Mr. November

What Went Down

Heaven


Allemaal nummers die nog meer indruk op me maakten toen ik ze live hoorden.

Let It Happen vind ik de mooiste van allemaal, maar de rest van de nummers uit de update zijn ook allemaal uitstekend.

Dank voor de reacties allemaal. Wie durft een gok te wagen over wat er nog gaat komen in de top 10?

Mr. November is idd mijn absolute live-favoriet van The National sowieso en zelfs overall, wat een adrenaline rush dat. Verder ook een fijne update.

Ik denk dat we wel veilig nog een Libertines-nummer kunnen verwachten Verder verwacht ik ook nog wel Oasis (Champagne Supernova?) en Arctic Monkeys (When the Sun Goes Down?).

Overigens heb je een vrijwel identieke smaak als een van mijn beste vrienden, denk dat jullie het wel goed zouden kunnen vinden

Die staan al in de lijst .

Remember remèèèèèèèmber! Blijft toch een heerlijk nummer, fijn om 'm weer eens een keer langs t zien komen want ik was hem toch weer een beetje vergeten. Let It Happen en London Calling ook prima en Foals is altijd tof.

Nog wat gokjes voor de toptien:
- Uiteraard een Libertines. Welke? Geen idee, ben niet heel erg thuis in hun werk.
- DIIV is volgens mij nog niet langsgeweest. Zou Doused kunnen worden.
- Iets van Holy Fire. Meer Veulentjes is meer beter dus dat zou ik niet dikke prima vinden. Ga toch maar voor Inhaler.
- AM of Puppets? Of toch allebei? Cornerstone en Standing Next To Me dan. Sowieso één van de twee
- Oasisgokje: Live Forever
- Smiths - Lichtje
- en uhm... gaan we nog los, gaan we nog los?

Leuk topic en leuke top 100 ook weer, MAAR wat duurt het allemaal lang. Nu alweer een kleine week niks.

Er steekt veel tijd in het maken van een top 100, ik kan daarover meespreken. Om te beginnen omdat je bij ieder nummer een goed en duidelijk tekstje wil hebben, wat concentratie en inspanning vraagt. Gezien het feit dat dit vrijwillig gebeurt, kan het al eens wat langer duren. Maar zolang het geen kwestie is van maandelijks een stuk of 30 nummers, zie ik er geen probleem in dat het een week wat stiller is geweest. Tot nu toe vind ik dat VladTheImpaler een goed tempo heeft aangehouden.

Natuurlijk is het ook mooi dat wij allemaal op hete kolen zitten. Wat zou dit topic zijn zonder enthousiasme? Maar give the guys a break

Een sabbitcal komt dichterbij.....

Excuses, tentamens in de afgelopen twee weken hadden voorrang. Deze week maak ik het af.

Die stomme VladTheImpaler, hoe durft hij in zijn examenperiode voorrang verlenen aan school in plaats van aan zijn top 100? ?

21 Maart is ie begonnen, en hij had er een best tempo in zitten. Alleen de tijd tot de laatste update is wat langer. Dus niet klagen mensen, sommige andere users deden er 3+ maanden over

Nogmaals sorry dat deze update wat langer op zich liet wachten, maar we gaan verder richting het podium met de nummers tien tot en met vier! Diegene die het podium goed weet te raden krijgt eeuwige MuMe roem.

https://www.youtube.com/watch?v=CN0jkdTvl9s
Zo griezelig als de naam doet denken, zo klinkt de band dan weer niet. Wel heeft de band een wat donkere sound dat doet denken aan de jaren 80. Was dat op de eerste twee albums nog vooral gitaar gedreven, vanaf het album Skying uit 2011 kwamen daar meer synthizers bij kijken. Op het album daarna; Luminous was de knipoog naar de new wave van de jaren 80 compleet. Normaal gesproken is dat een sound die me niet snel grijpt, maar die van de The Horrors is daar een kleine uitzondering op. Het is een perfect opgebouwd nummer met heerlijk weids klinkende gitaren, spacende synths en dromerige zang. Het is nog altijd wachten op nieuw werk van de heren.
https://www.youtube.com/watch?v=24rEZS4pD3s
In veel andere top 100 komen The Veils wel voorbij, maar dan voornamelijk met de rauwe en harde tracks als Jesus For The Jugular of Nux Vomica. En ik moet eerlijk bekennen dat ik lang heb getwijfeld om ook niet een van deze tracks te kiezen, toch is het Calliope! geworden. Misschien komt dat wel omdat dit het meest catchy nummer is dat ik ken van The Veils met een speels piano deuntje. Ondanks de herkenbare drammerige zang van Finn Andrews en tekst heeft het nummer toch iets opbeurends en zelf iets vrolijks, iets wat je niet snel hoort in een Veils nummer.
https://www.youtube.com/watch?v=AuQZfWtwI_U
Toen ik begon met het samenstellen van de volgorde van mijn top 100 had ik niet verwacht dat dit nummer uiteindelijk in de top tien zou eindigen. Maar de afgelopen tijd ben ik het van een geweldig naar een ongekend fantastisch nummer gaan vinden. Voorheen onder de naam Viet Cong, maar tegenwoordig dus Preoccupations. Onder welke naam ze ook ooit nog muziek zullen maken, kan ik nu al wel stellen dat ze nooit meer een beter nummer zullen maken. Dit nummer live meemaken is een absolute must see, want live is dit nog zoveel intenser dan op plaat!

Death is post-punk van de buitencategorie. Het is bikkelhard en reten strak met heerlijke wendingen. Drummer Mike Wallace is mede door het geweldige drumwerk in dit nummer uitgegroeid tot mijn favoriete drummer. De kracht van dit nummer zit hem ook in de opbouw die heel slim is. De drums en tempo aan het begin zijn bijna een militaristisch ritme. Dit wordt opgevoerd naar een weergaloze climax, om vervolgens bijna twee minuten lang een sloom en repeterende beuk te herhalen. En dan als je het niet meer verwacht is daar een tempoversnelling en einde om van te smullen.
https://www.youtube.com/watch?v=geUQxZFAXh8
Tja, dit nummer kon eigenlijk niet ontbreken toch? Nee dat kon het inderdaad niet! Mijn username is vernoemd naar mijn meest favoriete nummer van Kasabian. Waarom juist Vlad The Impaler mijn favoriete Kasabian nummer is, komt denk ik door de live ervaring. Mijn tweede concert ooit waar ik naar toe ging was naar Kasabian in de HMH in 2012. Ik was dankzij video’s van hun optreden op Glastonbury fan geworden en inmiddels toen verslaafd geraakt aan hun album Velociraptor! Het optreden was geweldig, en mede dankzij de vele Britten die aanwezig waren was de sfeer uitgelaten. En bij dit nummer was het ook waar ik mijn eerste moshpit mee maakte, en dat was een geweldige ervaring. Dit nummer geeft dan ook zo’n ontzettende ontlading tijdens de refreinen dat het onmogelijk is om stil te blijven staan.
https://www.youtube.com/watch?v=LIQz6zZi7R0
Een nummer van het album Humbug dat boven de andere Arctic Monkeys nummers in de lijst eindigt, wie had dat verwacht? Wat is er dan zo geweldig aan dit nummer? Er is voor mij niet echt één bepaald gitaarriffje of iets anders dat er echt uit springt. De kracht van dit nummer is dat werkelijk alles eraan klopt. Van muzikaal tot tekstueel, alles is prachtig en sluit perfect op elkaar aan. De dromerige sfeer van het nummer en de romantische teksten sluiten zo naadloos op elkaar aan. En het belangrijkste is natuurlijk dat het de juiste snaar weet te raken bij me. Een perfecte pop/rock nummer, punt uit. En dan die clip bij het nummer, zo simpel, alsof het budget op was bij de platenmaatschappij, maar toch oh zo fantastisch en treffend.
https://www.youtube.com/watch?v=KI79GPXAICM
Het heeft bij mij een hele tijd geduurd voordat het kwartje goed viel voor DIIV. In eerste instantie vond ik de nummers allemaal maar te veel op elkaar lijken. En zoals we dat allemaal wel herkennen met een bepaalde artiest of album, valt dat kwartje goed ineens goed. Ineens hoorde ik de verschillen in de nummers, hoor ik de geweldige details en ging ik helemaal op in de sfeer van het album. Wat ik vooral zo geweldig aan DIIV vind, zijn de prachtig heldere gitaarpartijen in combinatie met de dromerige sfeer.

Doused is dan misschien wel een buitenbeentje op het album, want dat klinkt juist fel en donker. Dat is echter ook gelijk de reden waarom dit juist mijn favoriet is. Ik omschreef Doused al eens als een nummer dat je het gevoel geeft achterna gezeten te worden.
https://www.youtube.com/watch?v=_8YRx47oylM
Staat Alex Turner toch maar doodleuk twee keer in de top tien. Dit keer echter met zijn maatje Miles Kane, samen The Last Shadow Puppets. Toen ik achter het bestaan van The Last Shadow Puppets ging er een wereld voor me open wat betreft de combinatie tussen rock en symfonische instrumenten. Ik denk dat zij de reden zijn geweest dat het gebruik van bijvoorbeeld een viool in rock/pop nummers inmiddels vaak erg goed kan waarderen. Laat dat nou ook net het instrument zijn wat voor mij in dit nummer de show steelt. Voor de rest klopt ook alles aan dit nummer, van de samenzang van Alex en Miles, de nostalgisch romantische sfeer die het nummer ademt tot aan de climax samen met het orkest. Een gouden duo zijn die twee Britse schoffies.

Doused Je omschrijving in de laatste zin klopt volledig. Wat een mokerslag is dit, ook live.

Top 3:
Time for heroes
No woman
Wonderwall

Gezien je album top 10 een heel logische ontknoping, al had ik hem niet kunnen of durven voorspellen.

Ik deel je liefde voor Cornerstone. Heerlijk nummer van Arctic Monkeys, misschien wel het beste wat ik van hen ken. Er zit een melancholische en melodieuze ondertoon in die afwijkend is van hun "standaard" repertoire en die het hem doet bij mij.

I See You van The Horrors blijft een van de mooiste nummers van de laatste 10 jaar, dat nummer verwarmt altijd mijn hart, sleept mij mee, meandert heerlijk voort en kent een uitstekende psychedelische climax.

En ook Doused is geniaal!

Ik kan nu al verklappen dat niemand de top 3 goed had voorspeld, dus voor niemand is er eeuwige MuMe roem Laten we maar naar de winnaar van het brons gaan!

https://www.youtube.com/watch?v=_2ne6nh9SEE
De koning der anthems! Ik ken geen namelijk geen nummer dat beter mee te zingen is dan deze. Dat live een keer doen is iets wat op iedereens to-do lijst zou moeten staan. Behalve dat het een anthem is, is het verder gewoon een geweldig nummer dat perfect in elkaar zit. De opbouw naar de refreinen toe is zo goed, en die fantastische solo voor het laatste refrein stuwt het nummer naar een nog grotere hoogte. En in tegenstelling tot de andere grote hit Wonderwall van Oasis verliest deze nog altijd niet zijn kracht.

Mooie song, maar Wonderwall heeft voor mij meer eeuwigheidswaarde!

Don't look back in anger, ik had het kunnen weten

En Champagne Supernova meer gitaarsolo

En Some Might Say meer roddels

Zo, die nummers 7, 6, 5 en 4 vormen wel een érg lekker rijtje! Cornerstone vind ik een verrassende, maar leuke keuze. Ik houdt er wel van als er liedjes van Humbug of Suck It and See in het zonnetje gezet worden, voor de afwisseling is dat wel eens leuk.

Oh ja, What Katie did staat natuurlijk op 1 .
Geweldig liedje en allemaal meezingen.

En Cast No Shadow meer ingevallen wangen.

Don't Look Back In Anger!

Voor mij ook het ultieme Oasis anthem...

Don't look back in anger is een prima nummer en een logische nummer 3. Champagne Supernova hoor ik liever al kan ik het niet ontkennen dat het minder een anthem is.

https://www.youtube.com/watch?v=r35mGCF8db8
Het lichtje, een enorm populair nummer hier op MuMe en dat is meer dan terecht. Voor mij benaderd het namelijk het perfecte nummer. Muziek en tekst zijn hier perfect met elkaar in balans, en Morrissey draagt het nummer op een prachtige melancholische manier. Verder wat betreft de tekst, bevat het voor mij de mooiste tekst regels die ik ken in de muziek. Legendarisch nummer, meer heb ik er niet aan toe te voegen.

And if a double-decker bus
Crashes into us
To die by your side
Is such a heavenly way to die

And if a ten-ton truck
Kills the both of us
To die by your side
Well, the pleasure, the privilege is mine

Eeuwige liefde voor dit nummer, was in mijn lijstje de nummer 1

Nu nog een Libertines-nummer om deze toffe top 100 met vuurwerk af te sluiten zeker? What Katie Did, What Became Of The Likely Lads, het titelnummer van Up The Bracket? Ik ben benieuwd!

Eerlijk gezegd weet ik niet of het perfecte nummer bestaat. Er zijn zoveel nummers die ik het "perfect" zou willen noemen, dat dat afbreuk doet aan de betekenis van het woord perfect.

There is a light that never goes out ("het lichtje" voor intimi) verdient op zich wel dat predikaat. Vanaf de allereerste keer dat ik het hoorde was ik smoor op dit nummer. Zelden waren tekst, zang en melodie zo in balans. Ik ben dol op de droefheid en melancholie en desondanks zit er ook een bepaalde opgewektheid in, een soort troost. Die tegenstelling werkt vervreemdend in dit muzikaal toch zeer toegankelijke nummer. En dat, beste lezer(s), maakt dit toch wel het perfecte "intellectuele britpop nummer met een licht ironische twist uit de jaren 80"

Heb ik ze toch bijna allemaal juist zeg

Nog niet, maar op zeker dat er nog één komt. Ik ga voor Time for Heroes.
tsjek
nope
tsjek, beiden zelfs. Vooral Standing Next To Me is betoverend mooi.
nope, het was toch die andere (en betere)
tsjek en dat is prima!
Uiteráárd, maar dat moest ook wel met die bazennaam van jou. Hup Kasabian!