menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (jerome988)

zoeken in:
avatar van Masimo
http://i.imgur.com/pCNLCU4.jpg

36. Sonic Youth – No Queen Blues

Met trots draag ik af en toe mijn Washing Machine-shirt. Tot 'ie weer in de wasmachine moet. Aan sommigen moet ik uitleggen waarom ik een T-shirt met een wasmachine erop draag, anderen spreken me in enthousiasme over Sonic Youth aan. Het maakt in allebei de gevallen heel wat los bij mensen.

Een van de redenen dat ik Sonic Youth zo tof vind is de veelvuldige afwisseling van zanger/zangeres, waardoor het album alle kanten uit schiet. Liever zou ik mijn favoriete Washing Machine-liedjes per zanger uitkiezen, en die zijn wat mij betreft allemaal redelijk gelijkwaardig aan elkaar: The Diamond Sea door Thurston (fair: vooral door de zee van gitaar aan het einde), Skip Tracer door Ranaldo (hello 2015!, zeer actueel), en ‘Becuz’ door Kim Gordon. Toen ik daartussen twijfelde, en het album nogmaals draaide, kwam ik tot de conclusie dat het toch 'No Queen Blues' mijn favoriet van het album is.

35. Spinvis – Smalfilm

Soms zijn verhaaltjes goed als ze als raadseltjes verpakt worden. Spinvis kan zulk soort verhaaltjes schrijven, en dan stopt hij er een stuk of tien in één lied. Zo ook in Smalfilm: ik heb eens rondgevraagd bij andere Smalfilm-adepten, en iedereen scheen een eigen favoriete zinsnede te hebben. Ik vond vroeger vooral de zin over de fietser die doodgereden werd, maar waar de doodrijder zich van het voorval niets aantrekt omdat niemand het gezien zou hebben, erg mooi. Ik vond er iets van een omschrijving van een hypocriete maatschappij in. Nu waardeer ik de openingszin het meest, omdat ik me er erg mee kan identificeren.

34. William Onyeabor – Fantastic Man

Tof nummer van een wat wazig figuur uit Nigeria: zoals wel vaker bij zulk soort artiesten was er maar weinig over de beste man bekend (vnl informatie die op hoezen staan), maar dankzij de recentelijke interesse voor Onyeabor (documentaire, compilaties, DJ's, etc) wordt er steeds meer over hem bekend, en doet het verhaal de ronde dat hij cinematografie heeft gestudeerd in Rusland, daarna muziek heeft gemaakt, maar daar vervolgens als herboren christen weer mee gestopt is. Wat zeker is dat de muziek stampend, aanstekelijk, en dansbaar is. Dit nummer is specifiek mijn favoriet door het schattige spel van liefkozing tussen zanger en de dames van het achtergrondkoor: 'Tell me, tell me how I look' > ‘You loooook so good, fantastic man!’ Ahww...

33. Joanna Newsom and the Y Street Band – Colleen

Eerlijk: de harp is niet mijn favoriete instrument. Er is slechts één iemand die van mij (vooralsnog) een harp mag aanraken: Joanna Newsom.

Twijfel, twijfel, welk lied uit te kiezen van Joanna Newsom? Only Skin of Cosmia? Wat is er mooier: het moment dat Bill Callahan ‘Only Skin’ in komt brommen, of het moment dat de violen en enkele ritmische tikken het lied Cosmia binnenvallen?

Gelukkig was daar de EP met de Ys Street Band, waarop het wonderschone ‘Colleen’ staat. Prachtig lied met een mooi en cryptisch verhaal, maar vooral de muzikale begeleiding steelt de show: de tambura (Bulgaars snaarinstrument), de accordeon, (de harp, obviously) en de zingende zaag laten het lied zelfs met klezmer flirten, en ook in dit lied is plaats voor van die prachtige tikken, as-je begrijpt wat ik bedoel. En alsof dat nog niet genoeg was, moest Joanna Newsom ook zo nodig tussendoor steeds een gilletje slaken. Niet Only Skin, niet Cosmia... Colleen!

32. John Martyn – Small Hours [live]

Bij dit lied gaat het om een specifieke versie: de live-versie overtreft de studioversie, alleen al omdat deze i.t.t. de studioversie géén irritante zeemeeuwen/eenden/whatevz in het intro heeft. De uitgestrekte, slepende gitaarmelodieën, met als enige leidraad de lompe drumcomputer (oh, lompe drumcomputers ), hypnotiseren je, nemen je mee, voeren je ver weg, en laten je pas na een minuut of zeven weer aanspoelen. Slecht omschreven, maar het heeft iets weg van dat gevoel. Prachtig lied.

31. Sonic Youth Med Mats Gustafsson Og Merzbow - Andre Sider Af Sonic Youth

Hoogtepunt van de experimentele SYR-reeks. Het eerste halfuur door Sonic Youth is al zeker niet onaardig, maar de track komt pas echt los bij Mats Gustafsson, die het nummer op overdonderende wijze openbreekt. Daarna mag Merzbow het afmaken.

30. Tilahun Gessesse with the Walias Band – Ere Fikir Behig

De laatste tijd ben ik veel bezig met het uitzoeken van Afrikaanse muziek, waarbij voornamelijk het struinen in de Ethiopische scene vruchtbaar blijkt te zijn. Alhoewel in het Westen waarschijnlijk Mahmoud Ahmed de bekendste Ethiopische artiest zal zijn (hij stond dit jaar overigens op het Afrika-festival in Hertme, waar ik helaas niet bij kon zijn), is in Ethiopië zelf Tilahun Gessesse de grootste. Zijn prachtige stem is uit duizenden te herkennen, en had mij ook meteen in zijn greep. Als hij zijn stem aanzet, en deze iets schors, iets rasperigs krijgt, komt Tilahun het beste uit de verf. De (geslaagde) muzikale begeleiding wordt verzorgd door de Walias Band, waarvan Mulatu Astatke (zeker niet onbekend) de bandleider was. Het album mag helaas niet op MuMe, omdat er geen betrouwbare transliteratie van de songtitels is. Niettemin zéker een aanrader, is iig op RYM te vinden.




29. Connan Mockasin – Forever Dolphin Love

Het Metropolis-festival in Rotterdam heeft al tot meerdere muzikale ontdekkingen geleid: een daarvan was Connan Mockasin, die ik op die dag zelfs tweemaal heb zien spelen. De eerste maal was 's middags in een grote, maar voor een kwart gevulde tent. Het optreden was niet fantastisch: het podium was misschien wat te groot, waardoor de band geen/weinig contact met het publiek kon maken. Hoe anders was het optreden op de kleine 3voor12-stage, waar ze een fantastische, zeer persoonlijk optreden gaven, en waar het publiek bij alles betrokken werd: er werden dansers uit het publiek geplukt, woodblockspelers, en een klein meisje heeft minstens 5 minuten op een gitaar lopen rammen. Ik herinner me ook de grote, flamboyante vrouwenhoed die de zanger op zijn hoofd had, en de mierzoete (kan het kleffer? Jazeker!) versie van Remember The Time (van Michael Jackson). Het beste lied is echter het uitgesponnen Forever Dolphin Love, waarvan best gezegd kan worden dat het uit meerdere liedjes bestaat. Het beste gedeelte is echter het catchy refreintje. Lichtgeschift, maar erg leuk. Of beter: Lichtgeschift, en erg leuk.

avatar van Teunnis
Masimo schreef:
33. Joanna Newsom and the Y Street Band – Colleen.

Leuke keus! Is ook één van mijn favorieten. Na Emily en Only Skin, en op gelijke hoogte met Cosmia en Good Intentions Paving Company.

avatar van hoi123
Forever Dolphin Love.

avatar van Bruno_6
Ik heb voor de eerste keer een nuummer van Jozanna Newsom volledig uitgeluisterd, gewoon omdat ik het gebrom van Bill Callahan wou oren. Het hele nummer beviel me, dus het was een leuke kennismaking.

avatar van willemdeux
En hoe bloedt een topic dood begonnen op 23 juli............

avatar van GrafGantz
Masimo taggen helpt wellicht beter dan gewoon klagen.

avatar van Masimo
willemdeux, GrafGantz

Guilty! Alhoewel de wond al wel eerder is aangebracht, er is door voorgangers al twee maanden over een top-100 gedaan, en vlak voor mij traden twee Sjaak Afhaaks uit. Maar: zeker, guilty, ik had achteraf ook moeten afhaken, zo is dat, dat is zo.

Probleem is denk ik dat je nóóit voldoende rust en tijd denkt te hebben om fatsoenlijk te spreken over je favoriete nummers, en je waardering voor deze nummers goed uit te drukken, waardoor je het uitstelt, in de hoop die rust wel te vinden. Van uitstel komt afstel, en meer van zulks.

Maar, zoals een vrouw met een baard al eens wijselijk predikte: 'Rise like a phoenix!'

Pak aan!

http://i.imgur.com/1JlhwbG.jpg
(ik moet ooit maar eens een paintcursus volgen)

28. Girl Band – Lawman

Stond op de affiche van Best Kept Secret, maar had er niets van beluisterd door de bandnaam, aan de hand van welke ik een suf indiebandje vermoedde. Niets was minder waar: gelukkig gaf mijn vriendin Girl Band wel een kans, waardoor het geweldige optreden alsnog door ons bezocht werd. Het is een band die ik vnl. waardeer door de ongewone rolverdeling van instrumenten: hier zorgt de basgitaar (vaak met slide bespeeld) met zijn dreunende, licht zeurderige loopjes (Suuns?) voor de melodie, terwijl de (noise!)gitaar, een instrument dat normaal gesproken een grote rol speelt in het maken van de melodie, hier voornamelijk als samenbinder, als 'body' van de band dienst doet. Daaronder spelen dan nog strakke drums. En over dat geheel zingt/wauwelt (Mark E. Smith?) dan nog een zanger heen. Een favoriet vind ik moeilijk om te kiezen: De Bom Bom, Lawman, Why They Hide Their Bodies Under My Garage? en Paul vind ik redelijk gelijkwaardig. Uiteindelijk toch gekozen voor het nummer waardoor ik Girl Band leerde kennen.

27. Plan Kruutntoone – Opgesloten In

Van een hoop (redelijk alternatieve) lieden is – zeker niet onterecht – De Kift hun favoriete Nederlandse Band. Echter, een alternatief uit Groningen wordt flink over het hoofd gezien: Plan Kruutntoone (vernoemd naar een verhaal van Belcampo) voegt aan prachtige teksten soms een verstild piepende en rustig krakende (Opgesloten In), en soms een knetterend piepend en heftig krakende begeleiding toe (Trekker). Binnenkort live in Amsterdam, daar wil ik zeker heen. Met dank aan Hendrik68 voor de tip

26. Peter Brötzmann, Bill Laswell, Maâllem Mokhtar Gania & Hamid Drake - Untitled

Guimbre - prachtig instrument, en geeft de geflipte freejazz toch structuur, zonder deze al te veel vast te leggen. Werkt zeer goed.

25. Selda – Gitme

Selda heb ik ontdekt via Le Guess Who?, waar ze de afsluiter was op de zondag. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar raakte al gauw enthousiast, zelfs zó dat het hét moment was van LGW? waar ik naar uitkeek. Selda is een Turkse zangeres die protestliederen zingt, en hiervoor meermaals is opgepakt en vastgezet. Ze is destijds populair geworden door een gitaar te nemen als begeleidend instrument, en de Turkse traditionals een moderner geluid te geven. Op LGW? kwamen ook veel Turken haar aanschouwen, veelal keihard meezingend. Dat heeft echt wat aan de ervaring toegevoegd: erg tof concert, met een dolenthousiaste Selda, die zelfs enkele nummers twee keer heeft gespeeld.

24. Palais Schaumburg - Wir Bauen Eine Neue Stadt

Ontdekt tijdens het door de bakken struinen van de WORM-shop (destijds in WORM, inmiddels Underbelly geheten en mobiel geworden: op internet en soms op festivals), waar het op de achtergrond opstond. Shazam, en zulk soort praktijken, leerde ons dat het ‘Palais Schaumburg’ was. Afijn, tof en nonchalant-charmant nummer.

23. Jackson C. Frank – I Want To Be Alone (Dialogue)

Via Nick Drake raakte ik op het spoor van Jackson C. Frank, doordat ND verschillende JCF-covers heeft staan op de verzamelaar ‘Family Tree’, o.a. ‘Kimby’, ‘Milk and Honey’ en ‘Blues Run The Game’ (ook John Martyn heb ik overigens via Nick Drake ontdekt, doordat er iets over hem in het boekje van de CD stond). Afijn: uitgezocht, en volledig gegrepen door de prachtige liederen van Jackson C. Ik heb zelfs eens op een open podium dit lied gespeeld – zeer emo, ja.

22. Boubacar Traoré – Mariama Kaba

Sommige stukken muziek heb je permanent in je hoofd rondhangen. Ik denk dat aan zinsneden die ineens opkomen, zonder dat je de muziek recent hebt gehoord. Veel mensen schijnen dat te hebben met Jeff Buckleys ‘My kingdom for a kiss upon her shoulder’. Afijn, ik heb dat met een lied in een taal die ik niet spreek: de openingsregels/tegelijkertijd het refrein van ‘Mariama Kaba’. De meeste mensen in mijn omgeving kennen het inmiddels wel, omdat ik het vaak neurie of zing. Een geliefd lied, dus. Volgend jaar hoop ik hem in het Korzotheater in Den Haag live te zien/horen.

21. Oren Ambarchi – Live Knots

Erg mooi concert van meegemaakt op Rewire Festival. Ik was al helemaal weg van het album, zelfs in dien mate dat ik veel te vroeg bij Neneh Cherry vertrok om maar op tijd bij Oren Ambarchi te zijn. Volledig overbodig achteraf, er was genoeg plek. Afijn: zegt wel wat over hoe enthousiast ik over de artiest was. Lange, uitgesponnen stukken gitaarambient met stukken noise met stuwende drums. Ik heb gekozen voor de specifieke uitvoering op Rewire, die ook op youtube staat. The Hague Knots, dus.




---

Ik kwam er later - doordat ik niet goed georganiseerd begonnen was - achter dat ik te weinig plaatsen over bleek te hebben. Zodoende was er geen plaats voor de volgende drie tracks, die echter wel ongeveer op dit punt hun intrede zouden moeten doen:

Xiu Xiu – I Luv the Valley OH
Tim Buckley – Buzzin' Fly
Leonard Cohen – Last Year’s Man

Groeten, en tot snel!

avatar van GrafGantz
Masimo schreef:
Ontdekt tijdens het door de bakken struinen van de WORM-shop (destijds in WORM, inmiddels Underbelly geheten en mobiel geworden: op internet en soms op festivals), waar het op de achtergrond opstond. Shazam, en zulk soort praktijken, leerde ons dat het ‘Palais Schaumburg’ was. Afijn, tof en nonchalant-charmant nummer.


Zeker tof, telkens als ik iets van die band hoor vind ik het weer verbazingwekkend dat ze zowel Thomas Fehlmann als Moritz von Oswald in de gelederen hadden

Een heel album van de band vind ik overigens wel wat veel van het goede, het is mij persoonlijk toch wat te hoekig en druk.

avatar van hoi123
Ah, een band die (soort van) in dezelfde zin als De Kift genoemd wordt is altijd interessant. Nu het album aan het binnenhalen - Opgesloten In klinkt alvast best goed!

avatar van trebremmit
Boubacar Traoré – Mariama Kaba

Nieuwe album van hem is ook erg mooi.

avatar van Masimo
trebremmit schreef:
Boubacar Traoré – Mariama Kaba

Nieuwe album van hem is ook erg mooi.
Ga ik zeker beluisteren!

Ik ben hem ooit op het spoor gekomen doordat ik een derde album nodig had om een korting te activeren bij CD-WOW. Dit was het extra album, dat ik puur op de gok - heb het destijds niet eens beluisterd - bij mijn lijstje voegde. Uiteindelijk was Boubacar de voltreffer, de andere twee albums heb ik volgens mij niet eens meer. Serendipiteit, jonguh!

avatar van Masimo
20. Red House Painters - Lord Kill The Pain

Kozelek heeft veel mooie liederen geschreven, en zodoende had ik ook voor een ander lied kunnen kiezen (Have You Forgotten bijvoorbeeld) Toch heeft 'Lord Kill the Pain' iets dat Mark voor mij zeer typeert: de redelijk pathetische tekst ontbreekt het niet aan een dosis spot, niet ongebruikelijk bij M.K., aan de andere kant merk je gelijk aan Kozeleks stem dat het niet enkel spot is, de overtuigingskracht waarmee hij zijn klaaglied brengt doet een groot belang voor M.K. vermoeden bij het zingen van dit lied - zo is er een voortdurend balanceren tussen spot en ernst.

Bij het concert dat ik vorig jaar bijwoonde had ik precies hetzelfde gevoel: tussen de liederen door maakte MK veel (soms harde) grappen, leek overal nonchalant over te doen, alsof het hem niets kon schelen - maar als hij een lied inzette kwam de andere Kozelek weer naar voren: bloedserieus, alsof alles er van af hing.
Die combinatie waardeer ik zeer in de muziek van Red House Painters, Sun Kil Moon en Mark Kozelek (solo), en komt voornamelijk naar voren in dit lied.

19. Auktyon - Vse Vertitsja

Auktyon is een van de belangrijkste alternatieve bands in Rusland. Alhoewel absoluut niet hetzelfde, doet de band me qua enthousiasme en rammeligheid wat aan De Kift denken. Dit jaar heeft de zanger (Leonid Fjodorov) twee sterke albums uitgebracht: het wat schurende en hoekige 'Vzryv Tsvetov', en een album met klassieke begeleiding, 'Elegiya'. De leuke teksten, een fijne manier van taalgebruik op gebied van bij elkaar passende klanken, zijn toffe stem en de wat geflipte begeleiding maken het tof. Ik heb gekozen voor de live-versie, omdat hier dat Kiftesque gevoel het beste naar voren komt.

18. The Books - A Cold Freezin' Night (bekijk de videoclip voor de complete ervaring!)

Eigenlijk ken ik The Books helemaal niet zo goed, maar dit lied heeft toen ik het voor het eerst hoorde een diepe indruk op me gemaakt, zelfs in dien mate dat ik het lied tot mijn favorieten reken. Het betreft een verknipt, maf, fragmentarisch lied, met vreemde geluiden en een gefrustreerd, agressief kind ('I wish I was a boy!' is daar de aanzet toe) dat zorgt voor de vocalen. De geslaagde videoclip draagt aan dat krankzinnige gevoel bij. Kijktip!!!

avatar van Grafmat
Hallo fans van het maken (of volgen van) een top100... mag ik net als vorig jaar weer even aandacht vragen voor mogelijke bijdrages van jullie aan het festijn dat De Verrukkelijke 500 heet?

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> De Verrukkelijke 500

ik hoop dat jullie mij deze kleine onderbreking niet kwalijk nemen...

avatar van Masimo
http://i.imgur.com/zVKX3Mb.jpg

17. Townes van Zandt – I’ll Be There In The Morning

Een van mijn favoriete liedjesschrijvers. Simpel, maar oprecht en emotioneel. Geen poespas. Ik ben gegaan voor een ietwat corny liefdesliefdje, dat ik erg mooi vind, maar bv. het bloedstollende 'Lungs' (neem de versie met viool!) had ik ook kunnen kiezen.

Ik zing graag mee met Townes (dat is vaak een teken dat de muziek me aan het hart gaat, zo vaak zing ik niet mee), en dan niet zijn partijen (want dan overstem ik Townes), maar – zeer cowboys – een soort van tweede stem. Mijn vriendin wees me er ooit op dat ze vond dat ik de mooie melodieën van Townes juist eer aan moest doen, en fair: zelf vind ik mensen die tweede stemmen meezingen over het algemeen ook erg irritant. Maar ja, op die manier beleef ik de muziek van Townes nou eenmaal.

16. Von Südenfed – Fledermaus Can't Get It

Ik waardeer de muziek van Mark E. Smith zeer: de energie waarmee hij zijn onverstaanbare teksten (luisterleestip: lyrics met annotaties op deze site) de speakers uitspuwt is van legendarisch, vaak ondersteund door rammelende gitaren. Het hoogtepunt van The Fall-discografie is wat mij betreft ‘Perverted By Language’ (excl. Eat Yourself Fitter), waar de muziek het meest venijnig en fel is, voornamelijk op het lied ‘Smile’. Toch heb ik gekozen voor een ander nummer, op een ander album: Von Südenfed is een samenwerking tussen Mark E. Smith en de heren van de Duitse groepering Mouse On Mars, en klinkt compleet anders dan de muziek van The Fall: stampende beat, electronisch, een feestje: en het werkt wonderwel met de lompe vocalen van Mark E. Smith.

15. Richard Youngs – Soon It Will Be Fire

Via inmiddels vertrokken user Sietse ontdekt: lange, uitgesponnen, minimalistische folk-stukken (stem+akoestische gitaar) over een overleden herdershond van een vriend. Ongelofelijk emotioneel, intens, indringend. Bijzondere artiest ook, ongelofelijk veelzijdig (leg het maar eens naast het heftige, electronische spervuur van ‘Regions of the Old School’) Echter, dit folk-album is verreweg mijn favoriet van hem. Überhaupt een van mijn favoriete folk-albums.

14. Zinja Hlungwani – Nwa Gezani My Love

Hoe een harkerige bleekscheet aan het dansen raakt: op Metropolis-festival leerde ik de muziek van de Shangaan Electro-scene kennen, die mijn blik op de muziekwereld, en mijn zelfbeeld van mijn eigen muzieksmaak, volkomen overhoop gooide. Vergezeld met wulps dansende dames mitrailleurde Nozinja zijn maffe melodieën het publiek in. De muziekstroming is ontstaan in Limpopo, doordat de vrouwen te goed konden dansen, en de traditionele muziek hen niet meer kon bijhouden. Zodoende werd het aantal bpm’s per minuut opgeschroefd, als uitdaging (tot 190bpm). De aanstekelijke, opzwepende muziek sleepte ook mij mee: zo kocht ik reeds de verzamel-LP van de stroming, en tikte speciaal voor Nozinja de Wire-editie met Nozinja op de kop. Mijn vrienden/familie denken dat het maar een grapje is, maar ik word simpelweg altijd blij van het horen van de muziek van Nozinja en consorten. Bloedserieus. Nieuwe album van Nozinja is ook tof.



+ mooie videoclip!

13. The Gun Club – My Dreams

Dit lied heb ik pas relatief laat ontdekt, via mijn vader. Gigantisch onbegrip dat ‘ie me dit nog nooit had laten horen. Excuses gemaakt, enz., enz. Ik vind dit lied voornamelijk sterk door het stuk waar de zwabberende vocalen de bocht uit vliegen vind ik erg sterk: een schreeuw van frustratie door onmacht: ‘They were supposed to be MYYY DREAAAMS!’.

12. Liars – Mess On A Mission (ook een geinige videoclip)

Mocht je ooit iemand zien paraderen in een prachtig MESS-shirt, dan is het mogelijk dat ik dat ben. De nieuwste plaat van Liars is verreweg mijn favoriet van de band, en dan met name het lied ‘Mess On A Mission’: stuiterend, hyperactief, dansbaar, catchy (user Morinfen had het geslaagd omschreven als ‘irritant catchy’). De concerttour van dit album heb ik bezocht in de Tolhuistuin: een wat klinische, witte, moderne zaal, maar dat werkte op de een of andere manier fantastisch met Liars: veel heftige lichten, stampende beats, enz. Werkte super. Een andere keer ben ik er naar een Roemeense band geweest (ik kan even niet op de naam komen) waar dat veel minder bij werkte. Concertlocaties hebben toch veel invloed op een optreden. Afijn: toffe plaat (let wel: het tweede deel van de plaat is rustiger, ingetogener, en niet zo onstuimig als MOAM, maar eveneens erg goed), tof lied.

11. Richard Dawson – Wooden Bag

In St. Petersburg, waar ik voor mijn studie was, geraakte ik, op zoek naar muziek (uiteindelijk ben je dat als muziekliefhebber overal), op de WORM-site, waar Richard Dawson op stond aangekondigd. Tip: nooit op concertzaalpagina’s kijken waarop concerten staan aangekondigd waar je toch niet heen kan. Een live-versie van ‘Wooden Bag’ greep me bij den lurven, en heeft me de wereld van Richard Dawson binnengetrokken. Gelukkig heb ik een jaar later zijn concert in het Muziekgebouw aan het IJ kunnen bijwonen, een erg bijzonder concert: overal waren tapijten neergelegd, waar men dan op kon zitten, vrij dicht op het podium. Het optreden van Richard Dawson was charmant stuntelig, met veel gebrabbele grapjes en verhaaltjes tussen de ongelofelijk emotioneel gebrachte liedjes door. Zeer geslaagd, iedereen aan te raden (voor een impressie kan bijvoorbeeld dit live-concert bekeken worden, best een goede indicatie). Zijn speelstijl zou ik als ‘zacht hardnekkig’ willen omschrijven: zijn lompe gitaarspel en ongecontroleerd luide vocale uitbarstingen wisselt hij af met zachte, haast gefluisterde stukkken, terwijl hij de snaren op zijn gitaar niet meer normaal bespeelt, maar haast aait. Een voortdurend schipperen tussen overrompeling en zuchtende toenadering, alsware eb en vloed.

Richard Dawson was met afstand mijn meest beluisterde artiest van 2014, en vooralsnog ook van 2015. Dit lied, mijn kennismaking met Richard Dawson, heb ik uitgekozen voor dit topic, wellicht toch dat je hart het meest uitgaat naar het lied waarmee je een artiest leert kennen. Desalniettemin had ‘Poor Old Horse’ (a capella, en live overdonderend) of Nothing Important/The Vile Stuff/Judas Iscariot ook op deze plek kunnen staan. Het lied ‘Wooden Bag’ is een liefdesverklaring aan een meisje, tenminste, zo stel ik het me voor, maar dan als omschrijving van een tas.

10. Deathprod – Treetop Drive 3 /// 'Tree Top Drive 1' (ter indicatie maar Tree Top Dive 1, omdat ik 3 niet op youtube kan vinden, deze is helaas zonder voice sample)

Toen mijn broertje kleiner was, en nog op de basisschool zat, had ‘ie wel eens vrienden over de vloer om de spelen met NERF-guns, van die speelgoedgeweertjes met pijltjes (binnenshuis was dat). Ik kon me voorstellen dat het een stuk spannender kon: alle (rol)gordijnen omlaag, een paar zaklampen en andere lampen met maximaal schemerig licht en spannende muziek aan: Deathprod. Bloedstollend vonden ze het, vooral het stuk waar de voice sample uit het donkerte opduikt (niet dat ze de tekst verstonden/begrepen). In extase waren ze. Daarna kwamen ze keer op keer smeken om dezelfde setting, op den duur iets te vaak. Erg leuke herinnering, en natuurlijk een ongelofelijk indrukwekkend stuk muziek.

9. Nick Drake – Day is Done

Een van de eerste artiesten waar ik naar luisterde was Nick Drake, samen met Joe Jackson, Klein Orkest en Bløf (dat is nog eens een combinatie!), en dat was dan vaak op momenten dat ik niet bewust bezig was met muziek luisteren: bijvoorbeeld tijdens het darten (niet dat ik ooit goed heb kunnen darten, het ging er meer om de muur níét te raken), lezen, oid. Dit moet zelfs op de basisschool geweest zijn. Niet dat ik naar de teksten luisterde, ik ben er vroeger nooit zo mee bezig geweest. Op die manier ervaar ik Nick Drake over het algemeen anders dan anderen lijken te doen: mijn Nick Drake is niet enkel de sipmans met mooie teksten, maar roept ook allerlei (vrolijke) jeugdherinneringen op. ‘Day is Done’ is het eerste lied waar ik destijds wel op zoek ging naar de tekst, en ook naar de gitaarakkoorden (met veel moeite en op veel te complexe manieren, bleek dat ‘ie z’n gitaar vaak anders stemde, wist ik veel), en is zodoende ook mijn lievelingslied van Nick Drake.

Zinja Hlungwani Dat is hier ook garantie op door de kamer springen

avatar van itchy
Geweldige tip, die Fall-site!

avatar van herman
Geweldig optreden was dat op Metropolis inderdaad

avatar van Bruno_6
Masimo schreef:


17. Townes van Zandt – I’ll Be There In The Morning

Een van mijn favoriete liedjesschrijvers. Simpel, maar oprecht en emotioneel. Geen poespas. Ik ben gegaan voor een ietwat corny liefdesliefdje, dat ik erg mooi vind, maar bv. het bloedstollende 'Lungs' (neem de versie met viool!) had ik ook kunnen kiezen.

Ik zing graag mee met Townes (dat is vaak een teken dat de muziek me aan het hart gaat, zo vaak zing ik niet mee), en dan niet zijn partijen (want dan overstem ik Townes), maar – zeer cowboys – een soort van tweede stem. Mijn vriendin wees me er ooit op dat ze vond dat ik de mooie melodieën van Townes juist eer aan moest doen, en fair: zelf vind ik mensen die tweede stemmen meezingen over het algemeen ook erg irritant. Maar ja, op die manier beleef ik de muziek van Townes nou eenmaal.


Dankzij deze omschrijving ben ik er eindelijk toe gekomen om eens een album van Townes Van Zandt te beluisteren, waarvoor hulde. Het album 'Townes Van Zandt' staat hier ondertussen al een paar uurtjes op repeat.

avatar van AOVV
De ontknoping nadert! Ik zit nu aan nummer 40 (van 100 naar 1), en heb zo te zien nog wel wat moois voor de boeg.

avatar van Masimo
Morgenavond rond ik af! Staat Lying Mouth al klaar?

avatar van Masimo
http://i.imgur.com/G9izBpy.jpg

8. Smog – Say Valley Maker

De lo-fi-folkstroming van de jaren ’90 (waarvan de meesten in het gigantische Bonnieboot sprongen, ook bv Jason Molina kwam via Oldham de muziekwereld binnenvaren)) wordt door mij zeer gewaardeeerd. Via Oldham ontdekte ik de muziek van Smog. Hoogtepunt van zijn werk is mijns inziens ‘Say Valley Maker’, dat op zijn, wederom mijns inziens (wat dek ik me goed in!), beste album staat. Callahan ziet zijn leven even nergens heen leiden/stromen, maar ziet in dat niets hem tegenhoud zich te herpakken: ‘I cantered out here, now I’m galloping back’ en ‘Bury me in fire, and I’m gonna phoenix!’ beschrijven die ommekeer. Sterk ook hoe het galloperen ook in de muziek vorm heeft gekregen. Mooi lied.

7. Pere Ubu – Mandy

Fantastische pop-band, ook al komt dat er niet altijd uit de verf. Zeer recentelijk raakte ik verslaafd aan ‘The Tenement Year’, waar de band zich misschien op de meest geslaagde poppy-vorm presenteert. Ik herontdek Pere Ubu nog steeds, album per album. (Pere Ubu is like a cup!) Toch is het de vreemde, creepy (niet zo poppy-)kant van Pere Ubu die me het meest aanspreekt: de verontrustende David Thomas. Toppunt van ongemakkelijkheid is ‘Mandy’ (van Lady from Shanghai), waarin D. Thomas als een kinderlokker een meisje toezingt (‘Would you come out to play with me Mandy? ’) – ik stel me voor dat dit in wisselwerking is met ‘Codex (Dub Housing), waarin DT op verontrustende manier herhaaldelijk ‘I think about you all the time’ zingt. Creepy, verontrustend - hilarisch.

6. Zelienople – All I Want Is Calm

Prachtig hypnotiserend lied, staat vol spanning, een constante dreiging.. Toegegeven: misschien wat hoger in mijn lijst geraakt dan aanvankelijk de bedoeling was, maar telkens als ik ‘m draaide raakte ik overtuigd hem nog wat plaatsen hoger te zetten. Ik heb er verder geen herinnering bij, ik vind het simpelweg een ijzersterke track. Ik hoop dat jullie dat als voldoende reden zien.

5. De Kift – Carburateur

Het was de wisselwerking tussen muziek en literatuur die me definitief aan De Kift verslingerd deed raken. Bij het lezen van een boek voor mijn studie (leesvaardigheid was het vak) las ik het boek ‘Moskou op Sterk Water’ van V. Jerofejev, waarbij ik stuitte op een stuk tekst dat ik al herkende van De Kift: toen pas kwam ik er achter dat De Kift literaire teksten gebruikte voor hun muziek. Ik meen dat dit ging over het stuk over de letter ‘Oe’ (bij dat specifieke lied is de Nederlandse vertaling eigenlijk leuker dan het origineel: , omdat zijn kleintje klaarblijkelijk de letter ‘Oe’ kent, in het Nederlands uiteraard helemaal niet als letter gekend; in het Russisch is het saai genoeg helaas wél een letter). Mijn favoriete nummer wordt niet door Heijne gezongen, maar door Wim ter Weelen: Carburateur. Ik was er bij kennismaking overigens helemaal van overtuigd dat ik ook dit stuk tekst reeds kende door een verhaal uit de Russische literatuur (Platonov – Tsevengoer). Ondanks die sterke overtuiging bleek het echter uit een compleet ander boek te komen (van Werner Schwab). Afijn, het voornemen bestaat nog altijd dat boek te lezen. Het beeld dat de tekst oproept vind ik erg mooi en ontroerend (een lied over aan de vastgelopen motor, aan de vergeten poetslap!) Het hotsende, piepende en botsende in de muziek vertolkt de tekst perfect. De climax, met strijkers en blazers, is prachtig.

4. Jason Molina – It Must Be Raining There Forever

In emotioneel lastige tijden kan Molina een enorme steun zijn: verdriet met verdriet bestrijden. Het is jammer dat Molina nooit met succes zo’n uithuilschouder heeft gevonden. Verder wil ik, zonder al te veel in detail te treden, zeggen dat zijn muziek betekenisvol voor me is, en zijn overlijden destijds hard aankwam.

3. Morphine – Free Love

Nog een band die ik heb leren kennen door mijn vader. Dit is toch wel een van zijn betere tips van hem geweest: Sandmans twee-snarige fretloze basgitaar, met slide bespeeld, en Colleys dubbelesaxtechniek maakten (/maken) zeer veel indruk op me. Platen als ‘Yes’ en ‘The Night’ zijn mijn klaarblijkelijk vrij onorthodoxe favorieten. De vroege dood van Sandman was het einde van de band, die naar mijn idee nog niet al zijn muzikale verplichtingen had volbracht: ik wacht nog steeds op een free-jazzerige plaat van een Morphine-achtige band, in het verlengde van het lied ‘Free Love’: hier schiet Morphine het meest uit de bocht, en is wat mij betreft op zijn sterkst.

2. Palace Brothers – Will You Miss Me When I Burn

Het lijkt me leuk een reeds eerder door mij geplaatst bericht, waarin ik mijn kennismaking met Oldham beschrijf, te herhalen, omdat het zo’n geinig verhaal is:

‘Eens zei een vriend van me dat ik absoluut iets moest beluisteren, ene 'Oldfield', een muzikant. Fair, dacht ik, is best, dus dat hield ik in m'n hoofd, en datzelfde hoofd lijdt nog wel eens aan een zekere vergeetachtigheid. Afijn, er gingen een paar dagen overheen, en de naam 'Oldfield' veranderde langzaamaan in een onduidelijke brei aan half herinnerde letters, waarvan eigenlijk enkel het eerste deel me nog bijstond: 'Old', en dan 'nog-wat'.

Dus ik op zoek, en via de cover van Cash kwam ik terecht bij Will Oldham. O, ja, die 'moest ik nog beluisteren'. Een wat vreemde stem, met een vrij kaal, vreemd liedje (A Minor Place) van 'I See a Darkness'.

Maar toch, als de vriend zei dat het goed was, zou er vast wel wat inzitten, en zo beluisterde ik het meer, en was geïntrigeerd door de vreemde stem, en de mooie muziek op het album. En daarna raakte ik dus verslaafd aan de man die op dit moment tot mijn favorieten behoort.
Dank, Mike Oldfield.’


You Will Miss Me When I Burn is een van Oldhams persoonlijkste liedjes, dat geldt trouwens voor veel liedjes op ‘Days in the Wake’. Alhoewel niet duidelijk is of de ‘I’ ook daadwerkelijk naar Oldham verwijst is de vraag (volgens mij claimt hij nooit over zichzelf te zingen als hij ‘I’ zingt, zeker niet meer sinds de geboorte van Bonnie ‘Prince’ Billy), komt de plaat zodanig wel op de luisteraar over (de spaarzaamheid van zolderkamers!)

Maar het allermooiste lied is:

1. Richard Thompson - Beeswing

Van zeer veel betekenis geweest in mijn leven, eerst als troost, toen, na een onverwachte omslag, als een herinnering aan zelfvertrouwen. Ik blijf liever in raadselen spreken! Als ik een nummer mijn lijflied zou moeten noemen, zou het deze zijn!
Verder blief ik niet zo veel te zeggen, buiten: ga 'm vooral live zien! (elk optreden fantastisch)




Klaar! Hoera! Feest! Taart!

Met plezier wens ik Lying Mouth (reeds getagd) en anders herman veel succes met het samenstellen en beschrijven van een top-100! Het is moeilijker dan je denkt!

avatar van Dwejkk_
Wauw Beeswing is inderdaad prachtig, ook die tekst. Ga veel plezier aan beleven.

In 2013 zag ik Thompson live in Paradiso en dat was inderdaad geweldig. Dit nummer is toch wel weer een wake up call dat ik dieper in z'n solowerk moet graven.

avatar van Arrie
Wauw, Tomas! Dit was echt een prachtige top honderd, waar ik veel tips en ontdekkingen uit heb gehaald. Heel leuke stukjes ook. Bedankt.

avatar van ArthurDZ
Beeswing, prachtig nummer! Leuke ontdekking net nu ik wat interesse aan het krijgen ben in Richard's rijke solo-oeuvre!

avatar van herman
Ik hoop dat Lying Mouth het niet vergeten is, want ik ben nog niet startklaar (voor zover je dat überhaupt kan zijn met een top 100). Maar zeker volgende week zou ik wel de tijd hebben.

avatar van GrafGantz
herman schreef:
Ik hoop dat Lying Mouth het niet vergeten is,


Laatste bezoek: 23 oktober.

Ik zou er geen geld op inzetten als ik jou was.

avatar van Sandokan-veld
Goed gedaan Masimo .
Nu weer eens wat vaker naar het jazztopic komen?

avatar van AOVV
Sandokan-veld schreef:
Goed gedaan Masimo .
Nu weer eens wat vaker naar het jazztopic komen?


Volledig eens met Sandokan.

avatar van Masimo
Sandokan-veld schreef:
Goed gedaan Masimo .
Nu weer eens wat vaker naar het jazztopic komen?
is goed!

avatar van Sundance
Deze lijst ga ik in alle rust nog eens doorneuzen. Interessante nummers, waarvan ik er veel nog niet ken,

Gast
geplaatst: vandaag om 11:53 uur

geplaatst: vandaag om 11:53 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.