Tot nu toe altijd gedacht dat Ad achter JayDee zat maar dit blijkt Robin Albers te zijn...hoe kom ik erbij

Heel vet dat je Good Stuff in je top 100 hebt staan . Vond ik destijds ook geweldig, heeft zelfs een paar week op 1 gestaan in mijn wekelijkse top 40 (begin 2002 als ik het me goed herinner).

Inderdaad, hoe kom je erbij?

Wow, toen was je negen...

Weer een mooi rijtje afgeleverd. Gaat goed zo.

Was er vroeg bij . De Top 40/Radioverslaving begon in week 11 van 2000. Het nieuwe album van Romeo stond op de voorkant van de Charts.

Bij mijn eerste top 40 exemplaar (die ik vervolgens jaren achtereen spaarde en nog steeds heb) stond Gordon op 1 met Kon ik maar....

Wauw, dat is echt vroeg inderdaad! En dan op je negende al zo'n goede smaak dat je Good Stuff op 1 hebt (want de top 40 heeft het niet gehaald, geloof ik).

Nee, maar hij was wel een kleine hitje, ken 'm van tv en hij stond ook in de single top 100. Dat ie pas in 2002 in m'n persoonlijke lijst stond, had geloof ik met het pindakazen te maken, waar ik wat later echt mee begon.

Om terug te komen op kemm; die mag zichzelf met gemak een van m'n favoriete users noemen (maar dat wist ik eigenlijk al). Heb net ook de stukjes bij de nummers gelezen .

Leuk weer, al die reacties.

Meer dan de Spice Girls bestond er voor mij niet op m'n negende. Say You'll Be There stond nog op de shortlist, maar helaas...

70. Fela Ransome Kuti & The Africa '70 - Gentleman
Album: Gentleman (1973)

Een top 100 is behoorlijk wat werk. Beslissen wat nu het beste nummer is van Fela Kuti neemt daarbij driekwart van de tijd in beslag. Bij de onmogelijkheid en de onvermijdelijke tijdelijkheid ervan sta je achteraf dan ook best niet te lang stil. Het moet een feestje blijven, die muziek van Kuti. Gentleman biedt met zijn herkenbare intro, funky ritmesectie, levendige synths en vurige chants het beste uit zijn wereld. Hij legt niet alleen elke keer weer een killer groove neer, hij laat tegelijkertijd een stukje van een plek, een cultuur, een regime horen, zo uniek dat ook dat allang niet meer is wat het was. Tijdloos herinneren.

Meeslepende afrobeatperikelen you might also like

69. Grace Jones - Pull Up to the Bumper
Album: Nightclubbing (1981)

Het ultieme 80’s nummer, waarin al het mooie en al het onreine van dit vuile decennium vervat zit. Een volgestouwde net-geen-wavebeat, de traffic jam eroverheen, de weinig subtiele ondertoon ervan en een imago dat groter is dan zangtalent. Bloedheet en stevig in de schoenen.

Nog zo’n ultiem 80’s nummer you might also like

68. Shuggie Otis - Ice Cold Daydream
Album: Freedom Flight (1971)

Multi-instrumentalist, en hier klinkt het alsof hij alles tegelijkertijd zelf speelt. Vingervlug glijdt het nummer van de wah wah over de verheffende orgel naar exotische percussie om uiteindelijk weer de wah wah uit zijn gitaar te proberen meppen. Tegelijkertijd houdt Shuggie zich staande met een sterke zanglijn die een gebroken hart moet doen verdrinken. Een unieke mix van blues, funk, r&b, rock en jazz, alles in een dikke 2 minuten. Het zou nooit meer geëvenaard worden, behalve door hem zelf met zijn prachtige Inspiration Information album.

Psychedelic blues-funk-stuff you might also like

67. Laura Nyro - Captain for Dark Mornings
Album: New York Tendaberry (1969)

Laura Nyro is een beetje all over the place, innemend vanuit een geborgen foetushouding, onheilspellend fluisterend, uit volle borst en met de vuist in de lucht de opzwellende muziek volgend. Alles in een kwestie van minuten. En net wanneer je denkt dat ze voorgoed is opgestegen, krijg je nog een psychotische “DIE!” om de oren. Als een bevel, maar dan een voor zichzelf. Wanneer liefde obsessie wordt, “I would lay me down and die for my captain.” Het nummer dooft in een omgekeerde spiraal ook op indringende wijze weer helemaal uit met de bezeten mantra “Captain, say yes”, manisch heen en weer wiegend tot ze erbij neer valt. En laat ik aERodynamIC hier eens taggen, want als de perfecte kruisbestuiving tussen Joni Mitchell en Kate Bush, moet dit toch wel in zijn straatje liggen. Of toch totale bevreemding?

Opgefokte singer-songwriter you might also like

66. Digable Planets - Rebirth of Slick (Cool Like Dat)
Album: Reachin’ (A New Refutation of Time and Space) (1993)

Beknopte beat, de vrije invulling, verknipte jazzy tonen, de strakke, rechtlijnige raps, een refreinachtig iets en altijd plaats voor een female tegenhanger; eigenlijk is er nog niet al te veel veranderd voor Ishmael Butler, frontman van Shabazz Palaces en de Planets back in the day. Hij heeft een goed oor voor een heerlijk abstract soort catchiness dat hier een eerste summum bereikt. Laat die 90s maar lekker doorschemeren, dit blijft tijdloze klasse met de fantastische apotheose waarin het trio hun visie nog eens onderstreept. “I groove like dat, I'm smooth like dat, I jive like dat, I roll like dat, Yeah I'm thick like dat, I stack like dat, I'm down like dat, I'm black like dat, Well yo I funk like dat, I'm phat like dat, I'm in like dat, Cause I swing like dat.”

Het naar het huidige decennium gekatapulteerde ensemble you might also like

65. Al Green - Simply Beautiful
Album: I’m Still in Love with You (1972)

Hier mag je de knop altijd naar een aantal voluumpjes hoger draaien, om de kamer te laten vullen met de intense stilte van orgel en bas. Zij laten Al Green ongemerkt in je oor glijden, die er een hemelse serenade influistert. Het hele nummer is als een ingehouden adem, en pas als Al zijn laatste noot slaakt, kan je bevredigd flauwvallen.

Vredige liefde met een andere afloop you might also like

64. Roy Ayers Ubiquity - Everybody Loves the Sunshine
Album: Everybody Loves the Sunshine (1976)

En de temperatuur stijgt met een extra graad of 23. Die heftige continue synth verraadt zelfs een naderend kookpunt. Een heerlijk leven als je enige zorg is niet levend verbrand te worden. Verder is het gewoon “bees & things & flowers.” Niet gestoken worden door de bij, nog een zorg erbij. Je zou bijna de heil gaan zoeken in je stoffig bureautje in plaats van deze malse strandstoel. Gelukkig vertellen die hypnotiserende synths anders.

Bloedhete jazz-funk you might also like

63. Donell Jones feat. Lisa “Left Eye” Lopes - U Know What’s Up
Album: Where I Wanna Be (1999)

Een klassieke twostepper uit de onderwereld die de zone tussen oversekste R&B en überromantische neosoul omvat. Ah, wat deed ik daar toch als 12-jarige? Eerlijk was het niks meer dan de stevige drumbeats, smoov vocals en catchy lyrics, en meer hoeft dit nummer ook niet te bieden hebben, het blinkt uit op al die vlakken. Bovendien heeft Donell nog een toetje, met een van Left Eye’s spicy raps, een prachtexemplaar die ze toen bij TLC nog maar veel te weinig mocht doen. Oh ja, [spoiler alert] mocht u niet van plan zijn deze heerlijke stomper te gaan luisteren, maar het uzelf toch afvraagt: Donells, euh, jones’ke, that’s what’s up. Duidelijk.

Die andere legendarische Left Eye-verse you might also like

62. FKA twigs - Two Weeks
Album: LP1 (2014)

“Give me two weeks, you won’t recognize her,” dé doodsteek voor menig tot over hun oren verliefde koppeltje. Twigs is vastberaden, maar heeft tegelijk de opdracht nog niet volbracht. Dat het gaat gebeuren staat buiten kijf, het is dat hele ‘op het punt staan om’ die het nummer doet stuiptrekken van seksuele spanning. De broeierige electronica probeert naar een climax toe te werken, twigs legt zich open en bloot, maar als een kat-en-muisspel draaien ze om elkaar heen. Het verlangen groter bij de een, de twijfel sterker bij de ander. Geen twijfel, ze wind ‘m zo om haar krakende vinger. Kristen Stewart, who?

Vuile verleiding you might also like

61. Charles Mingus - Better Git It In Your Soul
Album: Mingus Ah Um (1959)

Speel dit op 45 toeren en je hebt de vetste funkplaat, nog voor die term legaal werd. Of hou het op 33 en voel de heilige geest op u neerdalen voor een bezeten dansje op soulful jazz. Mingus preekt met harmonische blazerpartijen en die verdronken James Brown-kreten nog voor die zelf volledig James Brown was. Solo’s zijn to the point en doen de compositie helemaal open bloeien, terwijl een aanstekelijk ritme en melodie alles in dezelfde richting laten bewegen.

Voetjestrippelende jazz you might also like

Oef, Laura Nyro klinkt wel heel erg als Joni en dat is zeker niet erg.

En Charles Mingus.... dat is pure liefde van mijn kant en al helemaal voor dit nummer.

Toch wel jammer die besprekingen van jou. Dat gaat niemand meer zo kleurrijk doen vrees ik dus de lat is nu veel te hoog gelegd. Gelukkig hoef ik de komende jaartjes nog niet, kan ik nog even oefenen

Gentleman

Two Weeks

Je verrast me wel, moet ik zeggen. Alleen is het niet eens S.O.S. Band of En Vogue, maar Aretha! Dat had ik niet verwacht. Maar het is vooral een interessante top 100 met nummers (van Dre, Gil, Al, Roy, en Solange, mocht je het afvragen) die ik ook in een top 100 had kunnen zetten. Kortom, ik blijf geboeid!

En kemm, ik weet niet of je hier al mee bekend ben, maar misschien is dit album ook iets voor jou. Wellicht wat minder jazz, maar wel die typische 90's vibe in combinatie met die afrocentrische eigenzinnigheid die Ishmael van de Digable Planets ook niet vreemd is. Niet om op te dringen, maar ik moest er opeens aan denken. Dus bij deze, doe eens klikken jij.

Niks opdringerig hoor, tips I might also like zijn altijd zeer welkom Zeker als ze zo fijn klinken als deze, beetje het midden tussen Digable Planets en The Pharcyde.

En hoezo verrast door Aretha? Solange verbaast me dan weer bij jou een beetje, wist niet dat het zo hip mocht zijn voor je.

En ik maar denken dat kemm alleen maar van obscure funky soul houdt

Edit: spotify lijst is bijgewerkt.

Aanstekelijk geschreven met gratis aanbevelingen. En alles in een fijn straatje! Kost wel veel tijd al dat klikken van de website, toch eindelijk maar eens aan de spotify als dit zo doorgaat.

Je moet (kan) [iets] (edit omwille GrafGantz) -insert: meer doen met je schrijftalent, naast hetgeen je momenteel in dit topic doet.

Hij doet er nu toch iets mee?

Zodra m'n boek af is, zijn jullie de eersten die het weten.

Nee, ik schrijf ook wel een beetje jobgewijs (marketingachtige dingen), al is dat wel wat anders.

60. Kanye West feat. Pusha T - Runaway
Album: My Beautiful Dark Twisted Fantasy (2010)

Een ongetwijfeld peperdure vleugelpiano als een plastic speeltje laten klinken, en het ook ongetwijfeld beter maken, een typische Kanye-move. De megalomanie die de bovenhand neemt, maar eigenlijk nog nooit in de weg heeft gezeten. Om zonder enige limiet en met de wereld aan je voeten nog goeie muziek te kunnen maken, is eigenlijk behoorlijk bewonderenswaardig. De douchebag onder de asshole onder de scumbag, is nog daaronder gewoon een talentvol gevoelsmens die het hart op de tong heeft. Niet voor de sympathie, maar uit drang het een en ander voor zichzelf (en vooruit, ook voor die wereld aan z’n voeten) te verklaren.

Legendarisch piano-intro you might also like

59. Blood Orange - Chamakay
Album: Cupid Deluxe(2013)

Wat lijkt op de zorgeloosheid van het bestaan vervat in foute synths en palmboompercussie, is in werkelijkheid een turbulente tweestrijd van het duo Dev Hynes en Caroline Polacheck. Het verhaal van een aanwezige liefde die twee verschillende kanten opkijkt, en zo verweven de zanglijnen zich ook. Ze schuiven langs elkaar heen om elkaar luttele momenten te vinden. Tegelijkertijd met het besef groeit er aanvaarding, een aangename gloed die vanuit het hele nummer schijnt (en het dat zorgeloze gevoel geeft), vervolledigt met de sax om de kaars definitief te doven.

Ongezongen titel you might also like

58. Bessie Smith - Nobody Knows You When You’re Down and Out
Album: - (1929)

85 jaar oud, en er is geen greintje passie in de stem van Bessie dat zich ook vandaag niet diep in de ziel knauwt. De moeder van iedere blues-, jazz-, soul-, en R&B-zangeres, die nog even stelt waar het op staat in deze tijdloze compositie en zich met een grande souplesse doorheen het nummer beweegt. Diezelfde blues-, jazz-, soul-, en R&B-dochters krijgen hier het nakijken. In een wereld vol onzekerheden is het fijn om te weten dat goede muziek altijd goede muziek zal zijn.

Interbellum muziek you might also like

57. Flying Lotus - Do the Astral Plane
Album: Cosmogramma (2010)

In een abstract universum en/of andere tijdscurve kwam dit soort muziek op 70’s Soul Train, op zijn eigen manier retestrak en outtathisworld funky. Je moet voor de gein deze muziek eens afspelen onder dit clipje. Dit verdient net als de Hustle, de In Zaire en de Macarena zijn eigen dansje. Flying Lotus beschouw ik meer als albumartiest, maar bij dit nummer mag de plaat blijven hangen om wat moves in te studeren.

Kosmische danspasjesmuziek you might also like

56. Sam Cooke - A Change Is Gonna Come
Album: Ain’t That Good News (1964)

Sommige songs zijn te goed om evidente keuzes te zijn, hoe vaak ze ook in favorietenlijstjes opduiken. Je mag ze gewoon niet weren, de volgende generaties hebben ze nog nodig. A Change Is Gonna Come is er dus eentje voor het algemeen belang van de mensheid. Dat het me zelf ook nog steeds wankel op de benen en week in de ziel krijgt is mooi meegenomen...

Larger than life soulmuziek you might also like

55. Smoke City - Underwater Love
Album: Flying Away (1997)

Echo’s van opborrelende luchtbubbels transformeren in het serene zeemeerminnengeluid van de zangeres, die swingt tussen spoken word, Portugese pick-uplines en het dagelijkse weerbericht der lage landen. De typische 90’s triphop krijgt hier duidelijk een ander kleurtje, mede door het laidback orgelspel, zomerse beats en funky orka-achtige samples. Het druppelt allemaal op een heerlijk tempo naar beneden, om uiteindelijk samen te vloeien in een heldere plas.

Beginsel der triphop you might also like

54. Isaac Hayes - Hyperbolicsyllabicsesquedalymistic
Album: Hot Buttered Soul (1969)

Uiteraard kan ik de titel zonder struikelen opvoeren. Zichzelrespecterende soulliefhebber in the house, en met u alles kits? Altijd gedacht dat het Walk on By zou worden, maar hoe Hayes hier uit die wah wah gitaar telkens een nog fenomenalere waaawoeh waaawoeh laat scheuren is likkebaardend lekker. Alsof dat nog niet genoeg was, neemt de piano een uitgebreid loopje, zo heerlijk avontuurlijk dat het je als luisteraar spontaan blauwe plekken bezorgt.

Alé vooruit, uiteraard you might also like

53. Bill Withers - Can We Pretend
Album: +’Justments (1974)

Prachtig duet tussen Withers’ rustzoekende stemgeluid en de onstuimige Spaanse gitaar van José Feliciano. De strijkers zijn als de zalf op een dovende wonde. Alle componenten spelen met, maar ook tegen elkaar. De beoogde kalmte is nooit ver weg, maar er broedt iets dieper. Een imperfecte romantiek, een intense verhaallijn, waar we hier slechts het topje van de ijsberg te zien krijgen. Een klein liedje met kleine gebaren, maar met grote impact en een dieperliggende ondertoon.

Akoestische soul you might also like

52. Blackstreet feat. Dr. Dre & Queen Pen - No Diggity
Album: Another Level (1996)

En laat Withers nog maar een end wegneuriën. Een ongeëvenaarde catchy sample, al moet de rest van het nummer niet onder doen. De opzwepende piano, de twee raps, het treffende refrein, de “Hey yo”-chants, zelfs de verzen die ja van a tot z kan meezingen, met zoveel keuze is het elke keer weer lastig te bepalen waar nu eens de voeten op te tappen, het hoofd op te boppen, de heupen op te wiegen. Het zal er sowieso niet al te best uitzien, dus laat je gaan!

90’s slang you might also like

51. Nina Simone - Four Women
Album: Wild Is the Wind (1966)

Door vier paar ogen een groot deel van de Afro-Amerikaanse vrouwen uit de jaren ’60 kunnen vertegenwoordigen, het is confronterend en ontroerend tegelijkertijd. Identiteiten die gecreëerd werden en eigenlijk van niemand hoefden te zijn. De strijd die Nina hier voert is nergens bits, verhaal na verhaal vertelt voldoende over de limieten waar ze dagelijks tegenaan lopen. In de huid van de laatste vrouw dreigt het vat dan toch over te lopen, als haar inwendige wervelwind eindelijk haar strot verlaat, met de piano en cimbalen op haar hand.

Female anthem you might also like

Weer updates om de vingers bij af te likken, waarbij even een extra diepe buiging voor Rebirth of Slick, Simply Beautiful en Do the Astral Plane. Ik zie een mooie overlap met mijn lijst trouwens, en aangezien dat voor mij natuurlijk de ultieme standaard is, kan ik niet veel anders doen dan met een grote glimlach op het gelaat goedkeurend jaknikken terwijl ik meeluister en -lees.

Brown Skin, ook zo'n pareltje.

Mooi stukje over Kanye, geweldige artiest!
Eigenlijk zijn het allemaal mooie stukjes, alleen jammer dat onze smaak niet erg overeenkomt en de muziek me dus vaak niet zo veel doet.

Kemm, ik moet zo weg dus zeg ik het even kort en bondig: held
Misschien wordt het eindelijk ook eens tijd om me wat dieper in de soul/funk-hoek te verdiepen.

Mooi opgelost. Het is duidelijk dat je in de marketingsector werkt!

Inderdaad een bewonderenswaardig mooi stukje bij Runaway wat de essentie van het nummer uitmuntend samenvat.

Gedaan en het was fijn.

Nouja, niet om af te geven op Aretha (of misschien een beetje dan), maar zij staat wat mij betreft wel voor een oerdegelijkheid die ik niet zo snel met jou associeer, of in andere woorden, ik vind het nogal braaf. Ik had eerder iets als Betty Davis verwacht, een souldiva met wat meer attitude. Aretha heeft zeker karakter, maar toch niet zo als Betty of vergelijkbare souldivas.

En ik ben super hip, beste kemm. Don't get it twisted!

Aretha heeft inderdaad veel oerdegelijke (of brave) nummers, maar daar staan in mijn ogen voldoende sterke songs tegenover die wel degelijk door de ziel piercen. Maar fijn dat je de mensen meteen even introduceert tot Betty Davis, het zal van pas komen voor de volgende update