Niet hun beste uiteraard, maar een waanzinnig nummer is het wel. Zeer sterke melodie, Evil gaat inderdaad nooit vervelen.

Ik sta nou nooit bij Snoeperd in de lift...

Sander is een ouwe snoeperd.

Grappig, in de tussentijd heb ik mijn nummer 3 gewoon live gezien. Interpol speelde op Primavera overigens als een na laatste ´Stella was a diver...´ wat sindsdien ook nog meer aanspraak kan maken op een positie tussen de favorieten. Anyway, met het volgende nummer zal het niet gebeuren dat ik het nog live kan zien voordat ik mijn nummer 1 kan posten:

2. The Beatles - A Day In the Life
Album: Sgt Pepper´s Lonely Hearts Club Band.

Het grootste radio 2 cliché in mijn top 10. Ik ben geboren in 1981, dus wel een paar jaar nadat The Beatles furore maakten. Ik ben dan ook een Beatlefan per indoctrinatie. Met alle opvoeders (ouders, ooms en tantes, leraren) die met dit soort muziek zijn opgegroeid, had ik bijna geen andere keuze. The Beatles waren toen ook wel een beetje subversief, maar ik weet niet of mijn opvoeders dat echt door hadden.
Hoe dan ook. A Day In the Life blijft wel het beste Beatlesnummer, met die vreemde, onthechte coupletten van Lennon, alsof hij boven zichzelf zweeft en neerkijkt op het bestaan met een soort half-geamuseerde verbazing: ´And though the holes were rather small/ they had to count them all´ Zoals gezegd rook ik al enige jaren geen marihuana meer, maar om een of andere reden vind ik nog steeds dat hier iets wezenlijkers wordt gezegd over het leven dan op eender welk nummer van Springsteen of een soortgelijke ´realistische´ songwriter. Ben ik dan toch een beetje een hippie geworden. Het zal vast zijn zoals de generatie van mijn ouders het heeft bedoeld.

Bohemian Rhapsody op 1 dan maar?
Geintje (hopelijk staat die nu niet echt op 1 ).

Geweldig nummer, zelf vind ik Eleanor Rigby het beste nummer van The Beatles.

Geen idee wat er op nummer 1 zou kunnen staan eigenlijk. Een tweede Wilco? Een tweede Neil Young misschien? Iets jazzerigs? Het Peanuts-thema (die avatar moet toch ergens vandaan komen)? Of toch maar BoRhap?

Doe nog maar iets van R.E.M.. Al vrees ik dat het het een vervelend stukje jazz gaat worden

Voor de nummer één gok ik op Hey, Hey, My, My van Neil Young & Crazy Horse, en anders Powderfinger.

Dat het dan alstublieft de akoestische uitvoering mag zijn, die is toch nog duizend keer mooier.

Ook mooi, maar duizend keer mooier dat zeker niet. In mijn geval mag alles van ome Neil op één, Change Your Mind zou ook niet misstaan.

Duizend is inderdaad wat overdreven, ik bedoelde dubbel zo mooi.

Volgens mij is het Wilco...

Ja, ik denk ook Wilco, ik gok iets van A Ghost Is Born

Misschien nog iets van Revolver? Eleanor Rigby?

Je houdt ons wel in spanning, Sandokan-veld

Ja iets met bacchanalen en vertraagde vliegtuigen en zingende kinderen en allerlei andere afleidingsmanoeuvres door die gemene realiteit.



Je voorspellende gaves zijn werkelijk mythisch, Ton.

1. Wilco - Handshake Drugs
Album: A Ghost Is Born

Heel nuchter bekeken is 'A Ghost Is Born' niet de beste Wilco-plaat, maar het is wel de plaat die me het meeste aangrijpt. Jeff Tweedy (de architect van Wilco's muziek) zat hier behoorlijk in de knoop met zichzelf, in zoverre dat hij kort na het opnemen van de plaat in een afkickkliniek werd opgenomen. Een vrolijk nummer is het dan ook niet echt. Gek genoeg is het ook geen bijzonder verdrietig nummer. Waar duizenden bandjes met huilen en krijsen en Satan aanroepen me volkomen koud laten, lijkt Tweedy hier het wezen van de melancholie uit te drukken in wat eigenlijk juist een zes minuten lange oefening in apathie is: 'I felt allright/ and if I ever was myself, I wasn't that night.' Het is juist die bijna ronddobberende bedeesdheid richting alles die me zo aangrijpt in dit nummer, zelfs in zoverre dat ik de recente live-versies van dit nummer, met meesterlijk gitaarwerk van Nels Cline, minder goed vind omdat het nummer daardoor juist te veel textuur krijgt. Dat alles verklaart nog niet helemaal waarom juist dit mijn favoriete nummer is, in vergelijking met al het moois wat Wilco verder heeft gemaakt. Of Coltrane of The Beatles. Eigenlijk verklaart het helemaal niets. Ik kan daar alleen op antwoorden dat dit het liedje is dat ik begin te zingen als ik een stuk dronken naar huis moet fietsen (en soortgelijke momenten). Dat is ergens in mijn onderbewustzijn zo ontstaan, blijkbaar.
Dank voor het lezen en de reacties, excuses voor alle vertragingen. Hopelijk viel het allemaal niet al te erg tegen. Laat ons ten slotte nog even samen treuren:

jasper1991 aan u de eer

Interessante nummer 1. Volgens mij heb ik A Ghost Is Born ook nog nooit gehoord.

Weinig nummers die er voor mij positief uitspringen, maar ik ga een handvol nummers uit de hogere regionen nog beluisteren. De nummer 1 ken ik bijvoorbeeld niet. Wel leuk en aanlokkelijk beschreven allemaal.

Ik begin sowieso in het weekend; dan zie ik wel hoe uitgebreid de begeleidende stukjes nog gaan worden.

100. Luca Turilli's Rhapsody - Quantum X
Laat ik mijn top 100 starten met een intro, omdat ik daar nogal eens van kan genieten. Vooral dit van het album Ascending to Infinity vind ik erg spannend. Het is geschreven door Luca Turilli, ooit de gitarist van Rhapsody, dat na de split is overgegaan in Rhapsody of Fire en dus Luca Turilli’s Rhapsody. Ik vind het mooi opbouwen en erg filmisch aandoen, vooral door de vertelstem. Over twee weken wordt de opvolger uitgebracht van het tot nu toe enige uitgebrachte album van Luca Turilli’s Rhapsody waarop dit nummer staat, waar ik onwaarschijnlijk veel naar uitkijk.

99. Age of Nemesis - Someone Must Take the Blame
Hongaarse progressieve metal. Niet de bekendste in hun genre, maar wel van topkwaliteit als je het mij vraagt. Dit nummer heeft fraaie melodielijnen en is een van de compleetste en beste van het fraaie album Terra Incognita.

98. Marillion – Lavender
De korte semi-ballad op het welbekende neo-proghoogtepunt Misplaced Childhood. Ik vind het erg emotioneel en het behoort tot de topcategorie nummers die in mijn hoofd zitten. Ik vind de overgang van Kayleigh naar dit nummer ook noemenswaardig.

97. Epica - Kingdom of Heaven
De Nederlandse metaltrots, in het bijzonder in het evengoed door Nederland groot gemaakte genre female fronted/gothicmetal. Within Temptation is tegenwoordig de bekendste spruit, maar Epica is door de prominentere metalinslag minder vaak op de radio te horen en in de hitlijsten te zien. Wie dit nummer hoort, snapt wel waarom. Voor de liefhebber wel een prachtig episch nummer met een heerlijk vette riff in de coupletten.

96. Neil Young – After the Gold Rush
Mijn favoriete nummer van Neil Young. Ik ken het al sinds ik een kleine rakker was doordat mijn moeder vaak de beste man op had staan. Ik vind het een mooi pure ballad met een prachtige melodie en de hoorn aan het einde als hoogtepunt.


95. Beyond Twilight – Crying
Deense progressieve metal met op zang de voor insiders bekende Jorn Lande. Een band rond een keyboarder, Finn Zierler, en net dat element vind ik ook erg sterk verwerkt in de muziek van Beyond Twilight. Niet omdat hij de ene virtuoze solo na de andere ten gehore brengt, maar omdat het sfeervol en functioneel klinkt wat hij speelt. Het nummer blinkt uit in sfeer en opbouw, maar Jorn Lande is het stukje fruit op de slagroom. Benieuwd of iemand nog trouwens de maatsoort kan herkennen aan het begin.

94. Dark Moor – Swan Lake
Wie niet direct een idee heeft van Het Zwanenmeer van Tsjaikovski, zal de melodieën wel herkennen wanneer die deze hoort. Deze melodieën worden ook hier in een powermetaljas ten gehore gebracht door de Spanjaarden van Dark Moor. Deze is een van mijn favoriete groepen en hier verweven ze fraai fragmenten van het klassieke stuk met metal in een goedlopend nummer met sterke overgangen.

93. Spinvis – Oostende
Spinvis is een van mijn favoriete Nederlandstalige artiesten. De man vind ik vooral interessant door zijn teksten, maar dit nummer vind ik vooral erg sfeervol, rustgevend en een beetje melancholisch. Het duurde wel even voordat ik dit nummer kon waarderen.


92. Enya – Only Time
De Ierse vrouw die pop met een Ierse folkloristische inslag maakt en zingt en ooit een hit had met Orinoco Flow in de jaren ‘80. Ik ken haar van het album A Day Without Rain en dit is mijn favoriete nummer daarop. Enya creëert hier veel melancholie in dit eenvoudige, doeltreffende nummer en vooral de neurie vanaf het tweede couplet vind ik een fraai detail.

91. R.E.M. – Nightswimming
Weer die melancholie. Mijn favoriete nummer op de klassieker Automatic for the People, ook door de doortastende piano. Bovendien culmineert het nummer mooi en komt Stipe goed voor de dag.

Ik dacht bij een Top 100 van Jasper aan een lijst met 100 epische toonladder rondsmijtende bands die zingen over draken en verborgen werelden maar dat valt tot nu reuze mee. Sterker nog zelfs Spinvis, je kan dan ook weer overdrijven

Aan het omgekeerde oneindigteken en de walvissen in de avatar te zien, is het slechts een kwestie van tijd voordat we ook Tangerine Dream nog krijgen. Mooi begin hoor.

Meteen een goed begin! Rhapsody, Age of Nemesis, Epica, Dark Moor, Beyond Twilight en Enya... belooft nog wat voor de overige 90

Lekkere start Jasper

Oostende

Mijn aandacht is gewekt..... Progrock/metal met een vleugje folk! Knaller van de dag is natuurlijk Kingdom of Heaven. Jammer dat de youtube link daarbij niet de correcte is! Voor de onwetenden onder ons moet je dit even aanpassen svp....

edit: Darkmoor, Enya en REM zijn ook verkeerd "ge-CTRL-V't" !

Oeps... ik kan het niet meer aanpassen jammer genoeg. Volgende keer eens beter op letten dan. De reacties doen me wel goed!

90. Bal-Sagoth - The Dreamer in the Catacombs of Ur
Bal-Sagoth is een opvallende band binnen het blackmetalgenre door de orkestrale en epische overdaad, door de vertelstem van geestelijk vader Byron Roberts, welke hij overigens combineert met grunts, en ook een beetje door de songtitels, bijvoorbeeld ‘Cry Havoc for Glory, and the Annihilation of the Titans of Chaos (The Splendour of a Thousand Swords Gleaming Beneath the Blazon of the Hyperborean Empire: Part III)’. Nou blinkt deze ingezondene niet héél erg uit daarin, maar deze vind ik wel van de vele nummers van de band die me verblijden, het minutieust in elkaar zitten.

89. Falkenbach – Heathen Foray
Dan krijgen we weer blackmetal, althans niet als hoofdingrediënt, want dat lijkt me folkmetal. Het is een en dezelfde Duitser die achter deze band zit. Dit nummer heeft een sfeervol en effectief repetitief karakter voor mij en blijft volgens mij ook slechts binnen twee akkoorden.

88. Hans Zimmer & Lisa Gerrard – Now We Are Free
Een nummer van de welbekende filmcomponist Hans Zimmer met vocale hulp van de vrouw van Dead Can Dance uit de film Gladiator. Een film waar ik, in tegenstelling tot de normale gang van zaken, de score leerde kennen voordat ik de film voor het eerst zag. Het nummer kent een prachtige thema en engelenzang van Lisa Gerrard. Uiteraard ging ik snel een paar luisterbeurten aan Within the Realm of a Dying Sun onderwerpen, maar dat liep op weinig uit jammer genoeg.

87. Fates Warning – A Pleasant Shade of Gray, Part III
Dit nummer staat op een van mijn favoriete progalbums, A Pleasant Shade of Gray, dat ook in mijn top 100 vertegenwoordigd moest en zou zijn. Het probleem is alleen dat het album niet echt songs bevat en dat nummers gauw uit hun context gerukt raken. Ik koos er toch voor om dit gedeelte van het album op deze plaats te zetten, daar het alleszins een heerlijke drive en een riff in het refrein kent.

86. Sonata Arctica – My Selene
Binnen de powermetal zijn deze Finnen al jaren een van de vaandeldragers en een paar jaar vond ik deze groep het summum van alle muziek die er maar gemaakt is, en dan in het bijzonder het album waar ik deze inzending vandaan pluk, Reckoning Night. Ik hield zielsveel, en houd ook nog wel, van die vlugge, melodieuze, epische en soms bombastische metal. Dit nummer is catchy, zwaar en lief tegelijk en kent een spannende bridge.

85. Heidevolk – In Het Woud Gezworen
Deze Nederlands(talig)e folkmetallers heb ik al jaren een zwak voor. De nummers door ze zijn vaak catchy en de verhaaltjes over Gelderland, bier en de Nederlandse historie geven de muziek ook iets extra’s. Dit snelle, stevige nummer vind ik vooral heerlijk energiek.

84. Porcupine Tree – My Ashes
De band die ik niet hoef te introduceren met misschien niet voor iedereen het voor de hand liggendste nummer, maar ik vind het wel goed lopen en een warm, spannend cachet hebben. Nummers als Sleep Together, Anesthesize, Deadwing, Arriving Somewhere But Not Here en Blackest Eyes kan ik ook sterk waarderen.

83. Dark Moor - Devil in the Tower
Nog een keer mijn favoriete Spanjaarden. Een lekker nummer met wat fraaie, filmische elementen, maar het a capellamiddenstuk vind ik het hoogtepunt. Het deed me later wel wat aan Queens The Prophet’s Song denken, maar ik ben er niet minder van gaan genieten.

82. Aerosmith – Dream On
Een van mijn favoriete nummers binnen mijn geliefde powerballads. Een fantastisch refrein, dito zang en veel emotie. Het kan ook altijd rekenen op mijn stem voor de jaarlijkse Top 2000.

81. Kayak – Close to the Fire
Het machtige epos dat de nieuwe Kayak inleidde op het gelijknamige comebackalbum van ze. Kayak die internationaal ooit ook een muzikaal trots van het Nederlandse volk was, vooral door de, ook mijns inziens zeer fraaie, ballad Ruthless Queen. Mijn voorkeur gaat toch uit naar de nieuwe Kayak met fraaie conceptalbums als Merlin: Bard of the Unseen en het vorig jaar uitgebrachte Cleopatra: The Crown of Isis en dit nummer als voornaamste exponent daaruit.

Terechte notering voor Hans Zimmer & Lisa Gerrard. Ik ben een groot fan van het werk van Hans Zimmer en Now We Are Free behoort toch wel tot mijn favoriete composities van hem. Daarnaast nog een geweldig nummer van Porcupine Tree, mooie update.

Close to the Fire