80. Janis Joplin – Ball & Chain
1969

Vocaal geweld, zo kunnen we deze power vrouw wel omschrijven. Schuurpapier is gladder dan het geluid dat zij uit haar strot knalt. Creativiteit vloeit vaak voort uit ellende, en dat is voor deze Texaanse niet anders. Vervelende thuissituatie, veel gepest op school, geen aansluiting vinden bij haar generatiegenoten, in de knoop met haar seksualiteit en uiteindelijk kneiter verslaafd geraakt. Afschuwelijk voor haar als mens, het beste geschenk dat ze had kunnen krijgen als artieste. Het leven kan zo dubbel zijn.

Mijn kennismaking met haar muziek was via Cry Baby, holy shit… ik wist niet wat ik hoorde. Ik kom uit ’87, dus ik groeide op met muziek van de late 90’s / early 00s op de radio en tv he… dus zoiets als dit, zo’n geluid, zo’n kracht, zo’n overtuiging, zo’n authenticiteit, daar kun je je dan niets bij voorstellen als jonge gast. Met open mond zat ik te luisteren en ik wist niet of ik moest janken of dolblij moest zijn. Hup, naar de winkel en een album kopen. Het ene hartverscheurende nummer, bluesrock stamper, countryrock knaller na het andere.

Janis is de crème de la crème, de real deal.

https://media.apoplife.nl/nl/2020/05/Janis-Joplin.jpg

Zó veel goede songs, geen idee welke ik van haar in mijn lijst wilde hebben. Ik ben voor deze gegaan waarbij de kippenvel me over de rug liep toen ik het voor het eerst hoorde.




Ook potentiële top 100 songs: a.o. Try (Just a Little Bit Harder), Move Over, One Good Man, I Need a Man to Love, Raise Your Hand [feat. Tom Jones]

Good times inderdaad. In een tussenuur naar de V&D cd's luisteren en kopen. Later ook nog naar de Van Leest en Free Record Shop. We hebben ons wat tijd daar doorgebracht haha.

Maar de grote vraag is natuurlijk: Hoorde je daar veel zeiver?

Die vraag kan ik wel beantwoorden. Maak je daar maar geen zorgen om, Les de Groot kan altijd en overal veel zeiver in horen

Als je zelf de cd's uitzoekt, blijft de zeiver tot een minimum beperkt, helaas heb je dan altijd nog de muziek die ze in de zaak hebben opstaan

Lekker bezig Shaky. Naast de nodige nummers die ik zelf gewoon erg tof vind (o.a. Nina Simone, Ultramagnetic MC's, Sam Cooke) ligt veel van wat je presenteert buiten mijn natuurlijke muziekhabitat. Dat is juist een keer leuk om te volgen, voor een belangrijk deel dankzij je fijne schrijfsels, ook als lang niet alle nummers iets voor mij zijn. En toch weer wat ontdekkingen gedaan: If I Had Me a Woman is bijvoorbeeld een erg fijn liedje.

Pittig nummer hoor, van Susan Tedeschi. Ik was wel bekend met haar naam, Mssr Renard is geloof ik best fan van haar. Maar komt toch niet in de buurt van de rauwe intensiteit van Janis Joplin, wat een sterk staaltje. Dat je hiermee een publiek inpakt, kan ik zeer zeker geloven.

79. Neil Sedaka – Standing on the Inside
1973

Misschien niet de eerste naam waar je aan denkt wanneer je aan de meest succesvolle zangers uit de 50’s denkt, maar toch behoort deze man tot dat selecte clubje. Maar toch, waarom kennen wij hem in Nederland niet zo goed terwijl hij in Amerika de ene na de andere uitverkochte zaal speelde in de 50’s? Nou ja, het antwoord zit eigenlijk in de vraag: het was in de 50’s en toen was hier in Nederland nog geen hitlijst. Voor veel mensen is popmuziek van vóór de Top 40 te exotisch en toen bij ons eenmaal de Top 40 begon, was het succes van Neil in Amerika volledig de kop ingedrukt door de British Invasion.

https://artist-assets.hubbardradio.com/neilsedaka-3_v1000.jpg

Een aantal artiesten had weinig last van die dekselse Britten, sommige ondervonden wel wat terugloop in populariteit en weer anderen werden helemaal vernietigd. Neil Sedaka behoorde tot die laatste groep. Van non-stop headlining en dikke hits, naar optreden in een hotellobby voor een man of tien dat zit te wachten om in te checken. Treurig. Muziekfans kunnen keihard zijn. Ik wil er geen omschrijving van zijn levensverhaal van gaan maken, maar hoe ironisch is het dat in de 70s het Britse publiek ervoor zorgde dat zijn carrière een tweede leven kreeg?

Toen ik rock’n’roll aan het ontdekken was, behoorde Neil Sedaka ook niet tot de namen die ik graag luisterde. Ik vond sommige songs wel okay, dat was het. Nou, dat is nu wel anders. Iets meer verdiepen in een artiest, in zijn werk, zijn overtuigingen, zijn leven en dan begin je vaak meer dingen te snappen. Neil Sedaka Rock 'n' Roll Survivor: The Inside Story of His Incredible Comeback - Rich Podolsky (2013) - BoekMeter.nl is trouwens een fijne biografie.

Er waren wel een paar songs trouwens die ik vanaf het begin al goed vond, en daar is het nummer in mijn top 100 een voorbeeld van. De ‘tra-la-las’ en ‘shooby doos’ heeft Neil in de 50s / early 60s gelaten en met dit nummer toont hij een bijna musicalachtige kant van zichzelf. Zeker de liveversie is prachtig (Spotifylijst), maar ook de albumversie (YouTube) is gewoon top.

Het nummer dat ik heb gekozen vertelt over zijn struggles en over hoe hij weer plotseling terug aan de top kwam.






Ook potentiële top 100 songs: Solitaire / Oh Carol / Calendar Girl

Geen fan, wel liefhebber. Susan moet je denk ik niet in de hoek van Janis zoeken, maar meer in de hoek van Bonnie Raitt... Ik geloof dat zowel Bonnie als Janis haar inspiratiebronnen waren.

Bovendien is Susan niet alleen een blues-vrouw, maar zingt/speelt ze ook graag soul, r&b en gospel, getuige haar latere soloplaten en haar rol binnen Tedeschi Trucks Band.

Goede lijst met gave songs hier trouwens. Jammer dat ik maar een aandachtspanne heb van een halve seconde, anders zou ik me hier op abboneren en alles lezen. Maar 500 pagina's teruglezen is wel erg gortig...

Keep up the good work! Ben denk ik dan wel weer benieuwd naar de top 5.

78. Deep Purple – Lazy
1972

https://cdn.mos.cms.futurecdn.net/Vih8CYxAFWuq9wEzLRBgVA-1200-80.jpg

Made in Japan. ‘nuff said. Hier hoeft verder toch geen toelichting bij? Ah vooruit, ik zal toch wat benoemen.

Dit was het eerste Deep Purple album dat ik ooit hoorde. Het moge duidelijk zijn dat het nogal wat indruk maakte. Highway Star, Child in Time en natuurlijk het nummer dat ik in mijn top 100 heb staan. Dit nummer kan ik ook niet luisteren zonder het steeds een beetje harder te zetten. De mannen spelen met een bezieling alsof hun hele carrière van dit ene concert afhangt. De live-versie is zo ontzettend veel beter dan de studioversie en dat vind ik altijd knap. Bij veel artiesten is het soms een beetje schrikken om ze live te horen, blijf maar lekker in de studio waar veel geschaafd en bijgewerkt kan worden. Niet bij deze mannen hoor; veel meer soul live dan in de studio. Talking Heads was nog zo’n band die live prestaties neerzette waar ze in de studio alleen van konden dromen. Pareltjes dat soort artiesten.

Lazy was vanaf de eerste keer dat ik Made in Japan beluisterde mijn favoriet en dat is nooit veranderd. Toch heb ik ook een heel andere herinnering bij dit nummer. Ik maakte vroeger heel graag bandjes om in de auto te draaien. Mijn vader reed altijd (mijn moeder heeft geen rijbewijs) en hij draaide met alle liefde mijn gemaakte bandjes. Mijn broer luisterde graag mee en probeerde heel af en toe ook wel eens een bandje te maken…. die waren zo slecht dat hij ze zelf niet eens wilden beluisteren. Zijn grootste moment of fame was toch wel toen hij een bandje opnam waar de Telekids theme tune 10x op stond, kantje a eindigde met 3x ‘Ik schrik me daar een hoedje en een sjaaltje’ en kantje b om de een of andere vreemde reden leeg was gelaten.

Hoe dan ook; mijn vader, broer en ik gingen naar Warner Brothers Movie World (ongekend, want we gingen vrijwel nooit ergens naartoe) en ik had een bandje gemaakt. Het laatste nummer van kantje a was Lazy van Deep Purple. We waren lekker met zijn 3en aan het rocken in de auto toen KNAL! Alles ging heel snel en tegelijkertijd tergend langzaam, een soort filmcliché maar niet minder waar. De auto raakte de vangrails, we werden een paar keer rondgeslingerd, gleden de afrit af en kwamen tot stilstand. Ik weet nog heel goed hoe doodstil het was in de auto toen het gebeurde, mijn vader die zich erop focuste om ervoor te zorgen dat de auto niet zou kantelen (en daarin slaagde), mijn broer achterin die zich schrap zette maar geen geluid maakte, en ik… die alles bekeek en meende dat het bijna in slowmotion ging. De meeste vreemde gedachten kwamen in me op ‘ah, dit is het dus, klaar’, en ook ‘ik moet het bandje stopzetten want anders missen we een gedeelte van het nummer.’ Ik weet nog dat ik dat laatste ook echt deed, ik drukte het bandje uit de cassettedeck voordat ik me ook vasthield aan de deur….

…..de auto kwam tot stilstand en daar stonden we dan midden op de Duitse autobahn, net om de bocht op een afrit. Levensgevaarlijke plek en dat realiseerde we ons maar al te goed. Mijn vader deed toen dus het enige verstandige: hij bleef in de auto om hem weer aan de praat te krijgen en mijn broer en ik moesten midden op de autobahn gaan staan om aankomende auto’s die 120 per uur reden tegen te gaan houden en vragen af te remmen…. Hoe dat ooit goed is afgelopen is me nog steeds een raadsel.

In ieder geval: Lazy is een fantastisch nummer dat me om meerdere redenen voor altijd zal bijblijven.

Oh en voor degenen die het zich afvragen: we zijn alsnog naar Warner Brothers gegaan, maar echt een leuke dag is het natuurlijk niet meer geweest. En uiteindelijk bleek dat we over een vrij grote olievlek waren geslipt op de autobahn die nog niet was opgeruimd.

Mooie lange verhalen, Shaky, daar hou ik van.

Ja, dat vind ik een leuk nummer.
Over Nederlandse hitlijsten voor 1965 moeten we het nog maar eens over hebben, Shaky. Daar ben ik een enorme liefhebber van. In ieder geval stond Oh Carol o.a. op nummer 1 in de hitlijst van het april nummer van Elsevier. Het liedje was een hele grote hit in Nederland destijds.

Over dat nummer heb ik nog een anekdote. Mijn Oom heeft de single Oh Carol van de Blue Diamonds. Ik vroeg hem daarom: Waarom heb je niet die van Neil gekocht? Zijn antwoord: Tja, we hadden niet zoveel geld destijds en platen waren erg duur. The Blue Diamonds kostten 3,60 en Neil kostte 3,75 (we hebben het hier over guldens). Ik moest weken sparen om een plaat te kopen en ik vond ze destijds ongeveer even goed.

En dat is een beetje de teneur van Neil Sedaka in Nederland. Andere artiesten gaan er vaak met de eer vandoor. Standing on the Inside bijvoorbeeld was een grote hit in Nederland voor Full House.
En welke heren staan hier on the outside?
Nee, het is niet voetballer Johan Derksen. Ja, het is wel voetballer Frank Kramer.

Ja zeker waren er in de 50s ook hits, maar dat was voor de generatie van toen. Ik bedoelde met mijn verhaal de huidige en afgelopen generatie(s); als je net begint met muziekluisteren en je wilt wat meer te weten komen over hits dan komt de gemiddelde muziekluisteraar niet bij de oude Elsevier-lijsten terecht, maar de Top 40. En dan mis je heel wat prachtige songs. Natuurlijk zoekt de geïnteresseerde verder, al zal het gros het daarbij laten. Verder ook geen enkel probleem, en Neil Sedaka is dan een naam die je enkel in de 70s tegenkomt.

Ik snap jouw oom helemaal wat betreft prijs, maar 'ongeveer even goed'? Blasphemy in the church of Sedaka! Om over Full House maar helemaal te zwijgen...
Nee, ieder z'n ding natuurlijk... maar geef mij maar Neil Sedaka.

Hey, is dit een primeur op MusicMeter trouwens? Neil Sedaka die besproken wordt in een populair topic???

Gelukkig kijkt Frank er op een manier bij dat ie het zelf ook allemaal niet te serieus neemt. Altijd een curieuze voetballer en een curieuze persoonlijkheid gevonden. Mijn vader had er een bloedhekel aan als hij weereens op de tv voorbij kwam, ik ben hem later in zijn commentaren bij Eurosport stiekem wel een heel klein beetje gaan waarderen. Zijn afscheidscommentaar midden in de nacht, zelf wetende dat er geen hond luisterde, zou je zelfs cult kunnen noemen.

Maar dit alles volledig terzijde.

Een hoogtepunt in televisiegeschiedenis

77. Jim Croce - Time in a Bottle
1973

De eerste keer dat ik dit nummer hoorde was op de radio. Vermoedelijk tijdens de Top 2000, maar dat durf ik niet met zekerheid te zeggen. Ik was in ieder geval meteen verkocht; prachtige tekst, onheilspellende overgangen in het gitaarspel en een fijne stem.

https://famousinheaven.nl/wp-content/uploads/2018/04/Jim-Croce1.jpg

Alsof het zo had moeten zijn kreeg ik binnen een paar weken nadat ik hem voor het eerst hoorde een Jim Croce cd van een vriendin van mijn moeder die haar cd’s niet meer luisterde en wist dat ik een verzamelaar was. Dat kwam goed uit! Kon ik me meteen wat meer in zijn werk verdiepen. Hij heeft wel meer mooie songs op zijn naam staan, maar deze is vanaf het begin mijn favoriete geweest.

Jim die zingt voor zijn vrouw en ongeboren kind over zijn eigen sterfelijkheid, om vervolgens in het echte leven om te komen bij een vliegtuigongeluk.

Fijne update weer, met de verrassend vrouwelijk klinkende Neil Sedaka, een heerlijke song van één van de beste liveplaten ooit (naar mijn mening) en een erg mooi, melancholisch nummer van de betreurde Jim Croce.

76. Aretha Franklin – I Never Loved a Man (The Way I Love You)
1967 

Oh oh oh wat heeft The Queen of Soul tussen 1966 en 1973 geweldige albums uitgebracht. Ja ja daarvoor en daarna kwamen ook (goede) albums, maar voor mij lag haar glorietijd toch echt wel daar.

https://www.ilikeyouroldstuff.com/sites/g/files/g2000009801/files/styles/og_image/public/2021-03/aretha-franklin.jpg?itok=7SYmu90C

Mijn kennismaking met deze diva was via songs als Respect, Natural Woman, I Knew You Were Waiting, etc., maar toen ik de albums ging beluisteren raakte ik pas echt enthousiast. Dit is iemand die probeert los te breken middels haar songs en mijn hemel wat breekt ze los.

Aretha was on fire in 1967! Ze klonk overweldigend, oprecht en bijna streng. ‘Ja Aretha, ik let op, sorry als ik even niet luisterde.’ Ik voel me als iemand die onderwezen wordt in muziek, tante Aretha komt ons wel even vertellen hoe het zit.

75. Duke Robillard – Stomp the Blues Tonight
2009

https://www.radialeng.com/wp-content/uploads/2018/05/duke-robillard-1.jpg

Iemand die niet in mijn lijst mag ontbreken is deze oprichter van Roomful of Blues. Hij speelde ook in The Fabulous Thunderbirds, heeft een aantal jazz albums opgenomen, en heeft al jaren een succesvolle solocarrière.

In 2013 kwam Duke naar Nederland, ik kon mijn geluk niet op! Eindelijk ging ik één van mijn gitaarhelden zien. Hoe het kan weet ik niet meer, maar ik kwam erachter voordat iemand anders erachter kwam. Ik nam contact op met de venue / organisator om te vragen of ik wellicht al tickets kon kopen. Dat ging nog niet: Duke stond inderdaad op de planning, maar de tickets waren nog niet naar de drukker gestuurd en het was nog niet officieel bekend gemaakt. Ik was lichtelijk teleurgesteld, en legde in een mail uit dat ik een enorme fan was. Dit kon de organisator wel waarderen en ik kreeg een leuk bericht terug en nog beter: een week later lag er een envelop in de bus met twee tickets. Groot op die tickets stond gedrukt: ticket nummer 001 en 002 en een begeleidend briefje dat ik de allereerste tickets vanuit de drukker had ontvangen en ze wensten mij veel plezier bij één van mijn helden. Erg leuke geste.

Het concert zelf was top. Helaas (een groot woord, maar het moet even) had Duke toen net een jazz album uitgebracht en speelde hij veel nummers van dat album, maar gelukkig kwamen de Duke-klassiekers uit de blues(rock) en swingkwant ook voorbij. Na afloop mocht ik Duke de hand schudden, heeft hij een album voor me gesigneerd en hebben we kort over het optreden gesproken. Mijn avond kon niet meer stuk.

Het nummer waar ik voor gekozen heb is de titeltrack van zijn Grammy genomineerde album uit 2010. Dit nummer is gewoon een feest. Robillard staat erom bekend dat hij elke stijl kan spelen (zoals te horen op het fenomenale Blues A Rama waar hij eventjes allerlei grootmeesters eert door stukken in hun stijl te spelen) en hij maakt er een nummer van dat net zo goed 60 jaar eerder opgenomen had kunnen zijn. Jump, jive, swing, stomp en blues er lustig op los in delen van de stad waar je eigenlijk helemaal niet mag komen, maar vanavond wel. Duke neemt ons mee en zal ons begeleiden. Zorg wel dat je de beste dansschoenen bij je hebt die je maar kunt vinden, want stilzitten is geen optie.

Duke staat garant voor vakmanschap. Wanneer dat dan ook nog eens gecombineerd wordt met enorm veel speelplezier en een swingbeat waar je u tegen zegt, dan weet je dat je naar een hele grote aan het luisteren bent.




Ook potentiële top 100 songs: Blues A Rama, Don't Look at My Girl Like That, Grey Sky Blues

Aretha nu al Shaky?

Dat schept verwachtingen voor de rest van de lijst...

74. The Beatles – I Want You (She's So Heavy)
1969

https://images.ctfassets.net/66qysnomiif1/5a6G5Sr7CXBJazzYETpeoV/eff4e233b8dcffe61bfc837f3b2e2120/abbeyroad.jpg?fit=thumb&w=1200&h=675&fm=jpg

De eerste vijfentwintig jaar van mijn leven vond ik vrijwel niks aan de muziek van deze Britten. De oude songs waren me veel te vrolijk en nietszeggend en hun latere werk, qua albumtracks, te pretentieus. De afgelopen 10 jaar heb ik ze een nieuwe kans gegeven en vind ik hun albums ijzersterk in elkaar zitten. Ik luister nog steeds zelden tot nooit losse songs van de Fab Four, maar af en toe eens een album of een fijne song mogen best wel de revue passeren.

Er is echter één song die me wel echt wist te overtuigen, en hoe. The Beatles die een soort van bluesrock proberen te maken? Ow yeahh! Van te voren dacht ik dat kan nooit wat worden, maar wat een eindresultaat. In bijna 8 minuten nemen de jongens je mee op een kleine muzikale reis tussen genres, tempowisselingen, maar met herhalende tekst en steady ritmesectie. De song mondt uit in een langslepende outro die hypnotiserend werkt maar ook hyper maakt, om vervolgens te eindigen in een oorverdovende stilte….

73. Vic Damone – You Must Have Been a Beautiful Baby
1963

In 1947 scoorde Vito Rocco Farinola al zijn eerste top 10-hits en tot aan het einde van zijn carrière bleef hij veel van zijn songs zelf schrijven. Hij ontving dan ook de songwriting Lifetime Achievement Award. Niet verwonderlijk als je bekend bent met de songs die allemaal van zijn hand zijn.

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BMTY5MTAwOTM5OV5BMl5BanBnXkFtZTgwMDY5MDA4NDM@._V1_.jpg

Om er maar eens 3 te noemen, Far Away Places, Music From Beyond the Moon en Wonder Why; allemaal Vic Damone originals die uitgroeiden tot American Classics. Om nog maar te zwijgen over zijn grootste hits You’re Breaking My Heart en On the Street Where Your Live.

De song waar ik voor heb gekozen toont echter een andere kant van Vic. Waar hij bekend staat om zijn slow songs, ballads en zorgvuldig gezongen bigband stijl bracht hij in 1963 een album uit met wat meer uptempo songs dan gewoonlijk. Daar staan een aantal standards op waaronder deze song die voor het eerst werd opgenomen door Bing Crosby. Eigenlijk hebben vrijwel alle grootheden uit het genre deze song uitgebracht en zo ook Vic. In slecht 1 minuut 49 swingt Vic erop los met een rust in zijn stem die jaloersmakend is. Het Jack Marshall Orchestra zorgt voor het sterke arrangement en Vics stem doet de rest.

Frank Sinatra benoemde Vic ooit als de beste zanger in the game en ik snap hem wel. Tijd voor wat sophisticated suave.




Ook potentiële top 100 songs: On the Street Where You Live / Mac Arthur Park / Alright, Okay, You Win

72. Rick Moranis & Ellen Greene – Suddenly Seymour
1986

Durf ik dit hardop te zeggen in 2022 waarin alles wat ook maar minimaal naar de jaren 80 ruikt als heilig gezien wordt? Ja hoor: ik ben niet zo’n fan van ‘de typische jaren 80 muziek’, wat dat dan ook precies mogen zijn, maar jullie snappen vast wat ik bedoel. En ik loop over het algemeen ook niet zo warm voor musicals.

Lijkt mij een mooi moment om een jaren 80 musical de revue te laten passeren.

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BZDZjMGQ5NDItZmY0Yi00ODMzLWFiMTEtODNjZjA1YTMyZTlkXkEyXkFqcGdeQXVyMTEwODg2MDY@._V1_.jpg

In 1960 kwam Roger Corman met een erg flauwe komedie over een bloemenzaak met daarin een gemuteerde bloem die de smaak van mensenvlees te pakken krijgt. Nogal crappy uitwerking had de film, maar het verhaal was meer dan interessant. Het werd dan ook al snel opgepikt door de musicalwereld waar een succes musical het gevolg was. In de 80’s besloot Frank Oz er een film van te maken, maar de musical elementen te behouden. Steve Martin, Rick Moranis en Ellen Greene werden gecast en de film groeide uit tot een cult classic. In die filmversie zit een duet tussen de hoofdrolspelers om je vingers bij af te likken. Als je alle clichés van een musical wilt afvinken, dan kom je een heel eind met deze song. Uberfout, maar ijzersterk.

Soms twijfel ik of ik bepaalde dingen wel moet delen, maar weet je: waarom niet. Ik doe het gewoon.

Deze song is meteen een ode aan mijn broer. De band die wij hebben is onevenaarbaar, sinds onze vroege jeugd zijn we eigenlijk onafscheidelijk. Mooi he? Joa.. I guess. Van de andere kant hadden we ook geen keus. Onze jeugd was niet fijn. We hadden een huis, geen thuis. In ons gezin was geen sprake van liefde. Wel heel veel ruzies, geschreeuw, dreigementen, pijn, verdriet en angst. Ik sprak al eerder over mijn vader in zeer positieve zin, en daar verandert ook niets aan, maar mijn vader en moeder samen in een afgesloten gebied als een huis was een giftige cocktail waar enkel duisternis uit voortkwam. Sja, wat zegt dat over mij. Ik ben immers ook 'product van'. Ik bespaar jullie en vooral mezelf de details, maar het gevolg was dat ik heel hard en heel snel moest opgroeien. Een kind ben ik nooit geweest en als dertiger ‘geniet’ ik nog steeds van de gevolgen daarvan. Waarschijnlijk verklaart dit ook voor een deel mijn muzieksmaak, luister eens naar dit nummer; alweer een depressieve protagonist in een hels leven die er probeert uit te kruipen. Helaas, tevergeefs. Maar net als Audrey (Ellen Greene) in het liedje niet als 'kijk mij toch eens zielig zijn', enkel een feitelijke weergave van de feiten. Life's a bitch, deal with it.

Okay, fast forward naar het moment dat ik mijn rijbewijs haalde. Ik houd van autorijden, niet leuk vinden: HOUDEN VAN. Als ik kon trouwen met autorijden deed ik het. Waar ik nog meer van houd is tijdens het autorijden muziek luisteren en als een volslagen idioot uit volle borst meezingen. Drie keer raden wie daar ook van houdt? Dat betekent dus ook dat wanneer mijn broer en ik een ritje gepland hebben, ik daar een speciale playlist voor creëer en dan enkel songs erop zet die we samen kunnen meeschreeuwen. Het liefst duetten, het liefst man/vrouw duetten. Volume op 50, en zorgen dat we boven de song uitkomen.

Komt 'ie Frank, zing je weer mee?






Ook potentiële musical songs voor mijn top 100: The Flesh Failures (Hair), Sweet Transvestite (The Rocky Horror Picture Show)

71. Robert Charlebois – Ordinaire
1970

Ik was onbewust al heel lang bekend met de muziek van dit Canadese monument. Je Veux de l’Amour en Zanger Zonder Meer zijn twee prachtige songs die ik via Raymond van het Groenewoud heb leren kennen. Origineel zijn dit echter Franstalige songs uit Quebec, om preciezer te zijn worden de originals in Joual gezongen; een sociolect van Frans Quabec.

https://live.staticflickr.com/65535/51221851432_770017fdd6_b.jpg

Charlebois is al sinds +- 1965 artiest en vorig jaar kwam zijn nieuwste album uit. Hij gaat alle kanten op qua genres; rock, pop, psychadelic, bluesy, jazzy, artsy-fartsy, alles komt voorbij. Inderdaad, net als die Belgische zanger die dus wel vaker inspiratie opdeed uit het repertoire van Charlebois.

Het nummer dat ik heb gekozen staat centraal in de film Gabrielle (Film, 2013) - MovieMeter.nl waarin de verstandelijk beperkte protagonist niets liever wil dan als mens behandeld te worden. Dit nummer past perfect in de film, en in het thema van mijn top 100 dat ik toch steeds vaker begin terug te zien, want Charlebois zingt over de façade die het sterrendom is, e ongelooflijke druk die de media en fans op artiesten leggen, en op hun beurt artiesten die zichzelf volledig verliezen in het imago dat ze wordt opgelegd. Wie is Robert Charlebois de man en wie is Robert Charlebois de superster?

Robert zelf was pas een paar jaar succesvol, maar de roem begon zijn tol te eisen. Hij stond onder enorme stress en was in conflict met zichzelf. Zijn imago en zijn identiteit begonnen zich met elkaar te vermengen, en dan moet je oppassen. Voordat je het weet verlies je jezelf en dan kom je gemakkelijk in een neerwaartse spiraal terecht die je geestelijke gesteldheid zwaar kan aantasten.

Het was niet enkel Robert die dit in de gaten had, ook zijn toenmalige geliefde Claudine Monfette (beter bekend als zangeres Mouffe) zag dat Robert zichzelf kwijtraakte. Zij was dan ook degene die de tekst voor dit nummer schreef. Wat een ongelooflijke prestatie; de tekst is zo ontzettend persoonlijk en Charlebois heeft zelf ook altijd gezegd dat dit precies is hoe hij zich voelde. Het feit dat het dan door iemand anders is geschreven; wauw. En ook nog eens iemand die dicht bij je staat; daarmee riskeer je een hoop. Het kan ook als kritiek worden beschouwd op jouw persoon, het toont een zeldzame kwetsbaarheid van beide partijen die enkel kan resulteren in een prachtproduct. Dat is het dan ook geworden. Ordinair is nog steeds relevant en had net zo goed vandaag geschreven kunnen zijn. Het is behalve een persoonlijke verhaal ook een aanklacht tegen de verafgoding van artiesten, de drang naar roem en het vergeten dat we allemaal mens zijn.






Ook een potentiële top 100 song: Lindberg

70. Andy Williams – (Where Do I Begin) Love Story
1971

Vanaf de groots opgezette bombastische intro pakt dit nummer me in zijn greep. Als Andy dan ook nog met zijn velvet stem de oren begint te strelen, dan zijn alle muzieksensoren getriggerd en hoeft er nog enkel genoten te worden.

Opnieuw staat er een artiest in mijn lijst die in de US tot één van de allergrootste allertijden behoort, maar in Nederland vrij onbekend is. Voor mij zijn mannen als Vic Damone die we eerder voorbij zagen komen en Andy Williams vanzelfsprekend household names, maar in Nederland werkt het allemaal toch net wat anders. Vreemd, maar verder niet erg natuurlijk.

https://i.scdn.co/image/36719cec0f06e1502c3bb0e76efb00246dbc328b

Andy Williams introduceren is toch eigenlijk te absurd voor woorden, maar we zijn een aantal generaties verder en dan zijn dat soort dingen niet meer vanzelfsprekend dus laat ik een korte schets geven: meer dan 70 jaar actief in de entertainment industrie. Een dikke 40 albums uitgebracht, een langlopend succesvol televisieprogramma gehad, tig awards gewonnen, 79 singles uitbracht en in 1957 al zijn eerste nummer 1-hit te pakken.

Nou goed, dat was even een kort overzicht. Het draait uiteindelijk natuurlijk enkel en alleen om het gevoel dat bij dit nummer ervaren wordt. Andy was braaf, zong beschaafd en spatte zelden tot nooit uit de band. Dat resulteert in uiterst professioneel opgestelde albums, maar ook weinig spannends. Hoeft ook niet; zou wat zijn als elke zanger ‘iets nieuws brengt’, lijkt me oersaai. Andy kende zijn kracht en bleef zijn sterke punten benutten. Ken jezelf en probeer niets te zijn wat je niet bent, goede les Andy. Zo groeide hij uit tot één van de meest gelieve entertainers.

Deze song is meer dan 350x officieel gecoverd en ook Andy was niet de eerst die dit nummer bracht. Hij maakte er echter zijn eigen versie van door nieuwe tekst aan het nummer toe te voegen. Dat was een gouden zet; een nieuwe American Standard was geboren.




Ook een potentiële top 100 song: Can't Take My Eyes Of Off You

Aretha als album-artieste de laatste jaren ook steeds meer gaan waarderen. Verder een apart Beatles-nummer, niet mijn favoriet op Abbey Road, maar het is intrigerend, zit goed in elkaar en past gewoon erg goed op dat album (voor mij een meesterwerkje). Duke Robillard kende ik enkel van naam, best een lekker nummer (tof verhaal ook met die tickets). Vic Damone en Andy Williams zijn in Europa niet zo heel erg bekend maar hebben beiden een karakteristieke stem. Het nummer van Charlebois (en verhaal erachter) wist me te ontroeren, net als je verhaal bij het musical-nummer: heftige kost, maar aan de andere kant dan weer fijn dat het je zo'n innige broederband heeft opgeleverd.

69. Bee Gees - To Love Somebody
1967

https://ocdn.eu/images/pulscms/ZjI7MDA_/6fba260ca6b3cdd9865aba1a3fbb039f.jpg

Bleh, wat vond ik dit een zeikband vroeger. Dat zoetsappige gekweel.. I started a Joke… nou, ik kon er niet om lachen. Night Fever, nog erger, gedverderrie. Weg met die troep.

Smaak verandert. Een tijdje later hoorde ik Words, Jive Talkin’ (damn, dat basloopje), Nights on Broadway en de song die zelfs mijn top 100 weet te bereiken.

Oh, oh, innerlijk conflict….
https://c.tenor.com/SSmUwTNLf6kAAAAd/huh-thinking.gif

Okay, toch maar wat meer over deze band te weten komen dan. Ik beluisterde wat albums en merkte dat ze toch een aantal heel fijne songs hadden. Ik vind bij lange na niet alles goed, maar er zitten wel een aantal klappers tussen.

Mijn favoriete song is echter onaantastbaar en er is ook geen andere Bee Gees song die ook maar in de buurt van mijn Top 100 kan komen. Deze song is vaak geïmiteerd, maar nooit gevenaard. Nina Simone en Narvel Felts hebben er echt wel leuke eigen versies van gemaakt, maar het origineel staat op eenzame hoogte. De kwetsbaarheid in de stemmen, het treurige maar tevens hoopvolle gevoel dat dit nummer overbrengt is prachtig. Het steeds net niet op de maat invallen is niet het meest gebruikelijke in een popsong, maar Barry speelt het hier perfect klaar.

Bee Gees zijn toch wel okay.

68. Montrose – I Got the Fire
1974

Een van de dingen die ik zo leuk vind aan het maken van deze top 100 is dat ik bepaalde artiesten die ik geweldig vind niet in deze lijst heb opgenomen (ik kan nog niet zeggen welke dat zijn want dat zouden spoilers zijn), en artiesten waar ik beduidend minder mee heb wél heb opgenomen omdat zij net dat ene fantastische nummer hebben opgenomen waar ik gek op ben.

De band op plek 68 is daar een perfect voorbeeld van. Zou ik een lijst met mijn 100 favoriete artiesten maken, dan kwam Montrose nog niet eens in me op om te noemen.

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/ar0/74697c073c5c888a8515ea86d4f59f19

Het gaat echter om de songs in deze lijst en dan wil ik deze niet skippen. I Got the Fire kwam voor het eerst op mijn pad rond 2015 toen we met mijn toenmalige band een bijeenkomst hadden om wat nieuwe songs uit te zoeken waar we onze eigen draai aan konden gaan geven. Dit nummer werd voorgesteld door de drummer en ik was meteen verkocht; het nummer ademt energie en heeft meerdere geslaagde hooks, zowel in de coupletten, bridge, pre-chorus en de refreinen. Het paste mijns inziens ook perfect in onze set, en gelukkig was de rest van de band het ermee eens. Je weet als band nooit hoe een song uitpakt; op papier kan het geweldig klinken en de ideeën die je erbij hebt kunnen top zijn, maar de uitwerking kan slecht zijn of je hebt er gewoon niet het juiste gevoel bij. Dit was een voltreffer.

Ik luisterde het nummer dag en nacht en raakte het nooit moe. Geen fratsen, geen quasi-intelligente teksten, maar een ijzersterke rocksong met uitstekende wisselwerking tussen gitaar / drum / vocals. Het past allemaal perfect in elkaar en klinkt dringend; alsof deze boodschap met zo’n kracht en overtuiging moet worden overgebracht dat ik als luisteraar meen dat hun boodschap door iedereen gehoord moet worden. Normaal iets dat je ziet bij diepgaandere songs, maar Montrose means business en zorgt ervoor dat ze je oren binnen knallen.

Fijn dat in je top 100 de Bee Gees zijn opgenomen, hebben een flink aantal prachtige nummers
gemaakt. Het is moeilijk kiezen welke ik het allerbeste vind maar World is echt super.