menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (jerome988)

zoeken in:
avatar van kemm
Je bent er bijna vanaf.

avatar van kemm
15. Erykah Badu - Green Eyes
Album: Mama’s Gun (2000)

Hoeveel liefdesverklaringen moet een mens schrijven voor hij gedwongen wordt met hangende poten af te druipen? Al die letters op dat papier, al dat rollen over de tong, en nog steeds valt de schoonheid van deze muziek, de souplesse van Badu of de inventieve gevoeligheid van dit nummer voor geen noemenswaardig percentage te vatten. Zal ik nog eens pogen de vinger te leggen op dat moment, dat moment wanneer het toch niet aan de groenten blijkt te liggen, terwijl uw bluesplaatje ophoudt te kraken? Of kan ik nu wel de orde scheppen in de tumult van dat warhoofd, uw schuld, nee, mijn vinger, waar zijn we mee bezig? Aanvaardt u het of doe je alsof, want zijn dat niet de diepste pijnen die zich meester maken van uw slotnoot? Wanneer er niets meer hoeft gezegd te worden. Dwing mij, want dit overleef ik niet nog een keer. In uw groene ogen verdrink ik. In mijn onmacht verzuip ik.

You will like Mama’s Gun, dat is een bevel!

14. Funkadelic - Maggot Brain
Album: Maggot Brain (1971)

Doe het maar. Je moeder is dood, en speel nu een epische gitaarsolo die de helft van onze nieuwe lp kan vullen. Wat er ook van aan is, George Clinton heeft toch maar mooi zijn magnum opus uit Eddie Hazel gesleurd. Of hoe een geschifte funkband de kist de kerk in kan dragen onder de eenzaam kabbelende bas en drumslagen die als een treurwilg met niks meer dan zwaartekracht naar de grond vallen. Terwijl de gitaar, Eddie, het in z’n onmacht van ongeloof uitschreeuwt, het verderf uit verdriet probeert om te keren, met z’n razernij een ravage aanricht. Zwart als de dood en zo vol leven, de levenslusteloosheid als een gewicht aan het been terwijl de elektriciteit er vanaf spat. Muziek die tijd en ruimte krijgt om zich volledig te ontplooien en zo met een minimum aan middelen een dieperliggend arsenaal aan gevoelens doet opflakkeren.

Diepgravend epos you might also like

13. James Blake - I Never Learnt to Share
Album: James Blake (2011)

Eén enkele zin, die niet zomaar één enkele zin is en zeker niet gewoon één enkele zin blijft. “My brother and my sister don’t speak to me, but I don’t blame them,” het vertelt al een levensverhaal op zich. Het triggert de verbeelding en schetst, nog voor Blake ‘m een eerste keer heeft uitgesproken, 1001 mogelijke situaties over het hoe, waarom en sinds wanneer. Situaties die steeds intenser, kleurrijker of net zwartgalliger worden, naarmate de electronica wordt aangewakkerd en lichtjes van kleur veranderd en zijn stem nog breekbaarder doen klinken. Volwassen echo’s van adolescente koppigheid en die kinderlijke onrust. De piepende speeltjes vliegen in het rond, tot broer en zus geraakt worden en de boel definitief ontploft.

Opvliegende electrosoul you might also like

12. Terry Callier - I’m a Drifter
Album: The New Folk Sound of Terry Callier (1964)

I’m a Drifter is een spiritual, een standard, een evergreen, maar gezongen door Terry Callier is I’m a Drifter niks korter dan een wereldreis. Het overal thuiskomen, maar nergens thuis zijn. De wereld kennen en toch op jezelf zijn aangewezen. Gelukkig is er het volle stemgeluid van Terry, dat een entiteit op zich is, om de levenstocht te begeleiden. Of je nu over continenten paradeert of continu blokje rond blijft lopen, zijn stem begrijpt het, heeft het geleefd, leeft het simultaan met u.

Een lange wandeling you might also like

11. Joni Mitchell - Shadows and Light
Album: The Hissing of Summer Lawns (1975)

Joni Mitchell is een van de weinige muziekartiesten die ik als kunstenaar zou bestempelen. Haar songteksten zijn van een zeldzame poëtische aard, sterk tot de verbeelding sprekend, maar waarin tegelijkertijd duidelijk taal weerklinkt. Het samenbrengen van twee compleet verschillende beelden als “Hostage smile on presidents, freedom scribbled in the subway” is zulk een schoon en raak contrast, dat het meer zegt dan wat de meeste muzikanten in een heel nummer vertellen. Zij verft met woorden. Zonder een zelfportret te schilderen, kan ze zoveel van zichzelf in haar muziek leggen, abstract genoeg, maar met het menselijke aspect meteen herkenbaar. In Shadows and Light komt haar experimenteerdrift het sterkst naar boven. Met niet veel meer dan een brommend echomachien legt ze net die nadruk die nodig is om de melodie van de grond los te maken en zijn eigen leven te geven. Als een gewichtig veertje in kerende wind dartelt het van links naar rechts, tot net boven de wolken, tot net boven de grond. Joni Mitchell sleept je mee, laat het toeval meespelen, maar weet exact waar ze je mee naartoe neemt.

Abstract portret you might also like

avatar van Funky Bookie
Maggott Brain, wereldnummer en met je beschrijving voeg je nog een dimensie toe aan het nummer.

avatar van Stefan1979
Dat nummer van Blake vind ik ook zooo geweldig!

avatar van aERodynamIC
Joni op 11... terecht

avatar van kemm
10. Gil Scott-Heron & Brian Jackson - Rivers of My Fathers
Album: Winter in America (1974)



De enige artiest die er drie keer instaat en het enige album dat tweemaal vertegenwoordigd is. Deze man is dan ook de voornaamste reden waarom een één-per-artiest-regel volkomen onredelijk is. Zelfs in een artiestenlijstje. Laat je vervoeren door het hypnotiserende pianospel en laat je opjagen door de gejaagde drumpartijen. Er borrelt iets in Gil Scott-Heron, er schemert onrust door in zijn serene stemgeluid. Hij trekt een persoonlijke zoektocht op gang dat het verhaal van een gans volk in zich draagt. Losgerukt van zijn grond en verloren in een betonnen jungle. Wanneer zijn stem bij de langgerekte “miiiiiiles from everything” de ruimte inschiet, reizen zijn echo’s de planeet rond op zoek naar een plek die als thuis aanvoelt. Aarde die anders bewandeld wordt, ingrediënten die anders gemengd worden, wijsheid die anders overgedragen wordt. Niet beter, niet rijker, zelfs niet per se het mijne of het zijne, gewoon anders. Bitterheid is niet aan de orde, dit is een bevragen dat binnenin woelt en eigenlijk niemand anders aangaat en toch iedereen weet te bereiken. Ergens verlangen we allemaal naar een Afrika, zonder echt te weten of deze nieuwe werkelijkheid wel het beoogde effect zal hebben.

avatar van kemm
9. Dr. John - I Walk on Guilded Splinters
Album: Gris-Gris (1968)



N’Awlinz, de broedplaats voor verheffende muziek uit alle uithoeken van het spectrum, maar vooral te vinden in de hogere sferen. En Dr. John wandelt op gulden wolkjes in de Hemel. Op het zompige tempo van de conga’s fluit hij allerlei bezwerende voodoopraktijken uit z’n klarinet, waarschijnlijk behoorlijk schadelijk voor de gezondheid, maar na deze 7 minuten heb je toch een behoorlijk vol leven geleid. En je vocabulaire uitgebreid met heerlijk vadsige nonsenstaal. De snorren van CocoRosie stonden erbij en keken ernaar. Een groove die alle kleuren van de regenboog laat zien en toch aan je lijf vastgeklampt blijft. Ongemakkelijk op z’n hardst, bevreemdend op z’n minst, en bovenal betoverend mooi de hele tocht lang.

avatar van hoi123
Dr John

avatar van kemm
8. Billie Holiday - Strange Fruit
Album: Lady Sings the Blues (1956)



Of de trompet nu zachtjes tegen de beeldende woorden aanhuilt of zoals op Lady Sings the Blues een ware protestmars op gang blaast, Strange Fruit is en blijft van Billie Holiday. Elk woord, elke nieuwe gewaarwording snijdt haar stem aan flarden. Steek na steek vormt er zich een beeld dat moet gezien worden, een verhaal dat moet verteld worden, een tijd die moet herinnert worden, hoe walgelijk het ook klinkt. En Strange Fruit is hartverscheurend walgelijk, daar zorgt de prachtige stem van Billie telkens voor. Ze brandt het niet alleen op het netvlies, maar ook in de oren. Elke lettergreep krijgt zijn eigen leven, leeft zijn eigen dood. In een kleine, maar tegelijkertijd zo grandioze apotheose houdt de piano telkens even op te ademen, en telkens staat Lady Day klaar om te reanimeren. Tot ook zij tegen de sterfelijkheid aanloopt en in een laatste oerkreet de macht van haar onmacht onderstreept.

avatar van Rudi S
Zo is het maar net.

avatar van kemm
7. Stevie Wonder - Living for the City
Album: Innervisions (1973)



Godzijdank voor de verderfelijkheid van de mens. Waren we niet zulke weerzinwekkende wezens geweest, had deze top 10 veel moois moeten missen. Ook Stevie brengt hier enkele verzen die je haren recht overeind zetten van afgrijzen. “To find a job is like a haystack needle, cause where he lives they don't use colored people,” komt standaard met een koude rilling over de ruggengraat. Een smerige synthesizer is de ideale bongenoot om de plooien glad te strijken. De dreigende muziek zet de juiste toon nog voor hij aan zijn epische tirade kan beginnen. Het hele nummer borrelt als kokende water naar boven, met de ene na de andere luchtbel die uit elkaar spat. In de break lijkt de woede te verdampen, maar dat blijkt gewoon olie op het vuur als Stevie het ganse buurtcomité bijeen gaat brullen. Dat de songs in the key of life niet alleen over liefdesperikelen en babyboomen gaan...

avatar van kemm
6. Sonnymoon - Just Before Dawn
Album: Sonnymoon (2012)



Straks is dat moment weer daar. De zaterdagavond die de zondagochtend wordt. Dat moment wanneer schemer lichter gaat schakeren en dauw zachtjesaan verdampt. Wanneer de tuutende oren van waggelende en wiegende feestgangers zich bijna tegen dat donzige kussen mogen drukken. Wanneer de kerkgangers het prut uit hun ogen wrijven en een gebedje schieten voor al die feestgangers. Tot welke categorie je ook behoort, vlak voor het neervallen of net na het opstaan kleurt deze muziek dat kleine gevoel van ultieme euforie. Tintelende electronica en de slaperige vocalen van Anna Wise, vrij van alle zwaartekracht, zweven dan met een georkestreerde finale dromenland in. Just Before Dawn, het moment tussen halfgesloten ogen waar alles overal ter wereld heel even peis en vree lijkt.

avatar van jassn
Sonnymoon

avatar van kemm
Morgen de laatste 5.
Iemand nog verzoekjes?

avatar van Ploppesteksel
Limp Bizkit, graag!

Nee, ik verwacht nog Nina Simone, Wizards of Ooze, Clipse (met Grindin'), Erykah Badu en Madvillain. Of wie weet, Sean Kingston?

tuktak
Kemmpi,Velthuis&Kemmper,Kemm - Doing it,Kemmical Brothers, Kemmit de kikker?

avatar van Dance Lover
Ik verwacht sowieso nog wel Beyonce en Janelle Monae.

avatar van kemm
tuktak schreef:
Kemmpi,Velthuis&Kemmper,Kemm - Doing it,Kemmical Brothers, Kemmit de kikker?
Maar dat zou wel erg zelfingenomen zijn...

Van de andere namen die Ploppesteksel en Dance Love noemen komt er nog maar eentje aan bod. Spannend...

avatar van kemm
5. Ginuwine - Pony
Album: Ginuwine... The Bachelor (1996)



De laatste man van het gezelschap, dus maar meteen eens stevige brok testosteron om het af te maken. Waarom het ook subtiel houden, als iedereen kan zien dat je op drie benen balanceert? “Until we reach the stream, You'll be on my jockey team,” als u het beest onder controle houdt, is het een gewonnen race. Ginuwine zorgt voor de paardenlul, Timbaland maakt de dierentuin compleet met wat klinkt als een geil, gemolesteerd varken en kikkers met serieuze darmproblemen. In de extended version zit een korte instrumentale break die de inventiviteit van deze productie nog eens onderstreept. Om Pony toch een beetje verantwoord te maken, maar maak je geen illusies: geniale beat of niet, met deze omvang kan elke swaffel de doodsteek betekenen, terwijl de cum nog altijd lekker droog in je gezicht terecht komt.

avatar van Teunnis


Mijn top-100 zal trouwens morgenavond of dinsdagochtend beginnen.

avatar van kemm
4. Marlena Shaw - California Soul
Album: The Spice of Life (1969)



In amper drie minuten vecht Marlena Shaw een ganse oorlog uit, met een leger strijkers in de vuurlinie, een marcherende breakbeat en een heerlijke hymne om de vrede te herintroduceren. Alsof 10.000 man de Californische heuvels platwalsen, in de naam van leven, liefde en soul. Eigenlijk is de battle al gewonnen in de eerste seconden: elke tegenstand wordt met de hardhandige strijkers meteen omver geblazen. Die heftige bombast wordt afgewisseld met lichtvoetige jazz en Marlena houdt als een ware maarschalk beide partijen onder haar vinger. Overtuigd van haar missie, de hele aardbol moet eraan geloven, aan die unieke, gouden en oneffen tinten van haar leefwereld. Dat ze daarvoor het origineel aan flarden schiet, is niet meer dan the survival of te fittest. Ze heeft het zich toegeëigend als was er nooit een ander geweest.

avatar van Rudi S
kemm schreef:
(quote)
Maar dat zou wel erg zelfingenomen zijn...

Van de andere namen die Ploppesteksel en Dance Love noemen komt er nog maar eentje aan bod. Spannend...


Erykah is altijd spannend

avatar van kemm
3. Taana Gardner - When You Touch Me
Album: Taana Gardner (1979)



Degenen die geen Pony hebben, moeten er iets meer werk in steken. Oefening baart kunst en Taana Gardner geeft je de tijd en middelen om het op de goeie manier te doen. Vertwijfeld maar nieuwsgierig is het aftasten op de glijdende tonen en glinsterende vocalen. Afwachtende intimiteiten die al een onderliggende passie verraden. Drie minuten, California Soul is reeds afgelopen, maar deze begint dan pas aan haar marathonnacht. De percussie schakelt een versnelling hoger, de bassen steken dieper dan paardenlullen, Larry Levan kan zich helemaal uitleven en laat Taana steeds luider kreunen en hijgen. Schurkende lijven, beestachtige geluiden, de schroom die smelt voor de zon. En dan dat moment, dat het allemaal wel erg spastisch wordt, maar tegenwerken geen optie meer is. Laat het stuipen en trekken, op je lijf, door je botten, in extase. De complete overgave, het ultieme genot, de vleselijkheden die geen geheimen meer kennen en de juiste plekjes raken. Een langgerekte rush met meerdere climaxen.

avatar van kemm
2. Nina Simone - Sinnerman
Album: Pastel Blues (1965)



Nina die haar duivels ontbindt in een machtige kijk op een eeuwenoude traditional. Iets in haar stem, haar aanpak, in de muziek vervoert je naar een oerbasis, onmogelijk aan onze realiteit te toetsen, maar waarvan een onverklaarbare authenticiteit uitgaat. Alsof ze zelf al meer dan 2000 jaar geleefd heeft en al die ervaring, onheil en pracht, in Sinnerman steekt. De piano komt vanuit het niets voorbij paraderen, alsof die bezig is aan een intense dodemanstocht doorheen jungles en woestijnen, groeiende steden en verslonken dorpen. Struikelend over venijnige gitaarplukken, slingert Nina tussen goed en kwaad, traditie en vernieuwing, smekend om kracht, kracht eisend van het goede dan wel het kwade. Tussen bemoedigend en ontmoedigend nemen de handclaps het tempo over en net als je denkt niet dichter bij pure menselijkheid te komen, met al zijn kleine en megalomane gevoelens, valt ze in een eigenzinnige scatmodus. Onmenselijke geluiden die eigenaardig vertrouwd klinken en de ziel geven aan de onheilspellende finale van deze onsterfelijke compositie.

avatar van Dance Lover
Sinnerman

avatar van kemm
1. Janet Jackson feat. Q-Tip & Joni Mitchell - Got ‘Til It’s Gone
Album: The Velvet Rope (1997)



“Joni Mitchell never lies,” haar wijsheden werden al volop geprezen op nummer 11. Big Yellow Taxi is nu niet meteen favoriet, maar dat ene zinnetje valt hier volledig op zijn plaats, net opzichtig genoeg in dit warme bad aan indrukken. Hier zitten zoveel indringende elementen in, dat Janet Jackson haast een bijrol krijgt op haar eigen track. Al zijn haar bijzondere, beladen verzen onmisbaar voor het totaalplaatje. “Alsof je ervan gaat zweven,” zei Yukimi Nagano van Little Dragon (nummer 22) over Janets zangstijl en dat gevoel is exact haar grootste sterkte, niet haar stembereik, niet haar bezieling. Het illustreert mooi de spijt na de break-up die hier bezongen wordt. Sterker nog, eigenlijk is Janets aandeel de enige hint naar de toch ietwat treurige thematiek. Niet iets om rouwig over te zijn, want dit nummer overleeft net op zijn heftige beat, soulvolle aankleding en ludieke toetsen. Joni die tussen het gescratch komt piepen bijvoorbeeld, de perfecte feature van Q-Tip die het absoluut moet weten “Now why you wanna go and do that, love, huh?”, de ingehouden schaterlach van Janet, de beat die toch nog 10 seconden stevig uitpakt als je denkt dat het nummer reeds was uitgedoofd, ... Got ‘Til It’s Gone maakt ruimte voor al zijn componenten en grote ego’s staat nergens in de weg van het grotere plaatje. Akkoord, niet alles verliep even smooth achter de schermen: Des’Ree moest naar de rechtbank om wat losgeld voor haar melodie te krijgen en tot op de dag van vandaag staat de productie op naam van Jimmy Jam en Terry Lewis (die o.a. nummer 82 produceerden), hoewel de sound en uitwerking onmiskenbaar Dilla zijn (die zich mocht wreken met een remix). Niets van dat staat echter in de weg van de prachtige gloed die vanuit dit nummer schijnt, fantastisch naar beeld vertaald door Mark Romanek.

avatar van kemm
"Dust." Dat was 'm dan. Iedereen bedankt voor het meevolgen en de reacties.
Reijersen in het bijzonder bedankt voor het updaten van de Spotify-playlist.

Teunnis is de volgende in het rijtje, dus dat wordt sowieso nog smullen!

Lukk0
Fantastische lijst Kemm, ik heb trouw meegeluisterd. En flink wat fijne nieuwe soul en r&b ontdekkingen

avatar van Edgar18
Prachtige lijst en bijzonder knappe schrijfsels, hulde kemm!

Misterfool
Kemm's smaak sluit niet geheel op de mijne aan, maar ik heb zijn beschrijvingen met veel plezier gelezen. Ken maar weinig mensen met zo'n prettige schrijfstijl. Al eens aan een carriere als schrijver gedacht, kemm?

Gast
geplaatst: vandaag om 11:33 uur

geplaatst: vandaag om 11:33 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.