menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (jerome988)

zoeken in:
avatar van Teunnis
ArthurDZ schreef:
Wel jammer dat nu net de update met Kids With Guns commentaarloos was. Mijn absolute Gorillaz-favoriet, leuk dat ie ook bij jou opduikt (het merendeel van de fans heeft toch een andere favoriete Gorillaz heb ik het idee).

Na Hong Kong, ook mijn favoriet. Mja, ik ben dan ook geen echte fan. Erg leuke nummers in deze update, nclo

avatar van Môrthul
The Butcher is inderdaad een heerlijk nummer, had niet verwacht die in iemands top 100 terug te zien

avatar van nclo
40. Gerry & The Pacemakers - Ferry Cross The Mersey
Album: Ferry Cross the Mersey
Jaar: 1964
Land: Engeland

Gerry en zijn Pacemakers hebben een belangrijke rol vervuld in mijn ontwikkeling als muziekliefhebber. Hoewel dat vooral tegen wil en dank is geweest, want ik ben geen groot fan van de muziek van deze jongens uit Liverpool. Ik vind echter dat dit niet alleen een “top 100 favoriete liedjes”-lijst is, maar ik zie dit ook als een persoonlijke lijst waarin jij je kwetsbaar moet opstellen en je wat van je verleden wat laten horen. Gerry en co. waren namelijk de eerste band waar ik mijn muzikale herinneringen mee mag delen en dat kwam omdat mijn ouders een best of cd hadden van deze mannen. Deze werd elke vakantie, el-ke vakantie weer gedraaid. Elke keer als wij de Belgische grens overstaken richting Bordeaux, kwam dit nummer voorbij. Telkens als ik die nummers van Gerry and the Pacemakers hoor, voel ik weer die hitte in die auto en de smaak van die zuurtjes die tussen je tanden blijft plakken. Ik ben er van gaan houden, maar ik ben het ook gaan verafschuwen. Nummers als “How Do You Do It” (het eerste liedje dat je voorbij hoorde komen op die plaat), “You’ll Never Walk Alone” en natuurlijk “Ferry Cross the Mersey” kwamen steevast elke vakantie wel voorbij, van mijn 5de tot en met mijn 17de. Van die nummers wachtte ik altijd op het moment dat ik kon meezingen met het laatstgenoemde nummer. Ik heb er lang over getwijfeld, maar ik vind daarom dat Gerry and the Pacemakers niet in mijn lijst mochten ontbreken.

39. The Damned - Love Song
Album: Machine Gun Etiquette
Jaar: 1979
Land: Engeland

The Damned reken ik tot mijn favoriete punkbands, al is het alleen vanwege hun heel eigen style en de toentertijd ongeëvenaarde snelheid van hun nummers waar later Heavy Metal uit kwam. “Love Song” is een heerlijk hilarisch en fout nummer, want als je de tekst zo hoort zitten alle verwijzingen naar een goede penetratie wel in verstopt. “I'll be the mail and you can be the guard/I’ll be the ink on your season ticket card”. Yeah right.

38. Cranes - Shining Road
Album: Loved
Jaar: 1994
Land: Engeland

The Cranes vind ik misschien wel een van de meest onderschatte bands. Artiesten als The Cure en The Cult nemen deze band gewoon vrij serieus (The Cure ging er zelfs mee op tournee), terwijl ze in het commerciële muzieklandschap nooit aan deze twee bands konden tippen. Smaken verschillen natuurlijk, maar The Cranes geeft mij dat magische gevoel dat ik maar weinig kan ontdekken bij andere bands. Die hoge stem en die zware gitaren. Soms is het dromerig (zoals bij dit nummer of Jewel) en soms is het onheilspellend (zoals bij “Stardust”). Kwalitatief vind ik het tenminste ijzersterk.

37. Cuby & Blizzards - Somebody Will Know Someday
Album: Groeten uit Grollo
Jaar: 1967
Land: Nederland

Natuurlijk hoort ook Neerlands trots in de bluesmuziek in deze lijst. Ik wilde in eerste instantie gaan voor “Window of My Eye”, maar ik bedacht me toch nadat ik me realiseerde dat ik “Somebody Will Know Someday” veel mooier vind. De stem van Muskee is in dit nummer ongeëvenaard en met een geniale Herman Brood achter de toetsen, voel je de pijn van de bluesmuzikanten door je hart kerven. Dat is mijn definitie van blues en dat begrijpen ze in Grollo maar al te goed.

36. Jacques Brel - Ne Me Quitte Pas
Album: La valse à mille temps
Jaar: 1959
Land: België

Natuurlijk moet Brels grootste hit hier ook tussen staan, want “Ne Me Quitte Pas” blijft voor mij het mooiste liefdesliedje dat er bestaat. Nooit heb ik een vriendin gehad en heb nooit de pijn kunnen voelen van een breuk-up, maar Brel laat mij ergens wel die pijn voelen. Zijn teksten zijn groots, maar verrijkten de Franse taal met heuse poëzie. “Ik zal je regenparels aanbieden/Uit landen waar het niet regent/Ik zal het land bewerken tot na mijn dood/Om jouw lichaam met goud en licht te overdekken”

35. The Cure - A Forest
Album: Seventeen Seconds
Jaar: 1980
Land: Engeland

Geweldig sfeervol nummer en een geweldige clip. Niet onterecht de grootste hit van The Cure.

34. Camille Saint-Saëns - Danse Macabre
Album: -
Jaar: 1875
Land: Frankrijk

In een wereld vol popmuziek op MM heb ik behoefte aan een andere stroming. Die komt in dit geval uit de hoek van de klassieke muziek en dan het liefst van mijn favoriete componist, Camille Saint-Saëns. De grote man wiens graf een kleine 200 meter van Jim Morrisons graf te vinden is op het Parijse kerkhof. Van zijn werk ben ik het meest geraakt door de opzwepende muziek van “Danse Macabre”. De Efteling heeft hier inderdaad een rol in gespeeld, want bij mijn laatste bezoek (op mijn 14de geloof ik) vroeg ik mij fanatiek af hoe het nummer heette. Een tijdje wilde ik meerdere keren het “Spookslot” bezoeken puur en alleen vanwege dit nummer. Toen ik mij aanmeldde voor het maken van een top 100 kwam dit nummer als eerste bij me op om er in te zetten.

33. Indochine - L'Aventurier
Album: L'Aventurier
Jaar: 1982
Land: Frankrijk

Wij blijven in Frankrijk, alleen springen wij ruim 100 jaar naar voren. Indochine kende ik via het nummer “Ladyboy” en ben ik daarna vrij intensief gaan volgen. In eerste instantie vond ik dit niet meer dan een leuk nummer, maar tegenwoordig heeft het een plaatsje in mijn hart gekregen. Toen ik als supporter van PEC namelijk thuiskwam van de bekerfinale tussen PEC Zwolle en Ajax (5-1) was dit het eerste nummer dat ik opzette om tot rust te komen en alles te overdenken. Eigenlijk een beetje door toeval dus, voel ik die vreugde weer als ik dit nummer aanzet. Die vreugde van die finale. Daarom houd ik van muziek. In feite kan elk nummer wel betekenis voor jou krijgen, als het op het goede moment gedraaid wordt.

32. Godspeed You! Black Emperor! - Mladic
Album: 'Allelujah! Don't Bend! Ascend!
Jaar: 2012
Land: Canada

“Mladic” heeft zo’n hoge positie gekregen omdat er heel veel emotie vrijkomt in dit nummer. Het begint met een prachtige opbouw naar een soort machteloos gevoel. Dat machteloosheid verandert naarmate het nummer vordert in woede en woede wordt uiteindelijk pure agressie. GYBE is een meester in het verwoorden van die emotie zonder zelf woorden te gebruiken. Ik ga ze in augustus in Poppodium 013 in Tilburg zien en als ik dit hoor krijg ik er nu al zin in.

31. The The - Uncertain Smile
Album: Soul Mining
Jaar: 1983
Land: Verenigde Staten

Ik moet zeggen, The The kan mij eigenlijk weinig bekoren. Dit nummer kan dat echter heel goed. Prachtig nummer met een fantastische piano-solo van Jools Holland. Ik moet eerlijk zeggen dat die piano-solo wel de hoofdreden is van de positie van dit nummer in mijn lijst, want dat maakt heel veel goed.

avatar van herman
Heerlijk rijtje weer. Verrassend ook Camille Saint-Saëns hier te zien. Schitterend stuk. En ook een erg leuk nummer van Indochine!

avatar van Bruno_6
De Danse Macabre is inderdaad geweldig, al heb ik wel betere uitvoeringen gehoord. De soliste trekt op geen -excuses le mot- fluit.

avatar van nclo
30. Sólstafir - Fjára
Album: Svartir Sandar
Jaar: 2011
Land: IJsland

Solstafirs grote doorbraak kwam in 2011 en dat was met dit nummer. Het is een geweldige mix van Sigur Ros en heavy metal en het refrein wordt met zoveel emotie gezongen dat het een geweldig resultaat geeft. Het hele nummer ruikt naar sfeer dat langzaam wordt opgebouwd tot haar grote climax. De clip maakt het ten slotte af.

29. Joy Division - New Dawn Fades
Album: Unknown Pleasures
Jaar: 1979
Land: Engeland

New Dawn Fades is een van de weinige nummers waarin Ian Curtis zijn maximale stemgeluid eruit probeerde te halen. En Curtis is geen geweldige zanger, daar ben ik heel eerlijk in…. maar die emotie. Met heel weinig middelen wordt hier een compositie gemaakt die door merg en been gaat. Curtis zingt vrij monotoom, maar ook weer niet. De gitaarpartijen voelen vrij simpel aan, maar ook weer niet. Het is een hele rare mix die tot iets heel moois leidt.

28. The Smiths - How Soon is Now?
Album: Hatful of Hollow
Jaar: 1985
Land: Engeland

“I am the sun, and the air”

Ergens wel ironisch dat een lied over een verlegen persoonlijkheid en een sukkel in de liefde met zo’n zin begint die omgeven wordt door bravoure. De tekst is hier fantastisch en de gitaar heerlijk sfeervol. Bij Morrissey heb ik hetzelfde gevoel als bij Curtis. Geen geweldige zanger, maar wel eentje met heel veel emotie in zijn stem. Als hij zingt “I am human and I need to be loved/just like everybody else does” dan voel jij je de compassie en de medelijden die er in dit nummer verscholen ligt.

27. The Pogues - Dirty Old Town
Album: Rum Sodomy & the Lash
Jaar: 1985
Land: Engeland

Ik heb The Pogues zelf nooit live gezien, maar wel een goede coverband er van. Dat was in Newcastle in een pub op een zonnige woensdagmiddag. Een man kondigde de band aan en 5 mannen van middelbare leeftijd met duidelijk overgewicht en een straalbezopen vertoning kwamen het podium op. De zanger had in zijn linkerhand een Jack Daniel’s en in zijn rechterhand zijn microfoon. Hij had zichtbaar moeite om het geval naar zijn mond te brengen maar eenmaal daar aangekomen opende hij zijn mond. De man zelf leek qua uiterlijk niet op McGowan, maar zijn gebitsconstructie had hij uitstekend geïmiteerd. Hij begon te zingen en op een rauwe Noord-Engelse toon die perfect bij The Pogues hoort stroomt een golf van romantiek uit zijn mond. “I met my love by the gas works wall/Dreamed a dream by the old canal/Kissed a girl by the factory wall/Dirty old town, Dirty old town”. Ik heb sinds jaar en dag de vergelijking gemaakt tussen dit nummer en Bruce Springsteens “The River”. In beide gevallen wordt de romantiek van de ongepolijste kant van het land benadrukt. Maar niemand kan dat zo goed als The Pogues.

De zanger waggelt van het podium af, waarschijnlijk zich niet realiserend dat er net een literair meesterwerk uit zijn mond kwam. Dirty Old Town, Dirty Old Town.

26. Radiohead - Karma Police
Album: OK Computer
Jaar: 1997
Land: Engeland

Als je bijna longontsteking krijgt nadat je voor een videoclip in een afbrandende auto zit, laat het nummer dan verdomd goed zijn. En het nummer was verdomd goed. Het trage tempo doet wonderen en is sfeerverhogend maar ook bijna intimiderend. Ik krijg ergens het gevoel van vervreemding en zeker in combinatie met de videoclip wordt dat gevoel alleen maar versterkt.

25. The Velvet Underground ft. Nico - A
Album: Velvet Undeground & Nico
Jaar: 1967
Land: Verenigde Staten

Onder de rook van de upbeat jaren 60 ontstond er een tegenbeweging dat zich The Velvet Underground noemde. Zeg maar de eerste punkband voordat punk ook maar bestond. Hun werk vind ik het mooiste met Nico. De Duitse zangeres en de moeder van de alternatieve muziek. “All Tomorrow’s Parties” vind ik hen mooiste werk. Ze zingt geëmotioneerd, maar ook heel monotoom. En dan nog die heerlijke gitaarpartijen van Reed. Schitterend.

24. Pink Floyd - Empty Spaces
Album: The Wall
Jaar: 1979
Land: Engeland

Empty Spaces was een van de eerste nummers die ik kende van Pink Floyd en door de videoclip kon ik er zeker 3 nachten niet door slapen. De schreeuwende gezichten uit de muur en de stukgeslagen schedel van een weerloze man zijn wel goede onderwerpen om een kind van 8 van zijn slaap af te houden. Naarmate ik ouder werd verdween de angst uit de clip en hoorde ik de sterke teksten en muziek erachter. Het nummer is kort, maar enorm krachtig.

23. Depeche Mode - Enjoy the Silence
Album: Violator
Jaar: 1990
Land: Engeland

Alleen die titel kan een prachtige titel zijn van een nieuwe dichtbundel van Robert Ferguson. En die poëzie blijft aanwezig in het nummer. De hypnotiserende synthesizer en de zwoele stem van Dave Gahan. Je voelt zijn verlangen naar een stil oord. Ergens waar alleen de lucht jouw metgezel is. En daar zal hij dan van de stilte genieten.

22. Death in June - The Calling (Mk II)
Album: Nada!
Jaar: 1985
Land: Engeland

Die stilte wordt bruut door Death in June doorbroken. “The Calling” klinkt net zo duister als het doet vermoeden. Als een megalomane dictator die zijn volk toespreekt hoor je de stem van Douglas Pearce (Douglas P. zo u wilt) door het nummer galmen. Achter hem kondigen de drums een onheilspellend evenement aan. Wat dat is is voor de luisteraar volstrekt onduidelijk, maar dat het niets goeds betekent mag wel duidelijk zijn. Het tempo is eentonig, maar vreselijk mooi.

21. Led Zeppelin - Achilles' Last Stand
Album: Presence
Jaar: 1976
Land: Engeland

Wij komen aan bij misschien wel een van de meest onderschatte nummers van deze band allertijden. Als dit nummer te vinden was op een van de platen Led Zeppelin I t/m V dan konden wij op 31 december met dit nummer op de achtergrond aftellen naar het nieuwe jaar. Maar dit nummer vinden wij niet op Led Zeppelin V, maar op Presence. Hun laatste kunstje dat jammerlijk genoeg genoeg geen commercieel succes werd. Jimmy Page is hier geniaal en Robert Plant zingt als een gewonde krijger. Heel veel klopt aan dit nummer en ik vind het nog mooier dan Stairway to Heaven. Maar misschien moet ik ik maar blij zijn met de anonieme status van dit nummer, want anders lijk je ook weer op iemand die slechts dat ene nummer van die band kent.

Overigens heb ik in de titel wel een link toegevoegd naar de live-versie van het nummer. Want Led Zeppelin hoor je vooral live te beluisteren

avatar van nclo
De superioriteit van de Engelse muziek als het gaat om alternatieve bands is weer duidelijk aanwezig in mijn top 100. Toch maar eens een vakantiehuisje aan de andere kant van de Noordzee boeken.

avatar van arcade monkeys
nclo schreef:

28. The Smiths - How Soon is Now?
Album: Hatful of Hollow
Jaar: 1985
Land: Engeland

“I am the sun, and the air”

Ergens wel ironisch dat een lied over een verlegen persoonlijkheid en een sukkel in de liefde met zo’n zin begint die omgeven wordt door bravoure. )


Ik heb er altijd iets anders in gehoord wat meer klopt met de rest van de tekst.
"I am the son, and the heir ... of a shyness that is criminally vulgar."

Ongeacht Morrissey's woordkeuzes is dit een heel mooie lijst aan het worden.

avatar van GrafGantz
Ha ja, ik wilde net hetzelfde zeggen. Het is inderdaad "son" en "heir"

avatar van nclo
Haha, ik verstond er zeker 5 jaar lang die tekst er in. Doet mij beseffen dat ik de volgende keer toch eerste de lyrics moet opzoeken alvorens ik er een verwijzing naar maak

avatar van nclo
Sorry voor de oponthoud van wss 5 dagen, maar ik zal hopelijk morgen met de volgende 10 komen. De vakantie is voorbij en dat begin ik wel te merken

avatar van nclo
Na de commotie over het Eurovisie Songfestival, is het nu weer tijd om te beginnen over de laatste 20 nummers van mijn top 100.

20. New Model Army - Green and Grey
Album: Thunder and Consolation
Jaar: 1989
Land: Engeland

Het mooiste nummer van New Model Army vinden wij op plaats 20 en daarmee kruipen wij langzaam maar zeker richting de top van de ranglijst. In dit nummer zit gevoel en een geweldige intro. Waarna een dialoog volgt tussen twee vrienden die vervreemd van elkaar zijn geraakt. De een wil best contact opnemen met de ander, maar de ander heeft daar geen zin meer in. Een vrij emotioneel object, maar het wordt nooit cheesy. Het verhaal wordt op zo’n aparte manier verteld dat ik er zelf veel gevoel bij krijg. Je kan dit nummer namelijk niet alleen toepassen op een verre vriend, maar ook iemand die is overleden of zelfs iets kleins zoals iemand die naar een andere school gaat dan jij. Je kan het zo klein maken als jij het zelf wilt, maar het wordt alsnog groot verwoord. “No, not for one second did you look behind you/As you were walking away/Never once did you wish any of us well/Those who had chosen to stay/And if that's what it takes to make it/In the place that you live today/Then I guess you'll never read these letters that I send/From the valleys of the green and the grey”.

19. 16 Horsepower - The Partisan
Album: -
Jaar: 1998
Land: Verenigde Staten

Natuurlijk is Leonard Cohens versie de moeite waard om te beluisteren, maar voor mij verdween die uitvoering als sneeuw voor de zon als ik de krachtige stem hoorde van David Eugene Edwards die hard, maar toch gevoelig zingt. Als geen ander wist hij de pijn van de vluchtelingen in de oorlog te representeren. Oorlogsnummers hebben sowieso voor mij een streepje voor. Het is een prachtige strijd geworden tussen artiesten, filmmakers en kunstenaars om zo poëtisch mogelijk de verschrikking ervan te weergeven.

18. Human Tetris - People
Album: Human Tetris (EP)
Jaar: 2009
Land: Rusland

Als ik in mijn collectie van onbekende hipsterband zou moeten kiezen wat mijn favoriete band zou zijn, dan zou dat nu Human Tetris zijn. Dat Sisters of Mercy-achtige stemgeluid in combinatie met het gevoel van Joy Division vormt samen een postpunk-vlaflip dat heel goed smaakt. De tekst zelf is niet heel diep, maar ik ben verliefd geraakt op de gitaar en het stemgeluid. Helaas zijn ze in 2012 gestopt en aangezien er niemand een succesvolle muziekcarriére er aan heeft overgehouden, moeten wij hun maar op onze eigen manier steunen om ze uit hun anonimiteit te krijgen.

17. Wim Sonneveld - Het Dorp
Album: Sonneveld
Jaar: 1968
Land: Nederland

“Thuis heb ik nog een ansichtkaart/waarop een kerk een kar met paard/een slagerij J. van der Ven.” Ik vind het geweldig dat Wim Sonneveld na bijna 50 jaar dat hij dit lied heeft uitgebracht jong en oud nog kan ontroeren. Voor mij betekende dit een terugverlangen naar nostalgie. En nostalgie hebben we allemaal. Toen je het gevoel had dat niets moest maar alles mocht en je leven bestond uit tekenen, leren lezen en buitenspelen. Sonneveld is een man die dat geweldig kon verwoorden en je voelt zijn pijn ondanks dat het een heel andere tijd was waar hij over zingt en het moment waarop hij het zingt. Toen ik jong was (laten we zeggen een jaar of 5) kende ik de melodie van het nummer, maar de tekst niet. Op een zin na: “Maar blijkbaar leefden ze verkeerd, het dorp werd gemoderniseerd en nu zijn ze op de goede weg”. Als 5-jarig jongetje kon ik toen al begrijpen dat Wims hunkering naar de simpelheid van het bestaan als sneeuw voor de zon zal verdwijnen. Het leven gaat door en daar kan je voor de rest weinig tegen doen.

16. Björk - Army of Me
Album: Post
Jaar: 1995
Land: IJsland

Ondanks dat het zo hoog staat vind ik het lastig om iets over dit nummer te zeggen. Dat heeft vooral te maken met de mysterie die er rond dit nummer hangt. Björk heeft ooit in een verlaten interview aangegeven dat het over haarzelf ging en haar problemen om in opstand te komen. Een nogal persoonlijk dingetje dus, maar dat persoonlijk dingetje voelt heel duister aan. “Stand up/You’ve got to manage/I won't sympathize/Anymore” klinkt meer als een dictator die dit over een door hem vervolgde volk uitspreekt. Het is haast desolaat, maar heel mooi.

15. The Smiths - The Queen is Dead
Album: The Queen is Dead
Jaar: 1985
Land: Engeland

Wat een tempo zit er in dit nummer. Je wordt meegedragen door de energie die er uit dit nummer komt. Wanneer de drums het nummer introduceert komt er een stroomversnelling aan energie langs die het hele nummer aanwezig blijft. Ik vind vooral de bas geweldig, maar Marrs gitaarspel en Morrissey’s absurdistische teksten zijn er ook om van te smullen.

14. Joy Division - Transmission
Album: -
Jaar: 1979
Land: Engeland

Mijn fetish voor liederen met een hoog tempo en een strakke bas zien wij ook in het volgende nummer terug. Transmission bindt een touw om je armen en benen en voert daarmee een onlosmakend ritme aan. Zeker het spectaculaire einde brengt mij altijd in beweging.

13. Supertramp - School
Album: Crime of the Century
Jaar: 1976
Land: Engeland

Wij komen aan bij de mooiste pianosolo die er bestaat. The The deed een goede poging met Jules Holland, maar mijn voorkeur gaat uit naar Supertramp. Er klopt heel veel aan dit nummer, zoals de subtiele stemmingswisselingen van vrij bezorgd en moederlijk naar kwaad. Het voelt zo eigentijds waarin aan iedereen werd gevraagd om op te staan tegen het regime en daar moeten kinderen ook aan meedoen. Haast rebels, maar allemaal met style verpakt.

12. Low - Lullaby
Album: I Could Live in Hope
Jaar: 1994
Land: Verenigde Staten

Postrock nummers doen het heel goed in mijn lijst. Vaak zijn ze een reactie op de vercommercialisering van de hedendaagse rock-industrie en benadrukken daarom de emotie in plaats van de tekst. Lows Lullaby is alleen maar emotie. Langzaam maar zeker groeit het verdriet, de afgunst en de medelijden voor de wereld om je heen. De eenzaamheid die je bekneld, maar het is zo mooi. De makkelijke gitaarslagen, de vast drums en uiteindelijk de climax. Het is totaal niet complex, maar eigenlijk zijn de mooiste nummers heel simpel.

11. The Pogues - The Band Played Waltzing Matilda
Album: Rum Sodomy & the Lash
Jaar: 1985
Land: Engeland/Ierland

Zoals ik al eerder zei is zanger Shane MacGowan het toonbeeld van de rauwe Engelse landen. Maar hij is vooral een verhalenverteller en vindt het ook geweldig om andermans verhalen te bezingen. Een banjo raakt slechts twee akkoorden en herhaalt deze beweging het hele nummer door. En MacGowan begint te zingen. Gevoelig en tastbaar als altijd. Hij zal nooit het Eurovisie Songfestival of The Voice winnen, maar past wel perfect bij The Pogues. Dat Engels/Iers accent dat er doorheen sijpelt en de slissende “s”-klank waardoor je als luisteraar kan horen dat hij een goed aantal tanden mist maakt hem de perfecte vertolker voor dit eeuwenoude nummer over de Slag om Gallipoli. Over een soldaat die de verschrikkingen van de oorlog dichtbij moet meemaken en weet dat dat hem voor altijd zal achtervolgen. Alles is zo mooi in het gehoor gebracht, dat je als luisteraar niet alleen het verhaal van die oude soldaat hoort, maar hem ook voelt en met hem lijdt. Een Britse-Ier die zingt over het leven van een Australische soldaat die werd gedwongen om te vechten tegen de Turken door de Britten. Het maakt de cirkel op die manier ook weer rond.

avatar van nclo
Hallo allen, ik hoop morgen met een update te komen en overmorgen alles af te ronden. Net op tijd, want mijn tijd is al vrij beperkt, maar na dit weekend zal er niets van terecht komen om nog verder te werken aan mijn top 100.

avatar van nclo
10. The National - Fake Empire
Album: Boxer
Jaar: 2007
Land: Verenigde Staten


(afbeelding)

The National vinden wij voor de tweede keer in mijn lijst en ditmaal vrij hoog. Ik vind hun manier van overbrengen van verhalen schitterend. Heel rustig, gecontroleerd, alsof de zanger jou heel gevoelig en slecht nieuws moet brengen en daarin heel goed slaagt. Dat is dan nog maar het begin. Want het refrein voelt zo magisch aan. Je voelt de ironie erachter en het verdriet, maar de liefde stroomt door je aderen heen. “We’re half awake in a fake empire”. Sowieso brengt de titel “Fake Empire” veel gevoel met zich mee. In dit geval gaat het dan over dat jij denkt dat je alles onder controle hebt, maar je eigen keizerrijk zich alleen in je eigen huis, misschien wel in je eigen kamer gesetteld is. Daarbuiten ben jij je controle kwijt en mensen worden steeds schuwer om uit hun keizerrijk te stappen. Tegenwoordig zou je het kunnen vergelijken met de wereld van de social media waar men niet eens hun ruimte uit hoeven om de wereld buiten te zien.

De opbouw maakt het zo gruwelijk mooi. Een rustig begin dat langzaam maar zeker versterkt wordt, maar toch blijft de vocalist op dezelfde toonhoogte hangen. Met een prachtige outro tot gevolg.




9. Arcade Fire - Reflektor
Album: Reflektor
Jaar: 2013
Land: Canada


(afbeelding)

Arcade Fire vind ik muzikaal gezien een van de beter bands die op deze aardbol rondlopen. Dat zij slechts tweemaal in deze lijst staan is te wijten aan dat hun muziek niet in mijn smaak valt, maar ik kan zeker de kwaliteit er van herkennen en erkennen. “Reflektor” is naar mijn mening het nummer wat hun kwaliteiten het beste naar boven komen. Het heeft alle facetten om een all-time classic te worden: het ligt goed in de oren, het is in een zekere zin baanbrekend en het is een representatie van onze tijd. De geniale outro brengt mij altijd kippenvel, inclusief de Franse toevoeging en de bijdrage van David Bowie.




8. Radiohead - Climbing Up the Walls
Album: OK Computer
Jaar: 1997
Land: Engeland


(afbeelding)

Van alle depressieve nummers die Radiohead heeft voortgebracht spant deze misschien wel de kroon. Maar wat is het mooi. Wat is het schitterend mooi. Als een roofdier op jacht naar zijn prooi zingt Thom Yorke in dit nummer. Echter is het roofdier in dit nummer een hallucinatie en is de prooi een patiënt met een geestelijke afwijking. York vertelt dat de psychiatrische inrichtingen die hij had bezocht voor de engste ervaringen in zijn leven hadden gezorgd. Patiënten die de gordijnen sluiten, want anders ogen door de ramen zien en overal zag hij “emergency buttons”. Je voelt de beknelling als luisteraar, je voelt de angst, maar ik ben vooral verliefd geraakt op de sfeer en de zang van Yorke. Met als hoogtepunt de gitaarsolo gevolgd door een vioolorkest. Schitterend.




7. PJ Harvey - The Glorious Land
Album: Let England Shake
Jaar: 2011
Land: Engeland


(afbeelding)

PJ Harvey’s vertolking van de Eerste Wereldoorlog is een van de beste vertolkingen die ik heb gehoord sinds tijden. Ik vind het album “Let England Shake” een van de beste albums van de 21ste eeuw. Wij als nietsvermoedende Nederlanders die neutraal zijn gebleven in de WO 1 zijn nooit geconfronteerd met de vele drama’s die er rond die oorlog hing. Overal in Europa is dit onderwerp basisschool kennis, behalve in Nederland. Ik vind het dan fantastisch om alles over de Eerste Wereldoorlog te leren van mevrouw Harvey die gewapend met slechts een gitaar en een goede stem alles een beetje bij beetje uitlegt. Het mooiste nummer vind ik “The Glorious Land” die niet per se over de Eerste Wereldoorlog gaat, maar geïnspireerd op de hedendaagse Afghaanse oorlog vertelt over het ongezonde patriottisme dat er heerste tussen landen om oorlogen te starten. De intro is wonderschoon en juist door zijn simpelheid raakt de boodschap je zeer sterk. Om absurditeit te tonen klinkt ze opvallend luchtig in dit nummer. Maar wat een geweldig nummer en een terechte top 10 notering.




6. Herman van Veen - Cirkels
Album: Herman van Veen II
Jaar: 1969
Land: Nederland


(afbeelding)

Wij komen aan bij het hoogst genoteerde nummer van eigen bodem. Die eer krijgt Herman van Veen. Van Veen speelde met deze Nederlandse vertaling van Noel Harrisons “The Windmills of Your Mind” een grote rol in mijn leven. Mijn ontdekking van dit nummer is zowel tragisch als zeer ontroerend te noemen. Wij moesten een nummer zoeken voor de begrafenis van mijn oma en mijn vader stuitte op dit nummer en trof hem aan als singel. Ergens diep verstopt onder de lp’s van grotere Nederlandse namen als André Hazes en zelfs de toen opkomende Thomas Berger. Slechts een week heeft dit nummer mogen ruiken aan de tipparade van de Nederlandse top 40 en daar blijft het bescheiden succesje bij. Van Veen heeft het hier over ouder worden. Dat je alles waar je van houdt ooit achter moet laten of zelf kwijtraakt. Of je het nou wilt of niet. Dat je een manier wilt zoeken om je geliefden bij je te houden, maar dat dat vechten tegen de bierkaai is. Zijn woordkeuze is zo mooi en ik vind het een van de beste Nederlandse teksten ooit geschreven (hoewel het eigenlijk is geschreven door een Engelsman).



avatar van Môrthul
Climbing up the Walls _0_ misschien is dat ook wel mijn favoriete Radiohead nummer

avatar van Johnny Marr
Misschien ook wel in mijn top 3 van Radiohead. Die schreeuw, oh mijn god die schreeuw... Dat is toch wel duidelijk het hoogtepunt van het nummer voor mij.
Verder is The Glorious Land ook een 10/10 nummer natuurlijk.

Climbing up the Walls is ook een van mijn Radiohead-favorieten

avatar van Teunnis
Mooie keuzes hoor

avatar van nclo
Hier de laatste 5 nummers van mijn top 100. Ik zal kijken of ik binnenkort met een Spotify lijstje kan aankomen. Alvast hartstikke bedankt voor jullie geduld en reacties.

5. Godspeed You! Black Emperor - Dead Flag Blues
Album: F♯A♯∞
Jaar: 1997
Land: Canada


(afbeelding)

“The car is on fire, but there is no driver on the wheel”. Met deze zin begint “The Dead Flag Blues” van Godspeed You! Black Emperor. Het is vooral sfeer dat uit de boxen komt en heeft tot dan toe weinig met muziek te maken. De voorstelling wordt gemaakt dat het einde van de wereld aanstaande is en een dystopische toekomst is daar de reden van. Er wordt gezocht naar een goede combinatie van abstractie, geluid en melodie. De gitaar verzorgt de zang en wanneer de zware donkere stem verdwijnt ben je overgeleverd aan de muziek. En die muziek is mooi, heel mooi. Zoals bij veel composities van GY!BE moet je er eerst even inkomen voordat het spektakel begint. Een trein die je in de verte hoor schreeuwen om aandacht en langzaam opstart waarna de eerste afwijkende tonen hoort. De eerste 6 minuten waren schitterend en dat is nog maar het prille begin. Dan volgt de reden dat wij dit nummer in de top 5 vinden: de outro. Een gevoel van desolatie gecombineerd met hoop. De outro maakt het nummer raadselachtig, want het begint heel dystopisch maar het eindigt met een muziek die doet denken aan vrijheid en verdriet.

Godspeed You! Black Emperor is een van de weinig bands waar ik uren over kan schrijven. Over hun manier van presenteren en dat zij anti elke vorm van commercie zijn. Over hun geluid dat zo radicaal was eind jaren 90 of over hun abstracte platen waar je als luisteraar mag gissen naar de betekenis erachter. Vaak aangevuld met ingesproken teksten, maar er wordt nooit gezongen. Geen woord wordt er losgelaten. Er wordt gecommuniceerd door de stervende klanken van Godspeed. Ik vind hun muziek toch het mooist wanneer het rustig en bescheiden is. En rustig en bescheiden dat is het in dit nummer.




4. Rammstein - Stirb Nicht for Mir / Don’t Die Before I Do
Album: Rosenrot
Jaar: 2005
Land: Duitsland

[embed]http://www.musicmeter.nl/images/cover/32000/32599.300.jpg[/embed]

Op de 4de positie vinden wij een van de weinige nummers van Rammstein waar ook Engels in wordt gezongen. De dubbelbase drums en de dominerende stem van Till Lindemann maakt plaats voor een ingetogen nummer. Het album waar dit nummer van afkomstig is klinkt veel frisser dan hun vorige albums en ik zie het album “Rosenrot” als een omslagpunt. Het extravagante wordt wat minder extravagant en er komt meer inhoud voor in de plaats. De meningen over het album en dit nummer zijn verdeeld. Voor het Rammstein publiek van het eerste uur viel dit nummer niet goed, maar voor het grote publiek betekende dit hun eerste toegankelijke werk.

Ik vind het een fantastische om een duet aan te gaan met Sharleen Spiteri. De samenwerking tussen Spiteri en Lindemann werkt fantastisch en het zit hem vooral in het grote contrast tussen de zware stem van Lindemann die met zijn Duitse taal een soort gevoelige agressie op tafel legt, terwijl Spiteri’s stem gepolijster en lieflijker is. De charme zit hem dat er weinig gelaagdheid in zit. Het gaat gewoon over twee mensen die van elkaar houden en elkaar missen, maar de manier waarop dat verwoord wordt maakt het extra mooi. Die Nacht öffnet ihren Schoß/Das Kind heißt Einsamkeit/Es ist kalt und regungslos/Ich weine leise in die Zeit. De rauwe gevoeligheid door het hele nummer door doet mij veel goed en ik vind het daarom helemaal niet erg dat het wat commerciëler hoort dan hun andere nummers.




3. Regina Spektor - The Prayer of François Villon (Molitva)
Album: What We Saw from the Cheap Seats
Jaar: 2012
Land: Rusland/Verenigde Staten


(afbeelding)

Niet een woord heb ik er van verstaan. Niet een letter of klank heb ik iets uit kunnen maken. Er is geen intro, je wordt gelijk geconfronteerd met de harde Russische woorden van deze Amerikaans-Russische singer-songwriter. Het gaat hier om een cover wat volgens haar zelf een van de mooiste liedjes is die zij heeft gehoord. Het nummer Molitva (Slavisch voor “bidder”) is van origine een nummer van de Russische singer-songwriter en dichter Bulat Okudzhava. Over de Franse dichter en vagebond François Villon die wereldberoemd werd met zijn gedicht “De ballade der gehangenen”. Ik heb een grote bewondering voor artiesten die hun favoriete nummer coveren. Zij stellen zich bloot aan de buitenwereld waar hun roots vandaan komen en tegelijkertijd hebben zij het gevoel er bij die nodig is om het origineel te evenaren of zelfs te overtreffen. Dan is de vraag natuurlijk, overtreft Spektor het origineel? Hoe moeilijk dat ook is, maar ze overtreft de originele versie met volle overtuiging. Bij mijn eerste luisterbeurt werd ik weggeblazen door haar gevoelige stem en de pianoklanken. De Russische taal ontleent hier perfect voor en alles wat nodig was voor dit meesterwerk was haar stem en een piano. Het is prachtig en laat tegelijkertijd horen wat voor prachtige muziek er toentertijd werd gemaakt aan de andere kant van de muur. Ik bewonder Regina Spektor niet alleen om haar grote talent, maar ook om haar muzieksmaak.




2. Sólstafir - Djákninn
Album: Svartir Sandar
Jaar: 2011
Land: IJsland


(afbeelding)

Qua opbouw heeft dit nummer wel iets weg van de nummer 5 van deze lijst. De eerste 2 en een halve minuut is alleen maar sfeer. Een gitaar stroomt door de boxen. Eenzaam en alleen, zonder enige tussenkomst van de bassist of de drummer. In de verte hoor je een verdwaalde man strompelen door een grasveld. Een schitterende opening en bij dit punt knalt hij al in mijn top 100.

Wij verlaten de intro met een muzikale donderslag en je schrikt je wakker als de gitaar wordt bijgestaan met de overige instrumenten. De eerste en enige woorden worden gezongen. Ook hier versta ik er niets van, maar vind ik het helemaal niet erg. Het gaat om het onderbuik gevoel dat wordt bevredigd. Het is een soort IJslandse Child in Time, maar dan nog mooier, nog dreigender en nog mysterieuzer. Bij dit punt nestelt dit nummer zich al in mijn top 50 en het wordt alleen maar mooier.

Wat daarna volgt is namelijk een apotheose om u tegen te zeggen. Wat begint met vervreemde verdriet, wordt langzaam woede wat eindigt in een prachtige compositie van emotie. Elke toon slaat perfect aan en elke schreeuw is gepast. Je vliegt als het ware over de IJslandse velden heen en lijkt maar niet te willen landen.

Het eindigt tenslotte weer met sfeer en de woede sterft af. Dat laatste stukje was voor mij reden genoeg om het in mijn top 2 op te nemen. Wat een stortvloed aan emotie en muzikale kwaliteiten is dit. Het wow-effect is goed aanwezig en er zijn te weinig woorden om dit gevoel te omschrijven. Het komt er tenminste op neer dat ik dit een van de mooiste creaties vind in de muziekwereld. Lang heb ik getwijfeld of dit nummer op de eerste, of de tweede plaats hoort en het heeft wekenlang stuivertje gewisseld in mijn lijst met de nummer 1. Volgende week zal ik wel weer spijt hebben van de huidige top 2, maar het kiezen blijft gewoon heel lastig.

Het feit blijft dat ik dit gewoon een fantastisch nummer vind.




1. Joy Division - Decades
Album: Closer
Jaar: 1980
Land: Engeland


(afbeelding)

Ik ken weinig mensen die geen moeite hadden met een eerste luisterbeurt van Joy Division. De muziek heeft een ware cultstatus opgebouwd en blijft toch raar aanvoelen voor het grote publiek. Voor anderen is de eerste luisterbeurt van Joy Division iets magisch, een moment om te koesteren. Dat je gelijk in de gaten had dat je niet alleen luisterde naar de opvallend aanwezige en ritmische bas, maar ook naar de stem die de financiële problemen in Manchester en heel het Verenigd Koninkrijk

Na lang zwoegen en zweten heb ik uiteindelijk toch voor dit nummer gekozen. De reden voor deze positie was in de eerste plaats omdat ik het altijd al een prachtig nummer heb gevonden en de tweede reden was het optreden van Peter Hook in Doornroosje. Hij liet Decades niet alleen horen, hij prees het, omarmde het en voelde het verdriet erachter. Een andere benadering van het nummer door het met een gitaarsolo af te sluiten vond ik fantastisch en uiteindelijk kwam er een stuk van ruim 9 minuten uit. Dit was voor mij een van de redenen om Decades op 1 te zetten en Djakninn in deze lijst op de Joop Zoetemelk-plek te zetten.

Decades staat daarnaast voor mij als afsluiter van naar mijn mening het mooiste album ooit. Ook hier gaat het met mij de strijd aan met Solstafir met hun album “Svartir Sandar”. Heel Closer en Decades in bijzonder gaat eigenlijk over hoe jij je eigen verlies verwerkt tegenover de realiteit. Hoe jij weet dat jij aan het verliezen bent van je donkere zelf die als een soort virus je lichaam en geest overneemt. Decades vormt daarin de climax, waarin de vergelijking wordt gemaakt met jongens die moeten vechten in een oorlog. Ongetwijfeld heeft Curtis zichzelf als middelpunt genomen en oorlog als een metafoor gebruikt. Een oorlog die hij aan het verliezen was uiteraard, aangezien hij een paar maanden na de opname van dit nummer zichzelf verhangt in zijn eigen keuken. Dit nummer gaat over onmacht, angst, verdriet en alles wordt verpakt in een prachtige compositie waar de synthesizer een onschatbare rol in speelt. Het mooiste moment is voor mij wanneer Curtis een aantal keer achter elkaar “Where have they been?” zingt en ons met die vraag achterlaat. Niet alleen vraagt hij letterlijk om een antwoord, maar nog maar vraagt hij aan ons over wie die vraag gaat. Het geluk, het plezier in het leven, alles dat mij nog van het leven laat houden, waar is het gebleven? Zeer ontroerend en hoewel dit onderwerp het toch al vrij emotionele album niet vrolijker maakt, is dit toch wel het beste einde waar ik kan bedenken.



avatar van nclo
En bij deze dan mijn Spotify-lijst Niels' top 100 on Spotify - open.spotify.com

Ik heb er trouwens voor gekozen om Pink Floyds "Empty Spaces" te vervangen door Billy Joels "Piano Man", omdat ik met Piano Man toch wel te veel heb om hem buiten de lijst te laten. Zoals ik al zei, volgende week zal ik vast wel weer spijt krijgen van mijn keuzes omdat mijn top 100 elke week wel verandert.

avatar van Edgar18
Niels, dank voor je lijst! Leuk om je commentaren te lezen en een schitterende plaat om je lijst mee af te sluiten.

Misterfool
Het duurde een beetje lang maar dan heb je ook wat. Toffe lijst! En Decades is terecht een klassieker.

avatar van Pepino
Heel mooi, Niels!
Ik hoop toch dat het tempo bij de volgende top 100 een beetje hoger ligt... Met alle respect hoor, maar van 13 maart tot 25 mei is mij een beetje te lang

avatar van nclo
Het viel helaas een beetje op een naar moment. Van februari tot juni heb ik permanent druk. Ik zal er de volgende keer aan denken om zoiets dan handiger in te plannen en eerder mijn krachten kennen en de lijst overdragen naar mijn opvolger.

avatar van Gretz
Hulde nog voor de mooie noteringen voor Fake Empire, Reflektor, HSIN, The Prayer of François Villon (Molitva), Decades, The Glorious Land en Dead Flag Blues. Allemaal toppers stuk voor stuk waar ik mooie stukjes over heb mogen lezen.

nclo schreef:
Ik zal er de volgende keer aan denken om zoiets dan handiger in te plannen en eerder mijn krachten kennen en de lijst overdragen naar mijn opvolger.

Dit doet me beseffen dat ik er eigenlijk ook alleen aan moet beginnen als ik al een paar maanden eerder ben begonnen met voorbereidingen. Anders is het volgens mij bijna niet te doen om er in een straf tempo doorheen te gaan.

avatar van staralfur
Fijne top 100! Ik ga de Spotify lijst zeker aanzetten binnenkort, er valt genoeg nieuws te ontdekken...

avatar van Johnny Marr
The Dead Flag Blues, held. Hartverscheurend mooi.

avatar van GrafGantz
nclo schreef:
Ik ken weinig mensen die geen moeite hadden met een eerste luisterbeurt van Joy Division.


Hoi

avatar van nclo
Gretz schreef:
Hulde nog voor de mooie noteringen voor Fake Empire, Reflektor, HSIN, The Prayer of François Villon (Molitva), Decades, The Glorious Land en Dead Flag Blues. Allemaal toppers stuk voor stuk waar ik mooie stukjes over heb mogen lezen.

(quote)

Dit doet me beseffen dat ik er eigenlijk ook alleen aan moet beginnen als ik al een paar maanden eerder ben begonnen met voorbereidingen. Anders is het volgens mij bijna niet te doen om er in een straf tempo doorheen te gaan.
Inderdaad, daar zat vooral het probleem. Ik zal er de volgende keer op letten en me wat beter voorbereiden.

Ik ben sowieso heel blij dat mijn muzieksmaak goed valt in de smaak van de MuMe-gebruikers. Misschien vergoedt dat een beetje het een en het ander

avatar van Môrthul
Tijd voor de volgende! Dit is de meeste recente lijst:

- Joerii
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- freitzen
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Gretz
- -SprayIt-
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
- jassn
- trebremmit
- uffing
- thelion
- Rudi S
- jspr_g
- dumb_helicopter
- 00.0
- Bardt1980
- Ataloona
- Sunderland
- Corporal Clegg
- HugovdBos
- Film Pegasus
- luigifort
- arcade monkeys

Is Remcodulac toevallig al ready?

Gast
geplaatst: vandaag om 01:03 uur

geplaatst: vandaag om 01:03 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.