Ik ken niemand die dat stuk zo vaak live gezien heeft als Jasper.

Mijn volgende staat ook alweer op het programma: Noord Nederlands Orkest | Canto Ostinato | 12 oktober 2017 | Grote Zaal | De Oosterpoort Groningen - de-oosterpoort.nl

Stella en Chrometaphor

Goed gedaan -SprayIt-. Prima muziek, mooi leesvoer.

Vince vega maakt een goede kans mij te overtreffen. Ik heb het stuk denk ik maar een keer of 6 gezien...

Oh, waarschijnlijk post jij er steeds over op Facebook en Vincent niet of nauwelijks

Fijne top 100 met wat bekende en (voor mij) minder bekende nummers. En een verrassende nummer 1.

Hoewel ik ook van dit laatste tiental lang niet alles ken heb ik toch het gevoel dat dit het beste rijtje is dat ik voorbij heb zien komen. Reckoner en Viðrar Vel... zijn beide fenomenaal en Aerodynamic eigenlijk ook, al luister ik die veel te weinig.

Chrometaphor en Anthem heb ik net even beluisterd en die maken behoorlijk indruk. Eigenlijk had ik Emancipator al veel eerder moeten checken, want ik heb iemand eens een vergelijk tussen alt-J en Anthem horen maken, dat had toch wel een trigger moeten zijn.

Interessante top 100 en leuk gepresenteerd!

Nee hoor, jij wint zeker, want in mijn herinnering ben ik zowat al mijn keren met jou samen geweest en een keertje met o.a. Micha samen in Den Haag (of was jij daar ook bij?).

Neemt niet weg dat het een schitterend stuk is, waarschijnlijk ook mijn nummer 1. Dat delen we dan -SprayIt-, prachtige lijst overigens, ik heb het met interesse gelezen!

In Den Haag heb ik het nooit gezien.
Dus...

De top 100 van Misterfool: een introductie

https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTO0j9BJNTie-YhLx_VGqbsOD8mR2H7niXcWwsLBLDQZXJ6tH1H

Goed, bij zo'n lang project hoort natuurlijk wel een introductie. Ik kan wel stellen dat muziek een belangrijk onderdeel van mijn leven vormt. Ik zal niet zeggen dat één dag geen muziek beluisterd een dag niet geleefd is. Al komt het wel dicht in de buurt! Ik ga u ook niet verklaren dat het samenstellen van deze lijst leek op het kiezen uit honderd kinderen. Kunt u zich dat überhaupt voorstellen: honderd kinderen. WAT EEN LAWAAI MOET DAT GEVEN... deze lijst overigens ook. Ook wat? Deze lijst bevat ook veel Lawaai, of althans geluid. Wetenschappelijk hermetisch klemgezet geluid dat zo in honderd deeltjes is uitgesplitst. Wetenschappelijk en uiterst muzikaal gecategoriseerd. Daarom ook volkomen juist, natuurlijk! Ik zal u daarom dicteren - en u zult het met mij eens zijn- dat deze lijst de uiterste, diepste waarheid bevat. Ja, uiteraard heb ik de waarheid in pacht. Jullie subjectieve meningen zullen dan ook niets, NIETS, zeg ik u, aan de lijst veranderen. Al lees ik het graag voor mijn eigen vermaak. Post dus vooral wat je niet zelf in kan houden. Zijn we allemaal op dezelfde pagina. Hebben de ouderen onder jullie de leesbrillen opgedaan? Goed dan kunnen we (vandaag, of althans morgenvroeg) beginnen.

Zolang we geen GYBE tegenkomen vind ik alles best

Ik denk dat je dan beter ergens anders kan kamperen komende weken

https://planning.zap.be/upload/14/production/thumb_4935_fire_orchestra-micke-keysendal_hires_.jpg

100.Fire! Orchestra - Exit! Part One

Muzikale gekte is een manier om wat sjeu toe te voegen aan de monotone, kalme rationaliteit van de realiteit. De saxofoonpartijen van Gustafsson hebben in dat opzicht wel iets weg van een bezetene. Klanken die hortend en stotend overrompelen, ten minste als ze de luisteraar niet afstoten. Zoals bij wel meer free-jazz, is het vooral een kwestie van je mee laten voeren op de muziek. Al wordt de luisteraar hier een houvast toegeworpen. De briljante baslijn zorgt namelijk nog voor wat structuur. Het is een levenslijn die je wordt aangereikt terwijl je verzuipt in deze Lynchiaanse jazzsoep.

99. B12 - Debris

Een tijdje terug heb ik verschillende albums van het Warp-label beluisterd. Dat bleek, op een paar missers na, een groot succes. Het hoogtepunt van deze exploratie was Debris. Een aanstekelijke technostamper met een ijzersterke sample van Brian Eno. Het nummer raakt trouwens gelijk een van mijn andere interesses. De ruimte in al haar pseudo-oneindige glorie. Geef de mens een groot, zwart canvas en de creativiteit viert hoogtij. Wat voor interessante werelden zullen zich allemaal bevinden in die massale luchtledige klei.

98. Philip Glass - Mad Rush

Minimalisme intrigeert me eveneens. Binnen film komt deze fascinatie terug bij scenario's die zich in een locatie plaatsvinden. Bij videogames vind ik bepaalde worksimulators (Paper's Please bijvoorbeeld) bijzonder interessant en binnen muziek hebben we Phillip Glass. Het minimalisme openbaart zich hier op twee manieren. Allereerst hoor je maar één instrument: de piano. Enkel een eenzaam instrument kan zowel saai als bijzonder intiem en intrigerend zijn. Dat laatste is hier het geval. Ten tweede kan ik wijzen op het hypnotiserende effect van de zich steeds herhalende melodieën. Dit nummer creëert daarmee een zekere geborgenheid die vergelijkbaar is met welverdiende rust na een zware dag. Een zee aan pianoklanken waarop je prettig kan drijven.

97. Ultravox-Lament

Een subtiele synthpopper met een neerslachtige sfeer. Ik moet hierbij altijd denken aan een bewolkt Tarkovskiaans landschap. Sterker nog een bepaalde scène komt naar boven. Brandende regen in combinatie met pastorale schoonheid. Evenveel pijn als berusting. De welhaast Aziatische percussie van dit nummer vind ik bovendien ook heel sterk. Het zorgt voor een mysterieus randje rondom de ingehouden melancholiek.

"The fire inside stops burning... Just to burn again!"

96. Leonard Cohen - You Want It Darker

Een cynische biecht aan het eind van een mensenleven. Druk gemaakt om kleinburgerlijke spijt , terwijl massamoordenaars met een glimlach hun handen in onschuld wassen. De houtstokken stem van Cohen contrasteert prachtig met de koorzang. Het nummer bevat bovendien een heerlijk slepende baslijn. Daarnaast vind ik de onderkoelde berusting van Leonard erg prettig. Misschien vertolkt deze compositie wel de onprettige realisatie dat in een mensenleven veel verandert, maar dat de mensheid eigenlijk steeds hetzelfde blijft. Goed, op mijn leeftijd hoeft het allemaal nog niet zo duister. We zien wel waar we met zijn allen uitbelanden.

" I struggled with some demons. They were middle class and tame. I didn't know I had permission to murder and to maim"

95. The Mars Volta - Cicatriz ESP

The Mars Volta is echt een ochtendvitamine band. Een adrenalinestoot om de dag mee te beginnen. Hoewel de muziek van deze band doorgaans hectisch en zelfs ietwat experimenteel klinkt, is dit toch eigenlijk wel een toegankelijke compositie. Een duidelijk, aanstekelijk hoofdritme dat wordt onderbroken door een wat langer, abstracter tussenstuk. De propellergeluiden in dit nummer zijn erg sterk. Alsof het nummer letterlijk wil opstijgen. Geen nummer voor filosofische contemplaties, wel een compositie die het energiepijl hoog houdt.

94. Portishead - Machine Gun

Industrieel. Zwaar. Heftig. Een sloophamer van een nummer. De muzikale omlijsting van mechanische destructie. Nihilistisch. Militaristisch. Depressief. Dit is niet apocalyptisch, dit is het eerste geweerschot dat het einde van de wereld inluidt. BAM BAM BAM. De dood vertolkt door een drumslag. De ijle stem van Gibbons als angstige getuige. Hoor ik aan het eind nog een cynische verlossing, of is dit slechts een laatste stukje hoop dat meedogenloos wordt uitgetrapt? Ik weet het niet. Indrukwekkend is het wel!

"for I am guilty for the voice that I obey
too scared to sacrifice a choice chosen for me"

93. David Bowie - Warszawa

Waar zou u naar toe gaan als je een tijdsmachine had? Ik zou zelf een keer de overgang tussen west- en oost Berlijn hebben willen ervaren Menig artiest werd geïnspireerd door deze visueel prikkelende transitie tussen twee ideologieën. De vleesgeworden duality of man. Warsawa vertolkt dit contrast wellicht wel het beste. Al krijg je maar de helft van de impact mee als je het nummer buiten de albumcontext beluistert. Juist na de drukke hedonistische a-kant komt dit nummer als een (atoom)bom binnen. Alsof alle kleur uit de wereld wordt geblazen. Enkel beklemmende, grijze uniformiteit blijft over. Wellicht voor sommigen een ontsnapping aan de opgejaagde westerse wereld, maar tegen welke prijs?

92. Haken - Cockroach King

Haken is een band waar ik in 2010 gelijk al enthousiast over was, maar waarvan ik vervolgens een tijd lang enkel debuutplaat Aquarius (2010) en opvolger Visions (2011) kende. In 2016 mocht ik hernieuwd kennismaken met de muziek van deze Britten nadat ik ze dus een tijdje uit het oog was verloren. De heren zijn in die tijd enorm gegroeid. Mijns inziens zijn ze nu zelfs een de interessantste prog-metalsbands. The Cockroach king vind ik hun beste nummer. Deze compositie heeft namelijk een heerlijk sardonische sfeer. In een licht spottende toon wordt een sarcastisch verhaal verteld over een graaiende kakkerlak. Waarlijk een Patrick Bateman'achtige jup. De Gentle Giant-achtige zangmelodieën of die jazzfusionpartij halverwege zorgen voor mooie, virtuoze pracht en praal. Het steeds duwende tempo van dit nummer houdt daarbij mijn aandacht goed vast. Een prachtig nummer dat steeds over is voordat ik er erg in heb.

"the Great Gatsby whispered in my ear... The road from rags to riches leads nowhere"

91. Abba - The Day Before You Came

Abba is een band die ik lange tijd heb ondergewaardeerd. Oubollige bubblegumpop dacht ik, maar het tegendeel is waar. Deze muziek is tijdloos en bovendien godsgruwelijk mooi. Deze compositie heeft daarnaast ook nog eens een mooie thematiek. De sleur van het werkzame leven, of beter gezegd de drang om die regelmaat te ontsnappen. Ik moet daarbij denken aan die prachtige uitspraak van Benjamin Franklin: "Most people die when they are 25, but aren´t buried untill they are 75". Dit nummer is daarmee voor mij dubbelzinnig. Enerzijds weemoed en herkenning, anderzijds een mooie waarschuwing voor mijn latere leven. Blijft niet steken in wat comfortabel is, hetgeen ook geldt voor mijn muziekliefhebberij. Ten slotte doet ABBA muzikaal gezien bepaald niet onder voor de experimentele muzieksoorten . Zo zou ik jullie aandacht willen vestigen op die prachtige bubbelende synthesizers die het nummer een zekere vaart geven. Daarnaast kun je ook nog even inzoomen op die mooie koorachtige klanken die het nummer afsluiten. Het is lastig om (veel) betere pop te vinden.

"At five I must have left, there's no exception to the rule
A matter of routine, I've done it ever since I finished school"

Zo, je kan mooi schrijven!

Met Ultravox en ABBA meteen twee nummers uit mijn eigen top 100. Deze ga ik actief volgen!

Machine Gun en Warszawa! Dat begint al goed, al mochten ze veel hoger hebben gestaan van mij.

Het leest inderdaad prettig hoe je het allemaal weet te verwoorden. Hulde.

De toon is gezet. Meteen een tiental met redelijk wat pittige composities en zware kost. Gelukkig is daar nog ABBA om wat tegenwicht te bieden.

Haken is voor mij de interessantste naam. Ik ken enkel hun laatste album, maar deze Cockroach King is nog een aardig stukje experimenteler. Gaaf nummer!

-SprayIt- Wat een heerlijkheid in je lijst, erg fijn om alles even terug te lezen en beluisteren op mijn gemak. Heb met o.a. Slowhill, Gravediggaz, Elsiane & Saltillo erg gave ontdekkingen gedaan.

Tel daarbij op een erg hoge notering van Fatboy Slim met zijn mooiste nummer, net als de mooiste van Sigur Ros & Michael Jackson en all time favorieten als; Anthem, Loner, Surf Solar, I Wanna be Adored, Eple, Xtal, Stem/Long/Stem, Everything is a Balloon, Two Men in Love & Drop the Pressure ). Prachtige lijst dus!

En de huidige lijst ook goed van start gegaan, lekker duister begin met het meest in het oog springend, de epische free jazz van Fire! Orchestra.

Nog weinig overlap met mijn muzieksmaak maar wel schitterend en uitnodigend geschreven door Misterfool

Aldus sprak Zarafoolstra?

https://blog.musikki.com/wp-content/uploads/2014/10/artist-of-the-week-scott-walker-4.jpg

90. Scott Walker-Tilt

Het latere werk van Scott Walker vind ik soms lastig. Heel intrigerend, maar vooral lastig! Een muziekliefhebber laat zich echter niet voor één gat vangen. Voor muziek mag moeite worden gedaan. De aanvankelijk ongeruste aanhoorder kan zich gelukkig al gauw gerust stellen. De klanken waar Walker mee komt, tonen namelijk snel hun schoonheid: hun kenmerkende lugubere en onheilspellende splendeur. Tilt is in dat opzicht nog een mooi instapmodel. Dit nummer heeft namelijk, naast het macabere klankenpalet, tevens een buitengewoon lekkere groove die resulteert in een pakkende melodie. Deze compositie luistert daardoor weg als een popnummer. De markante nasmaak blijft desalniettemin bij.

89. Boudewijn de Groot - Draden

Ik heb vaak moeite met Nederlandstalige muziek. De harde klank van het Nederlands klinkt mij net iets te hoekig voor een prettig samenspel met een melodielijn. Althans dat is mijn vooroordeel. Er zijn namelijk wel degelijk enkele nummers die deze hypothese overtuigend ontkrachten. Deze compositie is misschien wel het beste tegenbewijs. De slepende piano is allereerst een prachtige ondersteuning voor de bezielde stem van de Groot. Ten tweede wordt ook tekstueel steeds nadrukkelijk de spanning opgevoerd. De tekst - ditmaal niet van Nijgh, maar van De Groot zelf- is prachtig. Een oorlog die voortleeft in het hoofd van een soldaat. Het nummer bouwt grandioos op naar die overrompelende centrale zin: "Snij alle draden door". Niet elk slachtoffer valt klaarblijkelijk op het slagveld. Overigens ken ik dit nummer door een post van Casartelli. Hij had het ergens op deze site aangehaald. Draden is daarmee zo'n typische MuMe-ontdekking.

"je wilt maar 1 ding doen, loopt door alle kamers.
verbreek elke verbinding, snij alle draden door!"

88. Jan Johansson - Stepp, min stepp

Dit is een jazz-versie van een Russisch folknummer (Polyushko-polye). Een ogenschijnlijk simpele compositie. Desalniettemin klink het ontzettend elegant en -weet je- soms zoek ik juist het kleine in de muziek. Geen oorlog en vrede, maar slechts het verhaal van een paar Russische soldaten die hun dorp verlaten om een bijna zekere oorlogsdood tegemoet te lopen. Het is dan ook niet gek dat het nummer een verdrietige naklank heeft en dat de cimbalen marsachtig doorslaan. Klaarblijkelijk is er haast geboden om deze jongemannen de dood in te jagen. Juist de vertolking van het leed van een enkel persoon is indrukwekkender dan een epiek die de menselijk maat verliest in overbodige franje.

87. Nick Cave And The Bad Seeds - As I Sat Sadly By Her Side

Cave heeft veel moois gemaakt en het is dan ook lastig om een nummer te vinden die zijn hoofd boven het roerige maaiveld uitsteekt. Ik heb uiteindelijk gekozen voor deze ballade. Nick legt hier een welhaast gospelachtige intensiteit in zijn stem. Het statige pianospel en de welhaast jazzy drums vallen mij bovendien in positieve zin op. Tekstueel is Cave vaak erg sterk en deze discussie, over de ware aard van de mensheid, luistert dan ook prettig weg. Een kat krijgt de rol van metafoor toebedeeld. Het beest mag beslissen wie er gaat spreken. Een arbiter tussen twee verschillende personen die uitkijken op dezelfde wereld. Twee paar ogen die desondanks iets heel anders zien.

"But watch the one falling in the street
See him gesture to his neighbours
See him trampled beneath their feet"

86. Trentemöller - Moan

Dit nummer, net als de rest van het album, heeft een heerlijk mysterieus sfeertje. Deze compositie voelt even mistig aan als een schemerig woud. Al creëert een zaklamp nog enkele imposante schaduwen. Trentemoller weet kortom een zekere spanning te creëren. Dancemuziek die de aandacht volledig vastgrijpt. De plopjes en vogelgeluiden op de achtergrond zorgen bovendien voor een zekere diepte. Het echte kippenvelmoment horen we echter rond de vierenhalfde minuut; een break die mij naar adem doet snakken. Kippenvel!

85 Sibylle Baier - Tonight

We hadden het een paar nummers terug over 'het kleine in de muziek' Hier hoor je slechts een vrouw en een gitaar. Een beschrijving van vermoeidheid en liefde in een dagelijkse setting. Het gewone buitengewoon gemaakt. Een klein beetje sleet over de opname voegt zelfs een zekere eeuwigheidswaarde toe. Alsof je al eeuwen geleden vermoeid bent thuisgekomen.

84. Morphine - Have a Lucky Day

Dit nummer bevat smerige blues, vol met klanken die gokkend, zuipend en neukend de zonde tegemoet treden. De hoofdrolspel weet dondersgoed dat hij naar de tering gaat, maar desondanks kan hij zichzelf niet stoppen. Het nummer verhaalt dan ook over een gokverslaving . Zo giert de saxofoon even intens door het nummer als de drang in de aderen van het hoofdpersonage. De stuwende baslijn speelt bovendien onverschrokken in een rap tempo door. Daarenboven lijkt de zware stem van Sandman gecreëerd te zijn voor stoïcijnse berusting. Wat overblijft, is een cynisch fatalisme die ik bijzonder gaaf vind!

"Now I'm down a little in fact I'm down a lot
I'm on a roller coaster ride that I can't stop"
.
83. Rush - Jacob's Ladder

Virtuositeit is voor mij bepaald geen vies woord, ofschoon ik net zo goed weinig heb met richtingloos gefröbel. Rush maakt, sinds eind jaren 70, gestroomlijnde muziek waar de virtuositeit functioneel wordt ingezet. Een beetje zoals naakt in een Verhoevenfilm, dus . Elke noot lijkt hier perfect gekozen. Heerlijk vlot wordt er opgebouwd naar een indrukwekkende conclusie . Het heldere doch explosieve gitaargeweld van Lifeson draagt behoorlijk bij aan de kracht van deze compositie. Je hoort duidelijk dat hij met een been in de progrock staat, maar het andere been al op new wave doet steunen. Deze tweespalt werpt zijn vruchten af. De ene na de andere moddervette riff wordt geïntroduceerd. IJzersterke muziek!

82 Brian Eno & David Byrne- The Jezebel Spirit

Dit nummer is heerlijk opzwepend, maar ook erg beklemmend. Een onverbiddelijk funky ritme dendert maar door. Als luisteraar wordt je steeds duidelijker getuige van een gruwelijk tafereel. Waarlijk een muzikaal horrorverhaal. Religieuze waanzin en een demonisch exorcisme. Hoewel de onderwerpkeuze intrigeert, vind ik de muzikale intentie van Eno wellicht interessanter. De muziek is niet specifiek gecreëerd voor de soundbytes, maar onze hersenen- die o zo makkelijk voor de gek te houden zijn- maken zelf de connectie. De toeschouwer wordt zo welhaast tot een soort een tweede componist verheven.

"Do you hear voices?
You do, so you are possessed."

81. David Sylvian- Waterfront

David Sylvian is een van mijn favoriete artiesten. Men vindt vaak een zekere warme in zijn solowerk, hetgeen je hier merkt aan de begripvolle violen. Het is echter met name de introspectieve toon van zijn muziek die mij aanspreekt. Zo lijkt Sylvian hier te peinzen over de zin en onzin van het leven. De drang van de mensheid om iets te bereiken, ondanks het feit dat alles tot niets zal terugkeren. Men kan zich dan afvragen wat het nut van het leven is. Met die laatste zin "Is our love strong enough" wordt afgevraagd of de liefde voor het leven sterk genoeg is. Een gewichtige vraag die het album afsluit met een cliffhanger. Sylvian is in zijn thematiek vaak wat zwaar op de hand, maar ik heb nooit het gevoel dat hij een zwartkijker is. Het is meer iemand die met een eerlijke blik moeilijke vragen in de ogen kijkt. Het geeft hem in ieder geval voldoende inspiratie om dit soort mooie muziek te creëren.

"Empty carriages lose their tracks
And tumble to their end
So the world shrinks drop by drop
As the wine goes to your head"

Quote van de maand. Minstens.

This time your god is dead...
Is our love strong enough?

Was dit topic eerlijk gezegd al een tijdje uit het oog verloren (er is op deze site domweg te veel om het allemaal bij te houden), maar een tag doet je soms ontwaken als een bel voor een rondje voor de hele zaak.

Goed om te lezen dat er inmiddels al minstens een tweede persoon door mij op het spoor van de Draden gezet is. Verder nog diverse mooie andere nummers in dit eerste twintigtal (ik noem een Lament, Machine Gun en Jacob's Ladder) die uitnodigen om de rest ook eens op te zetten.

En een mental note om weer aan te haken (handig, zo vlak voor het op vakantie gaan).

En even later op Small Metal Gods van het album: Manafon:

"I've placed the Gods
In a zip-lock bag
I've put them in a drawer
They've refused my prayers
For the umpteenth time
So I'm evening up the score"

Wat weet die man het toch steeds hemels te beschrijven.

Nou, zeker

Gemiddeld genomen komt er morgen dus een update?

Was wel zo'n beetje het idee, ja! Al denk ik dat een maand misschien net iets te krap blijkt.