Het is inderdaad grotendeels gitaarmuziek, maar je kan het altijd proberen natuurlijk.

Er komen ook wel wat verrassende dingen voorbij (Keith Jarrett, Isley Brothers), dus wie weet ook nog wel een danceplaatje...

Heb vannacht die Nicolaas Jaarmix eens even geluisterd. Zitten te gekke stukken in (vanaf 3 minuten bijvoorbeeld, geweldige bassloop), maar als geheel is dit inderdaad niet iets dat heel snel mijn lijst zal halen. Maar dat wil niet zeggen dat ik dance bij voorbaat niks vind of zo, absoluut niet. Voor elke (goede) muziek is wel een gepaste setting te vinden waarin ik het kan waarderen.

62 Ayreon - Isis And Osiris
Album: Into The Electric Castle (1998)

Arjen Lucassen...! Toen ik 14 (ongeveer, kan me het precieze jaar niet meer herinneren) was speelde ik tijdens een festival in mijn eerste bandje voor een paar honderd hardrockers omdat Vengeance de hoofdact was. Dat was een beetje (*kuch*) een mismatch aangezien wij toen vooral nog vrij lieve, onvolwassen pop/rock-liedjes maakten... Maar ik weet nog heel goed hoe ernstig ik onder de indruk was Vengeance en vooral van Lucassen, die naast Leon Goewie toch wel (letterlijk) de grote man was in die band. In de jaren '90 - toen hij bij Vengeance stopte - was ik hem volledig uit het oog verloren, en ik denk dat het eigenlijk pas rond 2009 of zo geweest zal zijn dat ik op zijn Ayreon-projecten stuitte. En zolang Arjen zijn neigingen om de Ierse en Schotse hooglanden in zijn rockmuziek te integreren in toom weet te houden (zo vind ik het populaire Day 16: Loser van het album The Human Equation echt een draak) zitten er echt geweldige dingen bij!
Fish, Damian Wilson, Sharon den Adel, Anneke van Giersbergen en de mij verder onbekende Edwin Balogh vervullen hier stuk voor stuk vocale glansrollen en muzikaal gezien is het een leuke puzzel om te achterhalen welke muzikanten nou eigenlijk welke partijen hebben gespeeld (ik weet het nog steeds niet). En ik zag bij het album Into the Electric Castle weer eens een geweldige beschrijving van een MuMe-lid dat ik niet zou kunnen verbeteren:

61 Royal Blood - Out Of The Black
Album: Royal Blood (2014)

Daar is er weer eentje: eerste album, eerste track. En meteen een blijvende indruk achterlaten. Fantastisch geluid dat dit duo weet neer te zetten, waarbij het in eerste instantie - door slim gebruik van effectapparatuur - totaal niet opvalt dat in deze band geen gitarist zit. Heerlijke riffs en hooks waarin de agressiviteit en woede over het 'out of the black' bedrogen worden op een goede manier de ruimte krijgt. En gelukkig laat de band met hun tweede album al zien een blijvertje te zijn!

Ik was even aan het bijlezen, maar het is toch mooi dat ik aanwezig ben geweest bij het ontluiken van jullie relatie. Kon me van de progladder al herinneren dat we stiekem bij best veel dezelfde concerten geweest zijn, maar hier was ik ook. Mooi startpunt voor een relatie, beginnen met een hoogtepunt. Eerlijk gezegd was ik iets meer gericht op de muziek, want die was inderdaad geweldig, dus ik heb het niet zien gebeuren, maar ik was er wel bij!

Fijn lijstje trouwens tot nu toe!

60 The Pineapple Thief - Alone at Sea (live)
Album: Where We Stood (2017)

Oorspronkelijk verschenen in 2014 op het album Magnolia, maar voor deze lijst moét ik gewoonweg de liveversie van hun tour van vorig jaar met Gavin Harrison (Porcupine Tree) op drums in de lijst zetten. De man voegt zoveel extra's toe aan het nummer, dat al sterk was op de CD: Zowel door de subtiele elementen (let op alle belletjes, bekkens, hi-hat technieken), maar ook door zijn pure groove, zijjn fills en vooral gewoon de pure power (het einde is zóveel krachtiger door hem dan op de plaat). Buiten de drums van Harrison is het natuurlijk gewoon een ijzersterk nummer, met naast een traditionele gitaarsolo een paar geweldige sonische uitbarstingen (kan er even geen ander woorden voor vinden) waar je je echt in het oog van een storm op zee kunt wanen, daarmee connectie makend met de tekst, die naar ik begrepen niet letterlijk moet worden gezien als een zelfmoordpoging van een liefdespaar, maar meer als een metafoor voor 2 mensen die hebben besloten de rest van hun leven samen door te brengen en bij mekaar te blijven tot het absolute einde.

59 Peter Gabriel - Growing Up
Album: Up (2002)

Perfecte mengeling van electronische beats en geluiden en akoustische instrumenten in deze verschrikkelijk goede productie. Het groovt en swingt als een dolle, als je het mij vraagt, en dat wordt afgewisseld door prachtige rustige stukken waar Gabriel's stem nog steeds als een huis overeind staat. De tekst omvat het hele leven, van conceptie, geboorte tot de dood en misschien wel reïncarnatie.
De show tijdens tour die dit album begeleidde was geweldig en misschien wel net zo goed als de legendarische Secret World Tour. Bewijs

Excuses dat ik vandaag niet in staat ben geweest verder te gaan met deze lijst. Ik zal vanaf morgen proberen het tempo op te voeren!

58 Kate Bush - Wuthering Heights
Album: The Kick Inside (1978)

Tja, wat kan je nog zeggen over een klassieker als deze? Ongelooflijk bijna, de volwassenheid, de kwaliteit van de compositie, de zangprestatie, de... noem-het-maar-op. En dat voor een 18-jarig meisje ten tijde van het componeren en opnemen (maar dat het nog gekker kan zal later nog blijken... )! Wuthering Heights schijnt vlak voor de opnames van The Kick Inside te zijn geschreven (in een nacht met volle maan...! not kidding) en in allerlijl aan de tracklist te zijn toegevoegd. Het inzingen schijnt in 1 take gedaan te zijn!
En om het nog even af te maken: Ze schijnt hemel en aarde te hebben bewogen om te zorgen dat dit nummer als eerste single werd uitgebracht, in weerwil van de ideeën van de platenmaatschappij omdat het nummer 'te apart' zou zijn. Het werd een instant wereldhit, behalve in... Amerika.

57 Iron Maiden - Rime of the Ancient Mariner
Album: Powerslave (1984)

Nu we toch bezig zijn met muzikale vertolkingen van klassieke literatuur kan deze bewerking van het epische gedicht van Samuel Taylor Coleridge er ook nog wel bij...
Iron Maiden is toch wel de band die het meest verantwoordelijk is geweest voor een enorme verandering in mijn muzieksmaak op jonge leeftijd. Ik kreeg het album Powerslave in 1986 op een cassettebandje van een vriend. Mijn God: nachtenlang heb ik dat geluisterd op mijn koptelefoon op standje tinitus! Tot dat moment was ik qua hardrock eigenlijk nog niet veel verder gekomen dan de singles van Van Halen, Whole Lotta Rosie van AC/DC en.. jawel: The Final Countdown... Dat veranderde drastisch na de kennismaking met Iron Maiden. In no time sloeg ik geen aflevering meer over van Vara's Vuurwerk en werd ik een jeugdig, klein metalheadje....
Monsters of Rock 1988 met o.a. Helloween (vond ik he-le-maal gewéldig!) David Lee Roth (Steve Vai op gitaar!) en uiteraard Iron Maiden zal ik mijn leven niet meer vergeten. Rime of the Ancient Mariner tekende ook voor het begin van mijn liefde voor lang uitgesponnen tracks, en hoewel veel van mijn jeugdliefdes op metalgebied de tand des tijds niet helemaal hebben doorstaan staat The Rime nog steeds fier overeind.
NB: Ja, ik weet dat als extraatje in deze YT-versie van het nummer in de 'bootsectie' nog wat bonusregels uit het gedicht zitten, waarschijnlijk afkomstig uit de film die gebruikt is voor het maken van deze clip...

Voor zover ik (en anderen) het nog niet gezegd heb, is het een fijne lijst, maar bovenal het persoonlijke karakter met anekdotes is erg leuk om te lezen.

Daar kan ik soms alleen maar jaloers op zijn, want bij mij komt het doorgaans niet verder dan 'ik klikte dit mp3'tje aan' of 'voor de MuMe Ladder moest ik dit luisteren'.

Ook leuk dat er vaak voor iets anders dan de geijkte klassiekers gekozen wordt.

Yep, onderhoudend geheel, Ard!

Mooi inderdaad, die anekdotes.

Dank voor de complimenten!

56 The Smashing Pumpkins - Tonight, Tonight
Album: Melan Collie And The Infinite Sadness (1995)

In de jaren '90 hielden o.a. The Smashing Pumpkins mijn interesse in de muziek van dat moment nog een beetje levend, terwijl we voor mijn gevoel steeds meer werden doodgegooid met gabber en andere bagger en ik mezelf vaak onderdompelde in jaren '70 prog en steeds minder luisterde naar muziek van dat moment (waardoor ik later nog wel e.e.a. in te halen had, trouwens...).
Ik moet eerlijk toegeven dat er meer kandidaten van ze zijn voor de lijst. 1979 en Disarm hadden bijvoorbeeld wellicht ook wel in deze lijst gepast... Het arrangement voor een 30-koppige strijkerssectie tilt dit er echter net ff bovenuit. De melodieën zijn tegelijkertijd melancholisch en verheffend, waardoor je toch met een positief gevoel achterblijft als Billy Corgan hoopt dat zijn geliefde ook in hem gelooft: "Believe in me as I believe in you"...

55 The Beach Boys - Good Vibrations
Album: Smiley Smile (1967)

Ik denk dat dit de plaat is uit mijn lijst waar ik al het langst warme gevoelens voor heb. Naast de eerder genoemde albums van The Beatles (Help, Rubber Soul met name) draaide ik namelijk ook heel vaak een verzamelaar van The Beach Boys (eentje die NIET op deze site te vinden is!!) en samen met Sloop John B. is het altijd mijn favoriete Beach Boys nummer gebleven (en ja: later kwam daar God Only Knows ook nog bij, maar die stond niet op die bewuste verzamelaar, voor zover ik me kan herinneren).
Geweldig zangwerk, instrumentengebruik en percussie in dit nummer: de Theremin is natuurlijk het meest in het oor springende instrument dat beroemd is geworden dankzij dit nummer, maar alles aan dit nummer is perfect uitgedacht. Net als Strawberry Fields Forever oorspronkelijk bedoeld was voor het nieuwe Beatles-album dat Sgt. Pepper werd, maar daarvoor al werd uitgebracht als single, was Good Vibrations bedoeld voor het magnum opus van The Beach Boys: Pet Sounds. In dit geval verscheen het er niet op omdat Wilson nog niet tevreden was met het resultaat. 6 maanden later was Good Vibrations eindelijk klaar...!
Tot slot nog even een geweldig klinkende stereoversie - met wat extra stukjes erin!

54 The Killers - When You Were Young
Album: Sam's Town (2006)

Ach, ach, ach, wat is deze band toch diep gezonken na hun 2 geweldige eerste albums. Je gaat er bijna anders van naar hun oude nummers luisteren. Bijna, zeg ik...
Dit vind ik nou echt een geweldig voorbeeld van een moderne klassieker, net als Head Home (no. 63) uit hetzelfde jaar, maar dan in de categorie rock. en ook deze heeft die status ten onrechte niet weten te bereiken. Fantastische muur van geluid in de opening en de refreinen. Ik vind de tekst persoonlijk echt geweldig (de zinsnede: "We're burning down the highway skyline - on the back of a hurricane, that started turning when you were young" vind ik even onbegrijpelijk mysterieus/multi-interpretabel als mooi, en de hele song ademt dat gevoel van herinnering toen alles nog (zgn) perfect was, en - daar is dat woord weer: melancholie. Kennelijk heb ik daar wat mee...
Boodschap: idealiseer niet teveel, want "he doesn't look a thing like Jesus (onhaalbaar ideaalbeeld), but more then you'll ever know"

Absoluut het allerbeste nummer van The Killers. Leren kennen door Guitar Hero 3 destijds, blijf het er altijd mee associëren. Wat een pletwals blijft dit, prachtig. Nog veel beter dan Mr. Brightside.

Good Vibrations, Wuthering Heights en Tonight, Tonight? Uiteraard ook allemaal schuimbekkend mooi...

Kennelijk kan ik niet sneller dan 1 entry per 3 kwartier, op het moment dat ik ermee aan het werk ben. Kwestie van te weinig voorbereiding, of teveel twijfel...??

53 Muse - Citizen Erased
Album: Origin of Symmetry (2001)

Terwijl andere bands nog wachten op hun eerste entry of 2e, is dit alweer de 3e van Muse... 1 Troost voor de haters: Gaat eventjes duren voordat ze weer langs gaan komen...
Eén ding moet me hierbij van het hart: Bij Muse kan het héééééél lang duren voordat ik me ook enig moment druk maak om de tekst. Soms vang ik wel wat zinnen op waar ik enige vorm van chocola van kan maken, maar vaak interesseert het me geen ene ruk. Muse is sound. Geluid. Vaak in de vorm van herrie. Emotie gestuurd door dat geluid. Bijna nergens komt dat meer tot uiting als in Citizen Erased, dat feitelijk hele delen 1 muur vol overstuurde herrie is - alles staat te hard in de mix en gaat over zijn
nek. Maar als je dan de rust verwacht is het eindstuk sonisch zelfs dermate onrustbarend voor iemand met een overgevoelig evenwichtsorgaan als ik dat ik juist daar een aantal keren serieus duizelig door ben geworden (ca. 5:30 tot 6:30). Je zou dan zeggen dat ik het maar niks vind. Niets is minder waar. Citizen Erased is een orgastische geluidservaring waarin ik met graagte 'verdwijn' in de muziek. Hey.... 'citizen erased' ....?

Tja, teksten bij Muse. Ik moet zeggen dat ik er zelf ook niet zo op let. Ondanks dat ze echt wel sterke teksten hebben (couplet van Knights of Cydonia!), maar doorgaans zijn het niet de meest interessante teksten en bovenal allemaal op dezelfde manier opgebouwd. Dat doet verder weinig af aan de muziek, maar ik denk dat als Bellamy 'normaal' zou zingen, er veel mensen af zouden haken op de teksten.

Wuthering Heights, When You Were Young en Citizen Erased. 3 nummers die ook bij mij hoog scoren. When You Were Young en Mr. Brightside vind ik ongeveer even goed, ze hebben zelfs al zij aan zij staan in mijn lijstje voor de Verrukkelijke 500. De laatste keer stond When You Were Young wel 15 plaatsen voor Mr. Brightside. Opvallend trouwens dat er geen van de drie Musenummers een (bekende) single was. Niet dat het daarom mindere nummers zijn, zeker niet! En wellicht hebben we het laatste van Muse in deze lijst nog niet gehad.

52 Regina Spektor - Us
Album: Soviet Kitsch (2003)

Vrouwen en piano's, ik heb er wel wat mee,, en die hebben altijd wel een paar streepjes voor bij me... En nu eens niet een melancholisch, maar eigenlijk uitermate 'kritisch optimistisch' van toon. Tekstueel gezien zit er volgens mij ontzettend veel in dit nummer, en ikzelf dacht toch echt dat het gaat over Rusland: "statues of us", "name cities after us" dat gaat over Stalingrad , Leningrad -> "And then they say it's all our fault" -> het neerhalen van veel beelden, de afrekening met het communisme en eigenlijk het verval naar een extreem soort crimineel-kapitalisme -> "the den of thieves"... maar als iemand iets weet wat Regina er zelf over heeft gezegd, houd ik me zeker aanbevolen. En deze versie mag je zeker niet overslaan, want deze dame kan het wel, hoor: Live In London

Toffe lijst en leuke stukjes! Citizen Erased had wel de hoogste Muse moeten zijn natuurlijk Inderdaad boeien de teksten van Muse zelden (op flarden na), het gaat vooral om de muziek daar

De teksten zijn zowaar nog slechter bedoel je? ?

Zeg, GrafGans, je hebt het wel over de band met de meeste noteringen in mijn lijst, he....
Ik heb overigens nergens beweerd dat de teksten slecht zijn of me niet boeien -> ik zei dat ik er gewoonweg vaak helemaal niet naar luister, da's toch iets anders...
Anyway: tuurlijk heeft Muse regelmatig tenenkrommende teksten, en bellamy is zeker niet de grootste poeet die in de muziekbusiness rondhobbelt... maar ik denk óók dat het vaak wel meevalt (met Citizen Erased heb ik eigenlijk helemaal geen moeite).

Een werkweek met 2 avonden repetities met 2 verschillende bands is niet echt bevorderlijk voor de voortgang. Laat ik echt eens opschieten, want op deze manier zijn we allemaal 3 years older voordat de volgende persoon aan de beurt is...

51 Steven Wilson - First Regret / 3 Years Older
Album: Hand.Cannot.Erase (2015)

Opening in zeer traditionele progressieve stijl van wat mij betreft 1 van de allerbeste albums aller tijden. Invloeden van alle groten der (prog)aarde zijn hier verzameld om een op zichzelf staand meesterwerk te vormen. Ontsproten aan het brein van zeker op dit moment de voor mij beste componist/arrangeur/producer die er rondloopt.
De hoofdgitaarmelodie onder de opzwepende begeleiding, echt schitterend in al zijn eenvoud, en wellicht nog mooier later in het nummer als het terugkeert, eerst onder een rustige begeleiding en dan weer exploderend... De meerstemmige zangstukken (CSNY, anyone ...?), het piano-intermezzo, de Hammond- en gitaarsolo solo... De afwisseling tussen rustige en heftige stukken... En de perfecte manier waarop elk stuk aansluit op het volgende.... Tja, wat is er niet geweldig aan dit nummer?

50 Marillion - Living With The Big Lie
Album: Brave (1994)

Toch geheel toevallig tot stand gekomen: Weer een eerste nummer van een prog-conceptalbum (waar ik dit keer de 'prelude' - Bridge - niet bij heb kunnen vinden), dat zelfs qua onderwerp veel raakpunten heeft met de vorige. En zelfs het feit dat de aanleiding er 1 is vanuit een waargebeurd verhaal hebben beide albums gemeen.
Wat Living With The Big Lie zo goed maakt is in eerste plaats de fantastische stem van Hogarth hier, die met zóveel inlevingsvermogen en gevoel het uitgangspunt van de hoofdpersoon neerzet, in een nummer dat zowel persoonlijk als politiek genoemd kan worden, want 'de grote leugen' kan op diverse dingen wijzen, die ook allemaal in de tekst terugkomen. Muziek en tekst gaan weer heel goed samen in dit nummer. Als het nummer op gang komt vind ik het logge couplet ritmisch erg sterk, en de wijze waarop elk couplet weer zwaarder en agressiever wordt aangezet vind ik ook heel goed gedaan, vooral omdat het gelijk oploopt met de groeiende woede die in de tekst tot uiting komt.
Marillion als band staat wellicht ook hier op die ronde middenste positie (er is geen middenste positie bij een top100, dat weet ik ook wel... ) omdat de band in mijn muzikale leven het scharnierpunt is geweest tussen hitparademuziek en albummuziek, én het begin van mijn liefde voor symfo/prog. Dat begon uiteraard niet in de Hogarth-periode, maar in de Fish-periode. Na Kayleigh haakte ik aan en Clutching At Straws is tot op de dag van vandaag mijn favoriete Marillionalbum. Ik heb lang getwijfeld of ik het kon maken om het drieluik 'Hotel Hobbies - Warm Wet Circles - That Time of The Night' als 1 nummer een notering te geven in de lijst, maar uiteindelijk vond ik dat nét teveel oprekking van de definitie van 1 nummer...
NB: In 1994 na het uitkomen van Brave was ik overigens bij een van de ergerlijkste concerten die ik ooit heb mogen meemaken. Marillion stond in Martinihal (toen nog een 'Plaza' ) in Groningen, voor een paar duizend man die kennelijk stonden te wachten op Kayleigh, want terwijl de band begon met het spelen van het gehele conceptalbum blééf die meute maar ongelooflijk veel lawaai maken en ouwehoeren tijdens de rustige stukken van dat album... Ik heb me niet vaak geschaamd voor mijn medepubliek, maar die keer wel, want het is was in 'mijn stad' en het kán de band gewoonweg niet ontgaan zijn...
Nóg een NB: Check deze liveversie uit 2009, waaruit blijkt dat de stem van Hogarth live ook na al die jaren nog geen spatje had/heeft ingeboet aan power, hoogte en zeggingskracht!

49 Supertramp - School
Album: Crime of the Century (1974)

Eerlijk gezegd ben ik helemaal niet zo'n superfan van Supertramp, maar net als bv. Dire Straits ze hebben toch wel een paar ongelooflijke klassiekers op hun naam gezet waarvan de kwaliteit niet ontkend kan worden. Dit is zo'n onvermijdelijke klassieker van een klassiek album. Productioneel absolute topklasse, helemaal gezien de technische middelen in die tijd. Tuurlijk: dit is een geweldige compositie, dat staat buiten kijf, maar de meerwaarde zit 'm voor mij echt in de productie: alles is kraakhelder opgenomen, de geluiden afzonderlijk klinken geweldig en de plaatsing van de instrumenten in de mix is spot on!
BTW: Tekstueel sluit dit wel enigszins aan bij de vorige notering. Als ik ze andersom had geplaatst zou er bijna logisch verband ontstaan...

48 Queens Of The Stone Age - I Appear Missing
Album: Like Clockwork (2013)

Allereerst excuses voor de mindere geluidskwaliteit van de YT-link. Beter kon ik het niet vinden in de albumversie... Maar wat een fantastische comeback van QOTSA was Like Clockwork, met dit nummer als hoogtepunt. Ik kende de achtergrond van dit nummer gek genoeg helemaal niet, maar het nummer kwam vanaf het begin enorm bij me binnen - niet allen muzikaal, maar ook tekstueel. Alleen al het geweldige begin: "Calling all comas, prisoner on the loose, Description: A Spitting image of me, Except for the heart-shaped hole where the hope runs out"
Ik weet nu dat het nummer gaat over het feit dat bij een routine knie-operatie Josh Homme een complicatie ontstond waarbij hij gewoonweg is overleden op de operatietafel en moest worden gereanimeerd. Eigenlijk beschrijft het nummer zowel die ervaring als de enorme depressie die erop volgde. I Appear Missing is dus zowel een beschrijving van het doodgaan op de operatietafel , als het verdwijnen van de oorspronkelijke persoon, of liever: zijn oorspronkelijke karakter, in de erop volgende depressie ("Pieces were stolen from me, or dare I say: given away?")
Het is een behoorlijk zwart nummer dat geweldig muzikaal uit de hand loopt in het 2e deel (live wordt dat gedeelte altijd nog veel verder opgerekt), als Josh eindigt met: "Don't cry, With my toes on the edge it's such a lovely view. Don’t cry, I never loved anything until I loved you. Inside, I'm over the edge. What can I do? Shine... I've fallen through."
Het akkoordenschema in het couplet is geheid geïnspireerd door dat van White Rabbit van Jefferson Airplane, gezien de zinsnede: "Deeper I sleep, Further down A rabbit hole never to be found"

Weet niet of je bekend met met deze? Marillion - Brave Live 2013 (2013)

En anders, gauw opzoeken! De blu-ray is fenomenaal!

47 Jefferson Airplane - White Rabbit
Album: Surrealistic Pillow (1967)

Tja, als we het dan tóch over White Rabbit hebben...
Even zonder gekheid: plaat had natuurlijk een paar plekjes lager of hoger kunnen staan, maar in deze regionen van de lijst was ie sowieso echt wel uitgekomen, net als I Appear Missing.

Over deze plaat kan ik kort zijn: De notering is van A tot Z te danken aan Grace Slick. Ze schreef de tekst, ze schreef de muziek en ze draagt het nummer tot grote hoogtes met haar fantastische stem. De mystiek van het verhaal van Alice in Wonderland en alle (terechte) speculaties over de associaties met druggebruik hebben verder bijgedragen aan de mythologisering rondom dit nummer.

White Rabbit schreef ze volgens mij al voor een band, waar ze voor Jefferson Airplane in zat, staat mij iets van bij.