10. The Tragically Hip - Nautical Disaster

https://www.musicmeter.nl/images/cover/10000/10999.jpg?cb=1573003357

1994 | Canada
Eerder in de top 100 van: motel matches

Ik begrijp het gewoon niet. Dat deze band niet veel groter is in Nederland. Want wat een geweldige band was The Tragically Hip, die toch een veel breder podium verdient dan alleen heel groot zijn in Canada. Maar goed, de wrange waarheid is dat de band al niet meer bestaat na het trieste overlijden in 2017 van de zanger Gordon Downie, die leed aan een ernstige vorm van hersenkanker. Na een behandeling, waarna geheugenverlies optrad en zelfs praten, laat staan zingen, moeilijk voor Gordon was, ging The Tragically Hip nog een keer Canada rond voor een afscheidstoernee, waar de documentaire Long Time Running over gemaakt is. Juist door enerzijds het niet te zwaar te maken en te focussen op het speelplezier, maar anderzijds niet uit de weg te gaan dat iedereen weet dat het de laatste tour zal zijn, maakt het hartverscheurend. Ik hield het in ieder geval niet droog. Naar het afscheidsconcert wat live uitgezonden werd, keken 11,7 miljoen Canadezen en president Trudeau was aanwezig. Om maar even aan te geven hoe groot ze in Canada waren. Alleen hadden ze wat mij betreft wereldwijd die populariteit verdiend.

Maar goed, dat maakt The Tragically Hip natuurlijk niet goed. Wat dan wel? Nou, hun muziek natuurlijk. Natuurlijk helpt het mee om zich te onderscheiden dat Gordon Downie geen alledaags stemgeluid heeft. Maar ik vind The Hip toch ook boven alles een echte band, die samen geweldige muziek maken. Doorleefd, vol, intens, energiek, stuwend, opslokkend, groots. Het zijn allemaal woorden die bij me opkomen als ik The Hip draai. En zeker ook die ene keer dat ik ze zag in Paradiso, want het is ook een fantastische liveband.

Nu heb ik meerdere favorieten van The Hip, maar Nautical Disaster is het meest favoriet. Een fantastisch nummer, waar al die eerdere typeringen die ik al noemde ook van op toepassing zijn, maar dan meteen in grote mate. Ook echt een bandnummer, omdat zowel de zangkunsten van Gordon Downie, als de instrumentale kwaliteiten van de overige bandleden er geweldig in naar voren komen.
Zo'n nummer wat je niet te vaak kan draaien, valt me weer op tijdens het schrijven van dit stuk, want inmiddels weer drie keer achter elkaar gedraaid en het blijft fantastisch en dreigt zelfs nog steeds elke keer een stukje beter te worden.

Had ook best gekund: Grace, Too

Heerlijk begin van je top 10

Twee overeenkomstige top100 nummers achter elkaar. Dat belooft wat voor de komende 9 nummers!

9. Archive - Again

https://www.musicmeter.nl/images/cover/24000/24014.jpg?cb=1532887569

2002 | Verenigd Koninkrijk
Eerder in de top 100 van: vigil, Casartelli en The Eraser

Kijk, ik heb er al 'last' van dat ik vrij veel muziek wel mooi vind en dat mijn smaak soms wat kan variëren. Om het enigszins overzichtelijk te houden had ik voor mezelf bedacht dat ik niet zo veel heb met elektronische muziek. Dan hoef je daar tenminste niets mee en gewoonlijk wist een genre als triphop, op een aantal nummers na, me ook niet zo te raken... Dacht ik. Tja, en dan kom je via deze site in aanraking met Archive en dan blijkt dat je dat uitgangspunt ook alweer in de prullenbak kan gooien.

Nu zal ik niet beweren dat Archive een typische elektronische of triphop band is, want dat is natuurlijk niet zo. De progressieve invloeden helpen wellicht ook wel. Maar gewoonlijk haak ik toch na een aantal nummers wel vrij snel af. Dat was bij Archive niet zo. Sterker nog, ik ging steeds meer naar het puntje van mijn stoel en raakte steeds meer onder de indruk en in trance van hun muziek. Controlling Crowds vind ik bijvoorbeeld een geweldig album.

Dit nummer van een ruim een kwartier bewijst hoe je ondanks een repeterend ritme het ontzettend spannend, afwisselend, boeiend, ach noem het maar op, kunt houden. Wat een opbouw! Je wordt het nummer steeds verder ingezogen en eigenlijk wordt het met de minuut beter en net als je denkt dat je rond de 11 minuten langzaamaan weer los van het nummer kunt komen, word je nog een keer finaal opgeslokt. Zo'n nummer wat je als het ware met zijn tentakels vastgrijpt en niet meer los laat. Ik kan er heerlijk in opgaan. Eigenlijk het mooist als je alleen maar je aandacht hoeft te richten op de pracht van de muziek. Ogen dicht en genieten maar. Dan na een ruim kwartier denken: is het nu al voorbij? Ik wil meer!

Had ook best gekund: Dangervisit

Geweldige opening van de Top 10. Elke aandacht voor The Hip is meer dan verdiend, zeker met zo'n mooi betoog erbij.

En Again... tja het staat in mijn laatste versie van mijn Top 500 Allertijden ook bij de beste 10

8. Counting Crows - Anna Begins

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/308.jpg

1993 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: Arrie

Als je 14 jaar bent en een album als August and Everything After komt uit, dan voelt het alsof iemand een album speciaal voor jou geschreven heeft. De muziek is geweldig, aan de ene kant knalt het heerlijk je boxen uit, maar het heeft ook een heerlijke melancholische klank. Wat een prachtmuziek, maar dat is niet alles, want de teksten van Adam Duritz tillen het naar een nog veel hoger niveau. Ik had nog niet eerder meegemaakt dat teksten me zo wisten te raken en dat ik het gevoel had dat Adam me echt begreep en wist wat me bezig hield, alsof hij in mijn hoofd kon kijken. Hé, ik was 14 jaar. Het album zit vol emotie, maar het riep dus ook wel wat emotie bij me op. Door de jaren heen ben ik wel wat anders in mijn vel gaan zitten en wel wat anders over dingen na gaan denken. Waar ik echter nooit anders over ben gaan denken, is dat August and Everything After echt een fantastisch wondermooi album is.

Het mooiste liefdesliedje ooit geschreven staat op dit album. Waar de Crows soms een vol geluid produceren, kun je hier horen dat de instrumenten beperkt gehouden worden om vooral in dienst te staan van dat Adam Duritz zijn verhaal zo goed mogelijk kan vertellen, alles in dienst van het liedje. Een prachtig liefdesliedje, maar de mooiste liefdesliedjes gaan niet over hoe mooi de liefde zijn. Ook hier niet. Dit gaat over (tenminste voor mij) hoe de liefde je onzeker kan maken, hoe ingewikkeld het is en hoe onzeker je er van wordt. Hoe je er eigenlijk aan vast wil houden, juist als je echt van elkaar gaat houden, maar er ook nog niet aan toe bent of niet weet of je het aan kan. Dat het je dan zo weer tussen de vinger kan glippen, maar je het ook zelf laat glippen.
Het wordt hier allemaal prachtig verwoord. Ook hoe eerst de een kan twijfelen ('This time when kindness falls like rain. It washes her away and Anna begins to change her mind') en dan even later de ander ('It washes me away and Anna begins to change my mind'). Check die hele tekst maar eens. Die staat vol met prachtige uitdrukkingen.

Dat koppelen aan zo'n prachtig mooi uitgebalanceerd liedje. Ondanks dat ik al ruim 18 jaar zeer gelukkig ben met mevrouw Bonk en verwacht dat nog heel lang te blijven, blijft het herkenbaar en raakt het me heel diep.

Had ook best gekund: August and Everything After

7. Ayreon - Isis and Osiris

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2335.jpg?cb=1577524830

1998 | Nederland
Eerder in de top 100 van: Grafmat

Het grootste muzikale genie uit Nederland heet Arjen Lucassen. Zo! Dan weet u dat ook weer. Voor zijn project Ayreon verzamelt hij diverse zangers en instrumentalisten om zich heen in steeds weer andere samenstellingen en maakt dan rockopera's. Niet alledaagse kost dus. Het zal niet in ieders smaak liggen, dat weet ik ook wel. Want je moet wel van wat bombast, theatraliteit, afwisseling (want metalinvloeden worden bijvoorbeeld moeiteloos afgewisseld met folkinvloeden), her en der een tikje over-the-top en verhalen (met vaak science-fiction-elementen) houden. Maar hé, daar houd ik dus wel van! Sterker nog, ik smul er van en lust er wel pap van! Maar dan nog moet het vooral bijzonder goed in elkaar zitten en uitgevoerd worden en laat nu daar Arjen Lucassen een grootmeester in zijn.

Neem nou dit nummer van Into the Electic Castle. Verschillende lieden uit verschillende tijdperken belanden in een universum, waar ze de opdracht krijgen om het Electric Castle betreden. Ik kan verklappen; dat lukt niet iedereen. We horen zangers als Fish, Sharon den Andel, Damian Wilson, Edwin Balogh en Anneke van Giersbergen. Daarnaast ook nog mensen als Ed Warby en Robby Valentine op de instrumenten, naast Arjen Lucassen zelf natuurlijk.

Dan heb je natuurlijk wel wat klasbakken bij elkaar, maar door ze alleen bij elkaar te zetten heb je nog geen geweldige muziek. Daar moet je dus wel een fantastische compositie maken, waarin al deze mensen tot hun recht komen en kunnen excelleren. Dat vraagt nogal wat muzikaal inzicht en creativiteit en dan komt Arjen Lucassen dus om de hoek. Isis and Osiris is op zichzelf ook een fantastisch stuk muziek, wat nauwelijks te vergelijken is met iets anders. Wat dat betreft vind ik dat Arjen Lucassen nog lang niet altijd de erkenning krijgt, die hij eigenlijk verdient, want wat zit dit toch geweldig in elkaar en is dit 11 minuten genieten!

Had ook best gekund: Day Eleven: Love

6. Peter Gabriel - Here Comes the Flood

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2012.jpg

1977 | Verenigd Koninkrijk
Eerder in de top 100 van: Corporal Clegg

Aanbeland bij een ander muzikaal genie. Wat mij betreft zowel op basis van zijn werk bij Genesis, als op basis van zijn solowerk. Niet beslist een heel productief muzikaal genie, maar toch. Zijn solowerk onderscheidt zich voldoende van het werk bij Genesis, waar hij natuurlijk ook niet de enige was die de muziek vorm gaf, dat het twee noteringen waar Peter Gabriel aanwezig is in mijn top 100 rechtvaardigt. Daarbij komt dat ik Peter Gabriel een van de mooiste stemmen in de muziek vind hebben. Wat een mooi warm, vol stemgeluid heeft deze man toch.

En wat heeft deze man toch ontzettend mooie muziek gemaakt. Soms is het totaal verrassend en zit het fantastisch in elkaar (Signal To Noise, om maar een voorbeeld te noemen), de andere keer meer traditioneel, dan weer vernieuwend, dan weer klein en kwetsbaar, maar vrijwel altijd op niveau en variërend van mooi tot bloedmooi. Soms nummers met een zeer duidelijke boodschap (Biko is natuurlijk een gemakkelijk voorbeeld), soms zijn de teksten bijna cryptisch.
Ook nog eens een fantastische performer, die geweldige dingen laat zien op het podium. Ik heb de Growing Up Tour in Ahoy gezien en was volledig onder de indruk van zowel de muziek als het entertainment en de show. De live dvd is een aanrader.

Voor degenen die zich het spel nog kunnen herinneren; ik heb als 13- of 14-jarig jongetje nog een keer meegedaan met de Hitkoning bij Frits Spits. Ja, ik wist ook niet wat ik dacht, maar had toch nog drie goed. Je mocht toen na deelname een nummer uitzoeken uit de top 40 van dat moment. Dat werd Steam van Peter Gabriel. Ik denk dat ik toen nog maar net wist dat Peter Gabriel en Genesis met elkaar verbonden was, maar blijkbaar weerhield me dat er niet van om me op te geven. Naast dat ik me het verhaal ineens weer herinnerde, ook om aan te geven dat Peter Gabriel al vroeg tot de favorieten behoorde.

De muziek van Peter Gabriel heeft bij bepaalde nummers ook als kenmerk voor mij dat ik het troostrijk vind. Ik draai het veel op de momenten dat het leven je even wat minder toelacht en je het zwaar hebt. Dus bijvoorbeeld op momenten van ziektes, verlies van geliefden of wanneer het even wat minder gaat, zoals de periode dat ik overspannen ben geweest. Bij bepaalde nummers ligt dat wel wat meer voor de hand op basis van de tekst, zoals bij de 'Had ook best gekund' (I hold the line - the line of strength that pulls me through the fear) en soms misschien wat minder. Zoals bij Here Comes the Flood, want ik weet eigenlijk niet eens zo goed wat de achtergrond van het nummer is voor Peter en hoe hij het bedoeld heeft.

Maar ik vind het zo ongelofelijk mooi. Er zijn verschillende versies van dit nummer en allemaal scoren ze zeer hoog. Toch kies ik uiteindelijk voor de uitgeklede versie die op Shaking the Tree, een Greatest Hits album, staat. De originele versie heeft zeker ook zijn charme en kracht, maar deze versie was de eerste die ik hoorde en in dit geval maakt die dan toch nog steeds de meeste indruk. Nu vind ik het altijd bloedmooi, maar ik heb geregeld gehad op de moeilijkere momenten dat ik met de tranen in mijn ogen liep mee te zingen. Dat Here Comes the Flood, gaf mij dan troost, toch ook een gevoel van 'laat het verdriet maar komen en me overspoelen', terwijl het vast niet zo bedoeld is. Maar soms werkt muziek zo. Dus altijd bloedmooi, soms tot tranen roerend mooi. Geweldig toch dat muziek dat met je kan doen.

Had ook best gekund: San Jacinto

Die van Gabriel is echt zo mooi, maar San Jacinto is dan toch wel mijn favoriet van hem

Een top 100 met alleen de Had ook best gekund tracks levert voor mij ook een prachtige lijst op. Hulde daarvoor!

5. Het Zesde Metaal - Ploegsteert

https://www.musicmeter.nl/images/cover/241000/241043.jpg

2012 | België
Eerder in de top 100 van: Sandokan-veld en 123poetertjes

Een bewogen leven, wat zich kenmerkt door hoge toppen maar misschien nog wel diepere dalen, in de kern perfect weten te vatten in een nummer van viereneenhalve minuut en dat ook nog eens weten te koppelen aan een werkelijk wonderschoon liedje. Dan kun je mij wel wegdragen.

Ik was bezig in de erg lezenswaardige en bijzonder intrigerende autobiografie van Frank Vandenbroucke (VDB). De titel zegt eigenlijk al een heleboel: Ik Ben God Niet. Het boek beschrijft vanuit eerste hand hoe het is om als groot wielertalent in België op te groeien en welke faam en verering, maar ook welke druk dit met zich meebrengt. Veel verhalen van binnenuit het wielerpeloton en ook hoe meedogenloos mensen je laten vallen als blijkt dat je doping gebruikt hebt. Hij spaart zichzelf zeker niet in dit boek en de oorspronkelijke versie eindigt het nog best hoopvol. Maar in de versie die ik heb, is een triest hoofdstuk toegevoegd, want de wielerliefhebbers onder jullie weten dat VDB op 34-jarige leeftijd in 2009 in een hotelkamer in Senegal dood gevonden werd. Gestorven aan een longembolie en zijn laatste nacht heeft hij doorgebracht met een Senegalese prostituee. Een ontzettend triest levensverhaal, maar wel een die mij ook geraakt heeft en aan het denken gezet.

Maar goed, het gaat hier over de muziek. Naar aanleiding van het lezen van die autobiografie, ging ik googelen op Ploegsteert, het geboortedorp van VDB. Ik wilde even weten waar het precies lag. Tot mijn verrassing zag ik toen dat een of andere Belgische band ook een nummer gemaakt had met die naam. Het Zesde Metaal. Ik had er toen nog nooit van gehoord. Het bleek ook nog eens over die wielrenner te gaan.
De eerste keer luisteren vond ik het meteen heel erg mooi. Je hoort de emotie, de lading en toch dat het integer gedaan is, maar ook dat het een heel knap liedje is. Ik kon echter als 'oprjochte' Fries eerlijk gezegd maar weinig van de tekst in het West-Vlaams maken. Toch was ik wel meteen verkocht aan Het Zesde Metaal en heb ik dus maar snel het album in huis gehaald. Zeker toen ik ook nog eens zag wat voor hoge waardering het kreeg op deze site.

In het boekje bleken gelukkig de teksten in gangbaar Nederlands opgeschreven en toen raakte ik helemaal gigantisch onder de indruk. Het was ze gelukt om in een paar coupletten het leven van VDB samen te vatten op zeer krachtige wijze. Dat zorgde voor bijzonder kippenvel. Zinnen als (toch maar in het gangbare Nederlands):

Ambitie lijkt op overmoed, ze zijn rap te verwarren. Een huis buiten proportie en een paar veel te sjieke karren. 't Was leven op te groot verzet, en het probleem met slechte maten: ze staan altijd klaar. Aasgieren en sjacheraars.
en
De woorden ''k Wil je nooit meer zien', klinken hard in iedere taal. 't Is dooddoen zonder moorden, 't is zonder advocaat voor 't tribunaal. Dat ze uit de mond kwamen van de moeder van uw dochter - waar had je 't verdiend? Is 't lot zo nietsontziend?

Het nummer ontroert me eigenlijk nog iedere keer en dat kippenvel krijg ik ook nog geregeld. Dat je een leven van een renner zo weet te vatten en toch ook te eren, hemels mooi gedaan.

Had ook best gekund: Ge Zwiegt

En 't volk zei: kijk, daar komt de man, 't talent drupt er in dikke druppels van...

Ach, Het Zesde Metaal bakt van bûter, brea en griene tsiis dan weer weinig.

Fietsliedje

Dat concert staat wel in de concert Top 5 waar ik bij was. Begon hij toen niet met de piano versie van Flood?

De vraag stellen is m eigenlijk al beantwoorden

Om hem toch maar even het antwoord te geven: Ja, dat klopt. We waren niet heel erg op tijd (want Ahoy blijf ik een logistiek drama vinden). Ik weet nog dat ik nog wat verdwaasd om me heen stond te kijken van: staat het podium nu echt midden in de zaal, maar waar moeten wij dan staan om de band goed te zien? (kwam wel goed ) Toen begon hij in plaats van een knaller juist met een kale ingetogen versie van Here Comes the Flood. Eigenlijk was toen het concert al geslaagd, maar de rest zorgt er voor dat het ook bij mij in mijn concert top 5 staat. Heb de officiële live-opnames ook nog. Vind ik toch ook gaaf als je die dan op de site kan bestellen.

Peter Gabriel nog een paar keer gezien, maar die in Ahoy blijft de beste. Maar in het Westerpark in 2007 was ook prachtig, waar hij zonder show ook wat meer albumtracks uit het begin speelde. Was ook erg mooi. Kregen nog een regenboog tijdens het concert, blijft toch iets magisch. Weet nog dat ik toen een paar dagen later Genesis ging zien in de Arena. Dat je toch tegen beter weten in hoopt: Wat als Peter nog steeds in Amsterdam is....

Westerpark was ik niet, Genesis in de Arena dan weer wel. Ook ik heb daar geen Peter Gabriel gezien. Wel toeschouwers die ietwat in de war tijdens In The Cage maar bier gingen halen...

Dan heb je waarschijnlijk gemist dat Gabriel zelf het voorprogramma kwam aankondigen. Dat was wel leuk met die ouwe bromstem

Sowieso wel een goed idee, ik denk dat je daardoor toch wat meer aandacht en begrip voor t programma creëert.

4. R.E.M. - Find the River

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/365.jpg?cb=1641738853

1992 | Verenigde Staten
Eerder in de top 100 van: vigil, Stefan1979 en Arrie

Mijn eerste kennismaking met R.E.M. was de intrigerende clip van Losing My Religion. Een nummer wat mij meteen wist te pakken, maar ik moest ook wel wat gniffelen om een dansende Michael Stipe. Dit was weer een ander soort charisma dan bijvoorbeeld een Kurt Cobain en Eddie Vedder, zullen we maar zeggen. Maar ik vond het ook wel meteen stoer dat hij dat gewoon durfde en zich niet anders voordeed dan hij was. R.E.M. groeide in de jaren daarna uit tot één van mijn favoriete bands en is dat nog steeds. Dat Automatic for the People een jaar later uitkwam hielp daar ook bij. Want wat een fantastisch album is dat toch ook. Van begin tot eind geweldig.

Toch blijft R.E.M. ook de band van één van mijn grootste muzikale teleurstellingen ooit. Het zou namelijk mijn allereerste echte concert worden. Ik zou samen met mij grote neef naar Utrecht en dat juist R.E.M. de eerste zou zijn die ik live zou zien, vond ik maar wat gaaf. Maar dat ging dus niet door, omdat Bill Berry een hersenaneurysma had opgelopen enkele dagen voor dat ze naar Utrecht zouden komen. Ik weet nog dat ik dagen gebaald heb. Ik snap ook wel dat het erger voor Bill Berry was dan voor mij, maar zo voelde het toen niet (puberbrein hè). Ik ben toen later alsnog met mijn neef naar mijn eerste concert geweest, Toto in de Martinihal. Ook best leuk, maar weet nog wel dat ik toch dacht: "Het had R.E.M. moeten zijn."
Het is niet anders. Gelukkig later alsnog de kans gekregen ze live te zien. Het heeft wel vele jaren moeten duren voordat ik de kans weer kreeg, maar het was de moeite waard!

R.E.M. bleek ook nog voor Out of Time een hele carrière gehad te hebben, waar ze ook heel wat mooie muziek gemaakt hebben. Het mooiste nummer is echter het slotakkoord op Automatic for the People. Al prachtig ingeleid door het ook bloedmooie Nightswimming. Ik begreep overigens toen niet dat je eerst 's nachts ging zwemmen en daarna pas op zoek ging naar de rivier, maar dat terzijde.
Alles aan Find the River vind ik mooi. Die melodie, dat melancholische gevoel wat het nummer oproept, die prachtige stem van Michael Stipe, het juiste gebruik van meerstemmigheid.

Maar ook de tekst. Hoewel de teksten van R.E.M. vaak niet heel direct zijn en nogal wat ruimte laten voor interpretatie, waardoor ik vaak weinig idee heb hoe het bedoeld is, gaat dit nummer voor mij over je weg vinden in het leven. Het is natuurlijk ook heerlijk om als puber (maar ook als veertiger) keihard mee te zingen "None of this is going my way". Maar bovenal is het een werkelijk prachtig nummer in al zijn facetten en gaat me nog geregeld door merg en been. Dit mag op mijn begrafenis gedraaid worden.

Had ook best gekund: Leave

T wordt nou toch zo langzamerhand wel tijd om verkering aan Bonkie te gaan vragen

Bonkie heeft al verkering, maar ik zal mevrouw Bonk eens vragen hoe ruimdenkend ze is. Sowieso wel goed om te weten

3. Otis Redding - (Sittin' on) The Dock of the Bay

https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7626.jpg

1968 | Verenigde Staten

Dan nu in de categorie onverwoestbare nummers, (misschien wel) het meest onverwoestbare nummer. Ik heb dat tussen haakjes gezet, omdat ik natuurlijk wel weet dat het bij muziek een kwestie van smaak en mening is, maar eigenlijk staat het voor mij wel vast.

Ik heb het nummer vele honderden malen gehoord inmiddels en elke keer als ik de eerste klanken hoor, veer ik op. In gedachten zit dan echt met mijn voetjes over de rand op zo'n dok aan het water en kijk ik uit over de baai. Het liedje heeft op het eerste gehoor echt iets zorgeloos over zich, maar als je wat beter in de tekst duikt, krijgt het juist ook een trieste klank en gevoel van doelloosheid over zich heen.

I left my home in Georgia
Headed for the Frisco Bay
'Cause I've had nothin' to live for
It look like nothin's gonna come my way
So I'm just gon' sittin' on the dock of the bay
Watchin' the tide roll away, ooh
I'm sittin' on the dock of the bay, wastin' time

Maar waar het hier om gaat, is dat het wat mij betreft de blauwdruk is van het perfecte liedje. En dat is dan al ruim 50 jaar geleden gemaakt. Het werkelijk fantastische stemgeluid van Otis Redding helpt natuurlijk mee. Eén van de beste zangers ooit nam dit nummer slechts twee dagen voor zijn dood op. Op 26-jarige leeftijd (zelfs een lidmaatschap van de club van 27 was hem niet gegund) kwam hij om door een vliegtuigongeluk. Ik denk geregeld aan hoeveel mooie muziek hij ons nog had kunnen schenken, maar ben toch vooral dankbaar voor het moois wat hij in die korte tijd gebracht heeft.

Met als hoogtepunt dus dit fabelachtige liedje. In nog geen 3 minuten zoiets neerzetten. Je kan het niet te veel draaien. Niet stuk te krijgen gewoon!

Had ook best gekund: I've Been Loving You Too Long

Mooi nummer, maar die zag ik niet aankomen

Find the River

2. Marillion - Ocean Cloud

https://www.musicmeter.nl/images/cover/11000/11600.jpg?cb=1507931702

2004 | Verenigd Koninkrijk

Marillion is natuurlijk een belangrijke band in mijn muziekgeschiedenis geweest. Zo kwam Fish stiekem al twee keer langs in mijn top 100. Kayleigh hoorde ik in de top 100 allertijden en vond ik een erg sterk nummer. Maar toen ik daarna Misplaced Childhood ging luisteren, kwam ik erachter dat dat slechts een topje van het kunnen van Marillion was. Daarnaast leerde ik het concept van conceptalbum kennen. Ik was zeer onder de indruk en eigenlijk meteen verkocht. Daarmee was Marillion de band die me definitief de progmuziek insleurde.

Ook na het Fish-era bleef Marillion erg mooie en bij vlagen echt fantastische muziek maken met hun nieuwe zanger Steve Hogarth. Ook bleven ze vernieuwend, ook op aspecten die niet direct met hun muziek te maken hebben. Zo kon je bij hun, nog ver voor crowdfunding echt in zwang raakte, hun albums voorfinancieren in ruil voor special editions en extra's. Deze week toevallig de special edition van An Hour Before It's Dark binnengekregen en ik vind het toch nog steeds iets geweldigs dat je naam gewoon in het cd-boekje staat.

Het allermooiste nummer van Marillion vind ik dus Ocean Cloud van het fenomenale album Marbles. Echt een plaatje van een album en Ocean Cloud is daar het hoogtepunt op. Ik heb ooit eens zes jaar terug gepoogd een recensie van dit nummer te schrijven voor de Prog Ladder. Ik benoemde daarin de last van beschrijven van een nummer wat je zo ongelofelijk mooi vindt, omdat je eigenlijk bang bent dat die woorden het nummer geen recht aan doen. Zes jaar later is die angst niet veranderd, merk ik. Het nummer is voor mij door de jaren heen alleen maar het 'gewoon prachtig' nog verder gaan ontstijgen.

Alles klopt. De zang, de afwisseling tussen intensere en rustige stukken, de tekst, de instrumentale stukken. Ach, laat ik toch echt maar gewoon mijn mond houden. Dit nummer moet je ondergaan. Woorden doen er geen recht aan. Voor mij zijn er stukken in dit nummer die bijna gegarandeerd voor kippenvel zorgen. Zo allemachtig mooi. Nu past stilte en dan de hemelse muziek.

Had ook best gekund: The Great Escape

Veel te laag

1. Queen - Innuendo

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/112.jpg

1991 | Verenigd Koninkrijk
Eerder in de top 100 van: The_CrY, Dungeon, cosmic kid en jordidj1

We begonnen aan de meet, we eindigen bij het begin. In zoverre dat je kan spreken van een begin van je muzikale reis, maar dit is wat er het dichtst bij komt.
Ik was net twee weken 12 jaar. Ik keek naar het '8 Uur Journaal' en daarin werd mede gedeeld dat Freddie Mercury overleden was. Van Queen had ik al wel eens gehoord, maar verder nog weinig idee, want zoals eerder gezegd werd er bij ons thuis niet veel muziek gedraaid. Ik was al wel voorzichtig begonnen met kijken naar Countdown. Een paar dagen later was er een thema-uitzending met alleen maar clips van Queen. Ik wist niet wat ik zag en hoorde. Wat voor band was dit!

Hier kwam zoveel samen wat muziek zo geweldig maakt. Erg creatieve clips, een geweldig bandgeluid, muziekstijlen die alle kanten uit gaan, koortjes, theatraliteit, charisma, bombast en dan weer verstild, zeer sterke gitaarsolo's en zo kan ik nog een hele tijd doorgaan. Maar laat ik een fantastische zanger toch nog maar even noemen, wat een bereik en wat een kracht had die Freddie Mercury. En dan ook nog eens een erg sterke uitstraling. Zeker ook op het podium. Ik wist niet wat ik zag. Dit was waar muziek om ging, volgens mij.

Queen was dus mijn eerste grote muzikale liefde. Greatest Hits II van Queen was ook het allereerste album wat ik ooit kocht. Mijn moeder vroeg nog of ik wel zeker wist of ik zoveel geld wilde uitgeven aan zoiets als een cd. Inmiddels heeft ze zich er bij neergelegd dat er zo veel geld naar muziek gaat, omdat ze ziet hoe ik er van geniet. Van Queen ben ik altijd volop blijven genieten. Het was mijn eerste grote muziekliefde, het zal mijn laatste grote muziekliefde zijn. Omdat ze alles bij elkaar brengen wat ik zo mooi vind aan muziek. Want muziek begint bij steengoede nummers, maar bij Queen klopt voor mij het hele plaatje.

Nu lijkt het misschien moeilijk om het beste nummer van je favoriete band te kiezen, maar toch valt dat eigenlijk wel mee. Nu leerde ik dat hun albums, naast de hits, ook nog vol staan met geweldige muziek. Maar het meest geniale nummer is voor mij toch echt wel Innuendo. Alles wat goed was aan een nummer als Bohemian Rhapsody hebben ze geperfectioneerd in Innuendo. Ik vind het overigens echt ongelofelijk om te bedenken dat Freddie Mercury ten tijde van de opnames van Innuendo al ernstig ziek was. Het is voor mij überhaupt al onvoorstelbaar dat je zo kan zingen, maar dat je zo kan zingen als je eigenlijk al ernstig verzwakt bent, is echt ondenkbaar.

Innuendo bedenken moet ook echt teamwork geweest zijn, want je hebt meerdere muzikale creatieve geesten nodig om tot zo'n nummer te komen. Het blijft natuurlijk opvallend dat alle individuele leden allemaal nummer 1-hits als schrijver op hun naam hebben staan.
Elk onderdeel aan dit nummer klopt. Dat geldt ook voor de clip trouwens. Die is met al die verschillende tekenstijlen ook prachtig gedaan.
Vanaf het eerste tromgeroffel tot de laatste klanken. Wat een nummer. Wat een kracht, wat een overgangen, het geweldige gitaarspel van Steve Howe (ook een kracht, constateren dat je iemand anders nodig hebt om het nummer écht perfect te maken), de bas van John, de gitaar van Brian, de drums van Roger en de zang van Freddie. Muziek gaat niet meer perfecter zijn.

You can be anything you want to be
Just turn yourself into anything you think that you could ever be
Be free with your tempo, be free, be free
Surrender your ego, be free, be free to yourself
If there's a God or any kind of justice under the sky
If there's a point, if there's a reason to live or die
If there's an answer to the questions, we feel bound to ask
Show yourself, destroy our fears, release your mask
Oh, yes, we'll keep on trying
Hey, tread that fine line
Yeah, we'll keep on smiling, yeah (yeah, yeah)
And whatever will be, will be
We'll keep on trying
We'll just keep on trying
'Til the end of time
'Til the end of time
'Til the end of time

Had ook best gekund: It's Late

Daarmee is de reis tot einde. Ik hoop dat jullie zo veel plezier beleefd hebben aan het beleven van de reis, als ik had aan het beschrijven er van. Iedereen hartelijk dank voor de reacties en likes. Het wordt zeer gewaardeerd.

Dan rest het overzicht van mijn volledige top 100:

1 Queen - Innuendo
2 Marillion - Ocean Cloud
3 Otis Redding - (Sittin' On) The Dock of the Bay
4 R.E.M. - Find the River
5 Het Zesde Metaal - Ploegsteert
6 Peter Gabriel - Here Comes the Flood
7 Ayreon - Isis and Osiris
8 Counting Crows - Anna Begins
9 Archive - Again
10 The Tragically Hip - Nautical Disaster
11 The Beach Boys - Surf's Up
12 Crowded House - Private Universe
13 Neil Young - On the Beach
14 XTC - Easter Theatre
15 Genesis - Firth of Fifth
16 U2 - Love is Blindness
17 Fish - Vigil in a Wilderness of Mirrors
18 Damien Rice - The Blower's Daughter
19 Eels - I'm Going to Stop Pretending That I Didn't Break Your Heart
20 Johan - Day is Done
21 Tröckener Kecks - Niemand Thuis
22 Pearl Jam - Black
23 Tool - Schism
24 Bill Withers - Lean on Me
25 Dave Matthews Band - Don't Drink the Water
26 Gazpacho - Tick Tock
27 Thé Lau - Alcohol en Tranen
28 Gorillaz - On Melancholy Hill
29 Soulsavers - You Will Miss Me When I Burn
30 Motorpscyho - Vortex Surfer
31 Bruce Springsteen - American Skin (41 Shots)
32 A Tribe Called Quest - We the People…
33 Pain of Salvation - In the Passing Light of Day
34 The Frames - Finally
35 Smashing Pumpkins - Disarm
36 My Morning Jacket - Dondante
37 Swallow the Sun - When a Shadow is Forced Into the Light
38 Jackson Browne & Venice - For a Dancer
39 The Gathering - Eléanor
40 Elliott Smith - Pictures of Me
41 Steven Wilson - Routine
42 Ben Howard - Oats in the Water
43 The Roots - The Other Side
44 Pink Floyd - Dogs
45 Blur - No Distance Left to Run
46 Devin Townsend - Genesis
47 Nynke Laverman &Tsjêbbe Hettinga - Eftereach
48 Fountains of Wayne - Radiation Vibe
49 Townes van Zandt - Waiting Around to Die
50 Opeth - The Drapery Falls
51 Tori Amos - Winter
52 KLF - Last Train To Trancentral - Live from the Lost Continent
53 Soup - The Boy and the Snow
54 Wilco - At Least That's What You Said
55 Soulwax - Much Against Everyone's Advice
56 iamthemorning - Freak Show
57 Urban Dance Squad - Fast Lane
58 The Congos - Fisherman
59 The Band - The Weight
60 Nirvana - Where Did You Sleep Last Night?
61 Fleet Foxes Third of May / Ōdaigahara
62 Lost in the Trees - This Dead Bird Sounds Beautiful
63 Ben E. King - Stand By Me
64 Anathema - The Storm Before the Calm
65 Kaizer's Orchestra - Ompa til du dør
66 Morrissey - Irish Blood, English Heart
67 Ryan Adams - Come Pick Me Up
68 Deftones - Digital Bath
69 Van Morrison - And the Healing Has Begun
70 Ani DiFranco - To the Teeth
71 Lazuli - Les Courants Ascendants
72 Mickey Newbury - Write a Song a Song/ Angeline
73 Foo Fighters - Walk
74 Malcolm Middleton - Loneliness Shines
75 Harrie Jekkers - Terug Bij Af
76 Big Big Train - Victorian Brickwork
77 Lonely the Brave - Backroads
78 Graham Nash / David Crosby - Immigration Man
79 De La Soul - A Roller Skating Jam Named "Saturdays" (Feat. Q-Tip en Vinia Mojica)
80 Bright Eyes - We Are Nowhere and It's Now
81 Tracy Chapman - Fast Car
82 Antimatter - Existential
83 Rage Against the Machine - Killing in the Name
84 Manic Street Preachers - Everything Must Go
85 Israel Nash Gripka - Goodbye Ghost
86 Four Tops - Reach Out I'll Be There
87 Vampire Weekend - Step
88 Kauan - Akva
89 Rory Gallagher - A Million MIles Away (Live)
90 Spinvis - Trein Vuur Dageraad
91 Oasis - Whatever
92 Ritual - A Dangerous Journey
93 Starsailor - Poor Misguided Fool
94 The Waterboys - Red Army Blues
95 Arrested Development - Mr. Wendal
96 a balladeer - Robin II
97 Dream Theater - Stream of Consciousness
98 Strand of Oaks - Shut In
99 Gladys Knight & The Pips - Midnight Train to Georgia
100 Raymond van het Groenewoud - Aan de Meet

De bijbehorende Spotify-lijst:



In de Spotify-lijst ontbreken helaas de nummers 13, 14, 78 en 79.

Niet in mijn Top 100 destijds?

Blijkbaar niet dus, tegenwoordig wel. Erg dik zelfs. Zo uit mijn hoofd stond Innuendo op 10 in mijn laatst ingeleverde Top 500. Dus ik kan me hier goed in vinden!

Sowieso één van de betere lijsten die voorbij gekomen is in dit mooie topic. Zeker met alle mooie verhalen die er bij stonden.

Bonkie bedankt!

Mooie lijst met veel overeenkomsten.

Verrassende nummer 1. Ik was ouder (21) toen Freddie overleed en het was de eerste keer dat het overlijden van een artiest zo hard binnenkwam. Hierna heb ik dat nog drie keer zo ervaren (Bowie, Prince en George Michael). Ja, zelfs de dood van Kurt Cobain kwam niet zo hard aan.
Ik was echt in shock....