menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (madmadder )

zoeken in:
avatar van freitzen
14. Gorillaz – Stylo
Album: Plastic Beach (2010)

Met Mos Def en Bobby Womack. Dus toch nog wat hiphop in de lijst en zowaar ook nog wat soul! Plastic Beach was wat minder rock-georienteerd dan publieksfavoriet Demon Days en dat bevalt prima. De inmiddels overleden Womack steelt hier de show in de tweede Gorillaz-notering van de lijst. Op een soort technobeat zingt Damon Albarn ook nog wat regels en zo vormt Stylo een wonderlijk geheel.

13. Camel – Lunar Sea
Album: Moonmadness (1976)
Ook in de top 100 van: vigil

Bij Jethro Tull op nummer twintig noemde ik het begin ‘ronduit magisch’, dan zou ik eerlijk gezegd niet weten wat ik hiervoor nog moet verzinnen. De heren van Camel hadden blijkbaar ook geen woorden hieraan toe te voegen want het blijft negen minuten lang instrumentaal. Vier fantastische albums in vier jaar en dan zo’n afsluiter, dat is niet veel artiesten gegeven.

12. Moonspell – 2econd Skin
Album: Sin / Pecado (1998)

Mijn excuses voor de br33zAh-schrijfwijze, zo staat het in het cd-boekje. Of dacht Fernando Ribeiro misschien dat er ‘zecond’ stond? Ik zal niet flauw doen en de uitspraak van deze Portugees afzeiken want het voegt juist veel toe aan de duistere Moonspell-sferen. Dit nummer is een perfecte combinatie van de nieuwere, poppy kant van de band (die ook weer snel zou verdwijnen) en de heerlijke kilheid van het debuut. En wat komen ze live toch goed tot wasdom...

11. Finntroll – Hemkomst
Album: Trollhammaren (2004)

Hebben de heren van Finntroll dit nummer ooit wel eens live gespeeld? Ik kan het zo niet terugvinden. Het staat ook niet eens op een album, slechts weggestopt op de Trollhammaren EP. Mijn favoriet van de Finse band die in het Zweeds over trollen grunt. Het zal geen verrassing zijn dat ze niet overal even serieus genomen worden. Maar wat kunnen die gasten spelen. Vooral de drummer is een beest, met als hoogtepunt zijn subtiele themaatje in de acht maten vanaf 2:22.

10. Talk Talk – After the Flood
Album: Laughing Stock (1991)

De top 10 is bereikt met deze derde en laatste keer Talk Talk. Geen Spirit of Eden maar die plaat daarna. Met op dit nummer in de vijfde minuut een bijzonder fijn lawaai. En dan dat orgeltje, zó wat goed zeg. Wat een band.

9. Neil Young – After the Gold Rush
Album: After the Gold Rush (1970)
Ook in de top 100 van: jasper1991

Mijn moeder heeft deze cd: ik ken het nummer dus al vrij lang en vond het nooit echt speciaal. Een keer onder de douche besloot ik om het te zingen, op een heel overdreven manier en bewust nog veel valser dan Neil Young zelf, tegelijkertijd met het doel wel zo veel mogelijk als hem te klinken. Langzamerhand begon ik het nummer echt te waarderen en in te zien hoe briljant het arrangement eigenlijk is, met piano en hoorn. En dan die eerlijke stem van Neil – kippenvel.

8. Moonsorrow – Jumalten Kaupunki / Tuhatvuotinen Perintö
Album: Kivenkantaja (2003)

Opnieuw een Finse metalband, die voor de verandering gewoon in het Fins zingt. IJzingwekkende screams klinken door de lucht op een slagveld uit vervlogen tijden. Hm, laat ik me maar niet te veel aan dit soort zinsconstructies wagen. De sfeer die Moonsorrow oproept met deze folk/black/ze noemen het zelf Epic Heathen Metal is in elk geval ongelofelijk. Speciale aandacht voor dat bijzonder epische stuk vanaf 5:20.

7. Genesis – Entangled
Album: A Trick of the Tail (1976)
Ook in de top 100 van: Casartelli

En voor iedereen die wat doodgegooid is met dat gitaargeweld sluiten we af met een slaapliedje van Genesis. Het schijnt zelfs een single te zijn geweest, maar blijkbaar was er op The Platinum Collection tussen 40 andere nummers geen plaats. Op het misbaksel dat ze daarna uitbrachten – oh wat had men gehoopt op een tour of een nieuw album – verzuimden ze vervolgens om deze fout te herstellen. Veel maakt het allemaal niet uit. Door dit nummer, met zijn wonderschone slotminuten, laat je sowieso alles van je af glijden.

avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
En weer een 1-1-tje. En misschien moet ik ook eens Neil Young onder de douche zingen, het lijkt me gezellig om ook bij de massale fanschare daarvan te horen.

avatar van vigil
voor mij ook weer een, mocht ooit zo ver komen dat ik samen ga wonen met Freitzen dan zullen we over de gedraaide muziek in ieder geval geen ruzie maken

avatar van freitzen
6. Pink Floyd – Sheep
Album: Animals (1977)

Eindelijk een Pink Floyd-keuze met Roger Waters. En wat voor één! In 2008 gaf hij een optreden in Landgraaf en daar gingen mijn moeder, mijn oom en ik naar toe. Het was mijn eerste echte concert en het was geweldig. Die heerlijke bas. De zang die zomaar overgaat in een synthesizer. En dan dat einde… ik zal nooit vergeten hoe mijn oom de laatste minuten enthousiast maar volledig uit de maat stond mee te dansen en te klappen.

5. The Stranglers – Golden Brown
Album: La Folie (1981)
Ook in de top 100 van: panjoe, nclo

Dit moet zo ongeveer de perfecte single zijn. Geen alledaagse instrumenten, hier en daar een vierkwartsmaat door de wals, een refrein is niet aanwezig en toch klinkt alles bijzonder natuurlijk. En dat alles binnen drie-en-halve minuut. Heeft Golden Brown dan ‘eeuwigheidswaarde’? Wie weet. Voor de statistisci onder ons: van de 705 nummers die tot nu toe in alle edities van de Radio 2 top 2000 stonden heeft Golden Brown met 0.085 verreweg de laagste variatiecoëfficiënt. Elk jaar staat de plaat wel ergens tussen plek 335 en 467. Nummer twee, Frank Sinatra - I’ve Got You Under My Skin, komt met een coëfficiënt van 0.106 niet eens in de buurt.

4. Depeche Mode – Everything Counts
Album: Construction Time Again (1983)

Van The Stranglers luister ik bijna geen andere nummers dan Golden Brown. Depeche Mode ligt iets meer in mijn straatje, maar ook van dit jaren 80-nummer heb ik het bijbehorende album nog nooit beluisterd. Eigenlijk alleen Violator die ik van de heren ken. En dat is wel vreemd want als ik de pure klasse in dit nummer weer hoor dan moet er toch nog veel meer moois voor me zijn in hun oeuvre. Luister eens naar al die details – op het eerste gehoor wellicht wat te veel jaren 80 met al die verschillende geluidjes, op het tweede gehoor niet meer. En dat getwinkel van de linkerbox naar de rechterbox en weer terug… ja dit zit echt héél goed in elkaar.

Misterfool
Everything Counts.....in large amounts.

Een van de betere nummers van Depeche mode inderdaad, al ben ik zelf net iets meer fan van hun albums uit de jaren 90.(Violator en Ultra )

avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
Het geval wil nu ook net dat het onderliggende album van Everything Counts niet echt een hoogvlieger is. Daarna volgt mijns inziens toch wel zesmaal verplichte kost op rij (waarvan je Violator al kent, dus dat scheelt er alweer een).

avatar van freitzen
Casartelli schreef:
Daarna volgt mijns inziens toch wel zesmaal verplichte kost op rij (waarvan je Violator al kent, dus dat scheelt er alweer een).

Ik ben al bezig met schade inhalen

Later vandaag de top 3. Zijn er nog suggesties?

avatar van freitzen
3. Genesis – One for the Vine
Album: Wind and Wuthering (1976)

Met voorman Gabriel niet meer in de gelederen was de creativiteit was bij Genesis allerminst opgedroogd. Het eerste album uit 1976 was al langsgekomen en nu komt ook nummer twee voorbij. Prijsnummer One for the Vine kan zich, qua complexiteit en vreemde akkoordvolgordes, moeiteloos meten met het oudere werk. Ga er eens even goed voor zitten want dat deden de heren zelf ook. De eerste vier minuten wordt er rustig opgebouwd en klinken er zeer fraaie pianopartijen. In het middenstuk komt het echt los met een excellerende Collins. Tien minuten bijna-perfectie – de laatste anderhalve minuut is namelijk nét te langdradig voor een hoger plekje op het podium.

2. Opeth – Blackwater Park
Album: Blackwater Park (2001)

Verrassend genoeg de enige Opeth in de lijst. Steekt deze dan met kop en schouders boven de rest uit? Mwah, dat is ook niet helemaal waar, want Deliverance is dertien minuten lang beestenwerk, Face of Melinda is ook ontzettend goed… maar dit is toch wel duidelijk mijn favoriet van het gezelschap uit Zweden. Het nummer heeft het album ook wel mee: hij mag helemaal aan het eind, na zes maal absolute black metal nonsense (ok vooruit, zanger Mikael Åkerfeldt gebruikte deze term niet voor dít album) en een instrumentaaltje. Eenmaal bezig bemerk je al snel een unieke sfeer tussen heel hard en onheilspellend zacht gitaarwerk, zonder cleane zang dit keer. Dat hoeft gelukkig ook niet, de grunts voldoen uitstekend. Åkerfeldt gaat onvoorstelbaar diep. En helemaal aan het einde – voor het eerst op het album – dan de songtitel. Wauw.

avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
Ik ben het eigenlijk wel aan mijn stand verplicht een voorspelling voor je nummer 1 te hebben... maar ik vrees dat ik die toch niet heb.

avatar van freitzen
Casartelli schreef:
Ik ben het eigenlijk wel aan mijn stand verplicht een voorspelling voor je nummer 1 te hebben... maar ik vrees dat ik die toch niet heb.

Ik had het ook wel heel knap gevonden als je deze had geraden...

1. Mike Oldfield – The Lake
Album: Discovery (1984)

Eenmaal bezig met deze lijst merkte ik iets vreemds: One for the Vine en Blackwater Park voldeden niet langer als beste plaat aller tijden. Dat betekende dus een nieuwe nummer één. Een nummer dat ik nog niet eens zo lang ken, ongeveer anderhalf jaar pas. Mede doordat het volledig instrumentaal is associeer ik er van alles mee. Zo krijg ik, na de dromerige eerste twee minuten, een onoverwinnelijk gevoel dat me nog het meeste doet denken aan het als kind kijken naar Samson en Gert – Wij zijn piraten van de zee. Ook figureerde het nummer in een tamelijk bizarre droom over een heel leuk meisje. En dat is precies wat het is: The Lake ademt hoop. En toch… hoewel er onderweg bijzonder mooie dingen plaats vinden, sta je als de bellen klinken toch een beetje met lege handen. Net zoals er in die droom uiteindelijk niks spannends gebeurde. En net als in het echte leven: het houdt een keer op. The Lake gaat op en neer, af en toe word je wakker geschud en komt er een heel goed gedeelte, dan weer blijf je lang wachten op iets nieuws en tenslotte denk je ‘is dit het dan?’ Ja, dit is het. Dit was mijn top 100, dames en heren. Bedankt voor het volgen.

avatar van Casartelli
Casartelli (moderator)
Ah. Maar toch wel wederom een album dat ik afgelopen week nog gedraaid heb en toen bovendien (mede op grond van The Lake) nog een half sterretje verhoogd heb.

Nou, dat was het dan. Fraaie lijst, Tom! En ik heb nog het een en ander te beluisteren de komende periode...

avatar van freitzen
Thanks! Hopelijk zitten er ook nog echte ontdekkingen tussen, kan ik nog wat terugdoen voor alle mooie nummers die ik dankzij jou heb ontdekt. Desalniettemin heeft vigil uiteindelijk de competitie gewonnen

En dan nu de volgende: misschien wil Weirdo Wizzy nu wel en anders is de beurt toch echt aan Titmeister.

- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Gretz
- -SprayIt-
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
- jassn
- trebremmit
- uffing
- thelion
- Rudi S
- jspr_g
- dumb_helicopter
- 00.0
- Bardt1980
- Ataloona
- Sunderland
- Corporal Clegg
- HugovdBos
- Film Pegasus
- luigifort
- arcade monkeys
- cosmic kid
- angelin

Mijn lijst is praktisch klaar, ik kan morgen beginnen...

Misterfool
Bedankt freitzen. Prima lijst en ik heb met veel plezier de begeleidende tekstjes gelezen.

avatar van vigil
Fantastische top 3. Mijn favoriete Genesis nummer van mijn favoriete 5 sterren album. Niet in mijn lijst omdat ik een maximaal 2 per artiest regel hanteerde. De nummers 2 en 1 staan zo uit mijn hoofd ook in mijn Top 500 anders wel in mijn Top 1010.

1 van de beste Top 100 die hier voorbij gekomen is

avatar van GrafGantz
vigil schreef:
1 van de beste Top 100 die hier voorbij gekomen is


Ha nee, die start als het goed is vandaag

avatar van freitzen
vigil schreef:
Niet in mijn lijst omdat ik een maximaal 2 per artiest regel hanteerde.

O ja dat was ook zo... maar als je die regel niet had, bestond je lijst dan voor de helft uit Marillion? Want dan had je toch net wat minder tags gehad

avatar van vigil
GrafGantz schreef:
(quote)


Ha nee, die start als het goed is vandaag

Dus nog niet voorbij gekomen

avatar van vigil
freitzen schreef:
(quote)

O ja dat was ook zo... maar als je die regel niet had, bestond je lijst dan voor de helft uit Marillion? Want dan had je toch net wat minder tags gehad

Daar had ik een uitzondering voor gemaakt met 3 of misschien 4 nummers.

Maar ook zonder de getagde nummers was het fraaie lijst hoor

En we trappen af:

100. Atmosphere – Painting

Land: Verenigde Staten
Jaar: 2008
Album: When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold

We beginnen de top 100 met een eerbetoon aan de veel te jong overleden Rob van den Aker a.k.a. Rhythm & Poetry a.k.a. Rop. Er is een aantal users die een invloed hebben gehad op mijn muzikale ontwikkeling, maar niemand zo sterk als Rob. Voordat ik hier lid werd, moest ik vrijwel niks van hiphop hebben. Mede dankzij zijn enthousiaste promotie ben ik het gaandeweg steeds meer gaan waarderen. Inmiddels luister ik er graag naar en is Atmosphere een van mijn favoriete artiesten. Dit was Robs lijflied en ook ik vind het een werkelijk prachtig nummer. Daarom, Rob, mocht je nog ergens daarboven meelezen, bedankt!

99. Bulimundo – Djâm Brancu Dja

Land: Kaapverdië
Jaar: 1981
Album: Djâm Brancu Dja

In 1968 vertrok een schip met de modernste synthesizers uit de haven van Baltimore, op weg naar Zuid-Amerika. Vrij kort daarna verdween het schip van de radar en op mysterieuze wijze verscheen het schip enkele weken daarna op Sao Nicolau, een van de Kaapverdische eilanden. Kaapverdië was destijds een van de weinige Afrikaanse territoria, die nog afhankelijk was van de kolonisator, Portugal, dat de onafhankelijksbeweging sterk onderdrukte. Voor deze beweging was de schiplading synthesizers een geschenk uit de hemel, bedoeld om de toch al sterk ontwikkelde muzikale stroming in het land te ondersteunen, teneinde een einde te maken aan de Portugese onderdrukking. Elke school kreeg een synthesizer, en zo schoten richting eind jaren ’70 de artiesten, die een elektrische versterkte variant van de traditionele upbeat funana-muziek ten gehore brachten, als paddenstoelen uit de grond. Analog Africa bracht dit jaar een fijne compilatie uit met deze muziek: Space Echo. Echter, de populairste band uit deze stroming was Bulimundo, dat in de jaren ’80 een flink aantal fijne platen uitbracht. Mijn favoriet daarvan is Djâm Brancu Dja; dansen maar!

98. King Creosote & Jon Hopkins – John Taylor’s Month Away

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 2011
Album: Diamond Mine

En we gaan door met een van mijn meest recente ontdekkingen. De Schotse bard King Creosote verhaalt hier over de jonge Schot John Taylor, die zijn ontmaagding als lid van de bemanning van een Aberdeense vissersboot doorstaat. De prachtig gezongen teksten en de subtiele elektronica van Hopkins voeren je mee naar regenachtige namiddagen aan de Schotse kust, waar je langzaam wegdroomt, terwijl de vissersboten de vangst van de dag binnenhalen.

97. Rome – Hope Dies Painless

Land: Luxemburg
Jaar: 2006
Album: Nera

Na het zonovergoten Kaapverdië en de regenachtige Schotse kust, gaan we richting de duistere spelonken van Luxemburg met de neofolk van Rome. Een genre dat donkerte tot ultiem doel heeft verheven. Dat leidt in sommige gevallen tot lachwekkend krampachtige pogingen om maar zo zwaar mogelijk te klinken, maar zo heel af en toe wordt er raak geschoten en ontstaat een desolate parel als Hope Dies Painless van Rome.

96. Marvin Gaye – Inner City Blues (Make Me Wanna Holler)

Land: Verenigde Staten
Jaar: 1971
Album: What’s Going On

Het verhaal van Marvin Gaye is bekend. Hij wilde iets meer doen dan dat wat de zoetgevooisde hitparadefabriek van Motown hem voorschreef. Dat werd het geëngageerde en muzikaal gevarieerde meesterwerk What’s Going On. Waar de titeltrack vaak de meeste credits krijgt, is de afsluiter van het album in mijn ogen de absolute topper. 45 jaar na dato nog even urgent als toen.

avatar van freitzen
John Taylor's Month Away die heeft hier een paar weken dienst gedaan als alarm, maar het bleek wat te rustig om echt goed bij wakker te worden

avatar van ArthurDZ
Knotsgek verhaal bij nummer 99 Fijn liedje ook!

avatar van Teunnis
Mooi begin, met meteen eentje uit mijn top-100. Bulimundo ga ik meteen achteraan.

freitzen schreef:
John Taylor's Month Away die heeft hier een paar weken dienst gedaan als alarm, maar het bleek wat te rustig om echt goed bij wakker te worden

Haha, daarvan zou ik ook mijn bed niet uitkomen

95. The Flashbulb – Autumn Insomnia Session

Land: Canada
Jaar: 2005
Album: Kirlian Selections

Kirlian Selections van The Flashbulb is een intense luistertrip, die alle facetten van de elektronische muziek beslaat. Door de vele variatie en nummers, blijven weinig songs echt overeind staan buiten de context van het album. 2 nummers die daar absoluut wel in slagen zijn het poppy Miles en Miles (dat net buiten de top 100 valt) en deze fijne jam, Autumn Insomnia Session.

94. Jungle – Busy Earnin’

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 2014
Album: Jungle

Bij sommige nummers weet je gewoon gelijk dat ze instant classic zijn, zo ook bij Busy Earnin’ van het Britse Jungle. Perfect ingeschoten op het snijvlak van pop, electronic en funk met een lekker stuwende melodie, waarvan je gelijk mee gaat deinen. Helaas is het ze nog niet gelukt om een heel album lang dit niveau te behalen, maar zeker een naam om in de gaten te houden.

93. Eric Vloeimans’ Gatecrash – Pelerinàge

Land: Nederland
Jaar: 2009
Album: Heavensabove

In 2009 zag ik Eric Vloeimans live op North Sea Jazz. Daar speelde hij voor het eerst een nieuw nummer: Pelerinàge, omdat de drumslagen klinken als voetstappen in een pelgrimstocht. Met ingehouden adem luisterde het publiek naar het ingetogen trompetspel van Vloeimans, dat over de minuten meandert en gedragen door de steeds intenser wordende begeleiding van zijn band langzaam, maar zeer gestaag, tot een fenomenale climax opbouwt. Tijdens de gehele 10 minuten kon je buiten het podium een speld horen vallen. Zelden zo intens meegevoerd geweest door een (mij destijds) onbekend nummer in een live-uitvoering.

92. Moses – We Just

Land: Nederland
Jaar: 1985
Album: We Just

Wie mijn recente KO-activiteit op deze site een beetje heeft gevolgd, verwacht waarschijnlijk redelijk wat italodisco in mijn top 100. Die verwachting zal ik niet teleurstellen. De eerste vertegenwoordiger daarvan komt echter van eigen bodem. Jerry Cutillo scoorde als Moses medio jaren ’80, tot verbazing van sommigen op deze site, een grote hit met We Just, een erg fijn italodisco-nummer, dat vooral uitblinkt in de manier waarop de repetitieve vocal sample het nummer naar grote hoogten stuwt. Daarvoor en daarna is er nooit meer wat van de beste man vernomen. Het schijnt dat zijn zoon tegenwoordig rapper is.

91. T.P. Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou – Ne Te Fache Pas

Land: Benin
Jaar: 2011
Album: Cotonou Club

Ook het donkere continent is regelmatig vertegenwoordigd in mijn lijst. Over de achtergrond van mijn voorliefde voor Afrikaanse muziek zal ik later verder uitwijden. Ik zal beginnen met een tip: wie een ingang zoekt in de Afrikaanse muziek, kan heel goed beginnen met het album Cotonou Club van het Beninse polyritmische orkest. Lekker vrolijke, dansbare ritmes staan er op dit comebackalbum, duidelijk gericht op de westerse markt, maar desondanks muzikaal voldoende diepgaand om interessant te blijven, zoals bijvoorbeeld op deze opener.

avatar van vigil
is Men at Work al langsgekomen?

Het volgende vijftal, helaas voor vigil weer geen Men at Work

90. DJ Shadow – Building Steam with a Grain of Salt

Land: Verenigde Staten
Jaar: 1996
Album: Endtroducing…

Samplen is gemeengoed geworden in de muziekwereld, maar niemand doet het zo goed als grootmeester DJ Shadow. Zijn meesterwerk uit 1996, Endtroducing..., bestaat volledig uit samples, veelal van obscure jaren ’60 en ’70-acts. Alleen al in Building Steam... zitten er al een stuk of zes, vakkundig verweven tot een broeierige luistertrip.

89. Sigur Rós – Starálfur

Land: IJsland
Jaar: 1999
Album: Ágætis Byrjun

Ik werk als Territory Manager bij Shell en ben daarbij verantwoordelijk voor een rayon aan tankstations. Een van mijn grootste tankstations is Shell Kriterion aan de A10 in Amsterdam, een station dat in zijn geheel door studenten wordt gerund. Daarmee maak je dingen mee, die je op andere stations niet meemaakt. Toen ik er laatst was, schalde er op vrij luid volume Sigur Rós over het voorterrein. Nou is dat niet direct de meest gangbare muziek om op een tankstation te draaien; Sigur Rós wordt door het ongetrainde (en ook door menig getraind) oor nogal eens als kattengejank ervaren. Mocht je er toch voor willen kiezen, dan is Starálfur nog wel een van de toegankelijkste opties. Het begint met lieflijke zang van Jónsi en een mooi pianomelodietje, maar breekt vervolgens prachtig open, waarbij vooral de viool wonderschoon is. Overigens had ik uit hoofde van mijn functie de studenten waarschijnlijk op hun muziekkeuze aan moeten spreken, maar dat kon ik absoluut niet over mijn hart verkrijgen, dus ik heb ze gecomplimenteerd op hun muziekkeuze.

88. Bran Van 3000 ft. Curtis Mayfield – Astounded

Land: Verenigde Staten
Jaar: 2001
Album: Discosis

In de tijd dat mijn muzikale referentiekader nog vrij veilig werd afgekaderd door TMF en de Top 40, leerde ik Bran Van 3000 kennen door hun bescheiden hit Drinking in LA. Deze opvolgsingle van enkele jaren later is destijds volledig langs me heen gegaan, maar dat heb ik inmiddels ruimschoots goedgemaakt. Met dank aan de samples van wijlen Curtis wordt een feelgood-hit van jewelste ten berde gebracht. Wat een fijn nummer!

87. Todd Terje – Inspector Norse

Land: Noorwegen
Jaar: 2012
Album: It’s the Arps EP

In mijn recensie voor de MuMe-ladder van 3 jaar geleden, toen Inspector Norse voor het eerst de lijst had gehaald, omschreef ik dit nummer met 2 stellingen:
1. Todd Terje brengt de house terug naar de essentie met dit nummer;
2. Je moet wel een enorme zuurpruim zijn om hier niet vrolijk van te worden.

Daar heb ik verder eigenlijk niet zo veel aan toe te voegen.

86. Radiohead – All I Need

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 2007
Album: In Rainbows

Na 2 übervrolijke nummers, eindigen we dit rijtje in mineur met Radioheads All I Need. Als geen ander kan Thom Yorke zich in het muzikale losersperspectief plaatsen, maar in tegenstelling tot hun doorbraakhit, is dit nummer ook nog steeds muzikaal interessant. Zo is er de fijne drum, de lekkere bas, de prachtige piano en natuurlijk die climax. Ook vocaal is dit een van Yorke’s beste prestaties.

avatar van Môrthul
All I Need

Kan nu al niet meer stuk.

Misterfool
Zo waar 3 artiesten(DJ Shadow, Sigur Ros, Radiohead) die ik ook op handen draag.

avatar van Bardt1980
Tot mijn grote vreugde zie ik al vier nummers die zo in mijn top 100 hadden kunnen staan
Dat belooft in ieder geval al veel goeds

Gast
geplaatst: vandaag om 08:53 uur

geplaatst: vandaag om 08:53 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.