De melodie kwam me heel bekend voor, dus ik keek even op Polyushko-polye - Wikipedia - en.wikipedia.org wie het allemaal uitgevoerd heeft. Volgens mij ken ik het echter niet van JJ, Marc Almond of The Waterboys. Weet iemand of er nog andere bekende uitvoeringen zijn die Wikipedia niet vermeldt?

Nee, helaas . Ik ben over het geheel genomen niet zo bekend met de Russische folkmuziek, op dit album van Johanssen na.

Ik denk dat er duizenden versies van dit volksliedje bestaan. Wordt ook regelmatig gebruikt in films en documentaires, volgens mij.

http://pastdaily.com/wp-content/uploads/2016/07/Camel-resize-1.jpg

80. Camel - Never let go

Optimisme wordt meestal bijzonder oppervlakkig geuit. Ondanks de mooie, geoliede termen komt het vaak neer op: bek houden en niet nadenken. Wat als een mens echter liever wel mijmert? Dat wil overigens niet zeggen dat ik gemeende positiviteit, zonder struisvogelsentiment, niet kan waarderen. In tegendeel! Dat bewijst 'Never let Go' ook wel. Dit is echt zo'n heerlijk opbeurende compositie. Tegenslagen zullen worden overwonnen! Bovenal is dit het eerste "hier zijn wij"- moment van Camel. Zo'n nummer waaruit blijkt dat de band er gezamenlijk de schouders onder gaat zetten. Het instrumentale middenstuk steekt onder andere geniaal in elkaar. Een welhaast perfecte interactie tussen de spelers, zonder dat iemand de noodzaak voelt om zijn ego in de strijd te gooien. Elke noot is zo perfect getimed dat het welhaast onmogelijk is om niet te worden meegesleept.

79. The Motors - Airport

Onderschat nooit de kracht van een perfect popnummer! Deze ietwat discoachtige pubrock tovert direct een glimlach op mijn gezicht. Dit is met name het resultaat van een aanstekelijk ritme dat gelijk vertrouwd aanvoelt. Het laat je vervolgens ook niet meer los. Airport is melancholisch zonder overdreven neerslachtig te zijn. Daarnaast is de pianobreak ronduit heerlijk. De tekst is dan helaas niet heel bijzonder. Een typisch liefdesverhaal. In ieder geval werk dit nummer goed als 'palette cleanser'.

78. Blonde Redhead - Misery Is A Butterfly

Deze band klinkt angstaanjagend liefelijk en sensueel verwerpelijk. Bovendien is de stem van Kazu Makino zowel krachtig als kwetsbaar. Welhaast paradoxale klanken dus, maar daardoor is deze muziek ook zo verdomd intens. Al kan dat ook liggen aan de ronduit snijdende vioolpartijen. Het is een stroom aan klanken die je naar een waterval leiden. Terwijl je beneden op de rotsen ter pletter slaat, zie je, door bloeddoorlopen ogen, nog net een vlinder. Het had althans ook een laatste ijldroom voor het einde kunnen zijn. Wie kon vermoeden dat ziekelijke miserie zo ongelofelijk indrukwekkend is?

77.Supertramp - Fool's Overture

Samen met Fool On The Hill van The Beatles is dit nummer de reden waarom ik misterfool heet. Ik heb veel sympathie voor de schijnbare idioot. De underdog die roepend in de woestijn een tijd lang wordt genegeerd, maar die uiteindelijk gelijk blijkt te hebben. Iemand die wel wat weg heeft van zo'n edele dwaas is Winston Churchill. Dit nummer van Supertramp is een ode aan hem. Een muzikaal gezien bepaald geen verkeerde ode, bovendien! Zo zijn er daar die prachtige pianomelodieën die de mistroostige rotsen van Engeland beschrijven. Dit is een driedelige compositie die langzaam het tempo oppakt. De uptempo conclusie is echt zo'n typische Supertramp-melodie: swingende tonen die contrasteren met de hoge, wat zeurderige stem van Hodgson. Een indrukwekkende compositie. Het beste dat deze symforockers hebben opgenomen.

"History recalls how great the fall can be
While everybody's sleeping, the boats put out to sea"

76. Paradise Lost - Enchantment

Een albumopener moet het liefst direct overtuigen en dat doet deze compositie. Het nummer heeft tevens een bijzonder opbeurende boodschap, hetgeen je stiekem bij wel meer metalbands terugziet. Mijns inziens betoogt de band dat gedeelde smart halve smart is. Een aansporing om onnodig lijden te voorkomen. Niet te verwarren met onnodig Leiden. Al is het ook niet nodig om je zonder reden in die stad te bevinden. Daarnaast vind ik kruisbestuiving tussen Depeche Mode-achtige toetsen en lome doommetal erg sterk. De wolfachtige stem van Nick Holmes houdt ten slotte de aandacht goed vast. Dit nummer is 'a simple reminder' dat ik nodig meer metal moet beluisteren.

75 Neutral Milk Hotel - Oh Comely

Jeff Mangum is een bijzonder mens en zulke types maken nog wel eens bijzondere muziek. Oh Comely heeft zo'n schuinsmarcheerdertoets die ik vaak wel kan waarderen. Alsof de muziek wordt gemaakt door een verroeste machine die langzaam kapot gaat. Het tegenovergestelde van geolied, maar toch nog steeds erg fraai. Krakende en snijdende folk die men maar zo dronken op straat kan tegenkomen. De metaforen zijn, evenals de thematiek, morbide. Liefde en sex afgezet tegen genocide. Een nogal ongemakkelijk contrast, maar wel een die aangrijpt. Misschien vind ik deze muziek juist intrigerend omdat ik bij Neutral Milk Hotel niet het gevoel krijg dat ze interessant doen om op te vallen. De stream of consciousness van deze compositie is geloofwaardig.

"I know they buried her body with others
Her sister and mother and five-hundred families
And will she remember me fifty years later?"

74. Nine Inch Nails - The Background World.

De muziek van NIN heeft altijd iets maniakaals. Enerzijds vertolkt hij met zijn gruizige elektronica een nihilistische woede, maar anderzijds schrijft hij ook heel pakkende popmelodieën. Het begin van dit nummer is heerlijk toegankelijk, hoewel Reznor gelijk al dreigende tonen introduceert.
Het bijna 7 minuten lange outro van dit nummer is daarentegen ronduit angstaanjagend. Je wordt als luisteraar gevangen in een loop die zich steeds nadrukkelijk herhaalt. Vastgezet in een muzikaal systeem waaruit je niet kan ontsnappen. Dit gevoel hebben sommigen wellicht in hun werkzame leven. Dag in dag uit hetzelfde doen: 8 uur per dag, vijf dagen per week! Een persoonlijkheid die steeds verder verstomd door de zachtaardige gevangenis die sleur heet.

" There is no better place
There is no future point in time
We will not get away"

73. Yes - Close To The Edge

De compositie die mijn Yes-liefde goed samenvat. Close to the Edge is een extatische, overweldigende reis. De arrangementen zijn ontzettend ge(s)laagd en dat begint al met de wijze waarop het nummer ongemerkt het gehoorveld binnenwandelt. Yes heeft altijd iets hyperactiefs gehad. Alsof alle spelers over elkaar heen vallen om hun solos ter gehore te brengen. Hier werkt deze maximalistische houding echter zeer goed. Ik blijf maar gave details ontdekken. Het steeds muterende klankentapijt overtreft zichzelf continue. Het nummer schijnt te zijn geïnspireerd door Siddhartha van Herman Hesse (een boek dat nog op mijn leeslijst staat). Ik kan zien hoe de steeds rijker wordende melodieën een soort spirituele zelfontdekking moeten symboliseren. De climax van dit nummer overtuigd ten slotte met verve. De orgelpartijen van Wakeman overrompelen de luisteraar compleet. Een epic die bijblijft!

"The time between the notes relates the color to the scenes.
A constant vogue of triumphs dislocate man, it seems."

72 William Basinski - Melancholia ii

Basinski heeft maar weinig klanken nodig voor een grote impact. Veel van zijn geluiden lijken welhaast pijn te lijden. Dodelijk verwonde loops die met moeite uit de speaker komen. Vrolijk wordt je er niet van . Het is muziek die termen in je hoofd doet opdoemen als: verval, verlies en de onoverkomelijke leegte van de dood. Dit nummer voegt daar echter nog een zekere berusting aan toe. De tragiek van een langzame val. Een terugkeer naar nil.

71 Bacamarte-Último Entardecer

Buiten de gebaande paden vindt men soms de mooiste bloemen. Bacamarte is een band die niet bij iedereen bekend zal zijn. Een formatie die is opgericht door drie Braziliaanse jeugdvrienden. In 1977 namen ze 'Depois Do Fim' al op, maar het album werd desondanks pas in 1983 uitgebracht. Waarschijnlijk ten gevolge van de punkbarbaren die wat al te luidruchtig op de deuren aan het kloppen waren. Ultimo Entardacer is het sleutelnummer op deze plaat. Er zijn maar weinig progrockers die meer indruk op mij maken. Pastorale, symfonische schoonheid die nergens geforceerd aanvoelt. Ogen dichtdoen en je mee laten voeren op die prachtige gitaarklanken, is mijn devies. Jane Duboc heeft bovendien een prachtige zangstem die aan dit nummer een Zuid-Amerikaanse flair geeft.

Yes! Lekker man.

En het debuutalbum van Peter Hammil dan?

De usernaam is ergens in 2007 bedacht. Ik leerde Peter Hammil/VDGG in 2008 kennen.

Ik ben totaal niet van de metal, maar Enchantment is al jaren een van mijn faves in dat genre zo je wil en ook van deze band mijn fave, vooral die outro is ziek goed! Sowieso een topalbum met Hallowed Land als mijn fave nr. 2, maar sowieso is Draconian Times killer!

En oja, Airport is ook geweldig

Leuk om met Basinski en bijv. Jan Johansson overeenkomsten met mijn top 100 te zien, toch redelijk bijzondere artiesten, volgens mij. Mooie top 100, met nu al mooie ontdekkingen.

Het viel me inderdaad al op dat, toen jij bezig was met jouw top 100, er regelmatig een artiest langskwam die ik ook erg tof vind. . Al zijn het wel vaak namen die ik de afgelopen twee jaar steeds hoger heb zitten. Door MuMe ben ik dan ook een beetje een allesvreter geworden. Een beetje electronic hier, een beetje jazz daar. Af en toe een excuushiphopper! Het gaat mij eigenlijk steeds vaker meer om de persoonlijke stijl van een artiest, dan om de stijlkenmerken van een geheel genre.

Oei, dan is er bij de volgende update één nummer waarbij je je schrap mag zetten.

Wie zegt u?

Nooit stukken schrijven op een lege maag, zo blijkt wel.

Geeft niks, het zit hier vol neuroten die zoiets gelijk aanstippen

Lekkere lijst so far

Van zoveel noten in één minuut naar zo min mogelijk noten in één minuut.

Surf-style: The Spotnicks - The Rocket Man (1962) - YouTube

Kende zelf die van Les compagnons de la chanson - Plaine, ma plaine

Ben overigens geen liefhebber van het werk van Jan Johansson, al is zijn muziek live (in Stampen, Stockholm) - met een kostbare (Zweden!) pint erbij - wel te pruimen. Raar dat voor het werk van jazzo Janne Schaffer, prima gitarist (die ooit met Bob Marley in Zweden heeft samengewerkt) zo weinig interesse is alhier.

Fool's Overture . Magistraal muziekstuk waar ik steeds weer nieuwe dingen in hoor. Pas jaren nadat Countdown opgehouden had te bestaan, kwam ik erachter dat ze de melodie van dit nummer gebruikt hadden voor de concertagenda.

Ook fijn om Oh Comely voorbij zien te komen. De mooiste verroeste machine die ik ken en ook ideaal om mensen het huis uit te krijgen.

http://www.mojo4music.com/media/2016/08/royharper-artistguidecut.jpg

70. Roy Harper - The Same Old Rock

Een man met een gitaar. Het klassieke voorbeeld van een combinatie die gelijk een zekere anticipatie teweegbrengt. Waar zingt deze zanger over, of beter gezegd, wat heeft hem zo boos gekregen dat hij met zijn snarengeweer het onrecht moet bestrijden. Welnu, ik sta ook slechts in het denkbeeldige publiek edele vragensteller. Desalniettemin denk ik dat dit een welhaast W.F. Hermans'achtig relaas is over profeten die de waarheid in pacht denken te hebben. Als men het niet eens is met hun versie van een oeroud verhaal, vloeit er dikwijls een stroompje bloed. " Ach", zegt meneer de vragensteller terwijl hij alweer zoekt naar de volgende vraag, "wat vindt u van het gitaarspel?" Erg mooi! Bovendien doet op het einde Jimmy Page- van Led Zeppelinfaam- nog even mee. Nee, beste vragensteller: als er een waarheid te verkondigen is, dan is het wel dat het gitaarspel hier goddelijk klinkt. Welnu, ik moet weer verder. Er zijn nog 69(gigedy) nummers te bespreken. Ik loop zelfs achter... ik heb haast. Eeuwige haast!

"And you try to tell me with consternation
That you have found me a brand new lock
Then you try to warn me that there's only one combination
One new sling – the same old rock"

69. Tears for Fears - The Working Hour

In hun begindagen was Tears For Fears zo'n heerlijk introspectieve band. De heren creëerden composities vol met emotionele relazen. Ze leken af te rekenen met diepzittende pijn, hetgeen ook blijkt uit dit bijzonder warme nummer. Een compositie die zo mogelijk nog beter wordt door de bezielde zang van Orsabel. Het jengelende gitaarlijntje blijft bovendien in mijn hoofd hangen en is daarom een heel effectieve kapstok voor deze compositie. Qua stijl zit deze muziek tussen 'the Hurting' en 'the Seeds of Love' in. Door de, overigens indrukwekkende, saxofoonpartijen wordt vooruit gekeken op de organische klanken van de volgende plaat. De synthesizerlijnen en de zang klinken echter nog steeds even geconflicteerd.

68. Dream Theater - A Change Of Seasons

Niet iedereen loopt weg met deze band: sommigen lopen gewoon weg. Ja, de heren beheersen hun instrumenten duidelijk erg goed en dit laten ze ook maar al te graag horen. In het slechtste geval is dit pretentie van de hoogste plank. Deze compositie is echter het perfecte voorbeeld van epische progmetal waar de dure motieven smaakvol zijn ingezet. Neem bijvoorbeeld de jazzy break rond 11.30 minuut. De eerste keer overdonderde het me compleet, maar na herbeluistering bleek het perfect op het vorige ritme te passen.

Het seizoenenmotief is voorts erg sterk gekozen. Een weergave van een mensenleven. Een zoon die de levenslessen van zijn ouders doorgeeft aan zijn kinderen. Dit wordt overigens muzikaal geuit door de terugkeer van het ritme waarmee het nummer begon (17:00). Een kippenvelmoment! Dit is mijns inziens precies wat een epic zou moeten zijn. Een lange compositie die de band de mogelijkheid geeft om grotere spanningsbogen op te zetten en thematiek te introduceren die meer omvat dan een typisch vier minuten lang liefdesliedje.

"We can hope for the future
But there might not be one"

67. Talk Talk - Such A Shame

Je zou het van een (bijna) MuMe tinjubilaris niet verwachten, maar niet elke band heb ik via MuMe leren kennen. Ik maakte kennis met Talk Talk via de good old radio. Als 14-jarige had ik een bijbaantje: mappen verplaatsen van het ene naar het andere archief. De kantoorzender was radio 2. Het kanaal had dagelijks een thema top 5 en die dag was het gebruik van stiltes onderwerp van gesprek. Een van de finalisten was- u raad het al- Such a Shame. Synthpop met welhaast Afrikaanse ritmes. De prachtige, ietwat huilerige, stem van Hollis steekt mooi af tegen de strakke elektronica, hoewel de goede toehoorder eveneens bemerkt dat de band stiekem wat akoestische elementen toevoegt. Deze compositie heeft bovendien een mooie, vloeiende structuur die het nummer erg aanstekelijk maakt. De naam Talk Talk was sindsdien in mijn hoofd gebrand.Bijzonder onder de indruk, besloot ik bovendien een plaat van de band te kopen: Spirit of Eden. Dat was vervolgens weer heel andere koek, maar eveneens heel smaakvol.

66. Oranssi Pazuzu - Havuluu(vanaf 48:45)

Sta je een beetje stevig luigifort? Want dit nummer is werkelijk vleesgeworden angstzweet. De band creëert van meet af aan een naargeestige sfeer. Een muzikale horrorfilm waar je snel de eerste jumpscare anticipeert. Die onverbiddelijke drumpatronen in combinatie met de zinkende synthesizermelodieën zijn ronduit intimiderend. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de pijnlijke schreeuwen die de zanger uit zijn strot perst. Het is net alsof de poorten van de hel daadwerkelijk zijn geopend en hij het allemaal moet aanschouwen. Veel intenser heb ik metal nog niet meegemaakt

65. Vangelis - Antarctic Echoes

Pijnlijke stiltes en een weidse horizon. Vangelis maakte wel vaker van dit soort prachtige fresco's. Ik heb wel iets met muziek die het landschap centraal zet en niet de mens. Eigenlijk is de mensheid ook wel ietwat arrogant. We zien ons als het middelpunt van het universum, terwijl er een boel buiten onze aanwezigheid plaatsvindt. De natuur gaat, ook als het niet geobserveerd wordt, zijn eigen gang. Deze ongereptheid van de natuur is daarom heel intrigerend. Gezien het effectieve gebruik van stiltes stokte de adem van Vangelis eveneens bij het aanschouwen van het onoverwonnen buitenleven Dat is maar goed ook. Het gebruik van stiltes is hier ijzersterk. Het accentueert de mooie, ijle synthesizerklanken. Een weerkaatsing van het licht. Een oogverblindend sneeuwlandschap.!

64. Colin Stetson - The Lure of the Mine

Colin Stetson is een artiest die ik steeds meer ga waarderen. Hij maakt een soort jazzy minimalisme, waarbij hij gebruik maakt van de zogenoemde circulaire ademtechniek. Dat wil zeggen dat hij steeds door zijn neus inademt, terwijl hij consequent lucht uit zijn mond perst. Dit stelt hem in staat om een continue stroom aan klanken te creëren. Daarbij vormt hij met zijn stembanden bepaalde vocalisaties. Deze worden door een microfoon op zijn hals opgevangen. Dit produceert geestachtige 'zanglijnen.' Ten slotte gebruikt hij de randgeluiden van het instrument- een grote bassaxfoon- als percussie. Ik vind het heel indrukwekkend hoe hij zo veel geluiden uit één instrument weet te halen. Het creëert een heel intrigerende verwevenheid tussen muzikant en instrument. Je sta zo als luisteraar niet echt meer in het denkbeeldige publiek, maar je bevindt je haast in het hoofd van de muzikant.

Door deze combinatie van ademtechnieken weet hij in zijn eentje een bijzonder gelaagde en heftige sound neer te zetten. Draaiende melodieën die, zoals kobe bryant fan het zo mooi verwoordde, een primitief oergeluid voortbrengen. Een kudde in een overlevingstrijd. Vluchtend! Wie achterblijft wordt overmeesterd door een groep wolven.

63. Kashiwa Daisuke- Stella.

Stella is een opmerkelijke vermenging van klassieke en elektronische muziek met een snufje jazz. Hoe deze Japanse grootmeester met chaos en ordelijkheid speelt, is ronduit geniaal. Zo wekt het tumultueuze begin direct mijn interesse. Je weet niet wat er aan de hand is! Flitsende muziekbeelden die ogenschijnlijk niks met elkaar van doen hebben, tot dat opeens de hoofdmelodie wordt gevonden. Veel nummers van deze lengte weten maar lastig de aandacht vast te houden, maar dit nummer bevat zo veel gave details dat ik elke keer weer wat nieuws ontdek. Met name die zucht, tegen de 5 minuten aan, is een briljante ingeving. Moeilijk te beschrijven, maar altijd een heel gave beleving.

62. Camel -Elke

Deze instrumental is overduidelijk idyllisch. Een uiting van een warme geborgenheid. Een briljant detail grijpt me telkens weer aan. Rond 2:05, zijn er een paar synthesizerklanken die opdoemen om vervolgens eenzaam weer wegsterven. Dit wordt gevolgd door een toetsentapijt die de lucht lijkt te klaren. Dit vind ik echt zo'n onbeschrijfelijk mooie opvolging van klanken. Het geeft mij een soort zinkend gevoel. Wellicht een soort muzikale abstractie van achter het raam van een huis naar de regen kijken. Het kleine genot dat het leven aangenaam maakt.

61. Radiohead - There, There

Ik zie mijzelf niet als een hipster, maar toch wilde ik niet graag een typisch, welbekende radioheadklassieker opnemen. Street Spirit, Paranoid Android en Ideoteque. Stuk voor stuk prachtige composities! ik heb ze echter al zo vaak gehoord. Op grofweg dezelfde wijze als dat het woord aspirine geen merknaam meer is, maar een synoniem voor het product zelf, vind ik deze nummers eerder representatief voor de muziekscène van de jaren 90/begin 00, dan voor de stijl van Radiohead. Ik kies daarom voor deze compositie. Smerige krautrockritmes met elektronische detaillering. Zanger Yorke zorgt voor muzikale paranoia. Het resultaat is een verdwaaltocht door een donker bos. Het laat goed horen dat deze band beklemmende muziek maakt met veel persoonlijkheid.

"There's always a siren
Singing you to shipwreck"

The Working Hour, Such a Shame, There There

En die knoepertharde metal luister ik vanavond laat wel even

Die doet het 'm voor mij ook telkens weer

Dat Fins metalnummer intrigeert mij ook wel als ik de beschrijving zo lees, ik geef het vanavond maar eens een draaibeurt denk ik

Hmm, die zie ik er zo gauw niet tussen staan.

Op 61

Het staat daar, daar op 61 chevy93

Ik zie het, ja. Ik geef de schuld aan de onnodige komma.

Ik heb het nochtans letterlijk overgenomen van de youtubepagina van het nummer.

The working Hour; al meer dan 30 jaar 1 van mijn favoriete TFF nummers. Fijn om hem voorbij te zien komen.

Oranssi Pazuzu!

Nog steeds een van de meest intense liveshows (Roadburn 2016) die ik ooit heb gezien. Moest toen echt gewoon even bijkomen.

Fraaie keuze van Radiohead! There There is geweldig, zeker live en zeker de percussie.

Leuk ook om aardig wat new wave-liedjes voorbij te zien komen. Het was me even ontschoten dat je daar ook van hield.

There There was geniaal live op BKS als afsluiter. Wat een mokerslag was dat.