20. Mbongwana Star ft. Konono No. 1 – Malukayi

Land: DR Congo
Jaar: 2015
Album: From Kinshasa

Recent liep ik mijn eerste halve marathon, toen rond een kilometer of 17 Malukayi voorbij kwam op mijn koptelefoon. Nu hoor ik in dit nummer regelmatig de Mama Appelsap ‘Ik heb zulke moeie benen’. Nou, moeie benen had ik zeker toen. Anyway, het Congoleze Mbongwana Star kwam vorig jaar met From Kinshasa, een album waarop een inventieve variant van de traditionele Afrikaanse muziek te horen is. De funky ritmes werken tegelijkertijd hypnotiserend en de duimpiano zoemt prettig om het geheel heen.

19. DJ Shadow – Stem / Long Stem / Transmission 2

Land: Verenigde Staten
Jaar: 1996
Album: Endtroducing…

DJ Shadow is typisch iets wat ik ‘nachtmuziek’ noem: sfeervolle elektronische muziek, rijk gevuld met allerlei samples, waardoor het meer een luistertrip/collage wordt dan een nummer met een kop en een staart. Bij voorkeur ’s avonds of ’s nachts te beluisteren, met een koptelefoon op en het licht gedimd. Burial en The Flashbulb zijn ook favorieten van mij, in dit zelfverzonnen genre, maar de absolute koploper is Stem / Long Stem / Transmission 2. Hierin gebeurt zo veel, je kan ernaar blijven luisteren. Het is eigenlijk net 30 jaar popmuziekgeschiedenis in minder dan 10 minuten.

18. Kendrick Lamar – Swimming Pools (Drank)

Land: Verenigde Staten
Jaar: 2012
Album: good kid, m.A.A.d city

Na nummer 34, weer een nummer over alcoholmisbruik. Dit nummer betekende de grote doorbraak voor Kendrick Lamar en het is duidelijk te horen waarom dat was. Hiphopliefhebbers zullen het me niet in dank afnemen, maar ik vind dat het genre het afgelopen decennium redelijk aan bloedarmoede heeft geleden. Lamar brengt echter alle ingrediënten die ik goed vind aan hiphop (strakke beats, goed afgemixt, goede flow in de raps, sterke boodschap in de tekst) en doet dat met een geheel vernieuwend, eigen geluid. Chapeau!

17. Nina Simone – Sinnerman

Land: Verenigde Staten
Jaar: 1965
Album: Pastel Blues

Over nummers gesproken die hier (terecht) een grotere klassiekerstatus hebben dan elders: Sinnerman is al jaren mijn vaste nummer 1 in de Ladderfinale. Dit jaar lijkt hij, na een jaar afwezigheid, weer terug waar hij hoort. Op deze bewerking van een oude negrospiritual mengt Simone moeiteloos r&b, gospel en jazz samen in een fantastisch geheel. Er gaat zoveel kracht uit van dit nummer, gewoon doordat de losse onderdelen zo fenomenaal zijn gebruikt om het nummer kleur te geven: de hamerende pianomelodie, de handclaps en natuurlijk de ijzersterk gezongen vocals.

16. Joy Division – Twenty Four Hours

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 1980
Album: Closer

De B-kant van Closer is waarschijnlijk mijn favoriete plaatkant ooit en met name het laatste drieluik is van buitenaardse klasse. Alledrie de nummers zijn ooit wel eens een periode mijn favoriete Joy Division-nummer geweest, maar sinds enkele jaren krijgt Twenty Four Hours die eer. Muziek is emotie en je hoort Ian Curtis zo duidelijk hoorbaar worstelen met zichzelf op dit nummer, en dat zo creatief omzetten in een soort van finale noodkreet. Elk woord komt binnen als een mokerslag, met name het laatste couplet:

Now that I've realized how it's all gone wrong,
Gotta find some therapy, this treatment takes too long.
Deep in the heart of where sympathy held sway,
Gotta find my destiny, before it gets too late

Titmeister, de link bij Kendrick Lamar leidt ook naar DJ Shadow.

Poeeehhh, wat een update!

Oeps foutje... inmiddels gefixt. Bedankt voor je oplettendheid!

We naderen de top 10:

15. Balthazar – Fifteen Floors

Land: België
Jaar: 2010
Album: Applause

In 2010 had Balthazar zijn eerste ‘claim to fame’ met het bescheiden radiohitje Fifteen Floors. Toen viel het nummer me al wel op, maar echt bij mij doordringen deed het pas in de zomer van 2013, toen ik Balthazar in korte tijd drie keer live zag. Live overtuigt dit nummer namelijk pas echt, dan valt pas op hoe goed het nummer eigenlijk in elkaar zit. En dan is er natuurlijk nog die gruwelijke riff; zeker als ie na de brug er nog een keer op klapt, is niets in mijn omgeving veilig. Ik kan stellen dat Fifteen Floors absoluut mijn favoriete rocker is.

14. Forest Swords – Thor’s Stone

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 2013
Album: Engravings

Forest Swords acteert in een bijzonder niche van de elektronische muziek. Witch house wordt het ook wel genoemd, die term dekt bewonderingswaardig goed de lading. De muziek is donker, maar tegelijkertijd ook toegankelijk en heeft ook wel iets betoverends. Bovenal komt dit nummer altijd op mij over als de muzikale equivalent van een olifant in een porseleinkast, hoe het vrij lompe basritme zich steeds langs de delicate melodieën manoeuvreert. Met een beetje fantasie hoor je er ook het trompetgeschal van een olifant in.

13. Slint – Good Morning, Captain

Land: Verenigde Staten
Jaar: 1991
Album: Spiderland

Op 13 vinden we het nummer dat misschien wel het vaakst is genoemd in dit topic. Het is dan ook echt een absolute love/hate-plaat, met een behoorlijke groep devote liefhebbers en een minstens zo grote groep, die het nummer verafschuwd. Gezien de notering in mijn top 100, behoor ik logischerwijs tot de eerste groep. Sterker nog, dit nummer beweegt zich al zo’n 10 jaar steeds in en uit mijn top 10. Wat mij het meeste aanspreekt in dit nummer is de fenomenale spanningsopbouw en hoe de band erin slaagt om, ondanks de vrij kille en technische muziek, er toch zo veel emotie in te verwerken. Vooral de laatste minuut is echt buitenaards, de meest emotionele bak teringherrie ooit.

12. Holden – Renata

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 2013
Album: The Inheritors

Ik weet nog goed dat een vriend van mij hier ruim 3 jaar geleden mee aan kwam zetten, tot niet onverdeeld genoegen van mijn overige vrienden. Holden kende ik tot dan vooral zijn fijne minimal technowerk uit de 00’s (o.a. deze classic), maar dit is van een heel ander kaliber. Volledig analoog opgenomen is het haast eerder een moderne vorm van free jazz te noemen. Het schurkt en het piept, maar het brengt ook in vervoering. Zeker als je het album eenmaal ‘onder de knie hebt’, is het een zeer bijzondere luisterervaring. Renata combineert het beste van het innovatieve van het album met een conventioneler technoritme. Het resultaat is buitengewoon lekker.

11. Future Islands – Fall From Grace

Land: Verenigde Staten
Jaar: 2014
Album: Singles

Om de kracht van dit nummer echt goed te kunnen begrijpen, moet je het eigenlijk in de context van het (overigens ijzersterke) album beluisteren. Dat begint namelijk met relatief vrolijke synthpophitjes als Seasons (Waiting On You) (overigens wordt die live vaak ook al wat donkerder uitgevoerd dan op album) en Sun in the Morning, maar gaandeweg het album verandert stemming geleidelijk, totdat de synthesizer Fall From Grace als een soort noodklok inluidt. De sfeer is inmiddels in die mate omgeslagen, dat ie bijna luguber te noemen is. Ik heb bijzonder veel bewondering voor hoe de band dit op één album voor elkaar krijgt, zonder gekunsteld te klinken. Natuurlijk, je kan de grunts een gimmick vinden, maar ik vind het juist een bijzonder creatieve vondst die, in combinatie met de dramatische muziek, leidt tot een bijzonder meeslepend nummer.

Ik ben dit weekend weg, dus waarschijnlijk volgt de top 10 pas erna. Ik ben wel benieuwd naar jullie verwachtingen qua nummers...

Voorspelling voor de top 10:

Fela Kuti - Gentleman
Trentemoller - Miss You
Comus - Drip Drip
The National - Fake Empire
Iets van The Flashbulb

Ik dacht al, waar blijft Future Islands

Miss You staat al op 37

Idioteque van Radiohead staat hoog en misschien nog iets van Marvin Gaye of Nina Simone.

Ik zie overigens dat ik mijn top 10 lekker gevarieerd heb gehouden. Alle decennia tussen de 60's en de 10's zijn vertegenwoordigd. De nummers zijn uit 7 verschillende landen afkomstig en, de genre-aanduidingen van MuMe aanhoudend, vertegenwoordigen 10 verschillende genres...

Goed gedaan

Ik volg dit topic al enorm lang, en heb hierdoor echt veel fijne muziek ontdekt. Ik vind je lijst echt heerlijk tot nu toe! Fall From Grace is ook mijn favoriete nummer van Future Islands, maar die waren bij mij dit jaar helemaal van de radar op de een of andere manier. Bedankt dat ik 'm hierdoor weer heb herontdekt! Wat blijft ie heerlijk. En ik ben het met je eens, die grunts zijn top!

Wellicht wist je dit al, maar The Weeknd is ook fan:

Ja, die kende ik al. Zeker een aardig nummer, maar doe mij maar het origineel

Ben ik wel met je eens, maar m'n vriendin niet. Maar die is niet wijs

En we gaan de top 10 in!

10. Mulatu Astatke – Yèkèrmo Sèw

Land: Ethiopië
Jaar: 1974
Album: Ethio Jazz

Het feit dat Ethiopië in de jaren ’60 en ’70 een behoorlijke actieve jazzscene had, is een leuk feitje voor op feesten en partijen. Dat er in die periode flink wat fijne muziek is gemaakt, is voer voor de fijnproevers. Gelukkig zijn veel van de opnames uit die tijd bewaard gebleven. Mulatu Astatke was en is de vandaaldrager van de ethiojazz en is dan ook een mooi beginpunt om het genre te verkennen. Wat ik erg sterk vind aan zijn composities is dat hij conventionele jazz weet te vermengen met de juiste hoeveelheid Oost-Afrikaanse klankkleuren, waardoor een prachtig geheel ontstaat, dat tegelijkertijd rustgevend en bedwelmend is.

9. Can – Halleluhwah

Land: West-Duitsland
Jaar: 1971
Album: Tago Mago

Ik heb het eerder gehad over het drumwerk van Jaki Liebezeit en dat culmineert 18,5 minuten lang op Halleluhwah. Sterker nog, als ik één geluid mee zou mogen nemen naar een onbewoond eiland, zijn het de drums van Can, daar kan ik naar blijven luisteren.

Nu is Can in het algemeen en dit nummer in het bijzonder een longtime favourite van mij, maar de echte topwaardering van Halleluhwah komt eigenlijk voort uit een paddotrip, die ik vorig jaar met 4 vrienden beleefde bij de Maarsseveense Plassen. De hele trip was vrij bijzonder en veel heftiger dan ik ooit meegemaakt had, maar tijdens het hoogtepunt had ik Tago Mago aanstaan en was de hemel boven mij een explosie van allerlei prachtige kleuren, die zich vermengden met de klanken van Can. Het klinkt heel zweverig, maar toen begreep ik de muziek voor mijn gevoel pas echt. Ik besloot toen dit magische moment op film vast te leggen. Toen ik dat later op mijn telefoon terugkeek, zag ik alleen wat wuivende takken. En hoorde ik Can op de achtergrond, dat dan weer wel...

8. Mobb Deep – Shook Ones, Pt. II

Land: Verenigde Staten
Jaar: 1995
Album: The Infamous

19 waren Havoc en Prodigy pas, toen ze hiphop herdefinieerde met hun doorbraakalbum The Infamous en hit Shook Ones, Pt. II. Dit valt onder de gangsta rap, maar heeft genoeg geloofwaardigheid om huizenhoog overeind te blijven staan. Het heeft gewoon alles: geweldige raps, heerlijk samplegebruik, goede productie en overall een dreigende, in-your- face sfeer, die nummer zo bijzonder maakt. Helaas zijn ze daarna nooit meer ook maar in de buurt hiervan gekomen.

7. Trentemøller – Take Me Into Your Skin

Land: Denemarken
Jaar: 2006
Album: The Last Resort

Ken je dat moment, dat muziek je gewoon simpelweg overrompelt? Dat overkomt me niet heel vaak, maar Anders Trentemøller kreeg het zo’n 10 jaar geleden voor elkaar met de opener van zijn, verder eveneens ijzersterke, debuutalbum The Last Resort. In die tijd begon ik net naar dancefeesten te gaan, en mede onder invloed daarvan, verlegde mijn muzieksmaak zich enigszins van prog en classic rock naar electronic. Ik luisterde met name veel house en techno, maar Trentemøller bleek de perfecte brug tussen de four-to-the-floor- stijlen en de meer luisterelektronica. Ook na talloze luisterbeurten, blijft het nummer nog gewoon boeien. Het sfeervolle intro, het moment dat de bas erin valt na zo’n 2 minuten en hoe het nummer daarna ontluikt als een muzikale inktvlek op mijn gemoed, prachtig!

Ontdek nu pas je lijst, later ff grasduinen. Maar Michael Mayer is ook fan. Via een mix van hem heb ik Precious Little Diamond ontdekt.

https://cdn.meme.am/cache/instances/folder27/250x250/47531027.jpg
Maar Halleluwah is een topnummer, inderdaad!

6. The National – Sorrow

Land: Verenigde Staten
Jaar: 2010
Album: High Violet

The National is mijn favoriete artiest en dat valt ook af te lezen uit het feit dat ze als enige artiest drie keer in mijn top 100 vertegenwoordigd zijn. Ze hadden echter veel meer kandidaten, want een van de dingen die The National zo goed maakt, is dat ze overal een nummer voor hebben. Of het nou Start a War is, dat mij herinnert aan de relatie met mijn ex, of Heavenfaced, dat ik juist op de bruiloft met mijn huidige vriendin zou draaien. Het gejaagde Afraid of Everyone, het verstilde About Today, het ingetogen Daughters of the Soho Riots of juist het uptempo Don’t Swallow the Cap. Keuze te over. Echter, mijn favoriete The National-nummer is Sorrow. Dit nummer bevat alles wat The National goed maakt: melancholische sfeer; sobere begeleiding; subtiele opbouw met de opkomende piano en het koortje; de donkere stem van Matt Berninger; de sterke, gelaagde teksten en dan natuurlijk de titel die uitstekend de lading dekt: ‘Sorrow’.

5. Comus – Drip Drip

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 1971
Album: First Utterance

Er bestaan 2 soorten muziekervaringen: voordat je Comus – First Utterance hebt gehoord en erna. Wat de Britse band op dit album ten gehore brengt is zo volstrekt uniek, dat het je perceptie van muziek zal veranderen. Moeilijk om in een paar regels te omschrijven (ik heb ooit voor mijn cursus muziekjournalistiek een poging tot analyse gedaan, liefhebbers kunnen PM’en), maar ik ga het toch proberen. First Utterance, en dan met name pronkstuk Drip Drip, is een diabolische achtbaantocht door de Britse progressieve folk, alsof iemand heeft geprobeerd een muzikale variant te maken van een schilderij van Hieronymus Bosch. Een middeleeuws muzikaal bacchanaal der overdaad, waar moord en verkrachting continu op de loer liggen. Overal gebeuren dingen, zinderen violen, gitaren en percussie, en af en toe komt zanger Roger Wootton als een bezeten hamster door het geheel heen donderen.

4. Koto – Visitors

Land: Italië
Jaar: 1985
Album: Visitors

Dit is met afstand mijn meest gedraaide nummer van de afgelopen twee jaar, en dat heeft maar één reden: ik word hier zo ontzettend blij van. En dat geldt niet alleen voor mij, maar eigenlijk voor iedereen die ik ken; van jong tot oud, van de donkere rockliefhebber tot de top 40-fanaat, ik ben nog niemand tegengekomen, die hier niet vrolijk van werd. Natuurlijk, sommigen doen in eerste instantie cynisch, want disco met synthesizers en 80’s en zo, maar als ze na 2 of 3 keer luisteren hoe vernuftig dit nummer toch wel in elkaar zit, dat je er fantastisch op kan rondspringen als een idioot en dat het ondanks dit alles, geen seconde verveelt, is iedereen om. Wat een nummer!

Morgen de top 3!

I hope not! Die laatste dan. Idioteque zou meer dan terecht zijn

Sorrow

Retteketet, dit is het! Teunnis scoort 2 uit 3 en gaat daardoor helaas net niet door voor de koelkast

3. Nick Cave & the Bad Seeds – Push the Sky Away

Land: Australië
Jaar: 2013
Album: Push the Sky Away

Sommige artiesten raken niet sleets. Je kent ze wel, van die artiesten, die ondanks hun leeftijd nog steeds prima werk uitbrengen en strakke liveshows geven. Rasartiesten. Maar toch, vaak haalt het nieuwe werk het niet bij hun klassiekers uit de jaren '70, '80 of '90. Hoe zeldzaam is het dat een artiest, na tientallen jaar meedraaien in de muziekscene en talloze albums uit te hebben gebracht, nog met nieuw materiaal komt, dat als zijn of haar allerbeste werk kan worden beschouwd?

Minder zeldzaam, maar de realiteit voor een doorgewinterde muziekliefhebber zoals ik (en met mij waarschijnlijk velen op dit forum): hoe vaak komt het nog voor dat nieuw werk je echt omver blaast? 15 jaar geleden konden nummers zich vaak binnen no-time opwerpen als een all-time favourite (om vaak even snel weer uit de gratie te vallen), maar tegenwoordig moet muziek er werk van maken om zich tot mijn favorieten te scharen. Als muziekliefhebber ben ik misschien een beetje blasé geworden.

Desondanks is er zo heel af en toe de spreekwoordelijke uitzondering op de regel. In 2013, na een 35-jarige carrière, bracht Nick Cave met zijn Bad Seeds het album Push the Sky Away uit. Niet alleen zijn beste album ooit, maar het greep mij ook per direct bij de kloten, om niet meer los te laten. Ik was al verklaard liefhebber van het geluid van de sonore brombeer uit Down Under, maar dit album, en met name het fenomenale titelnummer, brengt mij in andere sferen.

Wie de eerste noten van Push the Sky Away hoort, doet vermoeden dat Cave een boodschapper is, die het einde der tijden predikt. De mysterieuze synthklanken galmen door de echo van de leegte van het bestaan. En met alle liefde laat je je meevoeren door zalvende werking van Caves stemgeluid, alsof hij wil zeggen: 'het is niet erg, het einde komt voor iedereen, laat mij je leiden.' En als na verloop van minuten het nummer langzaam wegsterft, kom je tot het besef: 'ik ben er nog!' Beduusd beschouw je de afgelopen 4 minuten, waarin Nick Cave je mee heeft genomen naar iets wat het hiernamaals kan zijn, of een parallel universum, of gewoon de wereld om je heen, maar dan door de zintuigen van iets of iemand anders. Een plek waar geen 72 maagden zijn, of een eeuwig brandend vagevuur, maar enkel een bedwelmende zweem van berusting, geuit in muziek.

2. Isaac Hayes – Hyperbolicsyllabicsesquedalymistic

Land: Verenigde Staten
Jaar: 1969
Album: Hot Buttered Soul

Laat ik eens beginnen met mijn gedachte dat dit nummer succesvoller was geweest als het niet zo’n moeilijke titel had gehad. Zeg nou eerlijk, dit nummer hoort toch gewoon in de top 100 van zowel de Top 2000, als onze eigen MuMe-Ladder? Nu helpt Radio 2 ook niet mee, door het niet in de keuzelijst op te nemen, want zeg nou eerlijk: hoeveel mensen zullen Hyperbolicsyllabicsesquedalymistic zonder spelfouten bij de vrije keuze hebben getypt?

Alle gekheid op een stokje, wat een fenomenaal nummer is dit. Isaac Hayes wil nog wel eens te veel prediken op zijn platen, maar als hij eenmaal zijn muzikale duivels heeft ontbonden, hoed je dan maar! Hyperbolicsyllabicsesquedalymistic is een kleine 10 minuten pure funkexplosie, zo’n baken van muzikaliteit met de jammende piano door het nummer heen en natuurlijk de zang van Hayes met achtergrondkoortje. Funkier dan dit vind je ze niet.

1. Radiohead – Idioteque

Land: Verenigd Koninkrijk
Jaar: 2000
Album: Kid A

Tsja, het komt niet echt als een verrassing, maar mijn nummer 1 is Idioteque van Radiohead. Dat is ie al zo’n jaar of 8, en hoewel de nummers 2 en 3 dicht in de buurt komen, verwacht ik dat ie dat ook nog wel enige tijd zal blijven.

Bij Idioteque hoort een absurd verhaal. Aan het begin van mijn studententijd was ik in de waan dat ik zelf nog muziek kon gaan maken. Ik had wel creatieve ideeën, maar de uitvoering was vaak wat minder. Op een gegeven moment kreeg in mijn droom een ingeving voor een nummer, waarvan ik zeker was, dat als ik dat uitgevoerd kon krijgen, dat dit nummer het beste nummer aller tijden voor mij kon worden. Ik heb zelfs hele gesprekken gehad met een muzikale vriend om dit nummer daadwerkelijk uit te gaan voeren. Al met al denk ik dat ik twee jaar met dit idee voor een nummer in mijn hoofd rondgelopen. Het kwartje viel toen ik bij een huisgenoot op de kamer een concertopname van Radiohead zat te kijken. Ik luisterde toen al wel veel Radiohead, maar vooral OK Computer en af en toe The Bends en Hail to the Thief. Opeens hoorde ik het: dat nummer, die track die de beste aller tijden zou worden, bestond al en heette Idioteque. Raar hoe het menselijk brein kan werken.

Sindsdien is Idioteque snel uitgegroeid tot mijn favoriete nummer aller tijden. Voor mij is dit al de menselijke waanzin samengepakt in een 5 minuten durende hybride tussen rocksong van de bovenste plank en een technobeuker. Wat een ongeëvenaarde song.

Is een mooie gevarieerde lijst geworden en daarbij waren je stukjes vaak leuk om te lezen, mooi gedaan.

Heerlijke top-100, ik heb genoten

En wat een #1! In mijn meest recente toplijst staan er nog maar twee nummers hoger.

Jij dacht wellicht aan Televised Green Smoke?

Jup. Maar met Hyperbolicsyllabicsesquedalymistic kan ik ook heel goed leven

Bedankt voor alle berichten! Ik vond het een hele uitdaging, maar erg mooi om te doen. Op naar de volgende (iemand een idee wie?)...


Die stond in de bubbling under

Geweldige Lijst, Titmeister.

Goeie, volgens mij is dit nu de lijst...

- Joerii
- Weirdo Wizzy
- McSavah
- catdog
- staralfur
- Pepino
- VladTheImpaler
- Stefan1979
- Edgar18
- Linus Van Pelt
- Gretz
- -SprayIt-
- Misterfool
- stoepkrijt
- Lukk0
- deric raven
- Grafmat
- jassn
- trebremmit
- uffing
- thelion
- Rudi S
- jspr_g
- dumb_helicopter
- 00.0
- Bardt1980
- Ataloona
- Sunderland
- Corporal Clegg
- HugovdBos
- Film Pegasus
- luigifort
- arcade monkeys

Leuk geschreven stukjes, Heiko. Bij vlagen ook leuke muziekjes.