Aah, leuke reacties. Thanks .

95. Cocteau Twins – Seekers Who Are Lovers
Album: Cocteau Twins - Milk & Kisses (1996)



Het laatste nummer op het laatst album van de Cocteau Twins. Het post-punkgeluid van het eerste album is nog ver te zoeken en je hoort hier toch vooral ‘dream pop’ in zijn puurste vorm. Dromeriger kan bijna niet met de wind die zachtjes op de achtergrond door het nummer hoort. Tel hierbij de operazang op die je achter Frasers zang hoort en je hebt toch de perfecte zwangenzang die je bij deze band kan wensen. Een zeer uniek en prachtig nummer.

94. They Might Be Giants – Don’t Let’s Start
Album: They Might Be Giants - They Might Be Giants (1986)



Een nummer van net aan 2,5 minuut, het raast voorbij, het klinkt als een flauwe grap en toch krijg ik er al een paar jaar maar geen genoeg van. En het vreemde is dat ze nog een hand vol van dit soort magische popliedjes hebben (Ana Ng, She’s an Angel, Birdhouse in Your Soul of het vrij recente You’re on Fire). Maar terug naar hun beste; het begint al met een bizar eerste couplet dat in ieder geval bij mij voor een dikke grijns weet te zorgen. Vervolgens wordt de thematiek na een stuk serieuzer en toch blijft het onwijs vrolijke bedoening. Als je een tekst als ‘I don’t want to live in this world anymore’ kan brengen alsof het wordt gespeeld op een kinderfeestje….. dan doe je blijkbaar toch iets erg goed.

93. Jackson C. Frank – Dialogue
Album: Jackson C. Frank - Jackson C. Frank (1965)



Waar They Might Be Giants de wat zwaardere thema’s als een stel comedians benaderen is dat hier totaal niet het geval. Jackson C. Frank, misschien wel een van de droevigste verhalen uit de popgeschiedenis (al komt er nog een langs die meedoet voor deze titel). Op jonge leeftijd verbrandt bij een explosie op z’n school, ‘vergeten’ door z’n collega’s, schizofrenie en aan een oog blind geworden door kinderen die met een ‘air gun’ aan het spelen waren. De vrolijkheid straalt ook niet van dit nummer af, maar net als de rest van z’n album gaat het om een warm nummer dat prachtig gezongen is. Een nummer (/album) dat het best tot z’n recht komt in de herft aan het eind van de dag, uiteraard alleen.

92. Pet Shop Boys – I Want a Dog
Album: Pet Shop Boys - Introspective (1988)



In april 2009 kocht ik drie Pet Shop Boys-cd’s op een rommelmarkt. Een band die mij erg had verrast met een paar losse singles die ik op rateyourmusic was tegengekomen. Ergens had ik verwacht dat het vooral om een singleband ging, maar niks was minder waar. Alle drie de albums wisten me aangenaam te verassen. Vooral door Introspective, een plaat waar duidelijk naar voren komt dat de mannen niet vies zijn van wat (Chicago) House. Zo komt de imo matige single Always on My Mind hier wel tot zijn recht in een extended version waar genoeg spannends gebeurt. Het prijsnummer is toch wel ‘I Want a Dog’ een simpele lieve ode aan het huisdier. Een nummer dat toch wel wordt gedragen door het zeer dansbaar pianostukje, om vervolgens uit te monden in een soort synthesizerriedeltje dat mij altijd erg sterk doet denken aan het eerste computerspel dat ik ooit speelde, Donkey Kong Country. Een zorgeloos, vrolijk nummer, dat nergens weet te vervelen.

91. Jack Off Jill – Fear of Dying
Album: Jack Off Jill - Clear Hearts Grey Flowers (2000)



In groep 8 was ik samen met een vriendinnetje weg van alles wat hard was. Punk, Gothic, beetje Metal, dat waren toch wel onze favoriete genres. Eigenlijk waren we het ook vooral altijd met elkaar eens van wat goed een slecht was, er was weinig ruimte voor rustige muziek. Dat de artiest een beetje eyeliner op had was toch wel een klein beetje een vereiste. Toch waren veel gothic/metal bands zoals Cradle of Filth en Dimmu Borgir mij toen al iets te intens en waren het vooral de ‘poppy’-punk dingen als Pennywise, Green Day, The Distillers en Lag Wagon die ik echt veel luisterde.
Jack Off Jill was toen eigenlijk de ideale band voor mij. Het coole eyeliner-imago was inbegrepen, maar eigenlijk ging het om vrij melodieuze poppy punk liedjes. Eenmaal op de middelbare school beland, verdween de zware duistere muziek al snel van mijn radar, maar dit is een nummer waar ik van tijd tot tijd naar terugkeer. Ondanks de wat ongelukkige tekst wordt ik door het tempo en prima zang toch altijd wel vrolijk van dit nummer. Daarbij doet het me ook denken aan mooie tijden.

Spotify:
link: Van 100 naar 1: Favoriete nummers allertijden on Spotify - open.spotify.com
URI: spotify:user:luukonijn:playlist:3JzDNdhCiBSmut8cEVvBIV

Mooie start Dwejkk_ en die liedjes van Cocteau Twins en The Feelies zijn hier ook favoriet.

I Want a Dog

Geweldig nummer is dat van The Dream Syndicate inderdaad!

Ben heel benieuwd naar de rest.

Mooie keuzes weer, sommigen meer voor de hand liggend dan anderen.
Het b-kantje van Don't Let's Start mag er trouwens ook zijn, een tribute aan een band die ik ook nog wel verwacht in je top 100.

Chevy leuk idee hoor. Omdat ik toch al een lijstje hier gedropt heb vind ik het dan ook wel leuk om een deel uit te zenden (als het in mijn drukke agenda past)

Ik vind het ook een topidee

90. Violent Femmes – Add It Up
Album: Violent Femmes - Violent Femmes (1982)



Kijkend naar mijn top 100 kan ik toch wel concluderen dat m’n Post-Punk zomer van 2007 hofleverancier is. ‘Add It Up’ is er ook een die ik destijds leerde kennen. Een nummer dat vooral opviel door het onwijze energie, de harde bas en de krijsende zang. Toch wel een van de krachtigste nummers die ik ken. Dat geldt eigenlijk ook wel voor het hele album waar dit nummer vanaf komt. Een groot brok energie, dat mij ook erg aansprak vanwege de thematiek (coming-of-age). En een tekst als ‘why can’t I get just one kiss’ sloeg uiteraard ook erg aan bij een 15-jarige puber zonder spannend liefdesleven.

89. The Stone Roses – I Wanna Be Adored
Album: The Stone Roses - The Stone Roses (1989)



Prachtig sfeervol nummer met misschien wel het meest perfecte intro voor een album. Je komt meteen in de warme sfeer die het hele album voortduurt. De kracht zit ‘m toch wel in de manier hoe speels het gitaarspel is plus de ietwat monotone, maar zeer aangename zang van Ian Brown.
Een mooie herinnering aan dit nummer is ook het concert in de Heineken Music Hall waar ik gratis mee naartoe kon via een vriendin. We waren er met een stel gezellige Mancunians die helemaal naar Nederland waren gekomen voor het concert. Er werden continu halve liters gehaald en alles werd volledig en met veel passie meegezongen. Dit zorgde toch wel voor de perfecte Madchester-sfeer.

88. Flowered Up – Weekender
Album: Flowered Up - The Best Of (1997)



We blijven in hetzelfde hoekje als The Stone Roses. Van het Madchestergenre werd ik voor het eerst bewust door een artikel in de OOR (begin 2007, themanummer over Britpop). Door dat artikel leerde ik, na Fools Gold ook, Hallelujah (de ‘Club Mix’) kennen. Een enorm vrolijk en dansbaar nummer dat ervoor zorgde dat ik meer uit het genre wilde kennen. Uiteindelijk moet ik ook zo bij dit nummer uitgekomen zijn. Weer een nummer dat uiterst dansbaar is, maar ook wel een iets serieuzere ondertoon heeft dan een nummer als Hallelujah. De leegte van iemand die elk weekend tot het gaatje gaat staat centraal, toch is die leegte niet terug te vinden in het nummer. Weekender is een ware muzikale achtbaan en misschien wel het beste wat er in het genre is te vinden. Er komen zoveel verschillende instrumenten langs, zoveel verschillende passages, dat het eigenlijk nooit is gaan vervelen. Elke keer als dit langs komt op shuffle moet ik ‘m uitluisteren om weer die geweldige emotievolle opbouw naar het einde te beleven.

87. The Dave Brubeck Quartet – Take Five
Album: The Dave Brubeck Quartet - Time Out (1959)



Mijn kennismaking met Jazz. Ik kan het nog goed herinneren. Op een perfecte zondagochtend ergens in september 2006 zat ik op de bank met m’n moeder, de radio stond aan en dit kwam langs. Zo’n warm fijn nummer had ik nog nooit gehoord. Diezelfde dag heb ik dit bijna non-stop geluisterd. Vervolgens ging ik opzoek naar meer van dit soort jazz, maar op de een of andere manier konden veel klassiekers uit het genre niet dezelfde ontspannen sfeer opwekken. Nog steeds zie ik dit wel als een van de beste ontspannummers ooit gemaakt.

86. White Town – Your Woman
Album: White Town - Women in Technology (1997)



Een nummer dat ik erg associeer met de brugklas. Net als op de basisschool zat ik dagenlang achter de radio (of videoclipjes te kijken), maar in plaats van Radio 538 werd er nu naar 3fm en Kinkfm geluisterd. Op een van deze zenders pikte ik dit nummer op. Een uptempo nummer met een ietwat melancholische sfeer. Een combinatie die het vaak erg goed bij mij doet.
Toch is dit vooral een nummer dat mij terug brengt naar de tijd waarin ik meer alternatieve popmuziek leerde kennen en m’n uptempo, doch ietwat melancholische, muzieksmaak zijn uiteindelijke vorm begon te krijgen.

Weekender _o_

De video is ook geweldig.

Oh ja, die zal ik ook weer eens kijken.



Ja die is inderdaad ook erg vermakelijk en uiteraard komen ze nog langs, wel een stuk hoger in de lijst kan ik al verklappen .

Mooi
En weer een geweldige update, met topnummers van Violent Femmes, Stone Roses, en Flowered Up!
Add it up! Add it up!

Add It Up is ook ongelooflijk goed inderdaad. Ooit ontdekt door het Nederlandse bandje Seedling dat dit steevast coverde tijdens hun shows. En eigenlijk ook daardoor uberhaupt Violent Femmes ontdekt.

De nummers die ik tot nu toe ken zijn hier ook allemaal favorieten, maar dat is niet heel verrassend.

85. Aphex Twin – Heliosphan
Album: Aphex Twin - Selected Ambient Works 85-92 (1992)



In 2006 begon ik ook gebruik te maken van het forum van musicmeter, voor een jongetje van 13 ging er een wereld voor me open. Zo kwam ik door dit topic (http://www.musicmeter.nl/forum/4/1355/0) in aanraking met heel veel elektronische muziek en dus ook met Aphex Twin. Windowlicker sloeg in als een bom en ook ‘4’ heb ik kapot gedraaid. Uiteindelijk vind ik Heliosphan toch zijn meest sfeervolle nummer. Prachtig hoe dat ambientgeluid op de achtergrond maar door blijft ademen en er van alles overheen ‘tikt’. Rustgevend, dansbaar, een pakkende melodie, het zit er allemaal in .

84. Jake Thackray – Lah-Di-Dah
Album: Jake Thackray - The Last Will and Testament of Jake Thackray (1967)



Een nummer dat ik eerst in de uitvoering van Momus leerde kennen. Toch kan die versie het niveau van het origineel niet halen. Een prachtige ouderwetse sfeer wordt neergezet, deels door het geweldige accent (Yorkshire) van Jake Thackray. Daarbij is het ook nog eens een zeer komische tekst. Elke keer als ik dit nummer hoor word ik meteen vrolijk. Het filmpje op youtube waar Jake Thackray dit zingt bij de BBC is ook een echte aanrader.

83. The Clash – Rock the Casbah
Album: The Clash - Combat Rock (1982)



The Clash was een band die mij in eerste instantie niet zo trok. Dit kwam vooral door het dood gedraaide ‘Should I Stay or Should I Go’, ook na het luisteren van de klassieker ‘London Calling’ (het nummer) was ik nog niet overtuigd. Dit veranderde toen ik ‘I’m Not Down’ op KinkFM hoorde (het programma Club Casablanca waar ik veel leuks door heb leren kennen). Al snel bleek het om een geweldige en erg veelzijdige band te gaan, iets dat niet blijkt uit hun bekendste nummer. Eind 2007 leerde ik ook Rock the Casbah kennen en raakte er meteen helemaal verslingerd aan. Popperfectie die nooit is gaan vervelen.

82. Daft Punk – Aerodynamic
Album: Daft Punk - Discovery (2001)



Een nummer waar ik nog goed van kan herinneren dat ik ‘m voor het eerst hoorde. Als 9 jarig jongetje was ik al erg intensief bezig met het volgen van de hitlijsten. De radio en de bekende videoclip kanalen waren de belangrijkste bronnen voor nieuwe muziek. Zo had ik altijd een A4’tje binnen bereik waarop ik nummers schreef die ik later nog wilde opzoeken op Napster (en al vrij snel Kazaa). Een dagje ziek betekende voor mij dan ook vooral een dagje nieuwe nummers leren kennen. Zo ook ergens in mei 2001 (als ik het goed heb). Naast Aerodynamic hoorde ik ook Smells Like Teen Spirit voor het eerst tijdens MTV Classics (ik denk dat het zo heette). Toch moet ik na 14 jaar zeggen dat de eerstgenoemde een grotere impact heeft gehad dan mijn kennismaking met Nirvana (ook al was ik zwaar onder de indruk van dat nummer). Aerodynamic heb ik eigenlijk altijd wel gezien als een van de beste nummers van het nieuwe millennium. De intense gitaarriedel die maar doorgaat is nooit gaan vervelen en dan ook nog een heerlijk dansbare melodiëen die elkaar afwisselen. Daarbij was Discovery een van de eerste cd’s die ik fysiek kocht. Een plaat waar ik eindeloos veel plezier aan heb beleefd. Overigens heb ik dit nummer altijd meteen in m'n hoofd als ik ergens klokken hoor luiden.

81. Busta Rhymes – Gimme Some More
Album: Busta Rhymes - Extinction Level Event (1998)



We blijven met het volgende nummer in de categorie jeugdsentiment. Waar ik in het vorige stukje sprak over Nirvana en Daft Punk waren dat eigenlijk exotische uitstapjes voor mij. In die tijd ging het voor mij maar om een ding: Hip-Hop en R&B.
Rond 2001 was dit filmpje (https://www.youtube.com/watch?v=fHfbCfmlT5Q) vaak op MTV en ik vroeg mij altijd af hoe dat nummer met dat ‘monstertje’ zou gaan. Toen in de zomer van 2001 Napster ten onder ging, werd Kazaa al snel de vervanger. De meest indrukwekkende verandering was toch wel het downloaden van videoclipjes. Zo kwam ik er op de een of andere manier achter dat het clipje van Busta Rhymes was. Erg veel gekeken en geluisterd destijds, maar op een gegeven moment in de vergetelheid geraakt. Toen ik op de middelbare school weer eens al m’n oude gebrande cd’tjes terug ging luisteren viel het mij weer op hoe geweldig dit nummer was. De wat aparte violen die worden bijgestaan door een snellere beat en dan die bizar snelle raps van Busta Rhymes. Heel indrukwekkend, bizar en verslavend.

Toffe lijst, Luuk. Altijd leuk als lijstjesposters in de beschrijving bij de nummers vertellen in welke context ze het hebben leren kennen, en wat voor waarde het nummer in het verdere leven heeft gehad.
Ennehh.. Ook al is het alweer even geleden: props voor Jackson C. Frank! En eveneens de juiste nummerkeuze!

Ja, de 100 beste/belangrijkste. Lastig om die los te zien van gebeurtenissen in je leven. Zelf vind ik de persoonlijke verhalen ook altijd erg leuk (bijv. de reviews van Zachary Glass), kan ook begrijpen dat mensen daar totaal niet op zitten te wachten. Probeer daarom een beetje een balans te vinden tussen hetgeen wat een nummer nou zo bijzonder maakt en de context waarbinnen ik het nummer leerde kennen.

Hopelijk komt er nog meer langs dat je bevalt .

Jake Thackray, had er nog nooit van gehoord. Mooie keuze.
En leuke verhalen inderdaad.

80. Dicks – Hate the Police
Album: Dicks - 1980-1986 (1987)



In groep 8 hield ik m’n spreekbeurt over punk. Ondanks dat ik erg weinig oude punk kende, was ik erg gefascineerd door het sfeertje dat eromheen hing. De fascinatie is nooit volledig weggegaan, daarom doen nummers als deze het altijd goed bij mij. Lekker hard en rauw, maar toch zit er best veel melodie in en de zanger zorgt ook voor de nodige emotie in dit nummer.

79. Pulp – Babies
Album: Pulp - Pulpintro (1993)



Pulp was een van m’n eerste ontdekkingen op Musicmeter. Different Class viel destijds erg op vanwege het hoge gemiddelde (rond de 4,2). Sindsdien is Pulp een band die mij keer op keer weet te verbazen, er lijkt geen einde te komen aan de stroom van ‘perfecte singles’ die uit deze band voortkomen. In de zomer van 2009 ontdekte ik de band opnieuw door dit nummer en Razzmatazz. De manier van tekstenschrijven lijkt erg op elkaar, maar dat is juist de kracht van alle nummers bij elkaar. Allemaal kleine maffe verhaaltjes over vrouwen, dit met aardig wat humor en weinig zelfkritiek . Babies is denk ik toch wel m’n favoriete verhaaltje.

78. Krush – House Arrest
Album: o.a. Dance 88 Volume 1 (1988)



Een ietwat aparte keuze, omdat ik het nummer niet echt kapot heb gedraaid zoals andere nummers in deze lijst. Toch moest ie erin, simpelweg omdat ik dit nummer onwijs vaak in m’n hoofd heb en dat is nu al zo’n zeven jaar aan de gang. Dat stukje “Oeh, if you’re looking for love, don’t follow me” komt denk ik wel wekelijks vanuit het niet op in m’n hoofd tijdens het boodschappen doen, fietsen of douchen.
Naast het feit dat het dus m’n ultieme oorwurm is, vind ik ook dat het nummer erg goed is. Ondanks dat er erg veel soortgelijke nummers uit de jaren 80 nummers komen, springt deze er toch wel voor mij bovenuit. Onder andere door de slome synthesizer op de achtergrond die af en toe langs komt. De singleversie (niet op Spotify) vind ik overigens het leukst: Krush - House Arrest - YouTube

77. Teenage Fanclub – Sparky’s Dream
Album: Teenage Fanclub - Grand Prix (1995)



Toch wel een van de leukste pop/rock bandjes die ik ken. Vooral de pakkende melodieën, aangename zang en mooie teksten zorgen ervoor dat ik vrijwel alles goed van ze vind. ‘Sparky’s Dream’ was m’n kennismaking met de band en dat was meteen raak. Vele zullen dit soort teksten iets te zoet vinden, maar ik ben daar juist dol op. Tel hierbij de verfijnde samenzang en misschien wel een van de beste refreinen die ik ken. Ware popperfectie.

76. The Go-Betweens – Love Goes On!
Album: The Go-Betweens - 16 Lovers Lane (1988)



We blijven in dezelfde categorie ‘liedjes’ als Teenage Fanclub, maar dan vanuit Australië. Deze band leerde ik kennen door de hoog aangeschreven single ‘Cattle and Cane’, een ietwat donkerder nummer dan de plaat waar dit nummer vandaan komt. ’16 Lovers Lane’ was het eerste album dat ik leerde kennen via Spotify, ergens in mei 2010. Dit was het perfecte moment om deze plaat te leren kennen, ondanks dat de tentamens voor de deur stonden kon deze plaat perfect een fijn lentegevoel opwekken. Een erg positieve band, die zelfs de wat lastigere dingen in het leven zo weten te benaderen dat het eigenlijk allemaal wel mee lijkt te vallen.

Ja, leuk is die he. Ook wel verrassend dat het niet ietwat bekender is, klinkt toch wel als een potentiële hit.

Prachtige update van je lijst weer, met geweldige keuzes van Teenage Fanclub, Pulp en vooral Go-Betweens! Hoewel ze natuurlijk uit Australië komen. Misschien was je in de war met The Chills, nog zo'n 'perfecte liedjes'-band, die we misschien - hopelijk - later in je lijst nog gaan zien

Verder had ik wel verwacht dat dit een mooi lijstje zou worden. Alleen de nummer 90 t/m 86 al... (nou ja, op het jazzuitstapje na dan. Daar doe ik niet aan). Ik ga snel bijluisteren.

Is zelfs Take Five niet poppy genoeg voor je?

Het is een dogma. Ik mag geen jazz luisteren voor mijn dertigste.

(bij mij ligt de grens bij de 60)

Om er dan achter te komen dat je in die paar jaar die je nog resten nog zo veel moois te ontdekken valt.

Hebben we het hier nog steeds over jazz? Ik geloof het niet

Jazz heeft bij velen een oudbollig imago. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen bij de wat meer geordende vormen(bebop etc). Jazz heeft echter ook een heel opgewekte, haast extatische kant, die meer jeugdig aanvoelt. Beluister dit bijvoorbeeld maar eens.

Wijsheid komt met de jaren, maar om daar nou nog 25 jaar op te moeten wachten staat voor mij gelijk aan het vragen om moeilijkheden. Want wat als de wereld over 20 jaar vergaat en er in de hemel/hel veel jazz wordt gedraaid?

Zo'n lieve jongen als GrafGantz is gaat linea recta naar de hemel, wij zien jou daar wel

Als ik op een plek kom waar er veel jazz gedraaid wordt weet ik in elk geval dat ik in de hel beland ben.

Ik zou maar goed m'n best doen als wijndrinker om in de hemel te komen, want In de hemel is geen bier; van de hel zijn geen data daarover bekend. Neem een boek mee en hou er dan wel rekening dat Heaven is the place where nothing ever happens