menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (jerome988)

zoeken in:
avatar van Arrie
Ha, nog iemand bij wie Cosmia het favoriete Joanna Newsom-nummer is. Ik leek daar altijd alleen in te staan. Hij stond ook in mijn top 100.

avatar van GrafGantz
Ik heb bij het album ook een sterretje staan bij Cosmia

avatar van chevy93
Interessante top 100. Veel voor mij onbekend spul van bekende namen.

Sammael
Leuk om te horen weer allemaal

De top 3:

3. The Pogues - Rainy Night in Soho
We gaan nog één keer naar Ierland, dit keer voor mijn favoriete band uit dat land (ook een van mijn favoriete bands op zich): The Pogues. Dat frontman Shane MacGowan niet vies was van een pintje Guinness (of tien) is bekend, en op gegeven moment is hij ook zo onhandelbaar geworden dat hij de band uitgezet is. Maar achter de alcohol en de apathie schuilt iemand met een geweldig gevoel voor muziek en tevens een van mijn favoriete tekstschrijvers ooit. Qua stijl konden de Pogues alle kanten op: van dronken feestnummers naar meer melancholieke muziek; een mooie afspiegeling van de Ierse volksaard, denk ik. Rainy Night in Soho is relatief ingetogen en weemoedig, maar voelt door de instrumentatie toch heel warm aan. Zoals al gezegd is Shane ook een van de beste tekstschrijvers, en vooral de lyrics van Rainy Night in Soho heb ik altijd prachtig gevonden. Misschien een beetje een ondergewaardeerd nummer in vergelijking met andere songs uit hun oeuvre, maar voor mij zonder twijfel het beste wat ze ooit gedaan hebben.

2. Dead Can Dance - The Host of Seraphim
Dit was het eerste nummer van Dead Can Dance dat ik ooit hoorde, en ik wist eigenlijk al meteen dat ik er een nieuwe favoriete band bij zou gaan krijgen. De poorten van de hemel openen met een sombere en zéér subtiele instrumentatie, waarna al snel Lisa Gerrard haar machtige vocale prestaties neer mag zetten waar het hele nummer om draait. Dit duurt dik zes minuten maar in die tijd gaat er voor mijn gevoel een eeuwigheid voorbij. In die tijd wordt de luisteraar meegenomen op een tocht door de kosmos en de hemel, waarbij de horde engelen uit het titelnummer de zang wel lijkt te verzorgen. Lisa Gerrard is de beste vrouwelijke vocalist die ik ken, en ik ben ongelooflijk blij dat Dead Can Dance weer bij elkaar is gekomen. Het heeft mij de kans om dit nummer een paar jaar geleden live te kunnen horen en dat reken ik zeker tot een van mijn meest onvergetelijke muzikale ervaringen.

1. King Crimson - Starless
Er zijn al een aantal nummers langsgekomen waarbij ik toegaf dat ik eigenlijk niet wist wat ik erover moest schrijven. En dat geldt natuurlijk nog het meest voor deze, mijn nummer één. Niet omdat alles hierover al gezegd zou zijn, maar omdat alles wat ik erover zou kunnen zeggen het niet haalt bij de muziek zelf. Woorden doen alleen maar afbreuk, dit nagenoeg perfecte muziekstuk moet je gewoon beluisteren en ondergaan. Ik probeer het toch even kort. Starless misleid je een beetje door te beginnen alsof het een 'standaard' nummer betreft, waarbij drie coupletten ondersteund met een prachtige melodie zwaarmoedige teksten over ons uitstorten. Daarna wekt de muziek even de illusie dood te zijn, maar al snel wordt duidelijk dat het nog een zacht teken van leven geeft. Dit teken van leven wordt langzaam sterker en sterker tot het niet meer te houden is en uitbarst in de meest briljante muzikale climax die ik ken. Als dan vervolgens nog eens de melodie uit de opening in al zijn glorie terugkeert, kan ik alleen maar denken: niet van deze wereld zo mooi.


En daarmee zijn we aan het einde van deze top 100. Ik hoop dat jullie het leuk vonden, ik heb er zelf in ieder van genoten om te doen. Mocht iemand er nog nieuwe ontdekkingen aan hebben overgehouden dan is dat natuurlijk helemaal mooi Het stokje gaat dan volgens mij nu over naar jasper1991, of misschien wil Sandokan-veld zijn lijst afmaken?

avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
Was een mooie lijst - en niet in de laatste plaats dankzij de nummer 1.

avatar van Teunnis
Interessante top-100, Sammael

avatar van jasper1991
Ik heb passief en met onderhouding de lijst gevolgd.

Nog heel even voorbereiding zou fijn zijn, maar ik zou ook kunnen beginnen met de lijst.

avatar van Sandokan-veld
Ik ben in principe startklaar genoeg, zal ik dan vanaf morgen eerst mijn deel 2 doen?

avatar van uffing
Geweldige nummer 1!

avatar van jasper1991
Sandokan-veld schreef:
Ik ben in principe startklaar genoeg, zal ik dan vanaf morgen eerst mijn deel 2 doen?
Prima!

avatar van Sandokan-veld
Oké, dan, poging 2, met dank aan Sammael voor het opvullen van de lacune, en natuurlijk voor de fraaie lijst. Ik houd het even bij vijftallen om de tijd die ik kwijt ben aan het dirigeren van updates een beetje te beperken.

40. Mama Cass - Dream a Little Dream of Me
Album: Dream a Little Dream of Me

Ook een nummer dat door velen opzij zal worden gezet als een Sky Radio-cliché, en op zich ook wel terecht, but I don't give a rat's ass, excuseert u mij mijn taalgebruik. Ik vind dit gewoon goddelijke zwelgmuziek. Het is duidelijk dat hier ook wel mijn meest sentimentele kant wordt aangesproken, en het nummer wordt o.a. gebruikt bij het zoetsappige einde van de Britse film Beautiful Thing (1996), die ik waarschijnlijk om dezelfde redenen leuk vind als dat vrouwen naar Grey's Anatomy kijken. Het is belangrijk, denk ik, om alle verschillende kanten van je persoonlijkheid voldoende de ruimte te geven. Tenzij je ook een seriemoordenaar-kant hebt, deze dan onderdrukken a.u.b. (vrij naar Ellen Degeneres).

39. Okkervil River - A Stone
Album: Black Sheep Boy

En dan verder in de categorie mismoedige heren: Will Sheff, songwriter van het Texaanse Okkervil River. Wie naar zijn bandje luistert, krijgt al snel de indruk dat de man zich zuchtend door het leven sleept. Een en ander heeft natuurlijk ermee te maken dat het met de vrouwen niet al te best wil lukken. Sheff lijkt door het andere geslacht te zijn veroordeelt tot een permanente 'friend zone', zoals dat tegenwoordig wordt genoemd. Van daaruit schetst hij beelden van de door hem begeerde vrouwen die even teder als genadeloos zijn. Nergens doet hij dit mooier dan op 'A Stone' (al komt 'A Girl In Port' dicht in de buurt), een nummer dat naar een druilerig hoogtepunt wordt gekreund door Sheff:
'And I think that I know the bitter dismay
of a lover who brought fresh bouquets every day
when she turned him away
to remember some knave
Who once just one rose
One day
Years ago'
Bittere frustratie verheven tot schone kunst: Will Sheff weet hoe het moet.

38. Het Zesde Metaal - Ploegsteert
Album: Ploegsteert

Ik zal direct toegeven dat het de vasthoudendheid is van een aantal Mume-genoten die heeft gezorgd dat dit nummer en deze plaat genoeg aandacht van mij kregen om tot favorieten uit te groeien (de naam van jassn komt in me op, kan dat kloppen? Ik tag graag tusendoor wat mensen omdat het misschien wel leuk is om te horen dat tussen al dat geschrijf en gediscussieer op deze site door, het soms ook gebeurd dat iemand werkelijk denkt, mmm, dit ga ik eens luisteren). De eerste kennismaking met deze band deed me niet zoveel. Sympathiek dat ze het bij hun eigen tongval hielden, maar verder was het niets dat we niet al vaker en beter hadden gehoord. Dacht ik. Uiteindelijk dus toch door het ruim aanwezige enthousiasme op Musicmeter de plaat op mijn laptop gezet. Dat was kort voordat ik verhuisde naar mijn huidige woning, vlak voor de jaarwisseling van 2012/2013. De combinatie van belanden in het nieuwe levensfase (zonder al te veel meubilair) en het vreemde dagritme van sociale verplichtingen, feestjes en lappen vrije tijd dat hoort bij de feestdagen, zorgde voor een soort verhoogd existentieel bewustzijn van mijn kant, waardoor deze plaat bij beluistering ineens heel erg binnenkwam: elf soms moeilijk te volgen deuntjes waarop de zanger terugkijkt op zijn leven, aan zijn kind uitlegt dat hij een broertje krijgt, of, zoals hier, een portret schildert van het tragisch verlopen leven van een bijna-fietsheld. Met een brok in mijn keel keek ik uit over mijn nieuwe uitzicht, en bespiegelde mijn eigen levensloop. Zulke platen worden vrienden voor het leven.

37- Smashing Pumpkins - Cherub Rock
Album: Siamese Dream

Tsja, Billy Corgan. Mijn grote held zal het nooit worden, maar in mijn puberjaren van muzikale ontluikende smaak was hij een Alomtegenwoordige Rockheld. En ja, oké, op de eerste drie platen staan dingen waarmee hij zijn aan het megalomane grenzende ambities met verve waarmaakt. Ambities waren helemaal niet zo verstandig in de jaren negentig, waar altijd een meute alternatievelingen klaar stond om je als 'sell out' af te branden. 'Who wants honey/ as long as there's some money', diende Corgan ze van repliek. Kun je een beter nummer bedenken om de zeikerds de mond te snoeren (ja, 'Hooker with a Penis' van Tool, maar goed, 'Cherub Rock' is een goede nummer 2 in dat opzicht). Verder: in mijn lijstje obsessies met goede ritmesecties moet Jimmy Chamberlain nog even worden genoemd als één van mijn favoriete rockdrummers.

36. Bob Dylan - Mr Tambourine Man
Album: Bringing It All Back Home

Ik heb een tijdje erg veel naar Dylan geluisterd, maar ik moet bekennen dat ik wel een soort verzadigingspunt heb bereikt. Zal er ook wel iets mee te maken hebben dat de man in de laatste 45 jaar bijna alleen nog maar kutplaten uitbrengt, oerslechte concerten geeft, en alsnog op een voetstuk wordt gehesen waar de gemiddelde raketgeleerde alleen maar van kan dromen. Mmm, ik merk dat ik een lichte Dylan-ergernis heb ontwikkeld. Maar oké, ik zal de laatste zijn om te ontkennen dat Dylan op zijn best, en dan zeker in zijn beginjaren, erg, erg, erg goed was. Dit nummer ging een beetje langs me heen toen ik het voor het eerst leerde kennen, wellicht omdat ik de slappe thee-versie van de Byrds al kende uit de supermarkt en zo. Ooit toen ik nog Engels studeerde heb ik een Nederlandse vertaling proberen te schrijven van deze tekst (om redenen die me niet meer bijstaan maar die vergelijkbaar zullen zijn met waarom ik bijdraag aan dit soort topics in muziekfora), en toen viel me op hoe briljant deze tekst eigenlijk in elkaar zit. Probeer het maar eens. In ieder geval kwam dit bij het maken van deze lijst naar boven als mijn favoriete nummer van Dylan.
(Noot: Ik kon de albumversie van het nummer niet zo snel vinden op Youtube, maar dat gaf goede gelegenheid om de liveversie te plaatsen uit de documentaire 'The Other Side Of The Mirror', een verzameling opnames van Dylan op het Newport Folk Festival van 1963, 1964 en 1965. Zijn evolutie van jonge folkhond naar tegendraadse rocker wordt hier prachtig in beeld gebracht, de dvd is dan ook verplichte aanschaf voor alle liefhebbers van de jonge Dylan).

sxesven
Heel mooi stukje bij Ploegsteert hoor

avatar van Sandokan-veld
35. Neil Young- Barstool Blues
Album: Zuma
Hey, wat een toeval, zijne Bobness en Ome Neil na elkaar. Ik geef de laatste jaren met overtuiging de voorkeur aan Neil, ondanks dat ik niet wil ontkennen dat Neil vaak ook vrij slecht zingt en speelt. In tegenstelling tot Bob echter, is bij hem het niveau van kutheid ongeveer gelijk gebleven vanaf het begin van zijn loopbaan (nou ja, hij is ook niet meer zo goed als vroeger natuurlijk, mopper, mopper). Juist die lelijkheid is ook wel een kracht: ik ken geen muzikant die de dissonantie zo liefdevol omarmd als Neil Young. Dit licht mysogene, maar heerlijke nummer, waarvan de titel eigenlijk voor zich spreekt, moge hier een glorieus voorbeeld van zijn. We gaan Neil nog vaker tegenkomen in dit lijstje, en hoog ook (Bob niet).

34. Atmosphere - Yesterday
Album: When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold
Er zijn niet zo heel veel nummers die me echt raken omdat ik ze heel erg in verband breng met emotionele ervaringen in mijn eigen leven. Dit nummer is een beetje een uitzondering. Vandaar ook dat deze top 100 relatief veel geoudehoer en weinig persoonlijke verhalen biedt. Dit nummer is een beetje een uitzondering. Mijn vader had een soort winterjack dat je heel vaak ziet, zo'n ding dat je koopt bij een ANWB-shop of zoiets. In de paar jaar nadat hij overleed, schrok ik steeds op als ik een grijsharige man in zo'n jack voorbij zou fietsen. Het overkomt me nog steeds weleens. En ik krijg nog steeds een brok in mijn keel van Yesterday van Atmosphere. Het leren kennen van dit nummer zal wel wat te maken hebben met de promotie door Rhythm & Poetryop deze site.

33. Can- Halleluwah (helaas een ingekorte versie
Album: Tago Mago
Van een nummer dat eigenlijk niet in mijn hoekje zit, maar me toch diep raakt, gaan we naar een nummer dat ik nog niet zo lang ken, en waar ik verder totaal geen verhaal bij heb, maar dat gewoon in alle opzichten zo perfect is, zo geweldig in elkaar zit in alle opzichten, zo goed past bij alles wat ik graag wil horen in muziek, dat het achttien minuten gewoon puur genieten is, en dat ik er erg lange zinnen van ga schrijven, van die zinnen met steeds maar een nieuwe komma, waarbij je denkt, dat zou toch makkelijk in een paar zinnen gesplitst kunnen worden, maar nee, dat soort dingen interesseren me niet, want ik zit Tago Mago van Can te luisteren.

32. The Roots- [email protected]
Album: Phrenology
Blijkbaar wordt het woord 'Phrenology' niet afgekeurd door de spelchecker van Word. Dat is wel een beetje bizar en angstaanjagend, want het is een idioot woord, dat eigenlijk allang uit de Engelse taal verdwenen had moeten zijn. Behalve dan natuurlijk als eigennaam, te weten de titel van het vijfde album van The Roots. Eigenlijk heeft deze band geen verdediging nodig,want iedereen houdt van The Roots toch? Dit is mijn favoriete Roots-liedje, al zijn er verschillende gelijkwaardige kandidaten.

31. Gorillaz - November Has Come
Album: Demon Days
Demon Days is zo'n plaat die net onder mijn top 10 hangt, dus ik moest gewoon nog een Gorillaz-nummer toevoegen om de plaat in het zonnetje te zetten. Aangezien dit zo'n uitzonderlijk geval is waarin mijn waardering meer voor het hele album geldt dan voor één specifieke track, was het even puzzelen welke ik zou kiezen. De hoekige melancholie van (min of meer) albumopener Last Living Souls stond op de shortlist, net als het gedragen titelnummer, of de megahit Feel Good Inc. Maar ik kies toch maar voor deze, al is het omdat de fantastische MF DOOM erop meerapt, die we helaas niet meer terug gaan zien deze top 100. Toch fijn om hem nog even te laten passeren hier, dacht ik zo.

avatar van hoi123


Heerlijke stukjes weer.

avatar van Sandokan-veld
30. Antipop Consortium - Ghostlawns
Album: Arrhythmia

In de korte tijd dat ik vooral luisterde naar Warp-electronica en hiphop (je zou het niet zeggen als je nu mijn stemmenlijst ziet, ik weet het) kwam deze plaat uit, een hiphopband op het Warp-label. Nu zal de mond van de moderne muziekliefhebber tegenwoordig niet meer openvallen van verbazing over deze combinatie, maar we hebben het hier wel over 2002.
Ik weet eigenlijk niet wat het is met deze plaat: sommige stukken zijn ronduit irritant en de raps zijn naar moderne maatstaven ook niet virtuoos, en hebben bovendien hier en daar een naar kunstacademie-sfeertje. Toch moet dit wel één van mijn meest beluisterde albums aller tijden zijn. Later kwamen er wel veel meer van dit soort platen uit (en waarschijnlijk ook wel betere), maar toen zat deze plaat al in mijn systeem, en was mijn interesse voor hiphop en electro alweer een beetje afgenomen.

29. Wilco - Summer Teeth
Album: Summerteeth

"It's just a dream he keeps having/ and it doesn't seem to mean anything."

28. Curtis Mayfield - (Don't Worry) If There's A Hell Below, We're All Going To Go
Album: Curtis

Het debuut van Curtis Mayfield is zo'n plaat waar je woorden als 'buitencategorie' voor uit de kast haalt. Vergeleken met de betrekkelijk zonnige souldeuntjes die we tot nu toe in deze top 100 zijn tegengekomen, komen we hier op een heel ander niveau terecht. Curtis was één van de soulmannen (we komen er later nog eentje tegen) die steeds meer uit het harnas brak dat aan artiesten werd opgelegd door platenmaatschappijen e.d. (hij verdiende zijn sporen in de sublieme, maar redelijk brave gladgekamde-kroesharenband The Impressions). 'Curtis' is een heerlijke plaat van een man die met beide benen in de wereld staat en tegelijkertijd precies doet wat hij graag wil doen. Ik ken het album nog niet zo lang, dus ik verwacht eigenlijk dat het alleen maar beter kan worden.

27. The Kinks - All Of My Friends Were There
Album: The Kinks Are The Village Green Preservation Society

The Kinks is een van mijn favoriete bands, ik kan me herinneren dat ik als kind al liedjes op de radio hoorde als 'Sunny Afternoon' en dat al leuk vond. Ik verstond toen nog niet eens Engels, behalve 'I've got a big fat mama', wat ik hilarisch vond, tot enige ergernis van mijn moeder. Het was overigens zij die me met dit soort muziek in aanraking bracht (mijn vader heeft zich nooit bovenmatig voor muziek geïnteresseerd). Gelukkig hebben mijn plagerijtjes haar liefde voor The Kinks niet kunnen dempen (ze is overigens niet 'fat', wel 'big', maar we dwalen af), en toen ik later het meesterwerk 'Village Green Preservation Society' kocht, heeft zij die plaat volgens mij het vaakst gedraaid. Ik was hem op een gegeven moment zelfs een beetje beu gehoord, maar bij herbeluistering voor dit topic kon ik hem gewoon weer met plezier helemaal draaien. Dat is opvallend aan de liedjes van Ray Davies: ze lijken zo simpel dat ze na drie keer al gaan vervelen, maar het tegenovergestelde gebeurd. Mits met mate beluisterd, ga ik de Kinks-platen alleen maar steeds leuker vinden. De keuze voor dit deuntje zal misschien wat gek overkomen, gezien de band ook evergreens als 'Waterloo Sunset' in haar oeuvre heeft, maar om één of andere reden heb ik een heel innige band met dit liedje ontwikkeld.

26. Stevie Wonder - Golden Lady
Album: Innervisions

Aangezien deze plaat in mijn top 10 staat, lijkt deze notering wat aan de karige kant. De andere 25 nummers zijn dan natuurlijk wel echt ge-ni-aal. Enfin, de rangschikking van de hoogste delen van de lijst voelt onvermijdelijk wat 'random' aan.
Ik heb eigenlijk een broertje dood aan 'perfectie' in muziek. Geef mij maar een flinke noise-explosie in plaats van een bedachte gitaarsolo, een losjes spelende drummer in plaats van een elektrische drumbeat, een neurotische schreeuwlelijk in plaats van braverik met twintig octaven in zijn strot. Soul is daarom een genre waar ik altijd een beetje moeite mee heb, want: vaak erg gladgestreken, harmonieuze, overgeproduceerde muziek. Tegelijkertijd bewonder ik de soul om de geweldige combinaties van groove en melodie die de artiesten vaak laten horen. Het blijft meestal bij bewonderen op afstand, maar Stevie is bovenaan de stapel komen te liggen. Op het eerste gehoor vond ik het wel wat gladjes allemaal, maar hoe vaker ik de plaat hoorde, hoe meer nuance en emotie ik erin ontdekte. Glad? Nee, perfect. En dan niet in de betekenis van: overgeproduceerd, maar als in: de hele menselijke ervaring omvattend, en alle mogelijkheden die de muziek biedt om dit uit te drukken.

25. Pearl Jam - Corduroy
Album: Vitalogy

Tsja, bij Pearl Jam heb je de neiging om, als fan, een beetje in de verdediging te schieten, omdat de band:
A) Erg beroemd is
B) Grotendeels draait om de wat sentimentele persoonlijkheid Eddie Vedder, en dus:
C) Nogal felle anti-reacties oproept.
Ik wil die sentimentele kant hier zeker ook niet ontkennen, voor de vijftienjarige ik was dat juist ook één van de grote voordelen denk ik. Meer nog dan alle nu metal-bandjes e.d. was het Eddie Vedder die me in mijn puberjaren wist te raken met zijn dramatiek. Maar toch... toen ik na een tijdje van verminderde interesse de platen van Pearl Jam uit die periode nog eens herbeluisterde, ontdekte ik tot mijn verbazing ze nog steeds erg goed te vinden. En, als we Corduroy als voorbeeld nemen, ik denk echt niet dat er nou zóveel bands in die jaren waren (of in andere jaren) die zo'n ijzersterke melodie konden schrijven, en tegelijkertijd zoveel rauwheid en emotie in hun performance konden leggen. En dan heb ik het nog niet eens over het monsterlijke riff van dit nummer. Dit soort muziek was in die jaren zo de standaard, dat het later weer volledig is uitgekotst, maar daar kon de band uiteraard niets aan doen. Ook niet dat er altijd mensen zijn die zich oncomfortabel gaan voelen als een rockzanger meer in zijn teksten probeert te leggen dan 'alles is bah, sla iets kapot.' En natuurlijk ben ik ook gewoon een softie, en smelt ik nog altijd een beetje van Eddie Vedder. Dat is mijn goed recht, lijkt me toch.

24. 2Pac - Hit ´em Up
Album: How Do U Want It (single)

Mmm, hier schaam ik me eigenlijk een beetje voor. Liever had ik als favorieten hiphopnummer een sjieke backpack-track waarmee je op de betere hipsterfeestjes mee aan kon komen, maar helaas. In de tijd dat ik vrij veel hiphop luisterde, rookte ik ook nog vrij veel marihuana (ook niet iets waar ik niet per se trots op ben, maar zo waren die tijden), en kon ik soms hele avonden in een luie stoel liggen en hiphop luisteren. Dit nummer bewaarde ik altijd als laatste, want er was daarna gewoon niets wat nog dezelfde impact maken. En tot op de dag van vandaag krijg ik kippenvel in mijn nek van die ijskoude, onredelijke, bijna seksuele woede die Shakur in dit nummer legt. Dat zowel de disser als de gedisste later ook echt op een gewelddadige manier om het leven zijn gekomen, is dan wel minder gepast.

23. The Band - The Weight
Album: Music From Big Pink
Fijne rauwheid, mooie stemmen, lekker vage tekst, gewoon één van mijn favoriete nummers. Ja, duh, natuurlijk is het één van mijn favoriete nummers, hallo, het staat immers zo hoog op deze lijst? Ja, sorry, ik weet hier verder niet zo veel over te schrijven. Elke keer als ik probeerde een stukje bij dit nummer te typen werd ik helemaal blanco, vraag mij niet waarom. Om niet weer het topic dagenlang te laten stilvallen moeten jullie het helaas doen met wat flauwe gemeenplaatsen.

22. Nina Simone - House Of the Rising Sun (Live)
Album: The Essential Nina Simone

Inmiddels is haar in een vergelijkbare stijl opgenomen 'Sinnerman' een culthit op Musicmeter, dus deze zal niet al te veel verdediging nodig hebben. Het liedje is, zoals bekend, een cliché, maar deze versie laat wat mij betreft versies zoals die van Dylan of the Animals ver, ver achter zich. Gewoon één grote oerschreeuw uit een bloedend hart, waar ook mensen die nooit in een opiumpand hebben gewoond zoals ik en (hopelijk) u iets mee kunnen.

21. Holden - Gone Feral
Album: The Inheritors

Helaas alweer het laatste nummer uit dit decennium. Heerlijke track van een album dat inmiddels een cultklassieker mag heten, en dat, daar ben ik van overtuigd, alleen maar in faam en invloed zal groeien. Ik heb dit echt helemaal grijsgedraaid toen deze plaat een paar jaar geleden uitkwam. Ook staat deze op elke hardloop-playlist die ik heb gemaakt (met het eerder genoemde Hummer van Foals). Een goed gekozen titel ook, dit nummer heeft een soort wilde, instinctieve opbouw, van net niet irritant friemelend tot een bijna oorverdovend monster dat heel je beleving lijkt op te vullen, alsof het nummer niet alleen uit geluid bestaat maar ook de andere zintuigen weet te prikkelen. De manier waarop James Holden een soort improviserende stijl heeft ontwikkeld (werken met defecte cd-spelers etc.) zonder daarmee per se crossover te worden of de dansvloer uit het oog te verliezen is fascinerend, is briljant, en smaakt naar meer.

avatar van Sandokan-veld
20. De La Soul - Stakes Is High
Album: Stakes Is High

Pratend over vibes. Vibraties. Hoe vaak doen we dat eigenlijk. Nee, geen flauwe grappen maken. Het is nou eenmaal zo dat popmuziek bij uitstek aan onze lagere gevoelens lijkt te appelleren. Als we 'hiphop' als voorbeeld mogen nemen (en waarom niet?), dit is het hoogst genoteerde hiphopnummer in mijn lijst, het op één na hoogste gaat over iemand die een ander iemand dikzak noemt en zegt dat hij hem en al zijn vrienden gaat doodschieten. De La Soul zijn -in deze fase van hun loopbaan- ook niet meer de vrolijkerds die ze ooit waren, maar het is toch wel een fijner wereldbeeld wat ze laten horen. Niet dat ik wil pleiten voor een bonoficering van de popmuziek, maar acht... ik word gewoon warm en vrolijk van De La Soul, en daarom staat ie gewoon hoger dan 2Pac, zelfs als die laatste me misschien nog iets meer doet. En natuurlijk heeft dit nummer die heerlijke stroeve sample, en de herkenbare en toffe raps van die jongens.

19. dEUS - Hotel Lounge (be the death of me)
Album: Worst Case Scenario

Ik ben iemand die vaak nogal lang moet malen over dingen (soms zit er drie jaar tussen dat ik een album voor het eerst hoor, en dat ik het een sterrenwaardering geef op Musicmeter, vaak gebeurt dat zelfs helemaal niet met platen die ik toch echt wel vaak draai). Het is dus vrij bijzonder dat ik nog weet waar ik was toen ik voor het eerst 'Worst Case Scenario' hoorde, en dat ik toen eigenlijk meteen wist dat ik een van mijn nieuwe favorieten had gevonden. Uiteindelijk is opvolger 'In A Bar, Under The Sea' mijn favoriete dEUS-plaat geworden, maar 'Hotel Lounge' blijft toch wel op eenzame hoogte. Prachtig liedje met een goede opbouw en een lekkere noisy ondergrond, gedeeltelijk veroorzaakt door een doorbrandende versterker, blijkbaar. En de samenzang tussen Tom Barman en Stef Kamil Carlens blijft natuurlijk volop genieten. Helaas heeft de band na 'In a Bar,...' weinig meer gemaakt wat ik meer dan 'aardig' zou noemen, maar ook daar zijn de meningen over verdeeld natuurlijk.

18. Charles Mingus - Wednesday Night Prayer Meeting
Album: Blues & Roots

Mijn tienerjaren stonden muzikaal in het teken van alternatieve rock, metal, en soortgelijke liedjes over hoe zwaar het was in de middenklasse op te groeien. Zo iets na de eeuwwisseling had ik het wel een beetje gezien met de bandjes die om de paar maanden de hemel ingeschreven werden door de -toen nog redelijk invloedrijke- rockpers, en begon ik uit nieuwsgierigheid en verveling ook naar andere genres te luisteren. Soms kwam er ook een jazzplaat voorbij, maar hoewel ik de wereld van de jazz fascinerend vond, kon ik mijn aandacht toen nog niet houden bij een plaat als 'Kind of blue'.
Enter Charles Mingus, de man die mijn gateway drug zou worden naar de jazzwereld. Er zit een lompe, lichamelijke kwaliteit in zijn muziek ('visceral' zouden ze zeggen in het Engels; Google vertaalt dit als 'visceraal' maar dat woord heb ik nog nooit iemand horen gebruiken), je krijgt het idee dat Mingus het liefst uit de speakers zou kruipen om je een hengst te verkopen, je te bekeren, een fles whisky met je leeg te zuipen, en je voor de volledigheid ten slotte nog een keer een mep te verkopen. Het appelleerde aan mijn rockliefde, maar introduceerde tegelijkertijd hele nieuwe muzikale ideeën en benaderingen. Daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor, al begint mijn obsessie met de man de laatste paar jaar wel iets af te nemen.

17. Arctic Monkeys - What if You Were Right The First Time
Album: Brianstorm (single)

Aansluitend op het stuk van Mingus, die me de jazz binnentrok, vinden we hier het bandje dat me terug de rock 'n roll binnen blies. Hun debuut was de eerste rockplaat in jaren (waarschijnlijk na QOTSA's 'Rated R') die me echt bij mijn kladden wist te grijpen. Lekker wilde, brutale en catchy rockliedjes, maar bij nadere bestudering verrassend intelligent (zowel muzikaal als tekstueel), waardoor je ze vaker dan drie keer kon luisteren zonder weer door te hoeven naar het volgende bandje dat werd gekenmerkt als het beste ooit door een journalist van NME of Pitchfork. Ook vind ik het portret dat zanger Alex Turner schetst van de stedelijke Europese jeugdcultuur anno nu helemaal raak. En niet onbelangrijk, het is een bandje waarvoor je nog naar de platenwinkel zou willen gaan, omdat hun fraai vormgegeven singles altijd een hoop leuke bonustracks bevatten, waardoor hun beste nummer zowaar gewoon een b-kantje is.

16. Al Green - Simply Beautiful
Album: I'm still In Love With You

Voor de mensen die nog een tip nodig hadden voor een avondje zwijmelen met een date die komt eten (bijbehorende pastarecepten ook op aanvraag verkrijgbaar). Makkelijke kritiek zou zijn dat Al Green nogal een glijgans is (een woord bedacht door hoi123 als ik me niet vergis), maar dan moet ik het toch met u oneens zijn, dames en heren: Al Green is de glijgans. En ik laat me graag verleiden.

avatar van ArthurDZ
Kijk, dat is nu eens grappig, ik ben het helemaal eens met je beschrijving van de Arctic Monkeys, maar helemaal oneens met je uiteindelijke songkeuze. Maar misschien heb ik als liefhebber van The Smiths, Suede en Springsteen de lat gewoon te hoog gelegd voor b-kantjes...

In je tekstje bij Hotellounge kan ik me ook volledig vinden trouwens, na Roses mijn favoriet van de Antwerpenaren, en inderdaad die samenzang, hemels! Na In A Bar Under The Sea werd het nooit meer zoals vroeger, maar ze zijn wat mij betreft sterke albums blijven maken tot en met Vantage Point. De gekte vertrok met Stef mee naar Zita Swoon, tot die het ook kwijtraakte en ook zijn muziek wat meer conservatorium-trekjes kreeg. Hoewel beide bands nog steeds vrij degelijk bezig zijn, is dat wel een spijtige zaak...

Anyway, doe zo verder en ik begin erg benieuwd te worden naar de ontknoping!

avatar van Ploppesteksel
Ik ben het er wel mee eens. Die b-kantjes op Brianstorm en Brianstorm zelf zijn het allerbeste wat ze ooit gemaakt hebben

avatar van niels94
Nou, dat nummer van De La Soul mag best nóg meer lof krijgen De maatschappijkritische tekst alleen al is een en al memorabel:

"Gun control means using both hands in my land"

"Every word I say should be a hip hop quotable"

"Yo, it's about love for cars, love for funds
Loving to love mad sex, loving to love guns
Love for opposite, love for fame and wealth
Love for the fact of no longer loving yourself, kid"

"Neighborhoods are now hoods cause nobody's neighbors
Just animals surviving with that animal behavior
Under I who be rhyming from dark to light sky
Experiments when needles and skin connect
No wonder where we live is called the projects"

En dan die beat, inderdaad. En de wijze waarop het gebracht wordt. Een van de beste hiphopnummers ooit, dat ben ik me je eens Kippenveltrack.

avatar van hoi123
Sandokan-veld schreef:
Mijn tienerjaren stonden muzikaal in het teken van alternatieve rock, metal, en soortgelijke liedjes over hoe zwaar het was in de middenklasse op te groeien.

avatar van Arrie
Ploppesteksel schreef:
Ik ben het er wel mee eens. Die b-kantjes op Brianstorm en Brianstorm zelf zijn het allerbeste wat ze ooit gemaakt hebben

Ik kan me er ook bij aansluiten. Sterker nog: Sander heeft precies mijn favoriete Arctic Monkeys-nummer eruit gepikt.

avatar van GrafGantz


Ja lach maar, ik heb een soortgelijke zware jeugd gehad in een liefdevol middenklassegezin. Zoiets gaat je niet in de koude kleren zitten hoor, dat laat absoluut z'n sporen na .

avatar van Funky Bookie
Ook bedankt voor je Eddie Vedder beschrijving.

avatar van Sandokan-veld
Dank voor alle reacties weer. Het is nog steeds lastig om tijd te vinden voor dit project, maar de finish nadert.

15. The Rolling Stones - Gimmie Shelterr
Album: Let It Bleed

Als kind was ik al groot Beatles-fan. De liefde voor de Stones kwam pas later, en is nooit zo groot geworden. Maar goed, de hele Beatles vs Stones-discussie is sowieso voor meisjes uit de jaren zestig, en een band die een nummer als dit kan bedenken, hoeft nergens een minderwaardigheidscomplex over te hebben. Een rocknummer als een vuilnisemmer die over je hoofd wordt omgekieperd. Maar zo hoort het ook. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik het waardeer als mensen dat in het echt doen. De simpelste refreintjes zijn vaak de beste zijn de meest rake: 'war, children, it's just a shot away.' Moeilijk om televisie te kijken zonder dat die regel al snel in je opkomt. Maar liefde is dan weer maar een kusje van ons verwijderd. Dat is dan wel weer lief. Volgens Wikipedia kreeg Merry Clayton, de zangeres op deze track, kort na het inzingen ervan een miskraam. Dat is dan wel weer naar. En enigszins bizar.

14. John Coltrane - Chasin' the Trane
Album: The Complete 1961 Village Vanguard Recordings

Nog tijdens Coltranes leven kwam Live! At The Village Vanguard uit, met op de b-kant van deze plaat 'Chasin' the Trane', waarbij hij eigenlijk gewoon zestien minuten zonder pauze vol toetert. Veel mensen worden doodnerveus van Coltrane, hij is niet een muzikant van less is more, en kan het uiterste vragen van zijn saxofoon (en daarmee van zijn luisteraars). In de afgelopen jaren had hij, solo en als rechterhand van Miles Davis, alles gedaan van half comateuze cool jazz naar technische hoogstandjes met dertig noten per seconden. Rond de tijd van deze opnames kwam hij op een soort stijl die dit alles omvatte, plus een hoop Aziatische invloeden, en een totale lak aan structuur die we nu een aanzet naar 'free jazz' zouden noemen. In dit geval dus zestien minuten lang, alleen begeleid door een drummer en een bassist, voor wie helemaal geen ruimte meer lijkt te zijn om nog iets bij te dragen en die het toch flikken. Muziek die meer dan vijftig jaar later nog steeds vernieuwend en fris klinkt, althans voor een akoestische band die in een genre speelt dat alleen door snobs wordt beluisterd. In die tijd hadden sommige mensen er ook al moeite mee. Een journalist van het invloedrijke magazine Down Beat noemde het in een beroemde interview 'anti-jazz'. Voor de mensen op Musicmeter die meteen beginnen te roepen dat iets wat ze niet begrijpen 'toch geen muziek' is, kan het leuk zijn om te weten dat ze in een lange traditie zitten. Ik zelf vind dit gewoon een kwartier genieten . Meer Coltrane volgt nog.

13. Sam Cooke - A Change is Gonna Come
Album: Ain't That Good News

Een soulzanger die net zoveel wist te bereiken met beheersing als met uithalen. Een complexe man, die miljoenen gospels opnam, maar om het leven kwam doordat hij werd doodgeschoten met zijn broek op zijn knieën. Wordt soms de uitvinder van de soul genoemd, en pende vele klassieke liedjes. Ik ontdekte hem eigenlijk pas op Musicmeter, het zal wel door de promotie van Reijersen zijn gekomen. De orkestrale begeleiding is een tikje te, naar mijn smaak, maar verder zou ik echt niet weten wat iemand hier in hemelsnaam tegen zou kunnen hebben. Goddelijk.

12. Neneh Cherry - Buffalo Stance
Album: Raw Like Sushi

Neneh Cherry vind ik één van de coolste mensen op deze planeet. Alleen al dat je Don Cherry als stiefvader hebt, ik bedoel, kom op. Maar goed, Buffalo Stance. Als je me gekke dansjes wilt zien doen, moet je met net iets te veel speciaalbier voeren (Duvel is altijd goed), dan eerst 'Trick Me' van Kelis draaien, en dan deze. Het is maar een tip.

11. Blur - On Your Own
Album: Blur

Er moet natuurlijk ook nog een Blur-nummer in mijn top 100. Daarmee is Damon Albarn de muzikant die volgens mij op de meeste nummers in deze lijst voorkomt, althans een gedeelde eerste plek met Coltrane, die ook op drie nummers is te horen. [/zinloze statistiekjes modus]
Als jongen die net de grunge en alternatieve rock had ontdekt, vond ik die hele britpop-hausse wel leuk toen die midden jaren negentig losbarstte, maar er was één nummer waar ik echt een gigantische grafhekel aan had, en dat was 'Girls and Boys' van Blur. Tsjonge jonge, wat had ik daar een schijthekel aan zeg. De reden dat het toch nog goed kwam was vooral hun titelloze plaat uit 1997, niet toevallig een plaat waarop de alternatieve rock-kant op gingen, iets dat meer in mijn straatje lag toendertijd. Uiteindelijk heb ik ook 'Girls & Boys' in mijn hart gesloten (ik zal ook toegeven dat ik gewoon hartstikke ongelijk had). Toch blijft 'On Your Own' mijn favoriete Blur, een nummer als een soort kosmische groepsknuffel met een flinke dronken knipoog, en tjokvol leuke geluidjes. Groot was mijn verdriet toen dit nummer in de laatste Blur-battle op het Musicmeter-forum de voorrondes niet eens overleefde. Hopelijk kan ik het hiermee wat extra in het zonnetje zetten, en de volgende keer een dergelijk onrecht voorkomen.

avatar van Sandokan-veld
Mmm zit weer een beetje krap in tijd momenteel, woensdag volgt de finale, beloofd.

avatar van Sandokan-veld
Opnieuw dreigde lange wachttijden en vakantievoorbereidingen roet in het eten te gooien, maar ik wil per se een update plaatsen vandaag, al betekent dit wel dat jullie de Youtube- en albumlinkjes er even bij moeten bedenken, en ik de top 3 alsnog vanaf mijn vakantieadres zal moeten delen.

10. R.E.M. - Feeling Gravitys Pull
Album: Fables Of The Reconstruction

De voorspelbare tweede notering van R.E.M. is een redelijk willekeurige keuze uit mijn lange lijst met favorieten voor de band (de zwaartekracht trok me vandaag naar dit nummer, zogezegd). Mensen die geïnteresseerd zijn naar mijn verdere mening over de band verwijs ik graag naar mijn recensie op de albumpagina, dan wel mijn nogal uitgebreide toplijstje in dit topic
Zo, een lekker efficiënt begin, dacht ik toch.

9. Bill Evans - Waltz For Debby.
Album: Waltz For Debby

Dit is een vrij recente liefde van me. Ik kwam bij de jazz via Charles Mingus en groeide door naar John Coltrane, en in de eerste paar jaar vond ik het vooral leuk als het maar wild en chaotisch was. Dat vind ik nog steeds wel allemaal tof, maar ik merk dat er ook steeds meer ruimte begint te komen voor jazz die subtiel of relaxt is. Dat klinkt een beetje als 'Sandokan wordt ouder, en verandert in een kekke jazzkikker, die tussen twee potjes scrabble in graag een mieters deuntje meefluit', maar dat is niet per se zo. Wel heb ik het in de laatste twee, drie jaar een stuk drukker gekregen dan daarvoor, en misschien dat ik daarom meer geneigd ben te zoeken naar ontspanning in muziek. Ik luister ook vaak muziek in bed nu voordat ik ga slapen, en muziek met teveel dissonanten wekt dan ergernis op. Ik zou ook kunnen zeggen dat muzikanten niet per se allerlei bokkensprongen hoeven maken om iets relevants uit te drukken, maar dan klink ik wel weer als de kekke jazzkikker.
Uiteraard is het allemaal geklets in vergelijking met de track zelf. Evans zoekt zich een weg door een melodie met een sprankelende onschuld, met daarin een subtiel verstopte, maar altijd hoorbare melancholie. In deze ontspannen klinkende, maar o zo virtuoze live-opnames wordt hij aangevuld tot één van de beste jazztrio's ooit, waarbij vooral de inbreng van bassist Scott LaFaro een totaal nieuwe laag toevoegt. Het trio zou tien dagen na deze opname tot een einde komen, toen LaFaro omkwam in een auto-ongeluk.

8. Radiohead - Airbag
Album: OK Computer

Hoge bomen vangen veel wind, en dus is het logisch dat Radiohead, naast alle complimenten, ook veel kritiek over zich heen krijgt van muziekliefhebbers. Ik heb eerder mijn eigen perspectief hierop omschreven (namelijk hier), dus daarmee zal ik jullie niet verder lastigvallen.
Wat mij betreft heeft Radiohead drie echt geniale albums gemaakt: 'The Bends'; 'Kid A'; 'In Rainbows'. Gedoodverfde nummer 1 'OK Computer' vind ik bij vlagen wat wollig en wisselvallig, maar het moet gezegd worden: de beste momenten van de plaat zijn ook echt fabelachtig goed. Het beste zit meteen aan het begin. Thom Yorke schreef dit liedje blijkbaar nadat hij een auto-ongeluk had overleefd (dit is blijkbaar het thema van vanavond?), een uitdrukking van existentiële verbazing over dat de wereld gewoon doordraaide terwijl hij bijna dood was geweest. Het is bijna een oerschreeuw, een nummer dat nooit echt een melodie wordt en zich toch vormt tot één van de meest aangrijpende, samenhangende liedjes uit de jaren negentig.
Nog interessanter is de muzikale omlijsting, vol rare ingrediënten: een soort post- industriële Morricone, bijna-cello of misschien toch gitaar, een drumbeat die lijkt uit te glijden over zichzelf, en een Kraftwerk-achtige bas. Volkomen gekunsteld, maar zo geniaal gekunsteld dat je compleet een andere wereld in wordt geslingerd.

7. Aphex Twin - Windowlicker
Album: Windowlicker (single)

Mijn Aphex Twin-periode was kort maar redelijk hevig. Ik woonde in die tijd nog bij mijn ouders, zat even in een rustige periode tussen twee levensfases waarbij ik simpel werk deed in een supermarkt, en 's avonds graag een jointje rookte. Om dit verborgen te houden voor mijn ouders, zocht ik dan een excuus voor een wandelingetje, en dat is nog steeds wat ik voor me zie bij deze muziek: de buitenwijken van Eindhoven, net zoals de muziek van Richard James een route volgend die zijn eigen logica volgde, terwijl de dampen van de marihuana de wereld klein hielden, en de mogelijkheden eindeloos. Ook dit is een nummer dat het overigens vrij goed heeft overleeft om nadat ik stopte met blowen nuchter beluisterd te worden, wat heet, ik zet het op de zevende plek.

6. Charles Mingus - Ecclusiastics
Album: Oh Yeah

Over Mingus is voldoende gezegd bij zijn vorige notering, over mijn stiekeme liefde voor spirituals zie het stukje over Johnny Cash. Dit is een spiritual door Charles Mingus, met de fantastische (en wat onderschatte) Roland Kirk op saxofoon. Prijs de Heer, etc.

5. John Coltrane - A Love Supreme, Part 3: Pursuance
Album: A Love Supreme

De rij Coltrane- favorieten is zo lang dat het bijna ondoenlijk is om te kiezen welke hier uiteindelijk verkozen moet worden als favoriet. Het is dus maar even aan zijn bekendste plaat om symbool te staan voor al het moois dat de man gemaakt heeft. Waar er dingen in deze top 100 stonden die ik vooral leuk vond om te horen om het moment dat ik dronken of stoned was, of die ik met een bepaalde sfeer identificeer of een bepaald tijdperk, is Coltrane een muzikant die bijna de hele planeet aarde voor mij omvat. Heerlijk om op een mooie lentedag een playlist vol te plempen met Coltrane en een flink stuk te gaan wandelen of fietsen. Deze muziek brengt me, zo dicht als dat kan voor een cynische rotzak als ik, dichtbij een soort zen-staat, waarbij ik een minuut verwonderd kan toekijken hoe het zonlicht door boomtakken schijnt. Het is, om de Penguin Jazz Guide te parafraseren, decennia later nog steeds onmogelijk om een etiketje op deze muziek te plakken, maar als je mij kunt laten praten als een soort wellness-promotende hippie dan heb je toch wel iets bereikt als muzikant, vind ik.

4. Neil Young - Ambulance Blues
Album: On the Beach

Mijn favoriete rockmuzikant met een van zijn meest eigenzinnige nummers. Er is met alle moderne mogelijkheden, en de prachtige muziek die dat heeft opgeleverd, veel te zeggen voor een man met een akoestische gitaar. Maar goed, dat vinden schoolmeisjes ook, dus wordt de radio overspoeld door netjes geknipte jongens en meisjes die keurige akkoorden spelen over teksten waar men zich geen buil aan kan vallen. Wat missen we vaak, jongens en meisjes? Eigenheid, gruizigheid, het gevoel dat er iemand op het podium staat die ook echt iets heeft te vertellen. Die zich uitdrukt op een manier die we nog nooit eerder hebben gehoord. 'Ambulance Blues' is negen minuten precies dat, met alle valse noten, cryptische teksten, en houterige gitaaraanslagen die daarbij horen.

avatar van Sandokan-veld
3. Interpol - Evil
Album; Antics

Als het goed is, ga ik Interpol morgen voor het eerst live zien in Barcelona. Echt een groot fan zou ik mezelf overigens niet noemen, `Evil´is een beetje een anomalie; het briljante liedje van de band die verder `wel oké´is (er zijn nog wel een paar andere nummers die hoog scoren, ´Slow Hands´; ´Roland´, maar niets komt in de buurt van Evil. Waarom is een beetje lastig te verklaren. Dit is zo´n nummer dat ergens een keer in mijn playlist terecht is gekomen en dat ik sindsdien ben blijven draaien. Dat op zich is al behoorlijk bijzonder, aangezien ik dit nummer vrijwel nooit skip als het in de shuffle langs komt. Ik verveel me vrij snel, dus buiten dit, en de twee nummers die nog volgen, gebeurt het zelden dat ik een nummer kan blijven draaien en draaien. Maar, hoe het kan weet ik niet ´Evil´ verveelt nooit (zou dat geen goede reclameslogan zijn voor een satanistische kerk trouwens?). Ik stond net in de lift bij Snoeperd en ik zei dat ik eigenlijk niet wist wat ik over ´Evil´ moest schrijven, behalve dat het niet zo snel verveelde. ´Dan schrijf je dat toch?´antwoordde hij. En; ´goede baslijn.´En zo is het.

avatar van Hedser
Leuk, Airbag in je top 10, is ook mijn favoriete Radiohead nummer.

avatar van Gretz
Evil. Beste nummer van Interpol inderdaad.

avatar van GrafGantz
EVIL!!! 333

Uit de tijd dat ik nog een groot Interpol fanboi was

Gast
geplaatst: vandaag om 11:57 uur

geplaatst: vandaag om 11:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.