 jaar in Portugal gewoond toen ik jong was en mijn vader had daar ook een liefde voor fado opgepikt. Er stonden vroeger bij ons ook regelmatig cassette-bandjes op met vnml. de muziek van Amália Rodrigues en Cesária Évora. Later kwamen daar ook enkele CD's van Ana Moura bij, wellicht een tip voor je, jerome988.

Toen mijn partner een paar keer voor werk in India was kwamen er Bollywood cd's in huis en werden er Bollywood films gekeken. Je gaat de grote sterren al snel kennen dan. Het werkte erg verslavend. Tijdenlang heb ik het gedraaid.

Nu ik dit nummer voorbij zie komen heb ik er gelijk weer zin in.

Zet jij de film aan aERo, dan maak ik een lekkere curry
Een heerlijke Radiohead!

Grappig, dan is het toch een andere camping met dezelfde naam. Het zou ook wel al te toevallig geweest zijn. Die van ons zat in de Ardèche, daar ben ik ook jaar in, jaar uit geweest: Ontvangst - acacias-camping.com

Bijzonder! Het geeft me gekscherend een beetje het gevoel dat ik er na al die jaren achter kom dat er ook een mindere replica van mijn geliefde Les Acacias is. En zodoende vanuit jouw perspectief het tegenovergestelde beeld

95. Lotte Kestner - Off White / 2017

Ingetogen schoonheid. Ondanks dat Off White grote indruk op mij maakt heb ik me nog niet voorgenomen om me verder te verdiepen in Lotte Kestner’s achtergrond. Ik heb een bepaald gevoel dat het nummer aan kracht gaat inboeten zodra ik de artiest anonimiteit ga ontnemen. Daarom wil ik in dit stukje ook niet geforceerd proberen om Off White te doorgronden van een motivatie. De woorden ‘ingetogen schoonheid’ dekken voor mij de volledige lading.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 4

94. Bruce Springsteen - Burnin’ Train / 2020

Ik schrok even toen Bruce aankondigde dat zijn nieuwe album binnen 5 dagen opgenomen was en bijna volledig live is ingespeeld, inclusief zang. Ik hou van warme, tot in de puntjes verzorgde producties, waarbij ik een jaar eerder nog vol lof was over het prachtig geproduceerde Western Stars. Daarbij ben ik zonder twijfel voorstander dat er zoveel mogelijk voordeel gehaald mag worden uit de beschikbare, geavanceerde techniek van tegenwoordig om studio-opnames in potentie zoveel mogelijk te benutten.

De krachtige, onuitputbare drive van Burnin’ Train zou echter nooit volledig tot zijn recht gekomen zijn zonder de werkwijze die Bruce hanteerde op Letter to You. Een brok energie die mij vanaf de eerste luisterbeurt in zijn greep had. Let daarbij vooral ook op de vurige, gedreven drumslagen van Max Weinberg die dankzij de livesetting perfect tot uiting komen.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 321

93. Billie Eilish - Come Out and Play / 2018

Door een feature van Vince Staples dook Billie Eilish (destijds 15 jaar) in 2017 voor het eerst op in mijn release radar van Spotify. &Burn was op het eerste gehoor een aanstekelijk doch vrij doorsnee popnummer. Het jaar daarna kwam ik haar naam om de zoveel tijd steeds vaker tegen en werd ik verrast door duistere, eigenzinnige liedjes als bitches broken hearts en you should see me in a crown. Met name crown overdonderde mij en kon ik met geen mogelijkheid ontkennen dat deze jongedame wellicht over uitzonderlijke talenten beschikt.
Na de eveneens imponerende vooruitgeschoven leadsingle bury a friend was haar debuut het eerste album in jaren dat ik pre orderde zonder eerst bij de release een volledige luisterbeurt achter de rug te hebben. Dit was de eerste keer sinds Linkin Park in 2007 dat ik zo onder de indruk was een nieuw ontdekte artiest. Sindsdien ben ik haar carrière nauwgezet blijven volgen.

Come Out and Play verdrinkt mij in een sterk gedetailleerd beeld van een eenzame regenachtige zondagmorgen, waarop een hete mok koffie de enige houvast is. Wanneer ik zo nu en dan een gevoel van uitzichtloosheid ervaar, me onbegrepen voel in deze wereld, of de zin van het leven betwijfel, troost Come Out and Play me altijd met het besef dat ik niet de enige ben die zich wel eens verloren voelt. Billie Eilish’s stemgeluid en stembeheersing fascineren mij tot in reusachtige proporties, waar vooral de opbouw naar en de uitwerking van het tweede refrein mij ijskoude kippenvel bezorgen.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 40

92. Harry Nilsson - Everybody’s Talkin’ / 1968
https://babylonberlin.eu/images/festivals/newyork/midnight-cowboy_web500.jpg
Soms mis ik de tijd waarin streaming nog geen vorm kende en ik grotendeels aangewezen was op de programmering van televisie. Als 15/16-jarige was ik totaal in mijn element wanneer ik op zaterdagavond na 23.00 uur vaak de huiskamer helemaal voor mezelf had en me tot diep in de nacht liet verdwalen in muziek, films en het uitgestrekte Afrikaanse landschap van Far Cry 2.

Op één van die memorabele avonden stond Midnight Cowboy tegen middernacht geprogrammeerd, waarbij de Mikrogids de film een 5-sterrenbeoordeling had toegekend. Joe Buck is een geïsoleerd levende, zelfingenomen man die via via hoort dat rijke vrouwen en weduwen in New York wellustig betalen om met mannen zoals hij het bed te mogen delen. In New York stuit hij al snel op klaploper Ratso. Gespeeld door een weergaloze Dustin Hoffman en misschien wel de meest indrukwekkende acteerprestatie die ik tot op heden heb gezien. Ratso overtuigt Joe Buck om te fungeren als zijn zaakwaarnemer, maar wanneer hun ambities bedrogen uitkomen zijn ze al snel op elkaar aangewezen in een troosteloze uitzichtloosheid.

Everybody’s Talkin’ loopt als rode draad door Midnight Cowboy en draagt in mijn ogen in grote mate bij aan de klassiekerstatus van de film. De tekst van dit melancholische liedje geeft ook een verfijnde, authentieke extra laag aan het personage Joe Buck.Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 1

Grappig, ik heb haar op precies dezelfde manier ontdekt. Vond het een erg leuk nummer, maar zag toen echt die grote doorbraak aankomen.

Volgens mij heette dat nummer trouwens &Burn, niet &Watch.

Come Out and Play is hier ook een Billie-favoriet, mooie keuze.

91. Benny The Butcher (ft. Black Thought) - Crowns for Kings / 2019

Hip-Hop is een voor mij moeilijk te doorgronden genre. Waar bij rockmuziek de klassiekers en bekende artiesten meestal een eenvoudige houvast bieden is het bij Hip-Hop een specifieke, bepaalde stijl die mij erg kan raken. Naast de oeuvres van Eminem en Kendrick en gedeeltelijk Kanye West en Jay-Z zijn er weinig rappers die mij meerdere albums op rij weten te overtuigen. Dus komt het vaak aan op specifieke ep’s, albums of liedjes. Zo ben ik recentelijk bijvoorbeeld in de ban geraakt van Masta Ace’s Disposable Arts, maar de geroemde opvolger A Long Hot Summer laat mij vooralsnog redelijk koud.

De EP The Plugs I Met van Benny the Butcher schaar ik daar ook onder, met Crowns for Kings als uitschieter. Door zonder omwegen direct de beat in te zetten, waar op een subtiele manier gevoelige vocalen in verwerkt zijn, is mijn aandacht direct gevestigd. Na de eerste verse op 2:02 wordt er met sterke jazz-invloeden een intermezzo ingezet als opbouw naar de tweede verse. Hip-Hop artiesten die jazz verwerken in hun muziek hebben wel duidelijk een streepje voor mij bij.
Het hoogtepunt van Crowns for Kings is gegarandeerd de tweede en tevens afsluitende verse. Gastartiest Black Thought levert doormiddel van een aandoenlijk, aangrijpende tekst een genadeloos harde, flowende bijdrage. Net wanneer je denkt dat deze verse zijn einde nadert doet Black Thought er nog een schepje bovenop en laat hij me vol verbazing achter in mijn veilige, nietige wereldje. Zonder twijfel mijn favoriete Hip-Hop nummer van de afgelopen jaren.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 5

Juist! Bedankt voor de correctie

Benny Wat een bazenlijst is dit al!

BENNYYYY!!!

90. Joy Division - Love Will Tear Us Apart / 1980

Een pijnlijke constatering, maar de impact van Love Will Tear Us Apart is voor een groot deel veroorzaakt door het tragische lot van zanger Ian Curtis binnen een paar maanden na het voltooien van de studio-opname. De kille zang en huiverende synths doen me ergens ook geloven dat de geest van Ian Curtis altijd rond dit nummer zal blijven spoken, of er zelfs in gevangen zit.

In het hartverscheurende eerste seizoen van 13 Reasons Why zit het nummer ook verwerkt. Een studente besluit na een aaneenschakeling van slechte/traumatische ervaringen met medestudenten om haarzelf van het leven te beroven. Na de sterke uiteenzetting van het verhaal walst Love Will Tear Us Apart imponerend over de afsluitende beelden van de eerste aflevering.

Een beklijvend stukje muziekgeschiedenis.

Het aantal nummers van deze artiest in mijn collectie is een beschamend laag getal. Om de zoveel tijd blijf ik wel pogingen ondernemen om de definitieve klik met Joy Division te vinden.

89. Bob Dylan - Long and Wasted Years / 2012

Krakend en bijna mompelend werkte Bob Dylan zich door zijn setlist in de Heineken Music Hall in 2013. Maar alleen al de aanwezige persoonlijkheid van deze levende legende was een exceptionele ervaring. Naast uitvoeringen van Blowing in the Wind en Tangled Up in Blue bleef het bijtende Long and Wasted Years mij het meest bij. Afgezien van intro en outro blijft de instrumentatie continue hetzelfde fragment herhalen. Waar bij elke herhaling de intensiteit iets toeneemt. Deze fijne basis geeft Dylan de gelegenheid om met een luchtige en enthousiaste voordracht te interpreteren dat de protagonist wel vrede heeft gesloten met zijn niet bepaald vlekkeloze leven. Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 195

88. Walt Wilkins - That’s How Much / 2017

Naast twee vierdaagse edities van Rock Werchter ben ik niet iemand die blindelings het ene na andere concert afstruint in de hoop een bijzondere ontdekking te doen. Ik kies meestal de zekerheid van een artiest waar ik vertrouwd mee ben en grotendeels van bekend ben met de discografie.

Een enkele keer vraagt mijn vader mij mee naar iets wat hem interessant lijkt en dan is mijn bekendheid met de artiest vanzelfsprekend ondergeschikt aan het samen een gezellige avond hebben. De recentste van die keren was de voor ons beiden onbekende Walt Wilkins in Meneer Frits te Eindhoven. Het was overduidelijk dat Walt Wilkins een begenadigd ervaren songwriter met een fijn stemgeluid is, maar het ontbreken van een ritmesectie en uptempo songs maakte het een wat gezapige avond.

Desondanks was mijn nieuwsgierigheid gewekt om zijn studiowerk een kans te geven. Zijn albums hebben een gelijkwaardige sfeer vergelijkend met het live optreden maar overtuigde mij sneller. Want zowaar de eerste uptempo met ritmesectie die ik tegenkwam was meteen een schot in de roos. Een gepassioneerd liedje met een vrije rol voor viool die het geheel een magisch randje geeft.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 30

87. Rammstein - Zwitter / 2001

Voor Rock Werchter 2013 kende ik Rammstein alleen van naam, met het gevoel dat ze waarschijnlijk niet aan mij besteed waren. Tijdens die eerste festivaldag werd ik verrast doordat bijna iedereen die ik sprak mij verzekerde dat Rammstein een spektakel zou worden. Een spektakel werd het inderdaad. Of beter verwoord, een overweldigend luguber toneelstuk.
Mocht je als rockliefhebber afgezien of nog niet overwogen hebben om een Rammstein show bij te wonen, spijt ga je niet krijgen!

Het ondergesneeuwde kindje van Rammstein’s robuuste bombast is zonder twijfel Zwitter. Al begrijp ik niet waarom, want het nummer steekt bijzonder sterk in elkaar. Wat mij altijd acuut prikkelt zijn de momenten dat een robotstem ‘zwitter, zwitter’ ten gehore brengt waarna de zware, onheilspellende zang van Till Lindemann daar als tegenantwoord verwoed ‘zwitter, zwitter’ naar terugvuurt.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 42

86. Oasis - Cast No Shadow / 1995

Als puber had ik verklaarbaar een filmsmaak die niet direct in het verlengde van mijn moeder’s filmkeuzes lag. Die ene keer dat ze een film uit de videotheek mee naar huis bracht die wel voltallig in mijn belevingswereld paste ben ik haar dan ook extra dankbaar voor. Goal! The Dream Begins vertelt het verhaal van de Mexicaanse Santiago Muñez die de kans krijgt een contract bij Newcastle United te verdienen. Een film die de door velen geliefde voetbalcultuur wonderschoon heeft vastgelegd.

Bovendien leerde ik dankzij Goal! de band kennen die tot op de dag van vandaag mijn Top 3 artiesten completeert. Om de Engelse cultuur kracht bij te zetten zijn (op bescheiden wijze) zowel Acquiesce, Cast No Shadow als Morning Glory in de film verwerkt, waarna Who Put the Weight of the World on My Shoulders integraal afspeelt gedurende de aftiteling.

Door laatstgenoemde track en de UNKLE Beachhead Mix van Cast No Shadow met Noel Gallagher op leadvocalen was het eigenlijk de zang van Noel die mijn eerste interesse in Oasis wekte. Het was dus ook even wennen bij de ontdekking dat de albumversie op (What's the Story) Morning Glory? een andere zanger en instrumentatie heeft.

De UNKLE Beachhead Mix versie heeft nog enige tijd mijn voorkeur genoten, maar met name onderstaande live versie heeft dat doen veranderen. Behalve de 2.6 miljoen ticketaanvragen heb ik de legendarische status van Oasis’ Knebworth concerten nooit helemaal begrepen. Het is in ieder geval de tweede avond van Maine Road ‘96 die ik beschouw als Oasis op hun absolute hoogtepunt. Oasis op zijn puurst, met een (iets) minder arrogante houding van Liam, waardoor hij alle focus in zijn zang legt. Ook de wisselwerking met Noel’s vocalen heeft zelden zo mooi uitgepakt. De damp van Liam’s adem op deze ijskoude avond schetst daarbovenop het perfecte beeld van Cast No Shadow en doet me ook weer terugdenken aan Santiago Muñez die op een regenachtige dag hardloopt aan de kust van Newcastle en onder begeleiding van Noel’s vocalen zijn droom najaagt.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 135

Gaat toch over Richard Ashcroft dit nummer? Of is dat een 'urban myth'?

/edit: ik heb natuurlijk ook Google
Why Noel Gallagher dedicated Cast No Shadow to Richard Ashcroft - Radio X - radiox.co.uk

Nooit geweten, leuk om te horen! Richard Ashcroft heeft verderop in mijn lijst namelijk ook een plekje gekregen.

Cast No Shadow

Ook een Oasis-faffie van Koenr, dacht ik?

Mijn Oasis-faffie's zijn de nummers zonder zang.

Hahaha, ik dacht bijna dat je ging zeggen: mijn Oasis-faffies zijn de nummers zonder Oasis!

O.a. A Quick Peep is legendarisch

85. Linkin Park - Part of Me / 1999

Eigenlijk heeft Linkin Park hun meest interessante materiaal gemaakt voordat het succes van debuut Hybrid Theory ze met een handelsmerk bestempelde. Het rauwe geluid van een jonge, talentvolle, bevlogen groep jongens zoekende naar wat snel zou resulteren in een succesformule. Na Meteora zijn ze gelukkig wel relevant gebleven door op natuurlijke wijze naar een koerswijziging te groeien.

Mike Shinoda heeft buiten Linkin Park’s fanbase in mijn ogen nooit de volwaardige erkenning als uitblinker gekregen. Tot op heden is hij voor mij de enige rapper die verse, na verse, na verse weet te leveren. Zijn eerste in Part of Me is nog ingetogen, maar vanaf de tweede verse is Shinoda onhoudbaar.

Chester Bennington was nog op zoek naar zijn identiteit als zanger en was in deze periode duidelijk geïnspireerd en beïnvloed door zijn grungehelden. Een stijl die hem goed staat en waar ik graag meer van had willen horen.

Aantal nummers van deze artiest in mijn collectie: 126