Ik kan me verre van een new-wave kenner noemen, maar door het evangelie-werk van bepaalde users op de site ken ik,- en bezit ik- voldoende ijzersterke new-wavealbums.

Je hoeft ook geen kenner te zijn om mijn liefhebber te zijn. Geldt andersom net zo goed.

Straks komt Drank & Drugs nog langs

Het is wat kort dag (over 60 liedjes zou ik namelijk aan de beurt zijn om mijn lijst hier te droppen), maar ik plaats mezelf wat naar achteren in de wachtrij. De komende maanden heb ik onverwacht wat andere zaken aan mijn hoofd die even wat meer prioriteit hebben dan het presenteren van mijn top 100.

- deric raven
- Grafmat
- Gretz
- jassn
- stoepkrijt
- trebremmit
- uffing
- thelion
- jspr_g
- dumb_helicopter
- Bardt1980
- Ataloona
- Sunderland
- Corporal Clegg
- HugovdBos
- Film Pegasus
- luigifort
- arcade monkeys
- cosmic kid
- angelin
- Morthûl
- panjoe
- Motel Matches
- DjFrankie
- AstroStart
- ArthurDZ
- Poek
- Finidi
- Sundance
- Chevy

deric raven en Grafmat, jullie zijn dus wat eerder aan de beurt dan verwacht. Hopelijk is dat geen al te groot probleem.

Ik heb mij er nog niet in verdiept, geef mij een paar dagen.

Ik was er al bang voor... Ik heb een hele drukke periode voor de boeg, met de Verrukkelijke 500 ( de wattuh...? De Verrukkelijke 500 - MusicMeter.nl -> en meedoen allemaal!! ) als climax.

Het zou mij echt beter uitkomen als ik ná de V500 (dus na 20 november ongeveer) mijn top100 uit de inzending voor de V500 kan presenteren. Dan heb ik ook echt de tijd om per nummer(blokje) een toelichting te geven. Tot die tijd heb ik het gewoon te druk. Maar ik beloof dat ik na de V500 de eerste mag zijn die dan aan de beurt is. Is dat ok!?

Ik verwacht dat Misterfool sowieso nog wel een aantal weken nodig heeft. En als dit topic tussendoor eventjes stil ligt is er ook geen man over boord lijkt me.

Thanks!

Ik denk dat het einde van deze maand te krap zal blijken. Naast MuMe heb ik namelijk nog tamelijk veel andere verplichtingen.

https://www.psycanprog.com/wp-content/uploads/2015/01/Soft-Machine-Outside-Roya-014.jpg

60. Soft Machine - Facelift

"Dat is toch geen muziek meer", zei een levenslied-minnend persoon eens toen ik hem deze compositie liet horen. Het intro is inderdaad behoorlijk heftig. Dit nummer bevat een agressieve interactie tussen jazzfusion, progrock en psychedelica. Sterker nog, deze muziek doet, door de triballistische drums, denken aan een of ander raar ritueel in een donker bos. Sommige blazers klinken zelfs welhaast bezeten. Qua griezeligheid blijft het daar niet bij. Op magische wijze wordt, aan het einde van het nummer, een ritme teruggespoeld. Net als de hoofdpersonages in Haneke's 'Funny Games' lijkt Soft Machine satanisch te lachen om het onvermogen van de toehoorder. We kunnen letterlijk alles tegen je inzetten! Na 40 jaar is dit nog steeds een nummer met een zeker ontwrichtend effect.

59. Slowdive - Spanish Air

Shoegaze is een subgenre waarvan ik steeds meer ben gaan houden. Slowdive weet daarenboven goed te schipperen tussen azuurblauwe dromerigheid en grijze donderwolken. Luister maar eens naar dit nummer. Wie de gehoorschelp van de koptelefoon aan zijn hoofd zet, hoort meanderende melodieën die zich een weg banen door de gitaarruis. Ik moet denken aan de tragiek van een schipbreuk. Een klaagzang die langzaam wordt verzwolgen door de zee.

"I long for the sun The midland air
For all that I have. There's written in waves"

58 Klaus Schulze - Ludwig II Von Bayern

De combinatie van elektronische en klassieke muziek bevalt mij goed. Op X maakt Schulze een aantal van dit soort kruisbestuivingen. Met name deze ode aan de Beierse koning Ludwig II zal me nog een tijd heugen. Ludwig was een man die aan het begin van zijn koningschap erg populair was, maar zich voorts steeds meer terugtrok. Uiteindelijk werd hij, door zijn broer, onbekwaam geacht om het koningschap voort te zetten, waarna hij uit zijn ambt werd gezet. Een behoorlijk bewogen leven dus! Deze compositie weerklinkt deze heftige levensgebeurtenissen. Het arrangement is tragisch, groots, dreigend en verdrietig. Het richt zich veelal op een bepaald soort herhaling die hypnotiserend werkt. De wijze waarop een bepaalde melodie(18:30) opstaat na een minutenlang introspectief, zal me zelfs nog lang bijblijven. Je moet er een half uur voor uittrekken, maar deze compositie is elke seconde dubbel en dwars waard.

57. Tool- Schism

De metal die Tool maakt, is erg intrigerend. Met name de in zichzelf hakende drum en basritmes- het handelsmerk van de heren- overtuigen met verve. Het zijn net gedachtekronkels die instrumentaal worden geordend. Het basspel van Chancelor weet bovendien altijd zo'n heerlijk dreigende sfeer neer te zetten, al klinkt de band op Lateralus welhaast spiritueel. Die zweverigheid werkt bijzonder goed in combinatie met de goede teksten. De thematiek van dit nummer- het onvermogen om te communiceren tussen mensen met verschillende opvattingen- is erg sterk. Tel daar een prachtig intro en de bezielde zang van Maynard James Keenan bij op en je hebt waarlijk een topnummer.

"The poetry that comes from the squaring off between,
And the circling is worth it.
Finding beauty in the dissonance"

56. Autechre - Lost

Soms heb je muziek nodig die enkel op weg is. Zoeken... nooit ...vinden... Dit nummer verkoopt een gevoel van eenzaamheid. *bedeesde synthesizerlijn vindt door ratelende ritmes zijn weg!* Veel Warp-electronica is tegelijkertijd herkenbaar, maar vervreemdend. Ro-bo-tisch-e perfectie als een metropool zonder mensen.

Verdwaald!

55. Jean Michel Jarre - Magnetic Fields pt. 1

Dit eerste deel van Magnetic fields is het magnum opus van deze synthpoppionier. Twee duwende, drukke passages worden hier ontbroken door een ambientsegment. Eigenlijk heeft deze epic niet eens zo veel om het lijf, maar desondanks kan ik hier behoorlijk van genieten. Ik denk dat het komt door het uistekende gevoel voor ritme. De heerlijke duwende melodieën bewijzen dat Jarre als geen ander een gevoel van snelheid weet te verkopen. Ook in het langzame segment staat deze fransman zijn mannetje. Zo is het tweede gedeelte een welverdiend, dromerig rustpunt. Al met al een vermakelijk, ritmische compositie die ik met veel plezier beluister.

54. Frank Zappa - The Grand Wazoo

Weinig artiesten weten zo overtuigend hun persoonlijkheid in hun muziek te leggen als Frank Zappa. Die man wist aan welhaast alles een satirische draai te geven. In wezen was hij een soort muzikale karikatuurtekenaar. Neem bijvoorbeeld The Grand Wazoo. Deze compositie klinkt zo frivool dat gebiologeerd beluisteren de enige valide optie is. Zappa was voorts een bijzonder sterke bandleider die het uiterste van zijn spelers vroeg. Luister bijvoorbeeld eens naar de geniale drums. Mocht dat niet overtuigen dan kan nog altijd gewezen worden op de ronduit wervelende blazerpartijen die zonder de moeite de verscheidene tempowisselingen trotseren. Uiteraard voegt Frank zelf ook enkele sterke gitaartonen toe. Dit nummer is kortom een perfect voorbeeld van de tegendraadse jazz die Zappa eind jaren 60/begin jaren 70 maakte.

53. Swans - Helpless Child
(helaas staat enkel de live-versie op de tubes)

Je zou het misschien niet direct verwachten, maar zwanen schijnen venijnige wezens te zijn, al zijn ze waarschijnlijk niet zo grotesk als deze Amerikaanse noiserock-giganten. Helpless Child is hun magnus opus. Het begint met een naargeestige, akoestisch passsage. De zang van Michael Gira lijkt op dit soort nummers onheil aan te kondigen. Dat is in ieder geval de indruk die ik krijg door de manier waarop hij walging en pijn weet aan te stippen zonder het volledig te benoemen. Het nummer sleept zich gekweld voort. Smachtend naar een instrumentale verlossing. Deze wordt hem, na een minutenlang gevecht tussen orgel en gitaar, gegund. Het nummer eindigt met licht dat het uiteindelijk van de duisternis wint.

"Hold me in your cool lips
You'll drug me with kindness
So I can pretend I exist"

52. Tame Impala - Let It Happen

Ik ben eigenlijk helemaal niet zo'n fan van Tame Impala, maar dit nummer steekt met kop en schouders boven de rest van zijn oeuvre uit. Een trip die aanvangt met heerlijk lome synthesizerpartijen. Schemerige melodieën gevuld met benevelde herinneringen. Met name het middenstuk dat doelbewust vastloopt, is erg slim gevonden. Het moment waarop het nummer vervolgens de draad weer oppakt, is een klein kippenvelmoment. Let it Happen is een prachtige moderne kijk op synthpop. Een warme deken die ik met enige regelmaat weer opzoek.

51. Miles Davis- Concierto De Aranjuez

Het was even moeilijk om één nummer van Miles Davis te nomineren dan om de rest van deze lijst samen te stellen. Er zijn op zijn minst twee dozijn kandidaten die ik in de lijst had kunnen opnemen. Ik heb uiteindelijk gekozen voor het nummer dat mij als eerste aangreep. Concierto de Aranjuez is een klassieke compositie met een behoorlijke jazzjas (zeg dat maar eens drie maal achter elkaar). Het snijdende, heldere trompetspel is een geweldige kameraad voor de Spaanse melodieën. De aangrijpende oorlogstragiek, van medeburgers die de wapens tegen elkaar opnemen, doet vervolgens de rest!

Dat is wel duidelijk, Tame Impala is namelijk een band Verder vind ook ik Let It Happen een meesterwerk. En Schism en Helpless Child ook. De rest van dit tiental ken ik minder goed.

Ik had inderdaad - naar nu dus blijkt incorrect- in mijn hoofd dat Tame Impala een eenmansproject was:http://i0.kym-cdn.com/entries/icons/original/000/014/033/knowing.jpg

The Less You Know The Better.

Live is Tame Impala een band, maar in de studio is het wel echt een eenmansproject. Currents, het laatste album, heeft Kevin Parker volledig zelf ingespeeld (alle instrumenten dus), én gemixt en geproduceerd. Op de eerste twee platen heeft ie ook het overgrote deel zelf gedaan.

Ja, ik wilde het net zeggen. Ik zie het eigenlijk ook meer als een soloact met liveband. Een beetje als de Pumpkins ten tijde van Siamese Dream ?

En hoe zit je rond de kerst?

https://media.pitchfork.com/photos/592f544914bc83430bf257a6/master/w_790/3eaa4f3a.jpg

50. Kate Bush - Hello Earth

Deze artieste weet doorgaans een mooi zweverig en sensueel geluid neer te zetten. Breekbaar en gevoelig, maar ook erg doordacht. Bush is iemand die gelijk een enorm gevoel van sympathie weet op te wekken en die ronduit prachtige koorzang laat daarenboven "Hello Earth' opvallen! Deze compositie heeft daardoor haast iets weg van het magisch realisme. Een geest die uitkijkt over de wereld van de levenden. Niet het wraakzuchtige spook uit Wuthering Heights, maar wel een personificatie van verlies en spijt. Kate Bush zie ik dan ook vaak als een soort moderne Jane Austen of Emily Bonté. Het landelijke, Engelse gevoel vertolkt ze namelijk eveneens. Voor sommigen is haar muziek wellicht te kleinburgerlijk, maar mijns inziens is in ieder geval deze compositie zeer indrukwekkend.

"Go to sleep, little Earth.
I was there at the birth, Out of the cloudburst,
The head of the tempest. Murderer!
Murder of calm "

49. A Silver Mt. Zion - 13 Angels Standing Guard Round the Side of Your Bed.

Deze compositie is in wezen een langzaam ontvouwende waaier aan klanken, vol met een pijnlijk soort warmte. De eerste zonnestralen na dagen gevuld met regen. Geen gekke sfeerschets op een album waar rouwverwerking centraal lijkt te staan. De synthesizer die op het eind nog even ronddoolt, is ronduit briljant: alsof een ziel ter hemel gaat.

48. Biosphere - Sphere Of No-Form

Substrata is een ambientplaat die mij compleet heeft overrompeld. Naar mate ik ouder wordt, is het steeds zeldzamer om een plaat tegen te komen die mijn koers verandert. Deze compositie valt bovendien op door het intrigerende gevoel van dreiging. Alsof donkere wolken over een druilerig landschap trekken. De regenachtige soundbytes brengen bovendien een soort woudachtig beeld naar voren. Een dooltocht vol met klamme, koude verkreukeling. Vervreemding naarmate de schemering dichterbij komt.

47. John Foxx - No-One Driving

"Underplaying it just to be Cool" is een zinsnede die goed bij john Foxx past. Metamatic klinkt koud! Een harde en gevoelloze science fictionwereld. Opgejaagde paranoia klonk nog nooit zo aanstekelijk als op deze compositie. Het nummer past goed bij de betonnen flats die eind jaren 70 werden gemaakt. Onpersoonlijke hoogbouw die in een sneltreinvaart kon worden gebouwd. De mens die vervalt tot een nummer. Het leven is immers slechts een statistisch gegeven.

46. Nils Frahm - Tristana

Een muzikaal winterlandschap. Melancholische en nostalgische tonen wisselen elkaar af. Het is net alsof een oud persoon terugkijkt op zijn leven. De dood voelt hij al enigszins in zijn botten. Dit wordt gepersonifieerd door de zware orgeltonen. Het doet in dat opzicht denken aan Winter van Vivaldi, aangezien dat ook een nummer is waarin men de sterfelijkheid lijkt te willen ontvluchten. Deze compositie is daarentegen net iets warmer. Minder angst en meer berusting. Bovendien knispert een denkbeeldig haardvuur, alsof het kale, winterse landschap wordt bezien vanuit een warme huiskamer. Misschien moet ik wintermusik op vinyl kopen. Na veelvuldig draaien is het haardvuur dan namelijk niet meer denkbeeldig.

45. Marillion-Bitter Suite

Met name het jaren 80 werk van deze band is ongelofelijk sterk. Het cynische van Fish werkt namelijk erg goed in combinatie met de strakke symfo van de rest van de heren. Het verhaal van Bitter Suite doet mij bovendien denken aan Vals Licht van Zwagerman: ook een verhaal over het schaduwbestaan van een prostituee. Een wrang soort satire op een liefdesverhaal. Eigenlijk is het nummer een extra grote klap na de jeugdige verliefdheid van Kayleigh en Lavender. Het zet het thema van het album nochtans strak neer. De dromen van een tiener die worden vertrapt door de onoverkomelijke oneerlijkheid van de realiteit.

"Two hundred francs for sanctuary and she led me by the hand
To a room of dancing shadows where all the heartache disappears"

44. Editors - Eat Raw Meat = Blood Drool

Editors kan ik wel een van mijn favoriete bands noemen, hoewel ik eigenlijk maar drie albums echt goed vind. Grappig genoeg komt dit nummer van een plaat die ik met een onvoldoende beoordeel. Deze compositie steekt echter zo verdomd sterk in elkaar dat een hoge positie onvermijdelijk bleek. Frustratie wordt hier in een opmerkelijk aanstekelijk jasje gestoken. Gotische synthesizers die aan Joy Division doen denken en een gefrustreerde zanger die god uit de hemel tracht te schieten:

"I don't wanna be ignored, oh god,
When I'm a gun in a fistfight."

43. Tangerine Dream- Atem

Ik mis bij veel moderne elektronische muziek een gevoel voor exploratie. Misschien leven we simpelweg in een cynische tijd, maar het lijkt soms wel of wij negatievelingen niet meer durven te dromen over de vooruitgang van de mens. Begin jaren 70 was dat wel anders. Toen kwam je relatief veel muziekdromen tegen over verre planeten. Deze elektronische muziektocht is ronduit adembenemend en dat is geen verkeerd gekozen label gezien de titel van dit nummer. Tonen die de luisteraar doelbewust in het ongewisse laten. Pas op het einde van het nummer komen de klankenstromen bij elkaar.

42. Porcupine Tree - Even Less

Steven Wilson heeft- als ik als fan zo kritisch mag zijn- er een handje van om zich te opzichtig aan te sluiten bij de stijl van andere bands. In de jaren 90 was dat het geval met Pink Floyd, begin jaren 10 was dat King Crimson en nu schuift hij op naar Peter Gabriel. Desalniettemin is hij wel degelijk in staat om een origineel geluid neer te zetten. Even Less vermengt hardrock, met symfonische rock en psychedelische pop. Het resultaat voelt echter origineel en vernieuwend aan. Het is vooral heel Britse muziek. Neerslachtige tonen vol met koud cynisme. Wilson lucht zijn hart, maar weet alleen sombere frustraties te uiten.

41. The Cure - Faith

Zware, slepende baslijnen. Ronddolen zonder een klaarblijkelijk doel. Jaloezie jegens de mensen die wel alles voor elkaar hebben. Rock Bottom! Er is niks meer over dan een vaag soort vertrouwen. Wellicht komt het in de verre toekomst nog eens goed? Nee, Robert Smith creëert hier geen optimistisch tafereel. Dit is daarentegen wel de meest indringende compositie van The Cure. Een nummer dat zich moe gestreden naar de eindstreep sleurt.

"Painted like an unknown saint
There's nothing left but hope
Your voice is dead
And old
And always empty"

Die laatste maakt veel goed

Ik vind heus niet alles van The Cure goed, maar: 17 Seconds, Faith, Pornography en Disintegration zijn echt albums die bijblijven. . Ik kan in ieder geval verklappen dat een andere grote new-wave band ook nog langskomt.

Fijne update die goed past bij het druilerige herfstweer.

http://www.br-musica-viva.com/media/reich_800x300-e1459339864855-800x300.jpg
40. Steve Reich - Different Trains

Dit is een compositie met een verhaal. Als jong Amerikaans jochie, in de jaren 40, moest Steve met de trein reizen tussen zijn gescheiden ouders. In dat decennium werden treinen evenzo voor lugubere doeleinden ingezet: het vervoeren van joden naar de vernietigingskampen. Als jood had hij maar zo in Duitsland de dood kunnen vinden. Hoe een gevoel van vrijheid omslaat in naargeestige totalitaire paniek, is dan ook het thema van deze erg overweldigende compositie. Er wordt bovendien handig gebruik gemaakt van spoken word. Het ritme van de soundbytes wordt namelijk weerspiegeld door violen (voor de vrouwelijke sprekers) en de cellos (voor de mannelijke sprekers). Daarbij overdonderen de sirenes, die in het tweede segment worden ingezet, steeds. Het is net alsof mijn luchtweg wordt afgekneld door de verstikkende vioolslagen. De wisselwerking tussen de stemmen en de strijkers raakt simpelweg. Keer op keer!

39. Van Der Graaf Generator - Pilgrims

Hoop! Dat is wat Pilgrims belichaamd. Hammill zegt in wezen we als mens zijn verenigd door eenzelfde noodlot. Allemaal zijn we op hetzelfde stukje rots gegooid die bovendien in een treinvaart door het universum vliegt. Een leven heeft daarnaast geen duidelijke bedoeling, maar wel een onvermijdelijk eindpunt. Eigenlijk is het leven dan- zo concludeert Hammill- een soort pelgrimstocht: een welhaast romantisch gedoemde zoektocht naar het nut van het leven. Dit wordt uiteraard mooier verwoord in het nummer zelf. Sterker nog, ik vind Peter een ronduit ondergewaardeerd tekstschrijver (ik sla hem even hoog aan als een Nick Cave). Muzikaal heeft dit nummer, door die welhaast kerkelijke orgelklanken en extatische saxofoontonen, wat weg van een preek. Ik beluister het vaak als een soort muzikale 'pick me up'. Een manier om even snel wat spanning te relativeren. De eerste strofen zullen me daarbij nog lang heugen:

"sometimes you feel so far away,
Distanced from all the action of the play,
Unable to grasp significance,
Marking the plot with diffident dismay."

38. Roxy Music-Remake/Remodel

De heren van Roxy Music openden hun eerste album met een feestje. Een nummer vol met rare elektronische geluiden, soms welhaast kakafonische passages en zelfs een stukje musique concrete. Desalniettemin is het nummer heel toegankelijk. Bepaald geen verkeerde festiviteit mogen we dus wel stellen. De postmodernistische climax, waar elk van de leden even soleert, vind ik erg treffend. Iedereen stelt zich als het ware muzikaal voor. De speelstukken staan op het schaakbord en het spel mag worden gestart. De band heeft een boel prachtige composities gemaakt, maar ik blijf terugkeren naar deze gezellige fuif.

37. Nick Drake - Day is Done

Een neerslachtig folknummer. Navelstarend zullen sommige criticasters wellicht zeggen. Ach, welk mens kent geen melancholie. Het is dan ook mooi om te zien dat sommige artiesten zo ongegeneerd durven te dwepen met verdriet. Een fatalistisch nummer waar geen noot te veel is gespeeld. De prachtige interactie tussen akoestische gitaar en strijkers blijft bij. De stem van Nick ontroert zelfs.

36. Archive - Controlling Crowds

De muziek van Archive is lastig te beschrijven. De band heeft duidelijk zijn fundament in de triphopscéne, maar de manier waarop deze basis wordt uitgewerkt, is welhaast symfonisch te noemen. In wezen steunt dit nummer op een repetitief synthesizerlaken dat steeds groter en nadrukkelijker over de compositie wordt gedrapeerd. Op Controlling Crowds is er bovendien een soort mistroostigheid in de muziek geslopen. Tekstueel vinden we hier een tegendraadse aanklacht tegen geloof, maar ook muzikaal zijn de heren erg gedreven. Weerbarstige bubbelende melodieën consequent een explosie wordt geanticipeerd. Een roes van een compositie!

35. Orchestral Manouvres In The Dark-Sealand

Synthpop reken ik tot mijn favoriete genres. Muziek die het koude met het warme combineert. Prachtig, aangezien kille klanken goed isolatiemateriaal bieden voor warmbloedige polemieken. Deze specifieke compositie klinkt bovendien erg mistig en nauticaal. Het nummer gaat dan ook over een bunker in de Noordzee. Het nummer begint met een lange, instrumentele passage die welhaast even sprekend is als de emotionele zang. In de melodieën hoor je bovendien al de pijnlijke wind en de nauwelijks te vermijden heimwee. Snijdende, koude mistroostigheid, waar de stem van Mcluskey slechts de spreekwoordelijke kers op de taart is

34. King Crimson- Frame by Frame

Hoewel ik een duidelijke voorkeur heb voor KIng Crimson rond 1973, is de jaren 80 band rond Adrian Belew eveneens fenomenaal. Met name de intrigerende gitaardialogen zorgen voor veel spanning. De energieke, neurotische stijl van Belew conflicteert namelijk fraai met de strakke, welhaast boosaardige stijl van Robert Fripp. Robert drukt vaak een groot stempel op de muziek van KC, maar hier lijkt hij door zijn tegenspeler te worden uitgedaagd. Muziek is vaak een kwestie van het vangen van de vonken die conflicterende persoonlijkheden teweegbrengen. Dat heilig vuur heeft dit nummer in overvloed.

33. Genesis - Firth Of Fifth

Groot, groter grootst! Ja, daar hou ik wel van. Genesis heeft iets mythologisch. Dit is namelijk muziek die eenzelfde soort sfeer als Ben-Hur (1959) uitstraalt. Kortom: bijbelse metaforiek met epische aankleding. Zowel Banks als Hackett leveren op dit nummer hun beste werk af. Een rijke, luxueuze compositie die de luisteraar een heuse hemelgang beloofd. Goddelijke muziek, maar bepaald niet stichtelijk.

"And so with gods and men
The sheep remain inside their pen
Though many times they've seen the way to leave"

32. Peter Gabriel - Mercy Street

Hé? Horen we dezelfde stem nou nog een keer! Ja, dat klopt - beste lezer- maar de warme klankkleur van Peter Gabriel is nou eenmaal prachtig. Desalniettemin verricht de productie van Lanois eveneens wonderen. Ofschoon dit nummer veel synthesizers bevat, voelt het arrangement aards en warm aan. Dit nummer draagt bovendien een soort geborgenheid uit. Een ietwat kabbelende compositie met een droevige naklank. Het nummer schijnt een ode aan Anne Sexton te zijn, maar haar werk ken ik niet goed genoeg om te beoordelen of het in die opzet geslaagd is. De muziek is hoe dan ook geniaal!

"to the priest-he's the doctor
he can handle the shocks"

31. The Animals - The House of the Rising Sun

Een oude traditional die o.a. eerder door Joan Baez en Woody Guthrie werd vertolkt. Een waarschuwend, enigszins prekerig verhaal. Ware het niet voor de indringende schoorstenen stem van Eric Burdon geweest, was het nummer waarschijnlijk te moralistisch. Zijn zang laat echter elke zin als een mokerslag aanvoelen. De onverbiddelijke keyboardpartijen drijven je verder voort; samen met het hoofdkarakter de afgrond in! Kwaliteitsblues die ruikt naar whiskey en angstzweet.

Ik probeer het nu zo te plannen: morgenavond een update, maandag een update en woensdag de conclusie. Sorry dat het wat langer duurt dan van te voren verwacht. verschillende dingen in da real life zorgden ervoor dat ik wat minder vrije tijd had.

Is het al tijd? ?

http://freq.org.uk/wp-content/uploads/Godspeed-You-Black-Emperor-live-at-The-Roundhouse-4.png

30. Godspeed You Black Emperor - Sleep

Ouderdom overkomt ons allen. Zelden wordt de melancholie van de sterfelijkheid zo intrigerend weergeven als bij de monoloog die dit nummer opent. De manier waarop een volle, optimistische melodie wordt afgebroken tot hels gitaargekrijs is erg indrukwekkend. De conclusie is daarenboven van een overweldigende schoonheid. Hoop en berusting ten aanzien van onmetelijke, ondraaglijke tragiek. Bijzonder knap hoe een band zulke gelaagde en grootse emoties weet uit te drukken........ En dan is dit nog niet eens het mooiste nummer dat deze band heeft uitgebracht.

29. John Coltrane - Kulu Sé Mama

John Coltrane was een bijzonder mens die open stond voor andere ideeën en muzikale stijlen. Zo las hij o.a. veel over verschillende soorten religies. Hoewel ik niet religieus ben, kan ik het wel waarderen als een artiest hogere aspiraties heeft. Als geen ander wist Coltrane een gevoel van eenheid te vertolken. Zo is dit nummer evenzeer een beklag tegen de oorlogen in Afrika als een aanklacht tegen de gehele mensheid die elkaar het leven zuur maakt. "So We Sing This Melody " wordt niet voor niets gemijmerd. Muziek als instrument voor rechtvaardigheid! Het moment waarop de blazers dit nummer betreden, reken ik tot een van de hoogtepunten in de muziekgeschiedenis. Prachtig en emotioneel. Waarlijk een klaagzang!

28. dEUS-Instant Street

Ik heb maar één album van dEUS in huis, maar dat is wel gelijk een plaat die ik regelmatig draai. The Ideal Crash kocht ik eigenlijk meer als gok. Ik wist dat het op MuMe goed werd gewaardeerd, dus het was sowieso leuk voor in de collectie. Die gok viel goed uit. Een aanstekelijk rocknummer waarbij de wending terecht wordt gewaardeerd. Overigens bevat deze compositie veel mooie klanken uit de banjo, hetgeen voor een prettige sfeer zorgt.

"You're probably right, seen from your side, that I've been lucky
but I've been meaning to crack all week."

27. Pink Floyd- Echoes

Het enige nummer van Pink Floyd in de lijst. Had ik deze top 100 tien jaar geleden gemaakt, zouden dat er op zijn minst vijf geweest zijn. Niet dat ik de band minder ben gaan waarderen, maar ik ken nu veel meer geweldige muziek. Tegenwoordig is er dus simpelweg meer concurrentie. Deze epic staat in de lijst omdat het een van de weinige nummers van Pink Floyd is die nog steeds buitenaards aanvoelt. De walvisgeluiden zijn zowel intimiderend als beeldschoon. Bovendien vind ik het erg sterk hoe dit nummer vervalt in abstracte geluidgolven om vervolgens de draad weer op te pakken. Ik voel me als luisteraar welhaast verdwaald in deze zee van klanken.

26. Kraftwerk - Radioactivity

Vroeger dacht men ook al over de toekomst na. Ik vind het altijd heel intrigerend om te zien hoe men decennia geleden trachtte te voorspellen hoe wij ons verder zouden ontwikkelen. Vandaar mijn liefhebberij van Science Fiction uit de jaren 50-70. Analoge elektronische muziek heeft deze schoonheid eveneens. Nergens merk je dat duidelijker dan bij de muziek van Kraftwerk. Een nummer als Radioactivity is daarmee een beetje de Jules Verne van de popmuziek. Deze compositie heeft- en dat zul je mij wel vaker op dit punt in de top 100 horen zeggen- iets buitenaards. Misschien komt dat wel door de koorachtige mellotronklanken en het zanderige percussiegeluid.

25. Opeth - Reverie / Harlequin Forest

De muziek op Ghost Reveries van Opeth heb ik altijd het zuiverste voorbeeld van Progmetal gevonden. Bij bands als Dream Theater krijg je maar een klein beetje metal bij een grote portie prog. Om het maar met spaghetti te vergelijken: veel saus, weinig pasta. Opeth klinkt daarentegen echt gevaarlijk. Metalen agressie die toevallig heel virtuoos is. Zo heeft dit gotische horrorverhaal heerlijk herfstachtig gitaarspel. Met name het gedeelte tussen de 6de en 7de minuut is indrukwekkend. Een prachtig gevoel van eindeloosheid. Alsof een geest, voor de eeuwigheid, in een eindeloos woud dwaalt.

24 Motorpsycho- Vortex Surfer

Motorpsycho beseft dat veel spanning wordt gecreëerd door het anticiperen van een climax. Langzaam de duimschroeven aandraaien totdat de spanning welhaast ondragelijk wordt. De onverbiddelijke voortgang van dit nummer is ten dele op het conto van de zanger te schrijven. Fragiele, gevoelige zang ontaardt namelijk in een oerkreet. Wat heeft dit nummer een impact...ongelofelijk! Alsof je een carcrash overleeft en zo weer in de volgende botsauto wil plaatsnemen.

23. Arcade Fire - In the Backseat

Sommige composities kosten tijd voordat je ze helemaal kan doorgronden, maar sommige nummers grijpen je daarentegen gelijk bij de lurven. In the Blackseat behoort tot deze laatste categorie. De zang van Chassange gaat werkelijk door merg en been. Kippenvel! Dit verslaat met gemak tien schoonzingende, fabriekspop-zangeresjes tegelijkertijd! Het is dan ook een emotionele uitbarsting over de dood van Chassange's moeder: Alice. Geen nummer wat je even op de achtergrond opzet. De band maakt ten slotte mooi gebruik van metaforen. Leren autorijden als indicatie dat je echt volledig volwassen bent.

"Alice died In the night
I've been learning to drive
My whole life"

22. Antonio Vivaldi -Winter

Ik heb hier en daar pogingen gedaan om mij meer te verdiepen in de klassieke grootmeesters. De vier jaargetijden van Vivaldi vind ik in ieder geval erg indrukwekkend. Met name winter is een heerlijk, spannend segment. IJzig en enigszins angstig. Je kunt de dood ontvluchten, maar je kunt het nooit ontsnappen. Winter is het einde van de jaargetijden en voor menigeen komt er geen nieuwe lente.

21. Anna von Hausswolff - Deathbed

Dit nummer klinkt bijzonder gewichtig. Zware orgelstroken duwen in den beginne moeizaam een melodie voort. Traag en statig, tot de wending. Daarna breekt het nummer open. Anna leidt het requiem: het laatste testament van een onbenoemd hoofdpersoon. Eigenlijk kenden maar weinigen hem. Die paar mensen die hij wel kende, heeft hij vervreemd. Op het doodsbed heeft hij nog een vage poging tot verzoening gedaan. Nutteloos! Al maakt het eigenlijk niet uit wie je bent. Op het moment dat Hausswolff de mis leidt, kunnen wij simpele stervelingen enkel onze adem inhouden.

"He wishes and desires that his depth
Will be paid, made good and redressed
To freely forgive those who did wrong
To pardon God for everything i've done."

20. Änglagård - Kung Bore

Horror is eigenlijk een soort subcategorie van fantasie. De nachtmerrie is, artistiek gezien, eigenlijk zelfs interessanter dan de droom. Neem dit muzikale horrorsprookje. Wie een beetje heeft opgelet, ziet vaak winterlandschappen voorbij komen in mijn lijst. Enige duisterheid kan, volgens mij, namelijk juist heel verlichtend werkend. Kung Bore is stormachtige symfo, die mij compleet omver blaast. Het nummer verhaalt over de dodelijke winter die moet worden verscheurt door het leven van de lente. De enorme mellotronmuur, die wordt ingezet op het moment dat de lente koning wnter verdrijft (plusminus zo rond 9:00), is nog steeds een kippenvelmoment!

28. dEUS met Instant Street... als dEUS-liefhebber heb ik een beetje haat/liefde verhouding met dit nummer. Beginstuk is geweldig, maar die ellenlange outro vind ik ofwel strontvervelend (en dan skip ik wel eens) ofwel fabuleus. Wondermooi album op zijn geheel trouwens, dEUS op zijn meest sfeervol sprookjesachtig.

Tsja, als Prog en Jazzliefhebber loop ik uiteraard wel wel met lange, instrumentale verhandelingen.
Ik herken je punt overigens wel enigszins. Vaak als ik een band wat beter ken, graviteer ik ook meer naar de minder overbekende albumtracks.

Zoals het starten van een gamesoundtracktopic?

@chevy93
Een topic die ook al op een zeer laag pitje staat: slechts één kleine update de afgelopen maand. Bovendien een update die eind augustus al voor plusminus 1/3 geschreven was. Desalniettemin wil ik je bedanken voor deze impliciete reclame. Na deze top 100 wil ik namelijk graag weer verder gaan, dus eenieder die, vanaf waarschijnlijk volgend week, mee wil lezen en discussiëren, is zeer welkom!

Genres >> Overigen >> Misterfool's VGM (video game music)

https://o.aolcdn.com/images/dims3/GLOB/legacy_thumbnail/630x315/format/jpg/quality/85/http%3A%2F%2Fi.huffpost.com%2Fgen%2F3539436%2Fimages%2Fn-DEPECHE-MODE-628x314.jpg

19. Depeche Mode - Home

Muziek weet soms gevoelens te vertolken die taal links laat liggen. Het gevoel dat je thuiskomt, wordt hier op overtuigende wijze vertolkt. Home is daarmee een rustpunt op een album vol met verslavingsgekte. Bovendien overladen de violen, op het einde van de composities, mij steeds met kippenvel; zo veel berusting en warmte stralen ze uit. Niet iedereen loopt weg met de stem van Martin Gore, maar zelfs zijn grootste criticasters rekenen dit nummer tot een van zijn finest moments. De prachtige zang vervolledigt deze compositie.

18. Joy Division - Decades

Decades is het muzikale transcript van het einde van het leven. Een gewond wezen dat langzaam de poorten van de hel wordt binnengetrokken. De lugubere synthesizerpartijen eisen volledig de aandacht op. Zeker tijdens de laatste minuut, waar het nummer zich in acute doodstrijd lijkt voort te bewegen, verbijsterd me nog wel eens. In de intense, duistere dieptes van de menselijke psyche hoopt een mens niet al te lang te vertoeven, maar desalniettemin staat het buiten kijf dat daar juist veel mooie muziek ontstaat. Zo blijkt ook uit dit nummer.

17. Talking Heads - Crosseyed And Painless

Neurotische popmuziek geïnspireerd door afrobeat, funk en punk. Talking Heads weet vaak een soort grootstadse paranoia te vertolken. Een leven op sneltreinvaart. Duizenden taken te doen- de stress is van het gezicht te lezen- en David Byrne heeft dan ook geen tijd voor uw onwelgevallige feiten. De muziek op Remain in Light is verslavend en spannend. De stormvloed aan gedachten van David Byrne is namelijk erg intrigerend.

"Facts are simple and facts are straight
Facts are lazy and facts are late
Facts all come with points of view
Facts don't do what I want them to"

16. U.K.- In the Dead of Night

Hier breek ik technisch gezien de regels. Dit zijn eigenlijk drie nummers. Ze vloeien echter zo natuurlijk in elkaar over dat ze samen één geniale compositie vormen. Deze compositie van U.K. is voorts weer een ijzersterk voorbeeld van functionele virtuositeit. Met name Holdsworth is een echte klasbak. Een verdomd sterke gitarist die altijd met een voet in de jazz staat. Het is echt heel spijtig dat de beste man is overleden. De gitaarsolo in dit nummer is namelijk ronduit goddelijk. En dan heb ik het nog niets eens gehad over de prachtig duwende baslijnen van bassist John Wetton.....die dit jaar ook is overleden. Mijn punt is dan ook. Magere Heijn, blijf met je gore tengels van Bill Bruford of Eddie Jobson af!

15. Killing Joke - Love Like Blood

Sterfelijkheid is een terugkerend thema bij veel muziek die ik intrigerend vind. Het levert klaarblijkelijk spannende composities op. Deze compositie van Killing Joke is daar weer een mooi voorbeeld van. Muzikaal gezien contrasteren de duwende baslijntjes heel mooi met de vertwijfelde, zoekende synthesizers. Love Like blood voelt aan als een stoïcijnse verzuchting. Het leven gaat snel, dus terwijl je nog meer jeugd dan ouderdom hebt, moet je het ervan nemen. Vitaliteit is het sleutelwoord hier. De angst voor de dood voert de drang om alles uit het leven te halen.

14. Tom Waits-Alice

Wat is er mooier dan een rokerig bruin café. Die prachtige sfeerbeelden van het einde van een stapavond, om op de weg huiswaarts- in de motregen- het leven te overdenken. Het is dat ik niet rook, maar anders zou ik alvast de whisky inschenken met een grote, dikke Cubaanse sigaar. Tom Waits roept alleen al met zijn houtskolenstem zulke impressies op. Zijn stem contrasteert perfect met de liefelijke toon van de muziek. Bij menig artiest was dit een sentimenteel ruknummer geworden, maar Tom Waits creëert hier surrealistisch goud. Ik bedoel: wie gaat nou tot twee maal toe een naam in het ijs krassen. De welhaast 'Terug tot Ina Damman'-achtige adoratie van deze verhandeling is daarentegen wel heel aangrijpend.

13 Gene Clark - Some Misunderstanding

Country is in de regel niet mijn ding, maar aangezien er altijd een uitzondering is die de regel bevestigd, heeft ook dit genre zijn meesterwerken. Gene Clark is gelukkig een echte klasbak en "Some Misunderstanding" is zijn moment supreme. Dit nummer straalt vooral veel berusting uit. Kalmte juist op het moment dat alles tegenzit. Misschien is enige verslagenheid ook wel duidelijk aanwezig. Daarenboven zit er een soort spirituele grootsheid in deze muziek: een artiest die aan zijn publiek laat merken wat in zijn ogen wezenlijk is aan het leven. Verre van een muzikale preek. Juist meer een soort extatische affirmatie. (ps. de cover van the Soulsavers is ook erg sterk).

"Now I see that in my visions
That my eyes are seeing twice
Once for every expectation and once for what I realize"

12. Boards of Canada - Music Is Math

Dit nummer bevat een quote die mooi de muziek van BOS samenvat. "The past inside the present". Warme, elektronische muziek die jaren 70 elektronica lijkt te vermengen met de dance uit de jaren 90. Om een of andere reden weten deze twee heren altijd muziek te creëren die precies tussen nostalgisch en pijnlijk verdrietig in valt. Dit kun je vergelijken met die ene jeugdherinnering van een regenachtige zondagmiddag. Behaaglijk de regen vanachter het glas bekijken. Een gedachte die door het voortgaan van de tijd waarschijnlijk een stuk idyllischer is geworden dan dat de realiteit rechtvaardigt. Het vervagen van het heden tot een veranderlijke herinnering heeft ook iets heel tragisch.

11. Talk Talk - After the Flood

Heerlijk hoe Talk Talk in hun latere periode zo'n aangename, contemplatieve sfeer wist neer te zetten. Het is muziek waarin je helemaal kan opgaan. Dit nummer is dan ook een vertolking van de Bijbelse mythe van de vloed. Zo'n apocalyptische tsunami moet de luisteraar natuurlijk wel kunnen verzwelgen.Een stervend orgel is de sterspeler op dit nummer. Het klinkt welhaast als een gewond dier in een doodstrijd. Het slaat luid om zich heen, tot krijsen aan toe. Plotseling stopt het. Eigenlijk best wel een heftig stukje muziek als je erover gaat nadenken. Een overlevingsstrijd is immers niet vaak zo treffend op plaat gezet.

10. Leonard Cohen - Famous Blue Raincoat

Leonard Cohen is welhaast een pseudoniem geworden voor literaire songteksten. Op Songs of Love & Hate was hij mijns inziens op het toppunt van zijn kunnen. Dit nummer verhaalt over een driehoeksrelatie en is bovendien een mooie aanklacht tegen scientology ("Did you ever go clear?"). Famous Blue Raincoat is echter bovenal een prachtig, subtiel folknummer. Het meanderende gitaargetokkel is meeslepend, zeker in combinatie met de slepende zang van Cohen. Achter zijn stoïcijnse masker schijnt soms onverbiddelijk verdriet en frustratie door. Zeker als hij van dit soort pijnlijke zinnen introduceert:

Thanks for the trouble you took from her eyes.
I thought it was there, for good, so I never tried."

Geweldige update met een bijzonder geslaagde overgang van het fijn naargeestige Decades naar het uitermate swingende Crosseyed and Painless.

En bijzonder mooi geschreven allemaal!