Beste update tot nu toe voor mij

https://www.youtube.com/watch?v=mEL2-ExfkU0
Post-punk is toch wel een genre waar ik erg van houd en van de bands uit de post-punk revival uit de zeroes is Interpol toch wel mijn favoriet. Turn On The Bright Lights blijft een fantastisch debuut en ik heb ook lang getwijfeld of niet Untitled of Leif Erikson hier zou moeten staan. Toch is het dit nummer geworden. De kracht van dit nummer zit hem in de enorme drive en energie waarmee het gebracht word in combinatie met een geweldige gitaarriff.
https://www.youtube.com/watch?v=IzfJfkqfgHM
Ik heb het normaal gesproken niet zo met artiesten die in het Nederlands zingen. Spinvis is daar natuurlijk een grote uitzondering op, het is juist de kracht van Spinvis. De teskten van hem, ze klinken prachtig maar blijven toch ook moeilijk te doorgronden. Maar die spitsvondigheid in zijn teksten blijft genieten. En als je er dan ook nog eens geweldige muziek weet bij te maken, tja dan heb je een topnummer.
https://www.youtube.com/watch?v=AE1ct5yEuVY
Het moet ergens rond 2004 zijn geweest dat ik met mijn ouders als ongeveer tien jarig ventje op vakantie ging met de auto door het zuiden van Engeland. Mijn ouders waren vergeten CD’s mee te nemen voor in de autoritten en tijdens een stop wisten ze een paar CD’s te scoren. Een daarvan was een greatest hits van The Jam, waarvan mijn ouders nog fan waren uit hun jongere jaren. Ik was toen nog totaal niet bezig met muziek, maar ik vond het toen een leuke CD. Vele jaren later toen mijn interesse in muziek was toegenomen stuitte ik weer op The Jam. Als inmiddels liefhebber van Britse rock past The Jam perfect in mijn straatje. En vooral Going Underground klinkt heerlijk opgefokt.
https://i.imgbox.com/VDF7JUnB.png
Hoe Will Toledo hier zijn eigen falen en gebreken weet te omschrijven en vergelijken met de falende kapitein van het cruiseschip de Costa Concordia vind ik hier briljant.

How was I supposed to know how to make dinner for myself?
How was I supposed to know how to hold a job?

How was I supposed to know how to not get drunk every
Thursday, Friday, Saturday, and — why not — Sunday?
How was I supposed to know how steer this ship?
How the hell was I supposed to steer this ship?

En dat in combinatie met een muzikaal fantastisch nummer dat een dikke elf minuten duurt met een prachtige opbouw. Heerlijk ook hoe het nummer na die langzame opbouw er keihard in knalt.
https://www.youtube.com/watch?v=T4yh2NZ0kJw
Bij Ben Howard denken sommige misschien nog aan de zoete singer-songwriter met nummers als Keep Your Head Up. Aan iedereen die een zelfde soort plaat verwachtte na Every Kingdom gaf Ben Howard een dikke middelvinger. Hij ging lekker zijn eigen weg en dat resulteerde in het donkere I Forget Where We Were. Weg waren de opbeurende folky nummers en in plaats daarvoor kwamen donkere nummers vol weemoed en verdriet. End Of The Affair is echt het kroonjuweel van de plaat.

The end of the affair
The weight of the world
The kindness gone to bed
It's free of your laughter
Alive after all
Did he hear, did he hear
The fumbled words he said
https://www.youtube.com/watch?v=xBjiYZiv5RE
Modest Mouse heb ik leren kennen via hun nummer Float On dat leunt op een geweldig catchy gitaarriff. Daarna ben ik ook het vroegere werk van de band gaan beluisteren en ook dat beviel goed, maar het duurde even voordat het van goed naar fantastisch ging. Want tussen die twee periodes is het geluid van Modest Mouse nogal veranderd.

Cowboy Dan is afkomstig van het tweede album The Lonesome Crowded West. Om het nummer goed te kunnen waarderen, kan het nodig zijn om ook de sfeer van dat album te begrijpen. En om dat album een beetje te begrijpen en waarderen, is het weten van de achtergrond en thema daarvan van belang. Hier kwam ik zelf achter dankzij een mooie documentaire van Pitchfork over dat album: https://www.youtube.com/watch?v=G33AcZzZ0pM]Modest Mouse - The Lonesome Crowded West - Pitchfork Classic - YouTube

Kortweg gezegd gaat The Lonesome Crowded West over een klein stadje dat wordt overgenomen door grote supermalls die het gezicht van die steden overnemen. De woede daarover van Isaac Brock is het hele album door te horen. Combow Dan is een fictief persoon dat dat alles vertolkt. Iemand die arrogant, gierigheid is en geen grenzen kent.
[url=https://www.youtube.com/watch?v=VETPFH1mTls[/url]
De koning van de hedendaagse garage rock, dat is Ty Segall. Zijn stijl verschilt per album, maar op het album Manipulator uit 2014 heeft hij al zijn stijlen weten te combineren. Het resultaat is een geweldig album waarop vrijwel geen zwak nummer te vinden is. Het hoogtepunt blijft echter Feel. Normaal gesproken is Ty niet zo van de gitaarsolo’s in zijn nummers, maar in dit nummer gaat hij helemaal los, en hoe zeg! Beetje bij beetje verhoogt hij de intensiteit en tempo in die solo tot een climax.
https://www.youtube.com/watch?v=lS-af9Q-zvQ
Riders On The Storm is een nummer dat het beste gedijd als je even heerlijk onderuit gezakt zit. Even geen zorgen aan je hoofd zodat je kan mee worden genomen op deze roadtrip. De regen die je tegen de ramen hoort vallen, de onweer in de verte. Onheil ligt op de loer, maar in je eigen kleine cocon ben je veilig.
https://www.youtube.com/watch?v=JIitQNXVgb8
Cloud Nothings is kort samengevat een lo-fi punkrock band dat vooral draait rond Dylan Baldi. De meeste nummers tikken dan ook netjes af zo rond de drie minuten. Toch duurt het beste nummer bijna negen minuten. Het is dan ook niet negen minuten volle bak vooruit, maar de energie uitbarstingen worden mooi verdeeld over het nummer. Wat hier vooral fantastisch is, is hoe er wordt opgebouwd naar de allerlaatste uitbarsting aan het einde en vooral omdat je even op het verkeerde been word gezet met wanneer die climax komt. En als dan die climax komt, worden alle frustraties eruit gegooid. Perfect nummer voor als je een klote dag hebt gehad.
https://www.youtube.com/watch?v=V62CgV5jwY8
Na het uiteenvallen van The Libertines kwam Peter Doherty al vrij snel met zijn nieuwe band Babyshambles. De ingrediënten bleven echter hetzelfde met rammelende rock, maar het gemis van Carl Barat was toch te horen. Albion is daar echter een uitzondering op en behoort tot het mooiste wat Doherty ooit heeft geschreven. Hij bezingt hier Albion - de oude benaming voor het eiland van Engeland – op een prachtige poëtische en nostalgische manier.

Talk over
Gin in teacups
And leaves on the lawn

Reebok classics
And canons at dawn
Terrible warlords, good warlords
and an English song

Je houdt er een lekker tempo in, fijn. Zo lekker dat ik geeneens mijn complimenten heb kunnen geven aan de vorige update. voor Arctic Monkeys, Sigur Ros, Oasis en Neil Young.

Sigur Ros heb ik leren kennen via de MuMeLadder en in eerste instantie moest ik er niets van hebben. Bijna vanzelfsprekend, want hoe vaak had ik al eerder geluisterd naar dit soort muziek, gezongen in een onverstaanbare taal en geen couplet-refrein-brug? De vraag stellen is hem beantwoorden. Inmiddels vind ik het heel mooi, heb 1 cd in huis van Sigur Ros en beschouw ik Svefn-g-englar als een meesterwerk.

Wasted Days

Albion!

Post-punk revival heeft een bijzonder plekje in mijn hart. Dat was zo ongeveer het eerste subgenre waarvan ik mezelf fan durfde te noemen en waarbinnen ik doelbewust op zoek ging naar meer bands uit hetzelfde straatje. Met welke band het is begonnen weet ik niet meer, maar Interpol vond in ieder geval erg goed. Hun tweede en derde album dan, want tussen TotBL en mij is het nooit wat geworden.

Volgens mij zitten hier prachtige ontdekkingen tussen.. Tijd om de Spotify-lijst eens te luisteren!

Wasted Days is hier populair

Niet overal, ik kan er weinig mee

Ik ben het met Titmeister eens. Geen slecht nummer, maar ook niet echt uitzonderlijk, IMHO.

Going Underground

Heb vandaag van 80 tot 31 geluisterd: erg leuke lijst! Veel bands waarvan er ook wel nummers in mijn top 100 zouden komen als ik die zou maken (maar wel vaak een ander nummer dan hier), en een paar nummers gehoord die ervoor hebben gezorgd dat de desbetreffende albums op het lijstje 'te luisteren' staan nu.

Wasted Days vind ik ook erg leuk, was dit jaar het eerste nummer van de MuMe Ladder Luisterlijst. Ik was dit jaar voor het eerst begonnen met luisteren, maar wat betreft nummers die ik niet kende van die luisterlijst heeft helaas vrijwel niets dat eerste nummer overtroffen

End of the Affair Dat hele album van Ben Howard is echt geweldig. Mooie update weer!

https://www.youtube.com/watch?v=o-nr1nNC3ds
Vrouwelijke artiesten/zangeressen kom je niet zo veel tegen in mijn lijst en dat is denk ik gewoon puur een kwestie van persoonlijke smaak. Vrouwelijke zang trekt me een stuk minder snel dan mannelijke.

Laten we het maar over het nummer hebben, want dit is een absolute knaller. Behalve dat het muzikaal knalt is er ook tekstueel enorm veel te genieten bij Barnett. Alleen die titel al vind ik geweldig gevonden. Het is echt heel erg aan te raden om de tekst erbij te pakken tijdens het luisteren van dit nummer, ook omdat Barnett er bijna rappend doorheen gaat. Eigenlijk zou ik de hele tekst hier onder neer kunnen zetten, maar ik doe dan toch maar alleen mijn favoriete stukje.

I must confess,
I've made a mess
Of what should be a small success,
But I digress,
At least I've tried my very best, I guess
https://www.youtube.com/watch?v=jLYsIESNtUc
Há, daar zijn ze voor een tweede keer! En dit keer niet met een nummer met een dramatische ondertoon, maar juist met een vrolijke. De muziek van The Libertines staan voor mij voor kameraadschap en dit nummer verwoord dat gevoel. Waarom dat precies zo is vind ik lastig te omschrijven, misschien komt dat wel door de clip die bij het nummer hoort. Verder is het muzikaal natuurlijk fantastisch. Een weergaloos rammelende gitaarriff, geweldig drumwerk en al luisterend beeld je je Doherty en Barat in die samen als kameraden in één microfoon zingen.
https://www.youtube.com/watch?v=P5j71Hy_mGc
Van puntige (post-punk) nummers naar grootse rock knallers, dat is toch wel een beetje de transformatie die Editors in de loop van de jaren hebben doorgemaakt. Dit nummer mag dan uit die eerste periode stammen, toch hoor je hier al wel dat Editors het in zich hadden om zulke grootse songs te schrijven. Voor mij is het juist de perfecte mix van die twee kanten. Een echte klassieker van de band, en misschien wel van de zeroes. Het heeft ook veel weg van een anthem aangezien het stukken heeft die vragen om meegezongen te worden. Een erg mooi live moment was toch wel om dat tijdens Lowlands 2013 in een volle Alpha tent te doen.
https://www.youtube.com/watch?v=bgiQD56eWDk
Het perfecte nummer voor op een zonovergoten lente of zomerochtend. Bij de speelse akoestische gitaarakkoorden breken de eerste zonnestralen door, en bij de ‘doo doo doo doo’ koortjes schijnt de zon volop. Dit nummer tovert elke keer een glimlach op mijn gezicht.
https://www.youtube.com/watch?v=1LmX5c7HoUw
Afkomstig van dé plaat van 2014. Voor dit album had ik nog nooit gehoord van The War On Drugs. Maar ik raakte verkochte aan het album Lost In The Dream, en vooral aan Red Eyes. Het heeft door de drums een heerlijke drive, de gitaarsound van de jaren 70/80 klonk nog nooit zo goed als nu en dan die heerlijke ‘woehoe’ kreten. Onweerstaanbaar.
https://www.youtube.com/watch?v=3WIVbwGUXJw
Wat moet je nog eigenlijk zeggen over dit nummer? Het staat zo’n beetje in ieders top 100 en jaarlijks in de top van de MuMe Ladder. Melancholisch, dramatisch, nostalgisch en euforisch, het zijn allemaal dingen die me te binnenschieten als ik het luister. Ik ben in ieder geval mezelf dankbaar dat ik ooit op youtube de live versie van Neighborhood #3 (Power Out) + Rebellion (Lies) op Lowlands 2005 heb gevonden, die overgang blijft hemels.
https://www.youtube.com/watch?v=Qg6BwvDcANg
Ook ik raakte in 2012 in de ban van de Alt-J. Het concert eind 2012 in de Melkweg beschouw ik inmiddels als een ‘’daar was ik bij’’ moment, want in zo’n kleine zaal zal je ze niet meer zien. De muziek van Alt-J is tot de millimeter na geperfectioneerd uitgedacht. Dat kan verkeerd uitpakken, maar bij Alt-J is dat juist de kracht. En dat gecombineerd met een compleet eigen geluid.
https://www.youtube.com/watch?v=kim-REn8ecg
Snoeiharde post-punk van vier Britse vrouwen. Dit nummer heeft alles wat ik zo geweldig vind aan Savages. Een dwingend en beukend ritme van bass en drums, de boze en dwingende zang van Jehnny Beth en het fantastische ijzige gitaarspel van Gemma Thompson. Vooral in dit nummer snijdt dat gitaarspel door merg en been. En dan gecombineerd met een climax waarbij alles los gaat, je omver geblazen word en je niks anders kan doen dan je overgeven aan dit post-punk geweld.
https://www.youtube.com/watch?v=ZsXKa97J6pM
Emotioneel, pijnlijk en toch ook prachtig. Het thema op Hospice en het nummer Two is zware kost, maar soms levert dat de mooiste muziek op. Ondanks dat ik nog nooit zoiets vergelijkbaars heb meegemaakt weten ze het zo te brengen dat ik helemaal mee kan leven. Het klinkt enorm breekbaar en gemeend en vooral de refreinen snijden aan alle kanten. Te veel draaien is misschien niet goed voor een mens, maar met mate is dit van wonderschone schoonheid.
https://www.youtube.com/watch?v=5hpZqvrYFXI
Voor mij was het album Singing Saw van Kevin Morby de plaat van 2016. Het had precies de juiste sfeer en sound die mij op dat moment enorm aansprak. Morby weet op een prachtige manier een mix te brengen tussen folk en rock in de richting van Townes Van Zandt. I Have Been To The Mountain is een van de uptempo nummers van het album met een heerlijke drive. Op het eerste gehoor klinkt het misschien wat simpel, maar het is juist zo rijk gearrangeerd met precies op de juiste plek een trompet, koortje of gelikte gitaarsolo. En dan vergeet ik nog de prachtige warme stem van Morby te benoemen.

Zou het ook niet voor een deel liggen aan het feit dat rockmuziek nu eenmaal vooral een mannenwereldje is?
Hoe dan ook: Courtney Barnett misstaat zeker niet in je lijst! Mijn favoriete zin uit dit nummer is 'I think you're a joke, but I don't find you very funny'.

Mwah, daar is best wel nog wat op af te dingen. Zo heb je bijvoorbeeld de Riot Grrrl-beweging en bovendien zijn er ook veel vrouwelijke muzikanten in de metalwereld. Het ligt er dus maar net aan naar welke subcategorie je kijkt. Desalniettemin moet ik ook opmerken dat, voor zover ik het kan zien, rock overwegend door mannen wordt gemaakt.

Female fronted bandjes en andersoortig rockchicks lijken wel steeds populairder te worden, goede ontwikkeling wat mij betreft. Courtney is trouwens wel echt de absolute top daarvan, briljante liedjesschrijfster die echt verhaaltjes kan vertellen in plaats van allerhande vage metaforen. Pedestrian At Best gaat mijn top 100 ook halen (net als History Eraser trouwens).

Nu moet ik het de Dohertyfan bij uitstek wel even vragen: dat rifje, da's wel erg Delivery, niet?

Hmmm misschien een beetje ja, maar ik merk het ook als de muziek niet perse 'rock' is.


Ik had er eerder nooit aan gedacht, maar nu je het zegt snap ik de vergelijking wel haha . Die riff is gewoon afgekeken .

Alt-J komt in juni naar de Kreun in Kortrijk, die is nog wat kleiner dan de Melkweg denk ik.

Ik had het niet beter kunnen verwoorden bij Here Comes The Sun. Ook Rebellion en Tessellate zijn meer dan prima.

Wat een feestje om hier Courtney Barnett te ontdekken, kende ik nog niet! Ik denk overigens dat ik meer van zingende vrouwen in muziek (en in het algemeen) hou. Zingende mannen hebben vaak zoiets weltschmerzerigs. Zo'n Tom Yorke bijvoorbeeld vind ik vooral sneu. Gemengde bands komen op mij ook sympathieker over. Ook heel persoonlijk.
Leuke top 100 overigens.

VladTheImpaler. Hoe staat het met de top 20. Ik ben erg benieuwd, namelijk.

Ja sorry dat het even wat langer duurt. Ik was deze week druk, ik hoop begin volgende week met een nieuwe update te komen.

https://www.youtube.com/watch?v=6QaFK_GvO_s
The Walkmen leerde ik pas kennen rond het uitbrengen van hun album Heaven in 2012. En eigenlijk was het vanaf het begin af aan raak tussen mij en The Walkmen. Dat kwam voornamelijk door dit titelnummer dat voor mij de perfectie benaderd van een indie rock nummer. Het heeft een nostalgische sfeer die me erg pakt en raakt. Verder is het fantastisch opgebouwd met drums die het hele nummer stuwend blijven, bevat fantastisch gitaarspel en een refrein dat perfect in elkaar zit. Ohja, dan vergeet ik natuurlijk de zang van Hamilton Leithauser. Wat mij betreft misschien wel de beste zanger die ik ken. Zijn zang live meemaken overtuigt je daarin nog meer.
https://www.youtube.com/watch?v=LaqMwE5NKaM
David Bowie heb ik steeds beetje bij beetje beter leren waarderen. Ik ben absoluut meer een liefhebber van zijn rockende kant. Vooral het album waarvan dit nummer afkomstig is vind ik geweldig met Moonage Daydream als hoogtepunt. Gek genoeg is dit nummer uitgegroeid tot favoriet dankzij een cover van The Last Shadow Puppets. Misschien wel omdat de theatrale performance daarvan zo goed paste bij dit groots klinkende nummer. En natuurlijk is die gitaarsolo op het einde geweldig.
https://www.youtube.com/watch?v=EfK-WX2pa8c
Het beste Britse punk nummer dat er is gemaakt, en dat terwijl het hoogtepunt van de punkperiode eigenlijk al voorbij was. De titel zou zijn afgeleid naar de opening van het journaal. Allerlei catastrofale dingen van die tijd worden opgenoemd, maar de boodschap blijft dat je er niks aan kan doen en je uiteindelijk toch wel ten onder gaat. En dat gecombineerd met een felle en dreigende gitaarriff. Ik verbaasde me overigens toen ik las dat The Clash in die tijd een heel stuk populairder waren in Amerika dan in hun thuisland England.
https://www.youtube.com/watch?v=xvgNKZ5Df8Q
Nadat ik het album High Violet wist te waarderen, was ik wat betreft het andere werk van de band ineens heel snel om en werd ik uiteindelijk zelfs een groot fan. Ik heb een enorm zwak voor de wat meer rockende nummers van de band zoals dit nummer en Available bijvoorbeeld. Dat komt misschien ook omdat Matt Berninger zich compleet kan laten gaan en al zijn frustraties eruit gooit. Mij geeft dit nummer een gevoel van wederopstanding. Alsof iemand uit een diep dal opstaat en er vol tegen aangaat. Zo’n tekst die je op rot momenten ook uit volle borst meeschreeuwt. Live blijft dit ook een favoriet, omdat Matt hier altijd door het publiek heen gaat lopen. De toegevoegde link blijft geniaal waar hij in het theater tijdens het Cross-Linx festival helemaal naar boven klimt.
https://www.youtube.com/watch?v=odeHP8N4LKc
Na de eerste twee albums vol psychedelische rock met hier en daar wat elektronische invloeden, was Tame Impala toch inmiddels aardig populair geworden. De eerste nieuwe single van derde album Currents was deze Let It Happen. Vanaf de eerste keer dat ik deze hoorde wist ik al dat dit een klassieker zou worden. Een bijna acht minuten durende dansbare psychedelische knaller. Bijna acht minuten zit je een euforische trip waarin alles mooi en vrolijk is met een climax en drop als hoogtepunt waar confetti je om de oren vliegt.
https://www.youtube.com/watch?v=iuQQIawCqBA
Volgens mij heb ik al bij een paar nummers in deze top 100 gezegd dat deze goed zijn om je frustraties eruit te gooien. Echter is er één nummer daar absoluut het beste ingrediënt voor en dat is What Went Down. Bij Blue Blood vertelde ik al dat Foals ook snoeiharde nummers kan maken en hier is het bewijs. What Went Down geeft mij het gevoel alsof alles tegenzit, je geen kant op kan en maar uit wanhoop al je woede en frustraties eruit gooit. Intens is maar een zachte uitdrukking voor dit nummer.
https://www.youtube.com/watch?v=Op4HT0-W428
In OOR werd de muziek van Whitney omschreven als lichtvoetige, soulvolle indiepopliedjes, die ondanks de rijke orkestratie toch klein zijn gebleven. Die omschrijving is wat mij betreft perfect. Ondanks dat op het album veel over verloren liefdes gaat, maakt de muziek van Whitney mij juist enorm vrolijk met dit nummer als uitschieter. Dit nummer is puur goud met elke instrumentale toevoeging op de juiste plek. En dan die trompet aan het einde, prachtig!
https://www.youtube.com/watch?v=6bfTTeZOrs4
In een vrij korte tijd is slackerkoning Mac DeMarco uitgegroeid tot een absolute lieveling van veel indie luisteraars, en zo ook van mij. De reden daarvoor was het album 2 dat in 2012 uit kwam. Daarop staan alleen maar heerlijke relaxte, maar toch ook energieke nummers. Vooral het hoge gitaarspel vind ik geweldig, en in dit nummer zit een heerlijke solo met dat gitaarspel. Ook wel typisch Mac om een nummer te schrijven over een goedkoop sigarettenmerk.
https://www.youtube.com/watch?v=6xcwt9mSbYE
Misschien wel het beste nummer dat er is als het aankomt op samenspel tussen muziek en thematiek. De muziek geeft je hier gewoon echt het gevoel van de trip die Lou Reed hier beschrijft. Die gestoorde viool, de veranderingen in tempo van de muziek en Reed die steeds meer gaat zingen alsof hij onder invloed is geraakt. Het draagt allemaal bij aan de sfeer en gevoel die gecreëerd word. Nogmaals het bewijs dat Lou Reed de beste was in het schrijven van nummers over obscure thema’s.
https://www.youtube.com/watch?v=JFQnL9erT9o
Het solo werk van Doherty laat een andere kant van hem horen dan we gewend zijn van The Libertines of Babyshambles, een rustigere en breekbaardere kant. Het is in ieder geval een kant van hem waar ik erg fan van ben geworden. Vanaf de eerste keer dat ik het hoorde heb ik het een tijd daarna grijs gedraaid. Veel van zijn solo nummers zijn opgebouwd rond een akoestische gitaar, waaronder ook deze. Het heeft een lekker melancholisch en nostalgisch sfeertje en sound.

Heroin, London calling, Mr November en Let It happen
Ik denk dat de drums ook heel belangrijk zijn bij heroin. Het klinkt haast een beetje als een hartslag die steeds harder van streek raakt.

Gave update!

Mac DeMarco in je top 100, leuk!

Als het over zangpartijen op het standje 'longen-uit-het-lijf' gaat geef ik duidelijk de voorkeur aan What Went Down boven Mr. November. The National kan zóveel beter.

Duim omhoog voor Let It Happen en ook voor Heaven. Leuk om dat nummer weer eens voorbij te horen komen na het jarenlang finaal genegeerd te hebben. Niet met opzet overigens, dat soort dingen gebeurt helaas wel eens als je veel muziek kent.

voor David Bowie, The Clash en The Velvet Underground. voor Tame Impala en The Foals.

Heroin is krankzinnig, gestoord en vliegt alle kanten op. De jammerende viool doet het hem en zorgt ervoor dat dit nummer alleen maar voor en tegenstanders heeft, er is geen tussenweg. In huize Cosmic Kid behoor ik het tot het kamp van de voorstanders, als enige...