Pepino, als stille lezer die trouw je lijst heeft gevolgd wil ik graag zeggen: graag gedaan , maar vooral: Dank je wel!
Een erg leuke lijst, opgeleukt met leuke leesbare stukjes.

Moest vooral lachen om je verbazing dat MGMT met Kids zo hoog in je eigen lijstje was beland. Erg vreemd eigenlijk, want je hebt ze daar toch echt zelf neergezet, maar tegelijkertijd ook wel erg herkenbaar.

Thumbs up voor de hoge posities van "on melancholy hill" (ook mijn favoriet Gorillaz nummer), "Such great heights" (heerlijk meezingbaar) en "High and Dry" van Radiohead (ook 1 van mijn favorieten van dit niet onaardige groepje).

Verder was het leuk de soundtrack van Donnie Darko voorbij te horen komen. Wat een geweldige film blijft dat toch, met 1 van de beste soundtracks die ik ken.

Veel nummers uit je lijst kende en waardeerde ik al, maar heb desondanks wel wat leuke nieuwe ontdekkingen opgedaan bij je. The Stone Roses met "Made of stone" is de eerste die me te binnen schiet. Dus "Fools Gold" is toch niet hun enige leuke nummer!!

Omdat ik op de momenten dat ik je stukjes aan het lezen was, vaak niet de mogelijkheid had om de liedjes gelijk te luisteren heb ik een flink aantal onbekende nummers nog niet gehoord. Ik vermoed dat ik hier nog wel wat leuke ontdekkingen zal doen.

PS.

Ja, je tekeningen waren ook leuk!

PPS Ik schaar Hey Jude en Yesterday toch ook wel onder het betere werk van the Beatles. Bovendien vind kan ik de Gary Jules versie van Mad World net wat beter waarderen.

PPPS. Als Bliss net zo goed is als New Born en New Born beter is dan Starlight, hoe kan het dan dat Starlight wel in je lijstje staat en Bliss niet. Is Bliss trouwens niet gewoon beter dan New Born?


Nogmaals thx voor alle moeite Pepino. Heb het erg gewaardeerd! En super dat je een spotify lijstje heb gemaakt. Deze zal ik regelmatig gaan doorspitten.

VLAD'S TOP 100
---------------------------

Voor mijn gevoel is het al jaren geleden dat ik mij onderaan de wachtlijst zette, maarrrr dan is het nu eindelijk zover en mag ik mijn top 100 aftrappen! Natuurlijk is je top 100 een momentopname, maar ik heb geprobeerd om een lichte nostalgische factor mee te laten wegen door nummers in de lijst op te nemen die veel voor de ontwikkeling van mijn muzieksmaak hebben betekend. Daarnaast heb ik – met heel veel moeite soms – ervoor gekozen om maximaal drie nummers per artiest/band te kiezen.

Voor de liefhebbers van statistieken heb ik het aantal nummers per decennia op een rijtje gezet.

60’: 2
70’: 8
80’: 7
90’: 10
00’: 23
10’: 50

Laten we dan maar gewoon beginnen! Opmerkingen over de nummers, de stukjes en voorspelling over wat nog komt worden altijd gewaardeerd. Voor wie het leuk of handig vind, heb ik ook maar een spotify afspeellijst aangemaakt.




NOTE: Jullie kunnen gewoon de nummers los luisteren door op de titel of plaatje bij het nummer te klikken zodat je naar youtube word gelinkt.

https://www.youtube.com/watch?v=fe4EK4HSPkI
5, 4, 3, 2, 1 en we trappen af. En dat doen we met een band waar ik een paar jaar geleden nog vaak naar luisterde, maar die inmiddels al een tijd op de achtergrond verdwenen is omdat de laatste albums toch wel tegenvielen. Echter heeft dit nummer voor mij de tijd doorstaan en blijft het een super vrolijk en opbeurend nummer. Het heeft een enorm catchy synthesizer loopje dat je na één keer gehoord te hebben gelijk kan mee neuriën. Het is onmogelijk om zelfs maar niet een beetje vrolijk te worden na dit nummer te hebben gehoord.
https://www.youtube.com/watch?v=I3hLO3H_wqk
Je hebt van die bands die alleen in de UK groot zijn, en je hebt van die bands die alleen in een klein gedeelte van de UK groot zijn. The Courteeners vallen in die tweede categorie. Rond Manchester is de band groot en verkoopt het stadions uit, maar daarbuiten is de aandacht toch al iets minder en buiten de UK is er nog minder aandacht voor de band. Als je dit nummer hoort, dan begrijp je misschien waarom de band zo groot is rond Manchester. Na een week is die catchy gitaarriff nog niet uit je kop en spring je nog steeds in de rondte. Verder is is Not Nineteen Forever voor mij een nostalgisch nummer dat het gevoel van je tienerjaren nog eens extra romantiseert.
https://www.youtube.com/watch?v=TRVCtbfuDqw
Japandroids is een duo dat alleen een gitaar en drums nodig heeft om een geweldige bak herrie te produceren met een ongekende energie. Maar niet alleen dat is de kracht van de band, de nummers voelen ook nog eens als regelrechte anthems aan die uit volle borst moeten worden meegeschreeuwd.

And if they try to slow you down
Tell em all to go to hell
https://www.youtube.com/watch?v=yHEQM-KQ5aY
Woods is één van die bands die recentelijk bij mij de juiste snaar heeft weten te raken. Voor het laatste album City Sun Eater In The River Of Light kende ik de band nog helemaal niet, terwijl het toch daarvoor al zeven albums had uitgebracht. Maar de heerlijk relaxte sfeer die op het hele album en vooral dit nummer word gecreëerd vind ik fantastisch. Hoor nou eens die subtiele gitaren in dit nummer zonder niet direct weg te dromen of een lach op je gezicht te krijgen. De lente is ineens heel dichtbij.
https://www.youtube.com/watch?v=cVBCE3gaNxc
Het eerste gouden oudje van de lijst. Misschien niet een van de nummers die je verwacht van Pink Floyd in zo’n lijst, maar voor mij blijft dit het beste Pink Floyd nummer. De opbouw is echt gewoon subliem. Eerst die piano in het rustige begin om er vervolgens in te knallen met die stem, wow! Er is geen ander nummer waarin een stem zonder ook maar een regel tekst te zingen zoveel indruk maakt. De rest van de band voegt zich erbij en bouwt het bouwt het nummer verder uit, waar het soms zelf aanvoelt als een soort jamsessie.
https://www.youtube.com/watch?v=i7nXvOTqyCY
Normaal gesproken ben ik niet zo van de Amerikaanse punkrock met schreeuwerige zang, maar Beach Slang is daarop toch wel een uitzondering. Dat komt omdat ze voor mij niet klinken als zo’n typische Amerikaanse punkrock band met eendimensionale powerakkoorden. De band heeft de kracht om de energie van punk te mixen met heerlijke melodieën die je eerder van indie rock bands verwacht. Daarbij komt nog dat de band de gave heeft om euforische nummers te maken waarbij het onmogelijk is om niet mee te schreeuwen.
https://www.youtube.com/watch?v=vjit0AuZNiE
Voor de users die mijn muzieksmaak al een beetje kent of door het doornemen van mijn top 10 al een beetje had kunnen inschatten is het geen verrassing, maar ik houd erg van rammelende indie rocks bands en dan voornamelijk van uit de UK. In de zeroes was er een overvloed hiervan, maar na 2010 was de rek er misschien wat uit en was de oogst schaars. In 2013 was daar dan ineens Palma Violets. Zo’n band met een sound waar ik een zwak voor heb. Een heerlijke drive, catchy gitaarriff, energieniveau op stand 10 en een refrein dat vraagt om meegebruld te worden. Veel beter dan dit nummer kan het niet worden samengevat, of toch wel?
https://www.youtube.com/watch?v=hRzlbh4or3c
King Krule is het alter ego van Archy Marshall, een bleke jongen met fel rood haar uit Londen. Als je eerst alleen zijn stem hoort, is het moeilijk voorstellen dat die stem van hem is. Easy Easy is wat mij betreft het absolute hoogtepunt van zijn debuutalbum 6 Feet Beneath The Moon waarop hij verschillende stijlen mooi weet te combineren. Het nummer is vrij kaal en bestaat vrijwel alleen uit gitaarspel en zijn felle manier van zingen. De gitaarriff aan het begin weet een dreigende sfeer te creëren die direct mijn aandacht grijpt. Vervolgens komt die geweldige stem erbij waarmee hij gedurende het nummer geweldig en fel blijft uithalen om uiteindelijk heel rustig en klein te eindigen.
https://www.youtube.com/watch?v=ylWr1I1FfJ4
En dan nu tijd voor een genre dat vrij zeldzaam is in mijn lijst en ook wel in mijn luistergedrag; hip-hop. Dit komt vooral omdat veel hip-hop mij niet echt weet te interesseren. Echter komt hier langzamerhand wat verandering in. Een hip-hop artiest die ik heel erg waardeer is Viktor Vaughn (MF Doom, en nog meer aliassen). Wat ik vooral zo geweldig aan hem vind (en vooral in dit nummer) is zijn flow die zo heerlijk relaxt en natuurlijk overkomt. Muzikaal is dit nummer daarnaast ook nog eens erg sterk.
https://www.youtube.com/watch?v=PERf5un2nC0
Voor mij is dit het hoogtepunt van doorbraak plaat II van UMO. Op het eerste gehoor lijkt het een vrij simpel nummer, maar de dromerige laid back sfeer is juist de kracht. Ondanks dat het eigenlijk een nummer is waar liefdesverdriet het thema is, zing je vrolijk de herhalende tekst van het refrein mee.

Leuk begin met inderdaad een van de allermooiste Pink Floyd-songs. En Best Of Friends heb ik waarschijnlijk sinds 2013 niet meer gehoord, maar potverdorie, 't blijft inderdaad een sterke song!

King Crule kende ik niet, maar klinkt goed! Als je vertelt had dat het nummer 35 jaar oud is had ik het overigens ook geloofd. Deed me ook hieraan denken (al is het wel duidelijk anders).

Bedankt voor je heel fijn bericht, cowboyhenkie! Deed mij veel plezier!

Heel mooie vormgeving, VladTheImpaler! Je layout doet mij aan een muziek-magazine denken, wat meteen uitnodigt om te lezen Met Pink Floyd en MGMT ben je alvast zeer goed begonnen!

Dat begint lekker, 2 klassiekers (100 en 96), 4 lekkere nummers die ik al weer bijna vergeten was, maar die goed zijn om weer eens te horen (99, 98, 94 en 91) en 4 nummers die ik nog niet kende, maar die op het eerste gehoor meteen prima bevallen (vooral Woods).

Prachtige lay-out idd!

Best of Friends
The Great Gig in the Sky

Veel rockmuziek, dat had ik wel verwacht, maar wel met de nodige namen die me niet direct te binnen waren geschoten toen ik zat te fantaseren over je lijst. Leuke aftrap, je nummer 100 is echt een heerlijke binnenkomer.

voor de layout. Pepino en jij leggen de lat wel hoog voor alle gebruikers die nog volgen.

Stefan1979 zal inderdaad serieus uit zijn pijp moeten komen als hij ons wil overtreffen

Viktor Vaughn! ?

Mooie lay-out inderdaad.

Viktor Vaughn kwam lekker onverwacht inderdaad Hopelijk nog meer DOOM in je lijst

Ook vanuit mijn kant complimenten voor de lay out. Als dat de trend wordt ga ik nu alvast maar beginnen

Fijn om met Pink Floyd gelijk al een persoonlijke favoriet voorbij te zien komen. The great gig in the sky is 1 van de meer bijzondere nummers die ik ken, alhoewel ik er wel voor in de stemming moet zijn.

Thnx voor de leuke Vlaamse uitdrukking, niet eerder van gehoord, ik moest hem opzoeken.
Voorts ben ik van mening dat er meer Doom in deze (en elke andere) lijst mag.

Super layout
Hoe doe je dat?

Dit gaat volgens mij een hele gave top-100 worden. De start is veelbelovend.

Heel simpel met Word

Dat klopt. Morgen is het exact drie jaar geleden!

Haha, had mijn gevoel het toch goed.

Toffe layout inderdaad! En Pink Floyd

Mijn favoriet na Money van TDSOTM

Goed begin, met Pink Floyd en UMO! Ik ben benieuwd naar de rest...

En we gaan verder, bedankt voor alle leuke comments !

https://www.youtube.com/watch?v=DDjpOrlfh0Y
Django Django is een band die een zeer dansbaar indie geluid weet te creëren. Default is daarvan het perfecte voorbeeld en is ook nog eens rete catchy. Neem nou alleen al die gitaarriff in combinatie met die stuwende drums. Behalve dat het catchy is, heeft het door de wat gekke geluiden die zijn toegevoegd ook iets mysterieus.
https://www.youtube.com/watch?v=D9srgtTTVwk
Als liefhebber van catchy gitaarriffs mag dit nummer natúúrlijk niet ontbreken. Het klinkt zo simpel, maar is ó zo geniaal en herkenbaar. Onlangs heb ik Iggy op Rock Werchter voor het eerst live mogen zien en onder andere dit nummer werd nog met een geweldige energie en passie gebracht alsof het pas net uitgebracht was.
https://www.youtube.com/watch?v=-TNnLgLq4nk
De band met de lastig uit te spreken naam die zoals een garage rock band betaamt vrijwel elk jaar met een nieuw album komt. In 2017 gaan ze zelfs in totaal vijf(!) albums uitbrengen. De band is het makkelijkst te omschrijven als een mix tussen de energie en fuzz van Thee Oh Sees en de psychedelica van Tame Impala, en wellicht dat ik ze daarom zo goed kan waarderen. Dit nummer vat de sound van de band volgens mij goed samen. Van hysterische garage rock waar de fuzz pedalen vol worden ingetrapt tot rustige momenten waarin soms zelfs instrumenten als een panfluit voorbijkomen.
https://www.youtube.com/watch?v=-PXqJuJW1sg
In 2015 bracht Warpaint een beetje uit het niets dit nummer samen met I’ll Start Believing uit. Misschien was het een zoethoudertje tot het nieuwe album zou verschijnen, maar de term zoethoudertje is hier een regelrechte miskwalificatie. Het is voor mij het beste nummer wat de band zover heeft gemaakt. De band neemt hier vrij lang tijd om het nummer op te bouwen. Het begint rustig met een broeierige sfeer dat langzaamaan tot het nummer openbreekt waar drums en bass een heerlijk en bijna dansbaar ritme spelen. Ook in dit nummer ontbreekt het prachtige samenspel van de verschillende stemmen niet. Eventjes wordt er weer gas teruggenomen om het tempo richting het einde toch nog even wat op te schroeven.
https://www.youtube.com/watch?v=7HaW5alLnC0
Kort geleden kwam het jammerlijke bericht dat The Maccabees ermee gaan stoppen dit jaar. Ik leerde de band pas kennen in aanloop naar hun derde album Given To The Wild waarop de band afstapte van de puntige gitaarliedjes van de eerste twee albums. In plaats daarvan kwamen rustigere nummers met een warme sfeer die vaak mooi werden opgebouwd. Feel To Follow is hier een prachtig voorbeeld en heeft daarbij ook nog een fantastische climax.
https://www.youtube.com/watch?v=_mDxcDjg9P4
De eerste twee albums van Vampire Weekend waren lekker vrolijk en energiek. Derde worp Modern Vampires Of The City was een stukje rustiger en soms zelfs wat zwaarder van kost. Wat wel bleef waren fijne popnummers, waaronder deze parel met een schitterende tekst.
https://www.youtube.com/watch?v=fdmNC8ylrXI
Ik ben niet de allergrootste liefhebber van U2 en ken lang niet alle albums – vooral het werk vanaf de jaren 90 niet – maar veel van de bekende hits en het album The Joshua Tree kan ik zeer goed waarderen. Bullet The Blue Sky is voor mij het beste nummer van dat album, omdat de sound en sfeer van het nummer net wat afwijkt van de rest van de plaat. Het is net wat rauwer, donkerder en intenser, en daar houd ik van.
https://www.youtube.com/watch?v=oLY0eUtVlXo
Wie mijn muzieksmaak hier een beetje kent of toevallig mijn top 10 heeft bekeken weet misschien dat ik een enorme fan ben van The Libertines en daarbij van Pete(r!) Doherty. Voor sommige misschien een enfant terrible met weinig talent, maar voor mij mijn muzikale held. Zijn zang is zeker niet perfect te noemen, maar dat is juist iets wat mij enorm aanspreekt. Bij The Libertines is zijn zang vaak wat rauwer, maar hij kan ook een stuk kleiner en breekbaar klinken zoals in dit nummer. En laat dat nou ook eens perfect bij dit liedje passen, want het is een prachtig liefdesliedje dat eerst klein begint en uiteindelijk bombastisch eindigt.
https://www.youtube.com/watch?v=EjIfrhSQ8Pk
In 2013 ben ik voor het eerst naar een festival gegaan en dat was toen Lowlands, Nick Cave was één van de headliners die editie. Ik had dat jaar met het album Push The Sky Away mijn eerste kennismaking met Nick Cave gehad en was aardig onder de indruk geraakt van die plaat. Mijn vrienden waarmee ik was hadden nog nooit van hem gehoord dus stond ik uiteindelijk alleen in een verder niet volle Alpha tent. Die avond ben ik compleet weggeblazen door een fantastische Cave en band. Ik heb nog even getwijfeld of dit nummer óf toch Into My Arms in de lijst moest, maar deze maakte die avond een nog meer onuitwisbare indruk door de intensiteit waarmee het gebracht werd.
https://www.youtube.com/watch?v=gFp7q-IJqno
Volgens sommige hebben Kings Of Leon vanaf album Only By The Night de verkeerde muzikale afslag genomen. Ik heb echter nooit problemen gehad met dat het allemaal commerciëler is geworden en ze de stadionrock kant zijn opgegaan. Niet alle albums daarna haalden een constant hoog niveau, maar toch had elk album een paar zeer goede songs erop staan waarvan Pyro er een is van Come Around Sundown. Een nummer dat rustig begint en langzaamaan steeds grootser word en heerlijk is om live mee te zingen.

Fijne update met Warpaint, King Gizard, Vampire Weekend en Django Django, nummers die tot hun allerbeste werk behoren.

The Maccabees heb ik pas vanaf hun vierde en laatste album in het vizier. Van Given to the Wild heb ik kort na de release een paar liedjes geluisterd die me niet echt bevielen, maar nu ik de band een beetje ken blijkt Feel to Follow ineens wél in de smaak te vallen. Als Given to the Wild het niveau van Marks to Prove It haalt zal ik dat album ook eens een kans geven.

Come Around Sundown is een zeer matig album, maar Pyro mag er zeker zijn! Zelf vind ik Radioactive nog ene stukje fijner. Leuk dat je juist voor een underdog kiest en niet voor een van hun oudere en populairdere nummers.

Wat een verrassing om opeens Bullet the blue sky tegen te komen. Tegenwoordig begint "The Joshua Tree" voor mij pas echt met dat nummer. De drie openingsnummers zijn, hoe goed ook, wel wat doodgedraaid. Bullet the blue sky laat een boze en wat rommelige U2 horen zonder dat het prekerig wordt, iets wat Bono later tegenwoordig nogal eens verweten wordt. Vooral de diverse live versies zijn indrukwekkend te noemen.

Fijne update. Dat optreden van Cave op Lowlands beschouw ik als het beste optreden dat ik ooit heb gezien. Wat was dat goed. Vriend van mij baalt nu nog steeds dat hij dat heeft gemist (gelukkig dit najaar herkansing).

Goh, ik vind Bullet the blue sky dan weer vrij prekerig. Dan vind ik Running to stand still een pak beter. Die 2 songs zijn voor mij trouwens echt vast met elkaar verbonden, misschien daardoor dat ik Bullet The Blue Sky altijd als wat minder goed ervaar

En Stagger Lee: wat een ge-wel-dig nummer, mijn favoriete track vanop Murder Ballads.

Leuk om Warpaint te zien, een band die het meer moet hebben van live optredens en albums dan echte hits. Alhoewel ze enkele prachtige nummers hebben. Heb ze nu 2 keer gezien (3e keer binnenkort op Werchter) en ik wordt meer en meer fan. Al is 'No way out' niet meteen het eerste nummer dat bij mij opkomt als ik aan de groep denk.

Fijn lijstje tot nu toe.

[quote]SirNoodle schreef:


Goh, ik vind Bullet the blue sky dan weer vrij prekerig. Dan vind ik Running to stand still een pak beter. Die 2 songs zijn voor mij trouwens echt vast met elkaar verbonden, misschien daardoor dat ik Bullet The Blue Sky altijd als wat minder goed ervaar

Natuurlijk is Bullet the blue sky prekerig, alleen nog wel op een goede manier. Althans, zo ervaar ik het. Running to stand still is een pracht nummer evenals de rest van de plaat.

https://www.youtube.com/watch?v=vglxk3JbHnQ
Als je in een relaxte bui bent of juist rustig wil worden, dan is dit het perfecte nummer om op te zetten. De clip bij dit nummer is treffend en geeft precies het juiste gevoel weer. Verder heeft het ook de typische Bombay Bicycle Club ingrediënten, heerlijk speels gitaarspel, de fijne rustige stem van Jack Steadman en een lekker dansbare basis door drums en bass.
https://www.youtube.com/watch?v=PAAUqBghiVo
Ik ben ook niet de grootste liefhebber van elektronische muziek, maar het soort dat Darkside maakt houd ik wel erg van. Misschien komt het ook wel door het geweldige subtiele gitaarspel dat door de elektronische beats verweven is. Maar feit blijft ook dat Nicolaas Jaar met zijn elektronische beats een heerlijke sfeer weet te creëren.
https://www.youtube.com/watch?v=gGMSfiH850o
Een prachtig verhalend nummer zoals Bob Dylan dat geweldig kan. Dit nummer van Dylan springt er voor mij uit vanwege de lekkere energie en felheid waarmee het gebracht word. Onlangs de lengte van het nummer en de vele coupletten blijft het van begin tot eind boeien.
https://www.youtube.com/watch?v=s88r_q7oufE
Hé, daar hebben we weer een gitaarriff die je uit tienduizenden herkent. Het is heerlijk om te horen hoe die riff en dit nummer op het album er direct in knallen na You Think I Ain’t Worth a Dollar, But I Feel Like a Millionaire. Verder een heerlijk rockend en stampend nummer.
https://www.youtube.com/watch?v=oQgicu6G6n8
Suuns is het perfecte voorbeeld van een band die een cross-over mix maakt die aan de ene kant erg ontoegankelijke klinkt, maar toch ook weer toegankelijk genoeg klinkt om een redelijk groot publiek aan te spreken. Het nummer 2020 is een mooi voorbeeld daarvan. Het gitaarloopje klinkt eigenlijk te tegendraads en gek, maar klinkt ook te gek en herkenbaar. Daarnaast klinkt het nummer door de dreunende drums en synths erg donker, maar tegelijk heeft het ook bijna iets dansbaars. Suuns blijft lastig te definiëren.
https://www.youtube.com/watch?v=zI4D1QOLGuM
Zoals ik al bij Viktor Vaughn schreef, begin ik langzaam aan meer hip-hop te luisteren. Aangezien ik vrij selectief ben wat betreft ik wel en niet graag luister in het genre is het soms lastig de juiste acts te vinden. Mede dankzij de MuMe Ladder gaf ik onlangs The Roots een kans, en dat was een schot in de roos. Voor mij is dit zo’n beetje de perfecte hip-hop muziek.
https://www.youtube.com/watch?v=rvWstzEUTfU
Ik ben eerlijk gezegd niet heel snel enthousiast over singer-songwriters die zichzelf alleen begeleiden met een akoestische gitaar. Ik vind het te vaak een beetje saai en eentonig. Maar The Tallest Man On Earth is daar een zeer fijne uitzondering op. Komt misschien alleen al door zijn stem die veel aandacht opeist. Ook in dit nummer is de zang geweldig door van zacht naar krachtig af te wisselen. En het rustige tokkelende gitaarspel past er perfect bij.
https://www.youtube.com/watch?v=QTTgpTeb0Z8
Een regelrechte indieklassieker uit de jaren 90. Het heeft iets heerlijks opstandigs wat me enorm aantrekt. De valse maar zeer aanstekelijke koortjes zijn een leuk detail.
https://www.youtube.com/watch?v=8VI3q4T-1Jc
Wat was die debuutplaat toch fantastisch, vol energieke nummers zoals alleen Engelse bandjes dat kunnen. De grote nieuwe belofte waren ze, maar na het geweldige debuut vielen de twee albums daarna toch wat tegen. Terug naar die geweldige debuutplaat dan maar. The Vaccines waren koning in het maken voor korte nummers vol adrenaline en energie waarbij het onmogelijk is om stil te blijven staan.
https://www.youtube.com/watch?v=1lyu1KKwC74
Als je het hebt over Britpop anthems, dan mag dit nummer natuurlijk niet ontbreken. In de UK heeft de band volgens mij een vrij grote tot legendarische status, wat zelfs ik ondanks één geweldig album niet zo snap. Dit nummer blijft echter van grote klasse. In plaats van een gitaarriff is het hier de viool die de herkenbare boventoon voert (ja ik weet dat het een sample van The Stones is ). Verder is het vooral de ‘attitude’ van dit nummer wat het voor mij zo goed maakt. Het gevoel dat je de wereld aankunt en niets of iemand je in de weg staat. De clip bij dit nummer is daarom dan ook zo treffend gemaakt.

Even leoblokhuizen: De Nederlandse Wikipedia zegt ook al dat The Verve een sample van The Stones hebben gebruikt, maar dat is niet helemaal correct. Het gaat namelijk om een sample van The Last Time in de instrumentale versie van The Andrew Oldham Orchestra, een project van de oude manager en producer van The Stones.

Andrew Oldham Orchestra - The Last Time (1965) - YouTube