Geweldig verhaal

Tot nu toe al een heerlijk lijstje, met zeker tracks die in mijn top 100 zouden kunnen staan. Zeker voor The Flashbulb +1!

85. Bohren & der Club of Gore – Constant Fear

Land: Duitsland
Jaar: 2002
Album: Black Earth

Roger Waters maakte ooit een album, waarbij de nummers titels droegen met tijdstippen tussen 4:30 en 5:11 ’s nachts. Als ik een soundtrack aan zou moeten wijzen voor die periode van de dag, zou het Constant Fear van Bohren & der Club of Gore zijn. Sluit je ogen en je waant je in de donkere straten van een vrijwel verlaten stad, nog vlak voordat de activiteit van de komende dag losbarst. In de verte licht de dageraad heel voorzichtig op aan de hemel, terwijl een laatste verdwaalde dronkaard naar huis wankelt en de mensen die hun business in de nacht hebben hun laatste handeltje weer inpakken.

84. Balthazar – Nightclub

Land: België
Jaar: 2015
Album: Thin Walls

Het is zaterdagnacht, half één.
Samen met je vrienden treedt je voorzichtig de club binnen.
In je maag knoopt zich een combinatie van anticipatie en gezonde spanning op.
Je klapt een halve om in de sfeer te komen.
Na zo’n dertig minuten beginnen je vingertoppen te tintelen.
Langzaam begint er een warm gevoel door je lichaam te stromen.
De nervositeit slaat steeds meer om in euforie.
De DJ draait Personal Jesus, chill.
Oh nee, wacht, dit is geen Depeche Mode.
Ha, die riff hebben ze goed hergebruikt!
Ja, dit is fijn.
Je gaat lekker...

83. The Human League – Don’t You Want Me

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 1981
Album: Dare!

Op 83 vinden we de grootste meezinger uit deze lijst. Dit nummer ontbreekt op geen enkel 80’s-feest, maar het is, naast ontzettend camp, ook gewoon een ontzettend goed nummer. De stuwende synth is heerlijk dansbaar en de hij/zij-tegenzang is gewoon classic.

82. Anderson .Paak – Come Down

Land: Verenigde Staten
Jaar: 2016
Album: Malibu

Ineens was hij daar, Anderson .Paak. Het begon met wat featurings op het comebackalbum van Dre, maar in 2016 was daar zijn debuut Malibu, waarvan ik (met nog een goede anderhalve maand te gaan) met alle waarschijnlijkheid kan zeggen dat het mijn album van het jaar wordt. Het album staat vol met toppers als The Dreamer, Am I Wrong?, The Waters en Heart Don’t Stand a Chance, maar het absolute prijsnummer is het partyanthem Come Down. Overigens is dit het op-één-na-nieuwste nummer in mijn top 100.

81. Joy Division – The Eternal

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 1980
Album: Closer

Ik weet nog precies wanneer dit nummer écht bij mij binnen kwam. Ik was met 6 vrienden onderweg met een busje richting Sziget Festival en het was laat op de avond op de Duitse autobahn. Een vriend van mij reed, de rest sliep achterin en ik bepaalde de muziek. Terwijl we als het ware door een donkere tunnel reden, drongen de desperate pianoklanken van The Eternal diep door. Dit is een nummer dat je heel erg naar kan laten voelen. Noem me een masochist, maar juist dat soort muziek kan ik heel erg waarderen.

Leuke lijst tot nu toe en prima tempo

Come Down is ook mijn grote favoriet van Anderson .Paak! Geinig ook hoe hij het Israelische volkslied erin verwerkt heeft. Geen idee waarom trouwens.

Is dat het Israëlische volkslied? Geinig, wist ik niet...

80. Kendrick Lamar – Bitch, Don’t Kill My Vibe

Land: Verenigde Staten
Jaar: 2012
Album: good kid, m.A.A.d city

Ik kan dit nummer van Kendrick Lamar op vele manieren linken aan de gebeurtenissen van afgelopen week, maar liever heb ik het over de positie van Lamar als absolute vaandeldrager van de moderne hiphop. Zowel qua rapskills, als qua teksten steekt hij ver boven anderen uit. Daarnaast zijn zijn producties ook altijd prima verzorgd. Zo grijpt Bitch, Don’t Kill My Vibe je al met het intro bij de ballen. Hoewel het best wel een rustig nummer is, laat het die daarna niet meer los. Dat is pure klasse.

79. Underworld – Dirty Epic

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 1994
Album: Dubnobasswithmyheadman

Op 79 vinden we de Britse technoboeren van Underworld met Dirty Epic, van het onvolprezen Dubnobasswithmyheadman uit 1994. Dirty Epic begint vrij rustig voor hun doen, maar beetje bij beetje komen de lagen erbij en ontluikt het tot een fantastisch nummer, waarbij je absoluut niet stil kan blijven zitten.

78. Pixies – Monkey Gone to Heaven

Land: Verenigde Staten
Jaar: 1989
Album: Doolittle

Meeblèrnummer nummer 1, daar gaan we met zijn allen:

If man is five, if man is five, if man is five
Then the devil is six, then the devil is six
Then the devil is six, then the devil is six
And if the devil is six
Then God is seven , then God is seven, the God is seven

77. The National – Mr. November

Land: Verenigde Staten
Jaar: 2005
Album: Alligator

Meeblèrnummer nummer 2, vooral live fantastisch:

I won't fuck us over, I'm Mr. November
I'm Mr. November, I won't fuck us over

76. Ali Farka Touré – Savane

Land: Mali
Jaar: 2006
Album: Savane

Tot slot van dit vijftal gaan we naar de Malinese Sahara met de koning van de woestijnblues: Ali Farka Touré. Het gelijknamige album verscheen vlak na zijn dood in 2006, waarop Touré werd begeleid door een flink aantal grote Afrikaanse muzikanten, waaronder Toumani Diabité en Bassekou Kouyaté. Sluit je ogen en je voelt de warme woestijnwind het zand door je haar waaien.

Omdat ik wel lekker bezig ben en ik met dit weer toch geen zin heb om te gaan hardlopen, verblijd ik jullie met nog een update:

75. Fox the Fox – Precious Little Diamond

Land: Nederland
Jaar: 1984
Album: In the Dark of the Nite

Op 75 vinden de tweede 80’s-discoproductie van eigen bodem in de lijst. Luister even naar die baslijn. Die synthlijn. Die combinatie. Magistraal! De falsetto van Bert Tamaela is in het begin even wennen, maar als je daar doorheen bent, maakt ie het geheel alleen maar mooier.

74. Cerrone – Supernature

Land: Frankrijk
Jaar: 1977
Album: Supernature

We blijven bij de disco, maar gaan naar iets hogere sferen met Franse spacekoning Rino Cerrone. Dit is een bijzonder inventief nummer, zeker voor de tijd waarin het uitgebracht is. Het stuwende ritme zorgt ervoor, net als bij Chase van generatiegenoot Giorgio Moroder (dat de lijst net niet haalde), dat het nummer prima in een achtervolgingsscène van een film zou passen, maar de spacy synthmelodie past ook heel goed op de dansvloer. Typisch een nummer dat bij elke luisterbeurt beter wordt, omdat je er telkens weer wat nieuws uit haalt.

73. Supertramp – Fool’s Overture

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 1977
Album: Even in the Quietest Moments…

We blijven in 1977, maar gaan naar een iets andere muziekstijl. Zoals sommige users, die mij nog kennen van het Arrow Classic Rock Forum (zoals Casartelli en vigil), wel zullen herinneren, begon mijn muzikale zelfontplooiing zich zo’n 15 jaar geleden met classic en progressive rock. Veel van de artiesten die ik in die tijd draaide, luister nu praktisch niet meer. Een enkele uitzondering daarop is de enerverende rockopera Fool’s Overture, die handelt over Groot-Brittannië in de Tweede Wereldoorlog. Vanaf de eerste pianoklanken, tot het opzwepende slot, een prachtig nummer!

72. Arctic Monkeys – When the Sun Goes Down

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 2006
Album: Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not

De Arctic Monkeys waren in 2006 waarschijnlijk de grootste rockhype van de 00’s. Typerend genoeg, moest ik toen helemaal niks van hun muziek hebben, grotendeels door eigenwijsheid. Over de jaren heen, na veelvuldige airplay op radio, festivals en bij vrienden, heb ik toch eigenlijk moeten concluderen dat Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not gewoon een erg sterk album is en When the Sun Goes Down een erg sterk nummer. Vooral het invallen van de riff na het intro is gewoon pure adrenaline!

71. Cluster – Hollywood

Land: West-Duitsland
Jaar: 1974
Album: Zuckerzeit

Zuckerzeit van Cluster is een van de fijnste albums uit het krautrockgenre. Opener Hollywood is duister en poppy tegelijkertijd, met inventieve ritmes die hun tijd ver vooruit zijn en zo in moderne technoset meegenomen zouden kunnen worden.

DIRTY EPIC!!!!

En bonuspunten voor Cerrone en Fox the Fox.

Voor mij is eigenlijk al het werk van Depeche Mode van voor 1985 'te veel jaren tachtig'. Neemt niet weg ze in die tijd best wat goede nummers hebben gemaakt. Everything Counts is niet slecht, maar misschien moet ik die met jouw bericht in het achterhoofd eens een nieuwe luisterbeurt geven.

Complimenten nog voor je mooie lijst! Veel metal en New Wave, een mooie combinatie die in mijn top 100 ook zal voorkomen, zij het in iets mindere mate. Best een afwisselende lijst nog, met bijvoorbeeld ook twee fabelachtig goede liedjes van John Talabot.

En ook nog een fenomenale nummer 3. De albumtitel die in de laatste seconden van het album eindelijk voorbijkomt is inderdaad een prachtig moment. Had niet misstaan op het bovenste treetje.

Fox The Fox. COOL

Fool's Overture is heel sterk!

Fox the Fox
Cerrone

Mooie keuze voor When The Sun Goes Down

Fool's Overture. . Wel gelijk een van de beste progrockepics.

Mooi was die tijd...

70. Tom Waits – I Hope That I Don’t Fall in Love with You

Land: Verenigde Staten
Jaar: 1973
Album: Closing Time

Tijd voor een wat persoonlijkere noot. Momenteel gaat het erg goed met mij, maar enkele jaren geleden ging het een stuk minder. Dat had meerdere oorzaken, maar één daarvan was een lastige relatie met mijn ex. I Hope That I Don’t Fall in Love with You van Tom Waits neemt mij terug naar die periode en specifiek de zaterdagnacht van Lowlands 2011. Ik zat toen misschien wel op een van mijn dieptepunten, maar had net onverwacht (want last minute op de gastenlijst gezet door de zanger van Timber Timbre, waarvoor ik hem nog steeds dankbaar ben) een mooie dag en nacht op Lowlands meegemaakt. Ik kon nog niet slapen en lag in mijn slaapzak te luisteren naar Closing Time. Op dat moment kwam alle narigheid die ik in die periode mee had gemaakt naar boven tijdens dit nummer. Vlak daarna ging mijn relatie uit (en een paar maanden later weer aan, stomme fout). Omdat muziek emotie is en omdat dit ook een gewoon een prachtig nummer is, draag ik dit nummer nog steeds bij me, als een herinnering aan een mindere periode in mijn leven, maar ook aan hoe ik er zelf weer bovenop ben gekomen.

69. Mr. Fingers – Can You Feel It?

Land: Verenigde Staten
Jaar: 1986
Album: Can You Feel It?

Tijd voor een wat vrolijker verhaal op 69 met de klassieker Can You Feel It? van Larry Heard a.k.a. Mr. Fingers. Oorspronkelijk uitgebracht als instrumentale versie op de Washing Machine EP, werd het later ook nog als single uitgebracht, met daarop ook een versie met vocals. Die versie is mijn favoriet, omdat het gepreek van Heard het euforische gevoel van dit nummer versterkt. Over genredefiniërende nummers gesproken: Let there be house!

68. Foals – My Number

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 2013
Album: Holy Fire

Foals zijn vooral bekend van hun mathematisch dichtgesmeerde muziekwerken en intense liveshows, maar in 2013 kwamen ze opeens met een poppier geluid op het album Holy Fire en met name de single My Number. Hoewel ik een liefhebber ben van hun oudere geluid, is My Number toch wel hét nummer van ze voor me. Zeg nou zelf, wie kan stilzitten bij die riff? Dit is het nummer dat Foals gewoon nodig had.

67. Bill Withers – Grandma’s Hands

Land: Verenigde Staten
Jaar: 1971
Album: Just As I Am

Als je vraagt naar mijn favoriete soulartiest dan antwoord ik met Bill Withers. Naast zijn fantastische stem en emotionele voordracht, legt Withers altijd een veelzijdigheid en fijnzinnigheid in zijn nummers, die ik erg goed kan waarderen. Zo is Grandma’s Hands (voor mijn generatie vooral bekend als inspiratie voor Blackstreets No Diggity) met nipt 2 minuten speelduur het kortste nummer in mijn top 100, maar tegelijkertijd raak je er niet op uitgeluisterd: er zit zoveel in!

66. Primordial – As Rome Burns

Land: Ierland
Jaar: 2007
Album: To the Nameless Dead

Op 66 vinden we een buitenbeentje in mijn lijst met de Ierse pagan-metalband Primordial. Echter, ik vind dit zulke heerlijke muziek voor als het verstand even helemaal op nul moet, voor een sportwedstrijd of als er gewoon even wat agressie uit moet. Vanaf het begin al kneitersterk met die tribal drums en de allesverwoestende riff, maar mijn favoriete gedeelte is het middenstuk, waar steeds ‘sing, sing, sing to the slaves, sing to the slaves, as Rome burns’ wordt gescandeerd, tot aan die fenomenale uitbarsting.

Ik had nou niet meteen Corry Konings verwacht op een classic rock-forum...

Paar sterke nummers in de vorm van Fool's Overture, Grandma's Hands en As Rome Burns.

Mijn favoriet is juist die van Mr. Fingers, vooral in die versie met vocalen inderdaad!

Blij dat er voor ieder wat wils tussenzit

Credibility komt bij sommige artiesten pas met het verstrijken van de tijd.

Ierse pagan metal? Nope, dat zag ik echt niet aankomen

Mr. Fingers en Primordial

We doen nog een update voordat het weekend begint en ik vertrek richting Amsterdam voor het concert van Gregory Porter (die niet in deze top 100 te vinden is, overigens...).

65. Near the Parenthesis – I Remember It Differently

Land: Verenigde Staten
Jaar: 2006
Album: Go Out and See

Als ik deze lijst een jaar of 5-6 geleden zou hebben gepresenteerd, zou er veel meer van dergelijke knisperelektronica in hebben gestaan. Ochre, Boards of Canada, Arovane, Plaid, Kettel, ik verslond het allemaal. Inmiddels is ook die persoonlijke hype wat geluwd bij mij, mede omdat het genre soms wat onderscheidend vermogen mist. In sommige individuele gevallen is dat absoluut niet het geval, zoals bij Near the Parenthesis’ I Remember It Differently, een prachtig nummer om bij weg te dromen. Helaas overigens niet op YouTube te vinden, tenzij iemand nog een link vindt...

64. Warren G & Nate Dogg – Regulate

Land: Verenigde Staten
Jaar: 1994
Album: Regulate… G Funk Era

Eind Jaren ’80 ontstond de Gangsta Rap, met artiesten als N.W.A. en Public Enemy. Deze vorm van hiphop was vrij rauw en ‘in your face’. Van daaruit ontstond begin jaren ’90 een stroming die meer gebruik ging maken van funksamples: de Gangsta Funk ofwel G-Funk. Verreweg het meest memorabele nummer uit dit vrij kortstondige genre is Regulate van Warren G en wijlen refreintjeskoning Nate Dogg. Dit is jaren ’90-hiphop zoals ik die graag hoor: goed samplegebruik, laidback ritme en fijne raps.

63. Fleetwood Mac – Everywhere

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 1987
Album: Tango in the Night

We schrijven maart 2014 in Center Parcs De Eemhof tijdens Where the Wild Things Are 2014. Het was mijn eerste keer op dit fijne (en helaas inmiddels gestopte) festival en onze groep was redelijk bijeengeraapt, waarbij sommigen elkaar nog nooit eerder hadden gezien. Dat weerhield ons er niet van om een legendarische zaterdag te hebben. Langzamerhand werd onze posse steeds groter (waaronder ook Thomas Azier, die eerder die avond had opgetreden), en de laatste uurtjes van de zaterdagnacht brachten we door in een bungalow van een stel veertigers, die hun eigen draaispullen mee hadden genomen. Het was inmiddels 7 uur ’s ochtends geworden, de zonnestralen stonden al volop op de pui van de bungalow en het was nu echt tijd om te gaan slapen. Als afsluiter draaide de dj Everywhere van Fleetwood Mac. En toen nog een keer. En toen echt iedereen zich klaar had gemaakt voor vertrek en naar buiten was gestrompeld, nog een keer. Zelden zo’n euforisch moment meegemaakt. Dat heeft natuurlijk te maken met het moment, maar eerlijk is eerlijk, ik ken ook weinig euforischere nummers dan Everywhere.

62. Tame Impala – The Less I Know the Better

Land: Australië
Jaar: 2015
Album: Currents

Met het album Currents werd het Australische Tame Impala vorig jaar naar sterrendom gelanceerd en dat is wat mij betreft zeker niet onterecht. Met dansvloerstomper Let It Happen en de meeslepende afsluiter New Person, Same Old Mistakes staan er al 2 geweldige nummers op, maar de echte klapper is voor mij The Less I Know the Better. Ik zou hier nu iets kunnen schrijven over perfecte popliedjes en zo, maar dit nummer klinkt gewoon onweerstaanbaar lekker.

61. Charlie – Spacer Woman

Land: Italië
Jaar: 1983
Album: Spacer Woman

We sluiten af met een onvervalste italo-klassieker, deze keer ook echt uit Italië. Net als bij de eerder voorbijgekomen Cerrone is de productie behoorlijk vooruitstrevend voor zijn tijd. De androgyne vocoder-vocals zijn natuurlijk een gimmick, maar wel een ontzettend goed toegepaste. Verder is dit gewoon een heel fijn dancenummer.

60. Iggy Pop – Mass Production

Land: Verenigde Staten
Jaar: 1977
Album: The Idiot

Mass Production is de afsluiter van Iggy’s meesterwerk The Idiot en een acht-en-half minuten durende aanklacht tegen het consumerisme. Dat doet hij heel treffend met een repetitieve en machinaal klinkende gitaarriff. Vorig jaar zag ik hem live op Down the Rabbit Hole. In het eerste kwartier had hij, tot ontzetting van velen, al zijn hits er doorheen gejaagd. Als afsluiter speelde hij deze integraal. Baas!

59. Michael Kiwanuka – Love & Hate

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 2016
Album: Love & Hate

De Witte Trui voor het jongste nummer in de lijst gaat naar de Brits/Oegandese zanger Michael Kiwanuka. Bij Kiwanuka was ik er, dankzij een tip in Q, vroeg bij (zijn eerste EP’s heb ik op de site toegevoegd). Echter, was mijn oordeel na zijn debuut: goed, maar wel erg braaf en daardoor naar saai neigend. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik Love & Hate voor het eerst op de radio hoorde dit jaar (op Sublime FM nota bene). In eerste instantie dacht ik dat ze een verborgen oude soulparel uit de archieven hadden opgeduikeld, maar nader onderzoek leerde me dat het Kiwanuka was. Wat een groots en meeslepend nummer! Kan zonder twijfel mee met de grote soulklassiekers uit de jaren ’70.

58. Massive Attack – Angel

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 1998
Album: Mezzanine

Weinig albums openen zo dreigend als Mezzanine met Angel. Waar de oorspronkelijke versie van Horace Andy nog een vrij lieflijk reggaenummer is, kruipt deze versie van Massive Attack gelijk onder je huid, om daar niet meer onder vandaan te komen.

57. David Bowie – Life on Mars?

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 1971
Album: Hunky Dory

Het verhaal is bekend: enkele dagen na het verschijnen van zijn magistrale epiloog Blackstar overleed David Bowie, begin dit jaar. Ook ik was daar wel enigszins door aangedaan. Lang niet alles van Bowie vind ik goed, maar het was een zeer bepalende artiest in de popmuziek en bij vlagen was de beste man gewoon geniaal. Zoals op dit Life on Mars?, met de prachtige pianomelodie en cynische tekst. Dit nummer verdient dit jaar een finaleplaats in de MuMe Ladder.

56. Jon Hopkins – Open Eye Signal

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 2013
Album: Immunity

Ik weet het nog goed, dat ik ruim 3 jaar geleden klaagde tegen een vriend van mij (dezelfde vriend als uit het verhaal bij nummer 81 overigens) dat er nog maar bar weinig fatsoenlijke techno uitgebracht werd. Een week later ontdekte ik Immunity van Jon Hopkins, een album dat in zijn geheel een veel breder spectrum bestrijkt dan alleen techno, maar waarvan topper Open Eye Signal toch echt een onvervalste technoknaller is, die zowel in de woonkamer, als in de club tot zijn recht komt. Overigens heeft Jon Hopkins daarmee de eer de eerste artiest te zijn die voor de tweede keer in mijn lijst voorkomt (en tevens de enige die 2x bij de onderste 50 staat).

Heerlijk vijftal weer!

55. Super Mama Djombo – Festival

Land: Guinee-Bissau
Jaar: 1980
Album: Festival

Op een koude februarimorgen (en ik bedoel echt koud, het was zeker -10) in 2012 stond ik klaar op Schiphol om te vertrekken richting Afrika. Een kleine 24 uur later arriveerde ik met de boot in de haven van Stone Town, Zanzibar, zo’n 45 graden warmer en klaar voor een reis van 2 maanden in mijn eentje door Oost-Afrika, die zowel mijn leven als mijn muzieksmaak zou veranderen. De eerste volledige dag dat ik op Zanzibar was, was daar het Sauti Busara Festival. Op goed geluk kocht ik een kaartje en al gauw had ik aansluiting gevonden bij een groep Tanzanianen. Met hen beleefde ik een mooie dag op het festival en kreeg ik een goede introductie in de Afrikaanse muziek, een liefde die tot op heden niet zou tanen. Nu heeft dat niet direct heel veel met Super Mama Djombo’s Festival te maken, anders dan dat dit nummer precies het gevoel weergeeft dat ik toen die dag had. De relaxte vibe waarmee het begint, en na de tempoversnelling kunnen de voetjes van de vloer. In gedachte ga ik bij dit nummer nog vaak terug naar die reis en die dag in het bijzonder. Helaas is het album niet meer op Spotify te vinden, dus moeten we het met YouTube doen.

54. Miles Davis – So What

Land: Verenigde Staten
Jaar: 1959
Album: Kind of Blue

Het essentiële nummer in de jazz voor mij. Die 2 akkoorden, die steeds in verschillende variaties terugkomen, zijn uit duizenden herkenbaar, terwijl het nummer zelf zo gevarieerd is, dat je jezelf erin kan blijven verliezen. Wat wil je ook, met zo’n line-up! John Coltrane en Cannonball Adderley op sax, Bill Evans op piano, Paul Chambers op bas en Jimmy Cobb op drums, om je vingers bij af te likken.

53. Heidevolk – Wodan Heerst

Land: Nederland
Jaar: 2005
Album: De Strijdlust Is Geboren

Na 2 discoproducties en een jazznummer, is de hoogste Nederlandse notering een onwaarschijnlijke, al had freitzen deze reeds goed voorspeld. Het is makkelijk om cynisch te doen over de Nederlandstalige folkmetal van Heidevolk, maar ik vind gewoon een ontzettend lekker opzwepend nummer. Meermaals heb ik door mijn woonkamer lopen stampen, al meedeinend op de geweldige vioolmelodie en ‘Wodan Heerst!’ meebrullend. U begrijpt dat ik een enigszins getroubleerde relatie met mijn buren onderhoud...

52. Pink Floyd – Hey You

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 1979
Album: The Wall

Hey You van Pink Floyd is jaren (in mijn eerder benoemde classic rock-periode) mijn nummer 1 aller tijden geweest. Inmiddels heeft ie wat terrein prijs moeten geven, maar dat neemt niet weg dat ik het nog steeds een fantastisch nummer vind. Als geen nummer op The Wall weet Waters hier de wanhoop muzikale gestalte te geven en de gitaarsolo van Gilmour is even simpel als doeltreffend.

51. The Velvet Underground – Venus in Furs

Land: Verenigde Staten
Jaar: 1967
Album: The Velvet Underground & Nico

We sluiten de onderste 50 af met een absolute MuMe-klassieker. Het collectief van The Velvet Underground bezingt in haar nummers graag thema’s, die het altijd goed doen tijdens het zondagmorgen-koffiegesprek bij je schoonouders. Zo gaat Venus in Furs over SM. Maar het nummer is vooral memorabel door het vioolspel van John Cale. Wauw.

Hoppa! Everywhere, Life on Mars zijn mooie liedjes en Wodan Heerst heerst.

Haha ook echt Heidevolk, heel serieus was ik niet! En ja dit nummer heerst zeker.