Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)
1
cosmic kid (moderator)
geplaatst: 26 maart 2017, 12:47 uur
Ik vind Bitter Sweet Symphony dan weer een zeurnummer, altijd al gevonden ook. In de MuMeLadder krijgt het ook alleen punten als ik ze nergens anders kwijt kan. Andere nummers van The Verve (Sonnet, The drugs don't work) vind ik wel erg mooi.
Overigens verdient Hurricane wel een
Overigens verdient Hurricane wel een
1
Misterfool
geplaatst: 26 maart 2017, 22:01 uur
Geweldige update:
Hurricane
No One Knows
How I Got over
Overigens neem ik deze layout sowieso over als ik aan de beurt ben.
Hurricane
No One Knows
How I Got over
Overigens neem ik deze layout sowieso over als ik aan de beurt ben.
7
geplaatst: 27 maart 2017, 20:08 uur
https://www.youtube.com/watch?v=1zFFwnDyz7k
Kiezen uit de discografie van Thee Oh Sees is wat lastig als er elk half jaar een plaat bijkomt en die vaak ook nog eens goed zijn. Maar dit is Thee Oh Sees waar ik het meest van houd, chaotisch stuiterende garage rock waar het fuzzpedaal volledig wordt ingetrapt.
https://www.youtube.com/watch?v=LycxaMcbYHs
Van het theatrale in zijn nummers en live shows moet je houden of tegen kunnen, maar als je dat kan dan blijven er fantastische nummers over om van te genieten. Dit nummer is mijn favoriet geworden nadat ik hem live had gezien. Op het album I Love You, Honeybear is het een beetje een buitenbeetje vergeleken met de rest, maar live was dit het absolute hoogtepunt door de heerlijke intensiteit waarmee het gebracht werd.
https://www.youtube.com/watch?v=jJD6wXLraEA
Een van de grote lievelingen van de site en mede daardoor heb ook ik Radiohead beter leren kennen en waarderen. Dit geldt vooral voor het album In Rainbows dat voor mij precies de kracht van Radiohead samenvat. Het is de juiste mix tussen toegankelijke rockmuziek en elektronische invloeden. Dit nummer bevat zoveel geweldige componenten; de chaotische zang van Yorke dat versterkt wordt door het uptempo ritme van de drums, het geweldige gitaarspel tussen akoestisch en elektrisch en daarbij de heerlijke opbouw die het nummer heeft.
https://www.youtube.com/watch?v=yO5_xHi0mGQ
Eind 2015 kwam het jammerlijke nieuws dat de band ermee stopte na maar twee albums te hebben uitgebracht. De band bracht een mooie combinatie tussen folk rock dat aan de ene kant gevoelig en klein was, maar anderzijds ook heel groots kon klinken. Dat grootste kwam door de achtergrond van de bandleden die in de hardcore/metal scene lag. Lion’s Den begint klein, maar wordt langzaamaan steeds grootster tot op het einde alle remmen worden losgegooid tot een geweldige climax.
https://www.youtube.com/watch?v=zm636VSQXUU
Een aantal jaar terug stuitte ik toevallig via Youtube op dit nummer. Ik was direct verkocht aan de dromerige sfeer. Het begin met wat synths en een simpele basloopje dat je al direct boven de wolken laat zweven. Vervolgens komt daar nog een lekker gitaarriffje bij en de dromerige sfeer is compleet. Dit nummer is zo ontzettend lekker om ergens diep in de nacht na thuiskomst van de kroeg op te zetten, je ogen te sluiten en vervolgens diep weg te dromen.
https://www.youtube.com/watch?v=rw6oWkCojpw
Foals is een band die vrijwel niks fout kan doen voor mij, welke stijl ze ook hanteren. Van aanstekelijke puntige indierock tot meeslepende rockballades of snoeiharde tracks vol woede, je blijft er die Foals handtekening in horen. Voor mij is dat vooral het speelse en hoge gitaarspel dat ook in dit nummer goed te horen is. Het geweldige van dit nummer is hoe er wordt toegewerkt naar de climax van het nummer waarbij elk instrument stuk voor stuk zich in het geheel mengt.
https://www.youtube.com/watch?v=CqM11bt9QvI
Sommige zullen wel gedacht hebben, wanneer komen ze nou eens voorbij? Nou hier is dan het eerste nummer van mijn favoriete band; The Libertines. In Engeland hebben ze een legendarische status verkregen na twee (legendarische) albums. In 2014 kwamen ze godzijdank weer terug bij elkaar om in 2015 een derde album uit te brengen. Ik kom later nog wel terug op hoe belangrijk deze band is geweest voor de ontwikkeling voor mijn muzieksmaak.
De tijd tussen het debuut en de tweede plaat was een moeilijke tijd voor de band door vooral het drugsgebruik van Peter Doherty. Dat die tweede plaat er nog is gekomen mag een wonder heten als je de verhalen hoort rond het opnemen daarvan. Dit nummer vangt die spanningen op een prachtige en ontroerende manier samen. Prachtig om te horen is hoe het eigenlijk een gesprek is tussen Carl en Peter die een boodschap aan elkaar hebben. Aan de ene kant is het een verzoenend nummer, maar aan de andere kant klinkt het ook als een afscheid aan elkaar tussen Peter en Carl.
Have we enough to keep it together?
or do we just keep on pretending (and hope our luck is never ending)
https://www.youtube.com/watch?v=lJJT00wqlOo
Voor zijn meest recente album Carrie & Lowell kende ik al wel wat van Sufjan, maar sinds dit album ben ik meer naar zijn werk gaan luisteren. Samen met Fourth Of July vind ik dit nummer het beste van dat album, maar toch is deze net een tikkie mooier. Dat komt met name door de overgang op ongeveer de helft in het nummer. Van een rustige en verdrietige sfeer schakelt hij hier prachtig om naar een stuk dat juist erg berustend en zelfs hoopvol klinkt. Prachtig emotioneel nummer.
https://www.youtube.com/watch?v=Z3CnfFQENkw
Zoals ik al eerder zei is hip-hop een genre dat mij niet snel mijn interesse wekt. Als ik een omschrijving zou moeten geven over welke hip-hop stijl ik wel goed kan waarderen dan geef ik dit nummer als voorbeeld. Volgens mij is het een vrij tragisch nummer, maar toch word het op een hele relaxte manier gebracht. Maar het geweldige aan dit nummer is de flow van Kendrick. Wat ook knap is dat ondanks de lengte van het nummer, het de hele tijd boeiend blijft mede vanwege de mooie overgang na ongeveer zeven minuten.
https://www.youtube.com/watch?v=JVp7C5vzMgw
Het heeft een tijdje geduurd voordat ik The National heb leren waarderen zoals ik dat nu doe. High Violet was het eerste album waar ik aan begon en ook het album dat ik nu nog steeds het beste werk vind. En eigenlijk varieert mijn favoriete nummer van dat album continu, maar toch komt England vaak bovendrijven. Het is een prachtig melancholisch en meeslepend nummer dat iets treurigs en medelevends heeft richting Engeland. Toch blijft het nog altijd een beetje een raadsel voor me waar het nummer nou echt over gaat.
Kiezen uit de discografie van Thee Oh Sees is wat lastig als er elk half jaar een plaat bijkomt en die vaak ook nog eens goed zijn. Maar dit is Thee Oh Sees waar ik het meest van houd, chaotisch stuiterende garage rock waar het fuzzpedaal volledig wordt ingetrapt.
https://www.youtube.com/watch?v=LycxaMcbYHs
Van het theatrale in zijn nummers en live shows moet je houden of tegen kunnen, maar als je dat kan dan blijven er fantastische nummers over om van te genieten. Dit nummer is mijn favoriet geworden nadat ik hem live had gezien. Op het album I Love You, Honeybear is het een beetje een buitenbeetje vergeleken met de rest, maar live was dit het absolute hoogtepunt door de heerlijke intensiteit waarmee het gebracht werd.
https://www.youtube.com/watch?v=jJD6wXLraEA
Een van de grote lievelingen van de site en mede daardoor heb ook ik Radiohead beter leren kennen en waarderen. Dit geldt vooral voor het album In Rainbows dat voor mij precies de kracht van Radiohead samenvat. Het is de juiste mix tussen toegankelijke rockmuziek en elektronische invloeden. Dit nummer bevat zoveel geweldige componenten; de chaotische zang van Yorke dat versterkt wordt door het uptempo ritme van de drums, het geweldige gitaarspel tussen akoestisch en elektrisch en daarbij de heerlijke opbouw die het nummer heeft.
https://www.youtube.com/watch?v=yO5_xHi0mGQ
Eind 2015 kwam het jammerlijke nieuws dat de band ermee stopte na maar twee albums te hebben uitgebracht. De band bracht een mooie combinatie tussen folk rock dat aan de ene kant gevoelig en klein was, maar anderzijds ook heel groots kon klinken. Dat grootste kwam door de achtergrond van de bandleden die in de hardcore/metal scene lag. Lion’s Den begint klein, maar wordt langzaamaan steeds grootster tot op het einde alle remmen worden losgegooid tot een geweldige climax.
https://www.youtube.com/watch?v=zm636VSQXUU
Een aantal jaar terug stuitte ik toevallig via Youtube op dit nummer. Ik was direct verkocht aan de dromerige sfeer. Het begin met wat synths en een simpele basloopje dat je al direct boven de wolken laat zweven. Vervolgens komt daar nog een lekker gitaarriffje bij en de dromerige sfeer is compleet. Dit nummer is zo ontzettend lekker om ergens diep in de nacht na thuiskomst van de kroeg op te zetten, je ogen te sluiten en vervolgens diep weg te dromen.
https://www.youtube.com/watch?v=rw6oWkCojpw
Foals is een band die vrijwel niks fout kan doen voor mij, welke stijl ze ook hanteren. Van aanstekelijke puntige indierock tot meeslepende rockballades of snoeiharde tracks vol woede, je blijft er die Foals handtekening in horen. Voor mij is dat vooral het speelse en hoge gitaarspel dat ook in dit nummer goed te horen is. Het geweldige van dit nummer is hoe er wordt toegewerkt naar de climax van het nummer waarbij elk instrument stuk voor stuk zich in het geheel mengt.
https://www.youtube.com/watch?v=CqM11bt9QvI
Sommige zullen wel gedacht hebben, wanneer komen ze nou eens voorbij? Nou hier is dan het eerste nummer van mijn favoriete band; The Libertines. In Engeland hebben ze een legendarische status verkregen na twee (legendarische) albums. In 2014 kwamen ze godzijdank weer terug bij elkaar om in 2015 een derde album uit te brengen. Ik kom later nog wel terug op hoe belangrijk deze band is geweest voor de ontwikkeling voor mijn muzieksmaak.
De tijd tussen het debuut en de tweede plaat was een moeilijke tijd voor de band door vooral het drugsgebruik van Peter Doherty. Dat die tweede plaat er nog is gekomen mag een wonder heten als je de verhalen hoort rond het opnemen daarvan. Dit nummer vangt die spanningen op een prachtige en ontroerende manier samen. Prachtig om te horen is hoe het eigenlijk een gesprek is tussen Carl en Peter die een boodschap aan elkaar hebben. Aan de ene kant is het een verzoenend nummer, maar aan de andere kant klinkt het ook als een afscheid aan elkaar tussen Peter en Carl.
Have we enough to keep it together?
or do we just keep on pretending (and hope our luck is never ending)
https://www.youtube.com/watch?v=lJJT00wqlOo
Voor zijn meest recente album Carrie & Lowell kende ik al wel wat van Sufjan, maar sinds dit album ben ik meer naar zijn werk gaan luisteren. Samen met Fourth Of July vind ik dit nummer het beste van dat album, maar toch is deze net een tikkie mooier. Dat komt met name door de overgang op ongeveer de helft in het nummer. Van een rustige en verdrietige sfeer schakelt hij hier prachtig om naar een stuk dat juist erg berustend en zelfs hoopvol klinkt. Prachtig emotioneel nummer.
https://www.youtube.com/watch?v=Z3CnfFQENkw
Zoals ik al eerder zei is hip-hop een genre dat mij niet snel mijn interesse wekt. Als ik een omschrijving zou moeten geven over welke hip-hop stijl ik wel goed kan waarderen dan geef ik dit nummer als voorbeeld. Volgens mij is het een vrij tragisch nummer, maar toch word het op een hele relaxte manier gebracht. Maar het geweldige aan dit nummer is de flow van Kendrick. Wat ook knap is dat ondanks de lengte van het nummer, het de hele tijd boeiend blijft mede vanwege de mooie overgang na ongeveer zeven minuten.
https://www.youtube.com/watch?v=JVp7C5vzMgw
Het heeft een tijdje geduurd voordat ik The National heb leren waarderen zoals ik dat nu doe. High Violet was het eerste album waar ik aan begon en ook het album dat ik nu nog steeds het beste werk vind. En eigenlijk varieert mijn favoriete nummer van dat album continu, maar toch komt England vaak bovendrijven. Het is een prachtig melancholisch en meeslepend nummer dat iets treurigs en medelevends heeft richting Engeland. Toch blijft het nog altijd een beetje een raadsel voor me waar het nummer nou echt over gaat.
1
cosmic kid (moderator)
geplaatst: 27 maart 2017, 20:17 uur
En met Radiohead, Sufjan Stevens, Kendrick Lamar en The National kan ik zomaar vier vakjes van mijn bingokaart weg schrappen.Vooral die laatste is schitterend en ja, ook bij mij varieert mijn favoriete nummer van dat album. Klasseplaat, ééntje van de buitencategorie.
1
geplaatst: 27 maart 2017, 20:54 uur
Uitstekende update! Ik sluit me aan bij de nummers die cosmic kid noemt en voeg daar nog graag Can't Stand Me Now aan toe. Allemaal top.
1
geplaatst: 27 maart 2017, 22:48 uur
Mooie update van een sowieso al mooie lijst. Was al een tijdje een stille genieter maar moet nu echt ook even hartjes uitdelen. Blue Blood
Blue Blood
5
geplaatst: 30 maart 2017, 20:09 uur
https://www.youtube.com/watch?v=39cZelwLKqk
The Strokes zie ik een beetje als de Amerikaanse tegenhanger van de Britse The Libertines of visa versa, net hoe je het wil zien. Feit is wel dat The Strokes er eerder waren met hun debuutplaat. Het schijnt dat mede door het succes van die debuutplaat, The Libertines ook aan een platencontract zijn gekomen. Aanstekelijke rauwe en puntige indierock is de basis van de sound van The Strokes en wat mij dan vanzelfsprekend ook zo aanspreekt. En Take It Or Leave It vind ik daarvan het beste voorbeeld met een felle Casablancas.
https://www.youtube.com/watch?v=RoLTPcD1S4Q
The Shins heb ik via dit nummer leren kennen en ik was er vrijwel direct aan verkocht. Later heb ik ook hun eerdere albums ontdekt. Misschien is dit nummer vergeleken met het oudere werk wat gladjes te noemen, maar het is zo’n lekker vrolijk nummer met een geweldig catchy (dat pianoloopje alleen al!) refrein dat dat mij niet deert.
https://www.youtube.com/watch?v=3gxNW2Ulpwk
Een titel is nog nooit zo treffend gekozen als voor dit nummer. Een vrijwel compleet instrumentaal nummer dat je al vanaf de eerste gitaarklanken mee neemt. Het nummer duurt natuurlijk veel te kort en daarom is het ook niet zo gek dat er versies van uren op Youtube te vinden zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=oG6fayQBm9w
Het blijft een beetje jammer dat ik het solo werk van Lou Reed pas ben gaan ontdekken na zijn overlijden. Zijn werk met The Velvet Underground kende ik al wel, maar om een of andere reden ontweek ik nog zijn solo werk. Lou Reed was een meester in het schrijven van prachtige songs over obscure thema’s en personen waarvan dit nummer een prachtvoorbeeld is.
https://www.youtube.com/watch?v=dX3k_QDnzHE
Dit is zo’n nummer dat live vanaf de eerste noten een hele menigte in uitzinnige vreugde kan brengen. Afgelopen editie van Sziget maakte ik dat dus mee. Het nummer geeft je zo’n blij gevoel dat je uren later nog steeds hebt. Een ultiem feelgood nummer is het dan ook.
https://www.youtube.com/watch?v=ZK_zv3Ubw4c
Ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat ze op het album achter dit nummer een lange stilte hebben toegevoegd. Dit is ook de reden waarom ik dit nummer een hele lange tijd links heb laten liggen. Nadat ik een tijdje terug Bloom weer vaker begon te luisteren kwam ik ineens achter de schoonheid van dit nummer en is het uitgegroeid tot mijn favoriete Beach House nummer. Het wordt prachtig opgebouwd tot een meeslepende climax waarvan je zou willen dat die nog minuten langer door zou gaan.
https://www.youtube.com/watch?v=Oy_OogfGN6g
Dankzij Muse ben ik van rock muziek gaan houden en daarom was Muse ook een lange tijd mijn favoriete band. De liefde tussen mij en Muse is inmiddels iets bekoeld, maar wanneer ik ze dan weer live zie besef ik weer hoe goed ze zijn. Waar ik sommige nummers ook iets minder ben gaan waarderen is dat voor Time Is Running Out niet het geval. Het blijft een ijzersterk nummer dat refreinen heeft die schreeuwen om mee gezongen te worden. Van begin tot eind zit het gewoon heel goed in elkaar.
https://www.youtube.com/watch?v=lrpXArn3hII
Over het algemeen houd ik iets meer van de uptempo en grootse rocksongs van Bruce, maar toch is juist dit kleine en rustige nummer mijn favoriet van hem. Waarom dat nou zo is weet ik zelf eigenlijk ook niet zo goed. Misschien door het fijne rustgevende gevoel dat dit nummer mij geeft.
https://www.youtube.com/watch?v=TjPhzgxe3L0
The Smiths zijn de laatste tijd nog meer toegegroeid naar een van mijn favoriete bands. En daarbij ben ik er nog zekerder van geworden dat Johnny Marr gewoonweg geniaal was en is. Vrijwel elk nummer van The Smiths bevat wel een eigenzinnige toch melodieuze en catchy gitaarriff. En dat natuurlijk in combinatie met de zang en teksten van Morrissey maakt het geheel compleet, en dan vooral in dit nummer. Morrissey bezingt hier zaken die je normaal gesproken gelukkig zouden moeten maken, maar hem juist ongelukkig maken. Dat verwoord hij hier op zo’n prachtige wijze. En dat dan begeleid met het mooiste gitaarriffje dat Marr ooit heeft bedacht.
https://www.youtube.com/watch?v=iDEzRraYgA8
Op het tweede album wilde Conor O’Brien met Villagers naar een toegankelijker geluid toe. En dat was hem meer dan gelukt, met dit nummer als absoluut hoogtepunt. Toch werd op het derde album Darling Arithmetic weer afgestapt van de toegankelijkere sound. Maar gelukkig kunnen we nog blijven genieten van dit pareltje.
The Strokes zie ik een beetje als de Amerikaanse tegenhanger van de Britse The Libertines of visa versa, net hoe je het wil zien. Feit is wel dat The Strokes er eerder waren met hun debuutplaat. Het schijnt dat mede door het succes van die debuutplaat, The Libertines ook aan een platencontract zijn gekomen. Aanstekelijke rauwe en puntige indierock is de basis van de sound van The Strokes en wat mij dan vanzelfsprekend ook zo aanspreekt. En Take It Or Leave It vind ik daarvan het beste voorbeeld met een felle Casablancas.
https://www.youtube.com/watch?v=RoLTPcD1S4Q
The Shins heb ik via dit nummer leren kennen en ik was er vrijwel direct aan verkocht. Later heb ik ook hun eerdere albums ontdekt. Misschien is dit nummer vergeleken met het oudere werk wat gladjes te noemen, maar het is zo’n lekker vrolijk nummer met een geweldig catchy (dat pianoloopje alleen al!) refrein dat dat mij niet deert.
https://www.youtube.com/watch?v=3gxNW2Ulpwk
Een titel is nog nooit zo treffend gekozen als voor dit nummer. Een vrijwel compleet instrumentaal nummer dat je al vanaf de eerste gitaarklanken mee neemt. Het nummer duurt natuurlijk veel te kort en daarom is het ook niet zo gek dat er versies van uren op Youtube te vinden zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=oG6fayQBm9w
Het blijft een beetje jammer dat ik het solo werk van Lou Reed pas ben gaan ontdekken na zijn overlijden. Zijn werk met The Velvet Underground kende ik al wel, maar om een of andere reden ontweek ik nog zijn solo werk. Lou Reed was een meester in het schrijven van prachtige songs over obscure thema’s en personen waarvan dit nummer een prachtvoorbeeld is.
https://www.youtube.com/watch?v=dX3k_QDnzHE
Dit is zo’n nummer dat live vanaf de eerste noten een hele menigte in uitzinnige vreugde kan brengen. Afgelopen editie van Sziget maakte ik dat dus mee. Het nummer geeft je zo’n blij gevoel dat je uren later nog steeds hebt. Een ultiem feelgood nummer is het dan ook.
https://www.youtube.com/watch?v=ZK_zv3Ubw4c
Ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat ze op het album achter dit nummer een lange stilte hebben toegevoegd. Dit is ook de reden waarom ik dit nummer een hele lange tijd links heb laten liggen. Nadat ik een tijdje terug Bloom weer vaker begon te luisteren kwam ik ineens achter de schoonheid van dit nummer en is het uitgegroeid tot mijn favoriete Beach House nummer. Het wordt prachtig opgebouwd tot een meeslepende climax waarvan je zou willen dat die nog minuten langer door zou gaan.
https://www.youtube.com/watch?v=Oy_OogfGN6g
Dankzij Muse ben ik van rock muziek gaan houden en daarom was Muse ook een lange tijd mijn favoriete band. De liefde tussen mij en Muse is inmiddels iets bekoeld, maar wanneer ik ze dan weer live zie besef ik weer hoe goed ze zijn. Waar ik sommige nummers ook iets minder ben gaan waarderen is dat voor Time Is Running Out niet het geval. Het blijft een ijzersterk nummer dat refreinen heeft die schreeuwen om mee gezongen te worden. Van begin tot eind zit het gewoon heel goed in elkaar.
https://www.youtube.com/watch?v=lrpXArn3hII
Over het algemeen houd ik iets meer van de uptempo en grootse rocksongs van Bruce, maar toch is juist dit kleine en rustige nummer mijn favoriet van hem. Waarom dat nou zo is weet ik zelf eigenlijk ook niet zo goed. Misschien door het fijne rustgevende gevoel dat dit nummer mij geeft.
https://www.youtube.com/watch?v=TjPhzgxe3L0
The Smiths zijn de laatste tijd nog meer toegegroeid naar een van mijn favoriete bands. En daarbij ben ik er nog zekerder van geworden dat Johnny Marr gewoonweg geniaal was en is. Vrijwel elk nummer van The Smiths bevat wel een eigenzinnige toch melodieuze en catchy gitaarriff. En dat natuurlijk in combinatie met de zang en teksten van Morrissey maakt het geheel compleet, en dan vooral in dit nummer. Morrissey bezingt hier zaken die je normaal gesproken gelukkig zouden moeten maken, maar hem juist ongelukkig maken. Dat verwoord hij hier op zo’n prachtige wijze. En dat dan begeleid met het mooiste gitaarriffje dat Marr ooit heeft bedacht.
https://www.youtube.com/watch?v=iDEzRraYgA8
Op het tweede album wilde Conor O’Brien met Villagers naar een toegankelijker geluid toe. En dat was hem meer dan gelukt, met dit nummer als absoluut hoogtepunt. Toch werd op het derde album Darling Arithmetic weer afgestapt van de toegankelijkere sound. Maar gelukkig kunnen we nog blijven genieten van dit pareltje.
1
cosmic kid (moderator)
geplaatst: 30 maart 2017, 20:42 uur
Fijne update met Lou Reed, 1tje van Muse' beste album en natuurlijk I'm On Fire. Wat was die laatste mooi op Pinkpop 2009. Bruce op een stoel en achter zich de ondergaande zon:
At night I wake up with the sheets soaking wet
And a freight train running through the
Middle of my head
Only you can cool my desire
I'm on fire
Pure passie.
At night I wake up with the sheets soaking wet
And a freight train running through the
Middle of my head
Only you can cool my desire
I'm on fire
Pure passie.
1
geplaatst: 30 maart 2017, 21:52 uur
VladTheImpaler schreef:
Ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat ze op het album achter dit nummer een lange stilte hebben toegevoegd. Dit is ook de reden waarom ik dit nummer een hele lange tijd links heb laten liggen. Nadat ik een tijdje terug Bloom weer vaker begon te luisteren kwam ik ineens achter de schoonheid van dit nummer en is het uitgegroeid tot mijn favoriete Beach House nummer.
Ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat ze op het album achter dit nummer een lange stilte hebben toegevoegd. Dit is ook de reden waarom ik dit nummer een hele lange tijd links heb laten liggen. Nadat ik een tijdje terug Bloom weer vaker begon te luisteren kwam ik ineens achter de schoonheid van dit nummer en is het uitgegroeid tot mijn favoriete Beach House nummer.
Herkenbaar. Weet alleen niet zeker of ik het mijn Beach House-favoriet durf te noemen.
1
geplaatst: 30 maart 2017, 22:06 uur
Ik heb The Strokes eens de Amerikaanse Franz Ferdinand genoemd zien worden. Dat vond ik wel een treffende vergelijking.
Mooie update weer met The Strokes, Muse, M83 én een van de beste instrumentals ooit.
Mooie update weer met The Strokes, Muse, M83 én een van de beste instrumentals ooit.
0
geplaatst: 30 maart 2017, 22:13 uur
VladTheImpaler schreef:
(afbeelding)
Dit is zo’n nummer dat live vanaf de eerste noten een hele menigte in uitzinnige vreugde kan brengen. Afgelopen editie van Sziget maakte ik dat dus mee. Het nummer geeft je zo’n blij gevoel dat je uren later nog steeds hebt. Een ultiem feelgood nummer is het dan ook.
Hoe krijg je het voor elkaar om een stukje over Midnight City te schrijven zónder het woord 'saxofoon' te gebruiken? (afbeelding)
Dit is zo’n nummer dat live vanaf de eerste noten een hele menigte in uitzinnige vreugde kan brengen. Afgelopen editie van Sziget maakte ik dat dus mee. Het nummer geeft je zo’n blij gevoel dat je uren later nog steeds hebt. Een ultiem feelgood nummer is het dan ook.
Die tilt dit nummer echt naar een hoger niveau.
0
geplaatst: 30 maart 2017, 22:15 uur
VladTheImpaler schreef:
Ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat ze op het album achter dit nummer een lange stilte hebben toegevoegd. Dit is ook de reden waarom ik dit nummer een hele lange tijd links heb laten liggen. Nadat ik een tijdje terug Bloom weer vaker begon te luisteren kwam ik ineens achter de schoonheid van dit nummer en is het uitgegroeid tot mijn favoriete Beach House nummer.
Ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat ze op het album achter dit nummer een lange stilte hebben toegevoegd. Dit is ook de reden waarom ik dit nummer een hele lange tijd links heb laten liggen. Nadat ik een tijdje terug Bloom weer vaker begon te luisteren kwam ik ineens achter de schoonheid van dit nummer en is het uitgegroeid tot mijn favoriete Beach House nummer.
Ik herken dit ook heel erg. Kwam er eigenlijk pas bij de live-optredens achter hoe mooi Irene is.
1
geplaatst: 30 maart 2017, 22:23 uur
stoepkrijt schreef:
Ik heb The Strokes eens de Amerikaanse Franz Ferdinand genoemd zien worden. Dat vond ik wel een treffende vergelijking.
Ik heb The Strokes eens de Amerikaanse Franz Ferdinand genoemd zien worden. Dat vond ik wel een treffende vergelijking.
Ik vind The Strokes veel rauwer en Franz Ferdinand juist meer springerig.
En sorry voor het niet noemen van de saxofoon
, lekker over the top maar wel geweldig ja.
1
geplaatst: 30 maart 2017, 22:32 uur
Fijne update! Dat nummer van Lou Reed is ook echt prachtig en helemaal waar.
Had nooit gedacht dat je ook electronic in je lijst zou hebben staan. Positief verrast!
Had nooit gedacht dat je ook electronic in je lijst zou hebben staan. Positief verrast!
1
geplaatst: 31 maart 2017, 11:53 uur
Mooie lijst tot nu toe! Een aantal nummers ga ik op basis van je beschrijving eens luisteren! 
3
geplaatst: 31 maart 2017, 12:58 uur
VladTheImpaler schreef:
En daarbij ben ik er nog zekerder van geworden dat Johnny Marr gewoonweg geniaal was en is.
En daarbij ben ik er nog zekerder van geworden dat Johnny Marr gewoonweg geniaal was en is.
Dank je. Je bent zelf ook een fijne kerel hoor
4
geplaatst: 1 april 2017, 20:47 uur
https://www.youtube.com/watch?v=zuuObGsB0No
Ik blijf dit toch wel een ironische nummer vinden. Bij Joy Division denk ik toch aan de donkere post-punk gecombineerd met de zware teksten van Ian Curtis. Dat dit nummer mijn favoriet is van de band komt omdat ik meer van ‘uptempo’ nummers houd dan het tragere werk van bijvoorbeeld Closer. Daarnaast is dit een mooi melancholisch nummer met een prachtig refrein en tekst.
https://www.youtube.com/watch?v=-T8LMZhz6FQ
Het duel Blur vs. Oasis zal bij mij altijd gewonnen door Oasis. Dat betekent echter niet dat ik Blur geen warm hart toedraag. En dat geldt al helemaal voor Tender. Ik heb het zelf nog niet kunnen doen, maar het lijkt me geweldig om dit met een pint in de lucht keihard mee te schreeuwen. Want van alle Blur nummers is dit toch wel hét meezing nummer van de band.
https://www.youtube.com/watch?v=OBssN7KeUpQ
De eerste troef van de Arctic Monkeys in de lijst. Het is het nummer waardoor ik de band heb ontdekt en uiteindelijk ook fan van ben geworden. Inmiddels is het de band waarnaar ik het meest heb geluisterd.
De kracht van het nummer zit natuurlijk in die explosieve overgang na het rustige begin. Wat volgt is gewoon puur weg twee minuten vol adrenaline. De live versies (en dan vooral die uit de beginjaren) waren helemaal geweldig, waar de band na het rustige begin een lange stilte laat vallen van soms bijna een minuut. Prachtig voorbeeld blijft de live versie van Lowlands 2006, het publiek gaat tekeer (mede door de modderschuivers naast de Alpha tent) en Turner die met een verdwaasde - waarschijnlijk ook stoned - blik voor zicht uitkijkt. En dan weer die uitbarsting van energie, kippenvel!
https://www.youtube.com/watch?v=AoKB-v_GgEQ
dEUS is een van de bands die ik dankzij MusicMeter heb mogen ontdekken. En langzaamaan is Hotellounge daarbij tot mijn favoriete nummer van de band gegroeid. Ik vind het een prachtig emotioneel nummer met een geweldige opbouw. Van een paar rustige gitaarklanken wordt er opgebouwd naar een climax waar de hele band mee doet en waar vooral de zang het nummer naar een hoger niveau tilt.
https://www.youtube.com/watch?v=1NMUDb3Ewhs
Ik ben een enorme Oasis fan, maar misschien nog wel een grotere fan van Noel Gallagher. Ik beschouw hem zeker als één van mijn muzikale helden. De beste man heeft gewoon de gave om anthems te schrijven. Van het latere Oasis werk was lang niet alles even sterk en dus was het na het uiteenvallen van Oasis afwachten waar Noel mee zou komen. Uiteindelijk kwam Noel in 2011 terug met zijn eerste solo album. Hierop liet hij horen het schrijven van top songs nog altijd niet verleerd te zijn, getuigen ook dit geweldige nummer. Het rockt misschien iets minder als in Oasis, maar het heeft weer een refrein dat knalt.
https://www.youtube.com/watch?v=ygdVEIrVnIk
De laatste worp van The Black Keys is misschien niet hun beste, maar het bevat wel hun beste nummer; The Weight Of Love. Een licht psychedelisch nummer dat langzaam wordt opgebouwd naar een weergaloze gitaarsolo. Normaal ben ik niet zo van de cliché gitaarsolo’s, maar deze is van zo’n grote klasse en geeft het nummer echt iets extra’s.
https://www.youtube.com/watch?v=8L64BcCRDAE
Hier hebben we nog zo’n band die ik zeer waarschijnlijk niet zou hebben ontdekt zonder MusicMeter. Volgens mij is Ágaetis Byrjun dan ook het eerste album dat ik van de band heb geprobeerd. Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat mijn eerste reactie erop was toen ik het luisterde. Wel weet ik dat ik het inmiddels heel goed kan waarderen. Echter heb ik bij Sigur Rós wel dat het moet aansluiten bij hoe ik me op dat moment voel, wil het echt goed binnenkomen. Svefn-g-englar is daar echter wel een beetje een uitzondering op aangezien ik dit bijna altijd wel kan draaien. Over het nummer zelf hoef ik denk ik weinig meer te vertellen, prachtige opbouw en die stem van Jónsi is hier van absolute schoonheid.
https://www.youtube.com/watch?v=tI-5uv4wryI
Van Noel solo terug naar de band waar het allemaal mee begon. Als ik niet een maximum aan nummers per band in de lijst had gesteld, dan had Oasis er zeker een stuk of tien keer in gestaan. Maar Champagne Supernova heeft de keiharde schifting overleefd, en eigenlijk vrij gemakkelijk zelfs. Champagne Supernove geeft je dik zeven minuten lang het gevoel op een wolk te zweven. Geluk of verdriet, het past allemaal bij dit nummer. Voor mij is Champagne Supernova een prachtige plek ergens in een ander universum, eentje die alleen in je dromen bestaat.
https://www.youtube.com/watch?v=4D2qcbu26gs
Van Oasis’ Champagne Supernova uit 1995 gaan we zes jaar terug in de tijd, maar blijven we in dezelfde stad Manchester. The Stone Roses luidden het begin van Madchester in en gelden een beetje als de grondleggers van de Britpop uit de jaren 90, ten minste zo zie ik dat. Wat I Wanna Be Adored voor mij zo fantastisch maakt is de hele attitude die dit nummer uitstraalt, mede door Ian Brown. Een roep naar heldendom en erkenning, maar dan wel met een zelfverzekerde uitstraling dat je vind die erkenning ook verdient te krijgen.
https://www.youtube.com/watch?v=An2a1_Do_fc
De liefde voor de muziek van Neil Young heb ik een beetje overgenomen van mijn vader. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik als klein jochie nummers als Words (Between the Lines of Age) en Rockin' in the Free World keihard door het hele huis hoorde. Toch is mijn favoriete nummer juist een klein en akoestisch nummer. Ik denk dat bijna elk jong iemand zich wel enigszins kan herkennen in de tekst. Je blijkt uiteindelijk toch meer gemeen te hebben met je oude vader dan je eerst zou durven toe te geven.
Old man take a look at my life
I'm a lot like you
Ik blijf dit toch wel een ironische nummer vinden. Bij Joy Division denk ik toch aan de donkere post-punk gecombineerd met de zware teksten van Ian Curtis. Dat dit nummer mijn favoriet is van de band komt omdat ik meer van ‘uptempo’ nummers houd dan het tragere werk van bijvoorbeeld Closer. Daarnaast is dit een mooi melancholisch nummer met een prachtig refrein en tekst.
https://www.youtube.com/watch?v=-T8LMZhz6FQ
Het duel Blur vs. Oasis zal bij mij altijd gewonnen door Oasis. Dat betekent echter niet dat ik Blur geen warm hart toedraag. En dat geldt al helemaal voor Tender. Ik heb het zelf nog niet kunnen doen, maar het lijkt me geweldig om dit met een pint in de lucht keihard mee te schreeuwen. Want van alle Blur nummers is dit toch wel hét meezing nummer van de band.
https://www.youtube.com/watch?v=OBssN7KeUpQ
De eerste troef van de Arctic Monkeys in de lijst. Het is het nummer waardoor ik de band heb ontdekt en uiteindelijk ook fan van ben geworden. Inmiddels is het de band waarnaar ik het meest heb geluisterd.
De kracht van het nummer zit natuurlijk in die explosieve overgang na het rustige begin. Wat volgt is gewoon puur weg twee minuten vol adrenaline. De live versies (en dan vooral die uit de beginjaren) waren helemaal geweldig, waar de band na het rustige begin een lange stilte laat vallen van soms bijna een minuut. Prachtig voorbeeld blijft de live versie van Lowlands 2006, het publiek gaat tekeer (mede door de modderschuivers naast de Alpha tent) en Turner die met een verdwaasde - waarschijnlijk ook stoned - blik voor zicht uitkijkt. En dan weer die uitbarsting van energie, kippenvel!
https://www.youtube.com/watch?v=AoKB-v_GgEQ
dEUS is een van de bands die ik dankzij MusicMeter heb mogen ontdekken. En langzaamaan is Hotellounge daarbij tot mijn favoriete nummer van de band gegroeid. Ik vind het een prachtig emotioneel nummer met een geweldige opbouw. Van een paar rustige gitaarklanken wordt er opgebouwd naar een climax waar de hele band mee doet en waar vooral de zang het nummer naar een hoger niveau tilt.
https://www.youtube.com/watch?v=1NMUDb3Ewhs
Ik ben een enorme Oasis fan, maar misschien nog wel een grotere fan van Noel Gallagher. Ik beschouw hem zeker als één van mijn muzikale helden. De beste man heeft gewoon de gave om anthems te schrijven. Van het latere Oasis werk was lang niet alles even sterk en dus was het na het uiteenvallen van Oasis afwachten waar Noel mee zou komen. Uiteindelijk kwam Noel in 2011 terug met zijn eerste solo album. Hierop liet hij horen het schrijven van top songs nog altijd niet verleerd te zijn, getuigen ook dit geweldige nummer. Het rockt misschien iets minder als in Oasis, maar het heeft weer een refrein dat knalt.
https://www.youtube.com/watch?v=ygdVEIrVnIk
De laatste worp van The Black Keys is misschien niet hun beste, maar het bevat wel hun beste nummer; The Weight Of Love. Een licht psychedelisch nummer dat langzaam wordt opgebouwd naar een weergaloze gitaarsolo. Normaal ben ik niet zo van de cliché gitaarsolo’s, maar deze is van zo’n grote klasse en geeft het nummer echt iets extra’s.
https://www.youtube.com/watch?v=8L64BcCRDAE
Hier hebben we nog zo’n band die ik zeer waarschijnlijk niet zou hebben ontdekt zonder MusicMeter. Volgens mij is Ágaetis Byrjun dan ook het eerste album dat ik van de band heb geprobeerd. Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat mijn eerste reactie erop was toen ik het luisterde. Wel weet ik dat ik het inmiddels heel goed kan waarderen. Echter heb ik bij Sigur Rós wel dat het moet aansluiten bij hoe ik me op dat moment voel, wil het echt goed binnenkomen. Svefn-g-englar is daar echter wel een beetje een uitzondering op aangezien ik dit bijna altijd wel kan draaien. Over het nummer zelf hoef ik denk ik weinig meer te vertellen, prachtige opbouw en die stem van Jónsi is hier van absolute schoonheid.
https://www.youtube.com/watch?v=tI-5uv4wryI
Van Noel solo terug naar de band waar het allemaal mee begon. Als ik niet een maximum aan nummers per band in de lijst had gesteld, dan had Oasis er zeker een stuk of tien keer in gestaan. Maar Champagne Supernova heeft de keiharde schifting overleefd, en eigenlijk vrij gemakkelijk zelfs. Champagne Supernove geeft je dik zeven minuten lang het gevoel op een wolk te zweven. Geluk of verdriet, het past allemaal bij dit nummer. Voor mij is Champagne Supernova een prachtige plek ergens in een ander universum, eentje die alleen in je dromen bestaat.
https://www.youtube.com/watch?v=4D2qcbu26gs
Van Oasis’ Champagne Supernova uit 1995 gaan we zes jaar terug in de tijd, maar blijven we in dezelfde stad Manchester. The Stone Roses luidden het begin van Madchester in en gelden een beetje als de grondleggers van de Britpop uit de jaren 90, ten minste zo zie ik dat. Wat I Wanna Be Adored voor mij zo fantastisch maakt is de hele attitude die dit nummer uitstraalt, mede door Ian Brown. Een roep naar heldendom en erkenning, maar dan wel met een zelfverzekerde uitstraling dat je vind die erkenning ook verdient te krijgen.
https://www.youtube.com/watch?v=An2a1_Do_fc
De liefde voor de muziek van Neil Young heb ik een beetje overgenomen van mijn vader. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik als klein jochie nummers als Words (Between the Lines of Age) en Rockin' in the Free World keihard door het hele huis hoorde. Toch is mijn favoriete nummer juist een klein en akoestisch nummer. Ik denk dat bijna elk jong iemand zich wel enigszins kan herkennen in de tekst. Je blijkt uiteindelijk toch meer gemeen te hebben met je oude vader dan je eerst zou durven toe te geven.
Old man take a look at my life
I'm a lot like you
1
geplaatst: 2 april 2017, 07:59 uur
Tjonge jonge, wat een update weer! Alle tien geweldig! Al moet ik toegeven dat ik Svefn pas ging waarderen toen ik het eenmaal live hoorde, en ik het soms nog oversla als ik AB opzet.
Ha, hier was ik bij! Was inderdaad een fantastische gig.
VladTheImpaler schreef:
De kracht van het nummer zit natuurlijk in die explosieve overgang na het rustige begin. Wat volgt is gewoon puur weg twee minuten vol adrenaline. De live versies (en dan vooral die uit de beginjaren) waren helemaal geweldig, waar de band na het rustige begin een lange stilte laat vallen van soms bijna een minuut. Prachtig voorbeeld blijft de live versie van Lowlands 2006, het publiek gaat tekeer (mede door de modderschuivers naast de Alpha tent) en Turner die met een verdwaasde - waarschijnlijk ook stoned - blik voor zicht uitkijkt. En dan weer die uitbarsting van energie, kippenvel!
De kracht van het nummer zit natuurlijk in die explosieve overgang na het rustige begin. Wat volgt is gewoon puur weg twee minuten vol adrenaline. De live versies (en dan vooral die uit de beginjaren) waren helemaal geweldig, waar de band na het rustige begin een lange stilte laat vallen van soms bijna een minuut. Prachtig voorbeeld blijft de live versie van Lowlands 2006, het publiek gaat tekeer (mede door de modderschuivers naast de Alpha tent) en Turner die met een verdwaasde - waarschijnlijk ook stoned - blik voor zicht uitkijkt. En dan weer die uitbarsting van energie, kippenvel!
Ha, hier was ik bij! Was inderdaad een fantastische gig.
0
geplaatst: 2 april 2017, 14:01 uur
VladTheImpaler schreef:
Dat dit nummer mijn favoriet is van de band komt omdat ik meer van ‘uptempo’ nummers houd dan het tragere werk van bijvoorbeeld Closer.
Is het alleen het tempo dat je meer aanspreekt of ook de wat 'lichtere' sound? She's Lost Control en Heart and Soul zijn bijvoorbeeld ook meer uptempo (en vind ik zelf toevallig erg goed Dat dit nummer mijn favoriet is van de band komt omdat ik meer van ‘uptempo’ nummers houd dan het tragere werk van bijvoorbeeld Closer.
).
1
geplaatst: 2 april 2017, 17:45 uur
stoepkrijt schreef:
Is het alleen het tempo dat je meer aanspreekt of ook de wat 'lichtere' sound? She's Lost Control en Heart and Soul zijn bijvoorbeeld ook meer uptempo (en vind ik zelf toevallig erg goed).
Is het alleen het tempo dat je meer aanspreekt of ook de wat 'lichtere' sound? She's Lost Control en Heart and Soul zijn bijvoorbeeld ook meer uptempo (en vind ik zelf toevallig erg goed
). Ehm, die lichtere sound speelt misschien een beetje mee dat ik die net iets beter vind dat bijvoorbeeld een She's Lost Control (wat ik overigens ook een heel goed nummer vind).
2
geplaatst: 2 april 2017, 18:58 uur
Je komt Noel Gallagher toch zelden tegen in dit soort lijstjes. Onterecht, maar dat had jij gelukkig ook door.
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.