Ik wil mijn ketterse oom toch nog even verdedigen, geloofsbroeder!
Hij sprak van "destijds" en "Oh Carol" van the Blue Diamonds stond "destijds" nr. 1 in de hitparade van Muziek Expres.
Mijn oom heeft zich gerehabiliteerd door in de jaren 70 een hele mooie verzamel LP van Neil Sedaka te kopen. Met op track A1 Oh Carol.
Muziek expres heeft zich gerehabiliteerd door in de jaren 70 een hele mooie verzamel EP uit te brengen.
Met op track A1?

Kijk, en zo is de cirkel weer rond

Persoonlijk vind ik I Got The Fire in de uitvoering van Axe een stuk beter dan die van Montrose.

Oei, die vind ik niet best. Ach, ieder z'n ding.

Ah... ik heb er geen rekening mee gehouden dat mijn top 100 middenin deze periode zou vallen. De komende tijd heb ik geregeld concerten, avondjes weg, etc., dus het zou goed kunnen dat ik niet elke dag hier een update kan posten.

Vandaag in ieder geval wel. 2 songs vanavond.

67. Jerry Lee Lewis – You Can Have Her
1972

https://www.rheinpfalz.de/cms_media/module_img/11371/5685855_1_org_jerry_lee-lewis_courtesy_of_a24.jpg

Jerry Lee had mijn lijst bijna niet gehaald. Laat ik voorop stellen; ik ben een fan van zijn werk. Als persoon is hij nogal discutabel, maar als artiest is het een grote meneer. Toch is het meer zijn discografie in het geheel die mij fan maakt dan één bepaald nummer. Great Balls of Fire, Highschool Confidential, Whole Lotta Shakin’ Goin’ on, stuk voor stuk muziek klassiekers die mijn lijst hadden kunnen halen, maar die ik op het laatste moment toch niet in mijn Top 100 plaatste. Om het wel in perspectief te plaatsen: dat zijn gewoon tienen hoor.

Ik sloeg me tegen m’n voorhoofd toen ik mijn shortlist had, hoe had ik dit nummer nu over het hoofd kunnen zien? Deze hoor ik bijna elke dag! Het nummer staat zowel in mijn reguliere playlist (die luister ik voornamelijk in de auto, en daar breng ik heel wat uren door) als in mijn workout playlist.

Roy Hamilton scoorde als eerste een hit met dit nummer in 1961 en sindsdien is het tig keer gecoverd. Jerry Lee nam het nummer op voor zijn 1972 album The Killer Rocks On. Ik krijg hier altijd goede zin van; het heeft zo’n heerlijke tempo en ritme dat je niet anders kan dan bewegen. Jerry Lee zingt hier ook een stuk opener en voluit op dan op veel van zijn andere songs. Hij pakt zelfs hoge noten, wat falsetto, iets wat je Jerry Lee ook niet elke song hoort doen. Het nummer zweept op en bouwt op tot een alsmaar heter wordend geheel. Een gospel clap met tamboerijn op de achtergrond, Jerry Lee die woorden aan elkaar begint te plakken, en een flink Zuidelijke uitspraak (‘wanned’, inclusief ‘ud’ op het einde, geweldig). Niet af te remmen dit nummer, hoeft ook niet, neem ons maar gewoon mee Jerry Lee.

66. Kat Riggins – Hear Me
2018

https://intrepidartists.com/wp-content/uploads/2021/11/katriggins_main.jpg

In 2019 heb ik Kat Riggins live zien optreden en dat maakte indruk. Wat een powerhouse! Met haar anderhalve meter (weet ik niet, gok ik) weet ze een onuitwisbare indruk achter te laten. Haar stagepresence is enorm, haar stem gaat door merg en been en haar interactie met zowel haar eigen band als het publiek is uitstekend. Ze neemt je mee door alle emoties die er bestaan. Ik heb gekozen voor een alles behalve luchthartig nummer.

Kat kondigde dit nummer aan met een lange introductie. Ze kwam uit een slechte relatie waarin ze het gevoel had niet haarzelf te kunnen zijn. Ze veranderde als vrouw, als persoon, en kwam vast te zitten in een situatie die haar alsmaar ongelukkiger maakte. Genoeg was genoeg, nu was het tijd om haar zegje te kunnen doen. “Hear me! I’ve got something to say!”Mijn stem telt ook, ik ben niet minder mens dan jij. “I’ve been silent for much too long. I kept turning the other cheek. Hear me!”

Brrr.. kippenvel. Kat meent het en dat gaat bij mij als luisteraar niet in de koude kleren zitten. Zelfs het weglachen van pijn in dit nummer is zo spot on. ‘And I just can’t take that kind of pain, haha.’ Damn Kat, laat je nog wat van me heel?

De eerste platen van de Bee Gees bevatten wel wat moois, deze song behoort daar ook wel toe. Fijn energiek nummer van Montrose verder, een fijne song van The Killer (check verder ook zeker zijn versie van Me and Bobby McGee op het 1972-album The 'Killer' Rocks On!) en de mij onbekende Kat Riggins die uitpakt met een sterke, soulvolle song.

Ik zou aanraden sowieso al zijn werk te checken. De man heeft heel veel moois op zijn naam staan.

Dit had ik eigenlijk nog wel bij het nummer kunnen typen:

Bij Susan Tedeschi (nummer 82) schreef ik al over mijn eerste festivalervaring. Jerry Lee Lewis was mijn eerste 'echte' concert. Ik gebruik aanhalingstekens omdat ik wel al heel wat lokale bandjes / zangers gezien had, maar wanneer we het hebben over echt bekende / gevestigde namen dan was Jerry Lee Lewis het eerste concert dat ik bijwoonde. Het was 2007 en hij kwam naar Nederland. Die kans mocht ik natuurlijk absoluut niet laten liggen. Ik ging ervanuit dat het de laatste keer zou zijn dat ik hem nog live zou kunnen gaan bewonderen. De man was toen 71 en in niet al te beste gezondheid meer. Ondertussen is het 2022 en brengt hij nog steeds albums uit. Who would have thought. Al zou ik toch weinig kansen meer gehad hebben; hij zou nog 2x keer in de buurt zijn geweest maar moest 2x om gezondheidsredenen afzeggen. Gelukkig maar dus dat ik hem 15 jaar geleden live gezien heb, dat neemt niemand me meer af.

Ontzettend leuke lijst en presentatie! Het is toch leuk om eens wat meer te weten te komen achter users, en zeker als dat om users gaat die toch geen doorsnee smaak hebben. De voorliefde voor oude crooners en dergelijke was natuurlijk bekend, dus het is leuk om daar de verhalen achter te lezen. Toevallig houdt mijn vriendin ook veel van oude crooners, ze is bijvoorbeeld groot liefhebber van Dean Martin, en Perry Como's Magic Moments is een speciaal nummer voor ons samen dus leuk om die in de lijst tegen te komen.

Nog leuker is dan om verrassingen tegen te komen als Chloe & Halle!

Hoogtepunt is toch wel Nina Simone's versie van Janis Ian's Stars. Dat live optreden is legendarisch.

Dat zijn twee dingen die je ook niet meer zo snel hoort, nice.

Sowieso een woord van dank aan alle users die hier liken, meelezen, luisteren, reageren of af en toe gewoon even langskomen om te spieken. Super leuk om alle reacties in welke vorm dan ook te zien!

Weet ik, enkele jaren geleden nog door zijn discografie gegaan en ettelijke pareltjes mogen ontdekken (ook van zijn meer country-gericht werk trouwens).

Heb hem zelf ook live aan het werk gezien, ik dacht na de release van Last Man Standing, in Brussel. Dat moet ook rond 2007 geweest zijn!

65. The Reverend Horton Heat – Rockin’ Dog
1994

Zelfs nu ik het nummer post weet ik niet of ik de juiste keuze heb gemaakt. Er zijn twee songs van James Heath die ik tot mijn absolute favoriete songs van hem bestempel. Ik zal een keuze moeten maken.

https://www.limitedruns.com/media/cache/1b/65/1b6547dc002f5c4eebda73db6e36943e.jpg

James Heath staat beter bekend onder zijn stagename Reverend Horton Heat. Rockabilly gemixt met rock, punk, country, psychobilly en af en toe een vleugje blues. Hoewel ik niet bepaald (understatement) achter zijn denkbeelden sta, ben ik wel fan van zijn muziek. Hij werkt keihard en brengt geregeld lekkere albums uit.

De eerste keer dat ik de Reverend hoorde was toen ik nog een klein menneke was. Hij kwam voorbij in een aflevering van Beavis & Butthead, waar ze naar clips op MTV kijken en commentaar geven op wat ze zien en horen. Wiggle Stick was het nummer dat daar voorbijkwam en dat vond ik meteen al een ontzettend lekker nummer. Die song ben ik ook altijd blijven draaien en toen ik was ouder was ben ik meer muziek van James gaan ontdekken.

Daar kwamen eigenlijk meteen twee favoriete songs uit. Het authentiek old-school aanvoelende Rockin’ Dog van zijn succesvolste album en de tegen psychobilly aanschurende rockabilly-knaller Bad Reputation van zijn debuutalbum.

Okay, knoop doorgehakt. Het wordt Rockin’ Dog. Liquor in the Front was het eerste album van de Reverend dat ik ooit kocht en dat wakkerde toch wel mijn liefde voor de gestoorde kant van rockabilly aan. Op dat album stond dus onder andere dit uit de toon vallende nummer. De kneiterhard slappende bass en af en toe tegen de beat in drums zorgen voor een geweldige 50’s rock’n’roll / rockabilly ode met juist die nieuwere elementen die ervoor zorgen dat authenticiteit gemixt wordt met de nieuwe ‘billy’ sound.

Tijdens de Corona periode heb ik 2x een livestream concert van de Reverend bijgewoond. Hij speelde de ene keer Liquor in the Front en de andere keer Smoke ‘Em If You Got ‘Em integraal live en dat was niets minder dan een feestje. Vooral ook de knettergekke verhalen die hij bij de nummers en albums had waren hilarisch. Laten we het erop houden dat de mannen het stereotype rock’n’roll leven leid(d)en. Enige tegenvaller? Hij deed deze optredens via StageIt, en dat platform heeft een eindtijd. Geen richtlijn, maar keiharde deadline: als een optreden tot een bepaalde tijd duurt, mag daar geen minuut overheen gespeeld worden want de verbinding wordt gewoon verbroken. Rockin’ Dog is het een-na-laatste nummer van het album… juist, je voelt ‘m al aankomen. James had teveel geluld tijdens het concert en zei nog net ‘alright, let’s hurry up, time’s running out, time for Rockin’….. poef… verbinding weg. NEEEEE!!!!!!!




Ook potentiële top 100 songs: Bad Reputation, Wiggle Stick

64. Little Milton – That’s What Love Will Make You Do
1971

https://i.pinimg.com/564x/1c/99/dc/1c99dc84c947176bc10e68fbc0d8bf07--blues-artists-delta-blues.jpg

Dankzij Little Milton - Stax Profiles (2006) kwam James Milton Campbell Jr. op mijn pad. Die serie Stax Profiles is sowieso geweldig als introductie tot het oeuvre van allerlei top artiesten. Ik was dan ook meteen verkocht toen ik de mengeling van soul en blues hoorde die Milton met zijn dijk van een stem bracht. Via Facebook kwam ik in contact met zijn familie en sindsdien hebben we geregeld gesprekken gevoerd over de muziek van James en zijn plek in de muziekgeschiedenis.

Wat ik zelf altijd zo lekker conflicterend vind in de muziek van Little Milton is dat zijn gitaarspel opvallend optimistisch en simpelweg vrolijk is, maar zijn stem doorleefd en krachtig klinkt. Bij sommige artiesten krijg je automatisch zelf ‘stank face’ als je ze hoort, dat heb ik bij dit nummer ook altijd. Als Milton met zijn rauwe stem ons zijn verhaal begint te vertellen en met die heerlijke gitaartonen begint te strooien dan kan ik niet anders dan met mijn gezicht zijn verhaal te vertalen, een ‘oh!’ ontsnapt dan ook geregeld.

Volgens mijn herinneringen hou je zelf ook van crooners, Arrie.

Laten we het enorme geheugen van Musicmeter nog eens raadplegen.
Nu ik lovestory hoor in het lijsje van Shaky op nr. 70 moet ik toegeven, wat heeft die oubollige crooner een geweldig prachtige stem!

Klopt helemaal! Ik wilde inderdaad ook nog melden dat Andy Williams één van mijn favoriete crooner-stemmen is.

63. The Allman Brothers Band – It’s Not My Cross to Bear
1969

https://i0.wp.com/liveforlivemusic.com/wp-content/uploads/2021/05/allman-brothers-band-bear-1970.jpeg?ssl=1

Als je zou zeggen dat dit een cover is van één van de grote bluesmannen uit een ver verleden, zou niemand je gek aankijken. Echter, het is een Greg Allman original en dat is vooral te horen in de chord progression. Geweldige bluessong die probeert weg te blijven van de standaard bluespatronen. Zelfs een majeur akkoord speelt een cruciale rol in deze song, en om dan alsnog dit gevoel erin kwijt te kunnen is toch wel bijzonder. Ik vind het ook heerlijk dat het nummer begint alsof er midden in een jamsessie wordt ingevallen.

Het nummer bouwt prachtig op en doet me als luisteraar geregeld opveren en laat me kapot moe achter. De zanglijn in de coupletten in combinatie met de toetsen nemen ons mee naar een gospelkerk, de gitaar is pure blues en de zang komt erin met een Zuidelijk accent waardoor er een enorme mengelmoes aan stijlen en smaken voorbijkomt.

Op plek 78 kwam Made in Japan voorbij, één van de allerbeste livealbums allertijden, maar als we het over livealbums hebben moet ik The Allman Brothers Band noemen. The Allman Brothers Band - At Fillmore East (1971), als je dat album nog niet kent, ga dan eens heel snel luisteren.




Ook potentiële top 100 songs: Whipping Post, You Don't Love Me (Live at Fillmore)

62. Therapy? – Diane
1995

https://cdn.mos.cms.futurecdn.net/KJ6nC9fvMN6YMrYRXKcnLR.jpg

Misschien een raar begin om een toelichting mee te beginnen, maar met deze Noord-Ierse band kan ik niet zoveel. Ik ken wat singles, die doen me niets, en ik ken één album, dat doet me ook niet veel. Er is echter één song waar ik wel laaiend enthousiast van wordt. Er zijn maar weinig songs waarvan het eerste couplet zo keihard binnenkomt als bij deze cover.



Waar de originele versie van deze song me minder dan niets doet sterker nog; vind ik gewoon slecht, is deze cover zo creepy gebracht dat het echt wordt. De cello, het panische gezang van een zanger die wel volledig de controle over zijn luisteraar/slachtoffer lijkt te hebben. Het klopt gewoon van begin tot eind. Dit nummer is spannender dan een horrorfilm. Het maakt niet uit hoe vaak ik dit nummer hoor, als die intro eenmaal begint zit mijn hartslag al meerdere slagen hoger.

Ik hoor veel karakter, rauwheid en authenticiteit in de jongste drie songs. Little Milton is een leuke ontdekking, zijn stem hapt en bijt inderdaad heerlijk. En een klassiekertje van Gregg Allman, altijd tof. Die liveplaat ga ik zeker 'ns opzoeken!

Edit: Was dit stukje aan het typen, en toen kwam Shaky aanzetten met Diane. Ken verder niet veel van de band, dit creepy stukje muziek natuurlijk wel. Best begeesterend.

61. Tim Hardin - How Can We Hang on to a Dream
1966

Ik denk dat de eerste versie van dit nummer die ik ooit hoorde die van Cliff Richard was. Dat vond ik al een behoorlijk mooi gezongen versie, maar er gaat in dit geval toch niets boven het origineel.

https://muizenest.files.wordpress.com/2019/05/tim-hardin.jpg

Tim klinkt slecht in dit nummer. Niet qua stem natuurlijk, maar qua geestelijke gesteldheid. Ik vind hem klinken alsof het niet goed met de man gaat en vraag me ook af of hij hier daadwerkelijk zingt waar hij over zingt. Voor mijn gevoel zingt hij over zijn leven; hoe kan hij nog überhaupt nog verder. Naar verluidt gaat deze song over een man die zijn vriendin is verloren en later een vrouw tegenkomt die daar sprekend op lijkt, maar ik moet zeggen dat ik het me bijna niet kan voorstellen dat het zo banaal is. Volgens mij is het slechts een cliché metafoor voor het feit dat Tim hier zijn eigen miserabele leven bezingt. Het leven is teleurstellend, de illusie dat we iets te brengen hebben of een soort doel hebben heeft hij allang doorprikt. Hoe kan hij vasthouden aan die onzin als hij weet dat het uiteindelijk toch allemaal geen zin heeft. Voor mij is dit nummer een mooi voorbeeld van een existentiële crisis.

Fantastisch gezongen en verpakt in een vloeiend bewegend muzikaal geheel dat al ruim 50 jaar weet te boeien.

3 prachtige (voor mij) bekende nummers achter elkaar en daarvoor een paar leuke ontdekkingen gedaan. Lekker bezig hoor Shaky!

Heerlijk drieluik idd Shaky. Ook nu kon ik verleiding weer niet weerstaan om de plaat 2x achter elkaar te draaien. Het nummer is gewoon tekort voor zoveel trieste schoonheid.
En Tim heeft nog gelijk ook.

60. Robbie Robertson - Somewhere Down the Crazy River
1987

https://mise.damusic.be/multiped/big/robbie-be286075-9bcb7ae66a050b99746839a43a30e3c7.jpg

Dit nummer is voor mij het perfecte symbool voor die verschrikkelijk hete plakkerige zomernachten waarop je niet kan slapen van de warmte. Je bent kletsnat van de zweet, alles voelt klam, het dekbed plakt tegen je aan en je kunt je draai maar niet vinden. De ramen staan open, maar met elk zuchtje wind dat naar binnen drijft lijkt het enkel drukkender te worden in jouw kamer.

Robbie heeft dat gevoel weten samen te pakken in een song die al 35 jaar staat als een huis. Ik weet nog dat ik dit nummer voor het eerst hoorde: dat was op MTV, toen het nog geen cheap knockoff van TLC was maar een muziekzender. De clip kwam voorbij en ik was als klein menneke onder de indruk van de wijze waarop Robbie zong-praatte en hoe de muziek me deed verlangen naar meer van dit. Ik heb toen veel en vaak MTV gekeken in de hoop meer goede songs te ontdekken.

Deze top 100 is een goede reminder dat ik eens een album van Robbie moet gaan luisteren. Dat heb ik vreemd genoeg nog nooit gedaan. Wel van Ronnie Hawkins waar Robbie in de band zat, en natuurlijk van ‘The Band’, maar ik heb nog nooit een solo album van de man opgezet. Hoe dan ook, dit nummer was één van die songs waarvan ik meteen wist dat het in mijn top 100 moest komen. Ik ga weer luisteren, maar hoop niet dat er zo’n vreselijk klamme nacht aan vastgeplakt wordt.

59. Hot Chocolate – Emma
1974

https://geo-media.beatport.com/image_size/590x404/d2f4a769-def9-47aa-87a9-11b98db9d465.jpg

Deze top 100 zorgt er ook voor dat ik mijn eigen smaak analyseer en ja hoor; deze is plots niet meer zo moeilijk te verklaren. Lees de tekst, luister naar de onheilspellende overgangen, hoor de paniekerige en hartverscheurende zang: dit past weer precies in mijn straatje.

Emma droomt van een leven als filmster, maar haar echte leven is wel even wat anders dan haar droom. Het lukt allemaal niet, ze zit vast in haar illusie en maakt er een einde aan. Niet bepaald standaard popmuziek-kost.

Dit nummer staat op het album Rob’s Greatest Hits of All-Time vol. 1. Verkrijgbaar bij de betere platenzaken. Toen ik een jaar of 12 was en we nog enigszins contact hadden met familieleden gingen we een keer op bezoek bij mijn oom en zijn gezin. Hij was net zo’n muziekfanaat als ik en verzamelde ook net zoveel albums. Onze smaak kwam verder amper overeen, maar bij enorme collecties heb je natuurlijk altijd wel iets van overlap. Ik was zijn collectie aan het bewonderen toen hij plots zei dat ik best een album mocht uitzoeken dat hij dan zou kopiëren. WOEHOE! NICE!! Toch was er niet echt een album dat ik heel graag wilde hebben, maar ik zag wel allerlei super gave songs op verschillende albums staan. Ik trok de stoute schoenen aan en vroeg of ik ook een collectie songs mocht uitzoeken. Dat was geen probleem, en waar de rest van de familie vastzat in zo’n gruwelijk kringgesprek, kon ik lekker met muziek bezig zijn. Samen maakten we een verzamelalbum en één van de songs die op dat schijfje terugkwam was deze van Errol Brown en de mannen.

Nu ben ik natuurlijk wel nieuwsgierig naar de rest van dat album

Durf niet meer met zekerheid te zeggen wat ik er allemaal op heb laten zetten. Een paar songs / artiesten weet ik nog wel, maar na een tijdje heb ik die cd nooit meer geluisterd. Het waren behoorlijke 'in the moment-keuzes', met heel wat songs (bijvoorbeeld Dancing Queen) waarvan ik later dacht... 'maar waarom dan?'

Jouw mening over Therapy? en Diane is ongeveer 100% tegengesteld aan de mijne Ik vind veel nummers van Therapy? goed, hun cover van Diane daarentegen maar mwah. Het origineel daarintegen, wat een heerlijke jengelgitaren, wat een mooie wanhoop in de zang en muziek!

Gelukkig compenseer je het door met de drie mooie nummers daarna

Nou, gelukkig dan maar inderdaad

58. Anne Murray - You Needed Me
1978

https://www.macleans.ca/wp-content/uploads/2013/05/Screen-shot-2013-04-26-at-1.27.21-PM.png

Anne Murray leerde ik kennen middels haar album Croonin’ waarop ze allerlei klassiekers uit het genre in haar eigen versie brengt. Echt croonen zou ik het niet noemen, maar vooruit; de meeste gekozen nummers passen onder die noemer. Toch komt mijn favoriete song niet van dat album: het is één van haar grootste hits die de juiste snaar weet te raken.

Met deze song was ze de eerste Canadese vrouw die een hoofdcategorie bij de Grammy’s wist te winnen. Naar verluid kon Anne dit nummer niet in één keer op plaat zetten en barste ze in janken uit toen ze het nummer voor het eerst echt zong. Niet zo heel verwonderlijk want een mooiere ode aan vriendschap, liefde of gevoelens van acceptatie kom je toch maar zelden tegen.

Geen I love you / you love me, I want you / you want me, nee… Anne gaat een stukje dieper: zij voelt zich gelukkig want ‘you needed me’. Anne bezingt wederzijdse adoratie waarbij de ander niet zonder jou kan waardoor jij niet zonder die persoon kan. Anne heeft het over zelfacceptatie, open durven stellen en kwetsbaar kunnen zijn.

You even called me "friend". Hoe sterk is die zin op dát moment in het nummer? Geweldig staaltje songwriting waarbij niet vervallen wordt in kalverliefde clichés, maar over volwassen gevoelens gezongen wordt. Een echte “friend” is natuurlijk ontelbare keren krachtiger dan een liefje.

Lijkt me verstandig iemand in je leven te zoeken die zo over jou denkt als Anne en haar soulmate over elkaar denken in deze song.