Had deze ook wel hoger verwacht eerlijk gezegd. Prachtig nummer inderdaad, schuimbekkend mooi zelfs. Arriving Somewhere But Not In The Top 10.

Binnenkort Wilson in de AFAS Live en gezien zijn berichten zou het zeer goed mogelijk zijn dat hij dit nummer zal gaan spelen!

Moet eerlijk bekennen dat het nummer me de afgelopen jaren wat is gaan tegenstaan door de adoratie op Orinoco (en specifiek in de V500), maar het blijft natuurlijk een steengoed nummer. En ik verwacht de epic op het vervolgalbum ook nog!

13 Muse - New Born
Album: Origin of Symmetry (2001)

Ik ken weinig, eigenlijk geen, muzikanten die op zowel piano als gitaar op dezelfde manier uitblinken als Matthew Bellamy. Het is bijna een trieste constatering, maar ik denk dat hij de laatste (bekende) gitarist is geweest die nog écht een eigen stempel heeft weten te drukken op rockmuziek, met zijn stijl en geluid. Maarrr: Voor beide beweringen laat ik me graag corrigeren met voorbeelden, natuurlijk...
Naast die kenmerkende stijl en dat eigen geluid heeft Bellamy ook nog eens een het talent voor
uitstekende composities én, misschien nog wel meer: hij is een meester in het bedenken van de meest gruwelijke riffs. Niet geheel ten onrechte worden bij de beste gitaarriffs aller tijden vaak verschillende Musenummers genoemd. Plug in baby, New Born, Stockholm Syndrome, Knights of Cydonia... Ze komen allemaal in aanmerking.
Achter Bellamy staat vervolgens ook nog eens even een super ritmesectie, met een uiterst stabiele drummer, en misschien één van de meest onderschatte bassisten aller tijden. Sir Paul McCartney noemde niet voor niets specifiek de naam van Chris Wolstenholme als een van de beste bassisten van deze tijd. Ook in dit nummer laat Wolstenholme weer zijn razendsnelle basarpeggio's met onaflatende power en precieze door de coupletten blazen. Trust me: Ik heb toch zeer eerbiedwaardige bassisten bij bosjes zien struikelen over het baswerk van tracks als New Born en Hysteria... Live zijn beide heren bijna niet op fouten te betrappen.
Maar uiteindelijk draait het bij Muse uiteindelijk natuurlijk altijd om Matt Bellamy. Hij geeft in dit nummer ook weer alles... Met zijn stem, door niet weinigen verguisd, maar voor mij een absolute verslaving, mede door zijn vaak bekritiseerde overdadig hoorbare ademhaling: zuchtend, hijgend bijna, zacht kreunend, op volle kracht uithalend of gillend met zijn kopstem...
Met een prachtig (daar is ie weer: Klassiek) pianointro, gevolgd door die waanzinnig riff, die als 'ie inzet alle festivalweides plat doet gaan.
Ook geweldig: de variatie van de gitaarpartijen in elk couplet afzonderlijk. Nog geweldiger: de gitaarsolo...

Al met al: Muziek om volledig bij uit je stekker te gaan. Muse is bij uitstek een band waar ik ook fysiek helemaal in op wil gaan. Waar ik bij veel bands wil kijken en zien wat er gebeurt, gebeurt er bij de inmiddels vele Museconcerten die ik heb bijgewoond iets totaal anders: Ik ga echt com-pleet uit mijn dak... En daarover later wellicht nog wat meer....

Ik heb dit topic veel te laat ontdekt en zie mij zelf niet zulke mooie teksten neerpennen zoals Grafmat nu doet... I will follow ( you )! Ik ben heel benieuwd naar je top 12!

12 Genesis - The Musical Box
Album: Nursery Cryme (1971)

Het wordt steeds lastiger om niet in herhaling te vallen, maar we blijven het proberen...
The Musical Box: De opener van het album Nursery Cryme en het nummer waarbij Genesis voor mijn gevoel haar sound ten volste vond (al moet ik toch voorganger Trespass ook weer eens wat luisterbeurten geven...). The Musical Box is ook een echt groupeffort waar elk bandlid ten volste bijdraagt aan het geheel; waar er bij Genesis regelmatig toch wel een stempel van 1 der bandleden gedrukt wordt op 1 nummer, of zoals in het geval van Firth of Fifth volledig in 2 delen uiteen valt: Het Banks-gedeelte en het Hackett-gedeelte. Dat hoeft helemaal niet verkeerd te zijn, hoor, zie Mad Man Moon eerder in de lijst. Maar toch hoor ik dit liever, want het geheel is hier zóveel meer dan de som der delen...

Ik weet nog precies wanneer en hoe ik het (laatste deel van het) nummer voor het eerst hoorde. Ik was aan het repeteren met mijn toenmalige band in de studio achter ons huis, terwijl in de woonkamer de vriendin van mijn broer tv zat te kijken. Ineens stormde ze de studio in en brulde: "Direct stoppen met repeteren en nu komen kijken. Dit mag je niet missen!" Wat bleek: Veronica zond het laatste concert van de We Can't Dance tour in Knebworth Park integraal uit op TV. Wij vielen erin bij No Son Of Mine (2e nummer van dat concert), drukten nog snel de videorecorder aan en hebben vervolgens ademloos gekeken. "She's a lady, she is MINE! Brush back your hair, and let me get to know your flesh..." was het moment van het concert dat het vanaf het begin het meest is bijgebleven... -> Ja, I know: het was niet Gabriel maar Collins, maar Genesis pre-Collins kende ik toen eigenlijk nog helemaal niet, en Collins deed dat verrotte goed. Die videoband heb ik daarna helemaal kapot gekeken, en niet lang daarna bezat ik in ieder geval de albums Nursery Cryme, Selling England en A Trick Of The Tail op CD. De rest is geschiedenis...

11 Dream Theater - Beyond This Life
Album: Metropolis Part 2: Scenes From A Memory (1999)

Notenpoeperij. Vlak voor mijn top10 lijkt het me wel een mooi moment om met die term af te rekenen...

Hoe vaak heb ik wel niet aan moeten horen als ik in al mijn enhousiasme andere mensen kennis liet maken met bands die ik echt helemaal te gek vond/vind, en DT in het bijzonder...: "Notenpoeperij, man. Waardeloos." En daar gelijk achteraan dingen als: "In dit soort muziek zit toch geen gevoel!?"
Welnu dames en heren: Notenpoeperij bestaat, en ik houd er niet van. Het woord wordt alleen te en pas en (vooral) te onpas gebruikt door mensen die niet helemaal weten waar ze het over hebben...
Dream Theater heeft zich zéker aan notenpoeperij schuldig gemaakt in de loop der jaren. Maar net zoals - laten we eens een oud zijstraatje induiken - The Rolling Stones het zielloos herhalen van hun beste riffs tot kunst hebben verheven heeft, glijdt DT ook wel eens uit door het trucje zonder inhoud te herhalen, en helaas de laatste jaren steeds frequenter...
Maar dát is waar het om gaat in muziek: Niet de hoeveelheid noten die je speelt per seconde, maar de melodieuze inhoud, én de intensiteit waarmee het gespeeld wordt, daarvan. En dan mag het 1 noot zijn, maar het mogen er óók >10 zijn. Less is niet altijd more. Dat laatste vergeten al die mensen, en serveren dan maar meteen alles wat snelheid bevat af onder de noemer "notenpoeperij" en "emotieloos technisch gepiel". Dat laatste wordt vooral gebenzigd door mensen die zelf de technische bagage of het bevattingsvermogen missen om te beseffen dat je wel degelijk snel én met gevoel kunt spelen. Ik zou zeggen: luister dan eens goed naar Beyond This Life...

Beyond This Life laat Dream Theater horen op het creatieve hoogtepunt van hun carrière. Gefrustreerd over de invloed en sturing van de platenmaatschappij hadden ze volledige creatieve vrijheid geëist ... én gekregen! Het gevolg was het album Metropolis Part2: Scenes From A Memory. Eén van de beste progalbums aller tijden.
In Beyond This Life komen de zaken die bij mijn nummer 100 - Keith Jarrett - heb geschreven héél dichtbij: De combinatie van bandeloze creativiteit en muzikale vreugde en intensiteit is hier heel groot. En nummers als dit kunnen makkelijk uit de bocht vliegen en ontsporen in notenpoeperij, ware het niet voor de éne na de andere ijzersterke riff, solo's die even virtuoos als meezingbaar blijken te zijn, en de kers op de taart is een refrein dat in je geheugen gegrifd blijft, niet in het minst door de zinnen die een impact hebben die de verhaallijn van Scenes From A Memory ver overstijgen:

"All that we learn this time,
(What we have been is what we are)
Is carried Beyond This Life"

Dit vind ik ook met afstand het beste nummer van Scenes From a Memory! Prachtig refrein inderdaad.

Ok, na een hele zware, maar voldoening gevende werkweek dan nu ein-de-lijk de top10!

10 Tori Amos - Winter
Album: Little Earthquakes (1992)

De hoogste notering van een soloartieste in deze lijst, en natuurlijk is dat een pianiste... En wát voor één! Een behoorlijke love or hate zangeres, zo is mijn ervaring. Ik hoor bij de lovers die af en toe nog wel een wenkbrauwtje laten rijzen bij de capriolen van Tori, maar dat val in het niet bij al het geweldige dat ze heeft gedaan. In principe hoeft ze niet veel meer te doen dan achter die piano te kruipen, te spelen en er zachtjes wat bij te zingen en ik smelt al... De manier waarop ze live soms bijna de liefde bedrijft met de piano (bij gebrek aan een betere metafoor), de manier waarop ze zich bloot geeft/openstelt aan het publiek... Geweldig! Ja , het is af en toe wel heel theatraal, maar ach.. Ik houd ook van Muse, dus dan weet je wel dat ik daar niet zo veel bezwaar tegen heb, haha. En hoewel dit natuurlijk een lijst is die gaat over 'nummers' - kan voor mij de kunst van het performen van die nummers van grote invloed op mijn waardering. Bijvoorbeeld hier..., of slightly over the top: hier...
Winter is een wonderschoon verhaal over vaderliefde, opgroeien, oud worden, twijfels, de (wederzijdse) wens geaccepteerd te worden, en uiteindelijk het advies om vooral te blijven dromen (never change the white horses...) en dat in prachtige beelden en dubbelzinnige zinnen... Natúúrlijk is er orchestratie, maar de kern is de piano en die betoverende stem waar ik maar niet genoeg van kan krijgen...

9 Queensrÿche - Suite Sister Mary
Album: Operation: Mindcrime (1988)

We gaan het niet hebben over de ongelooflijk tragische bandgeschiedenis en het gigantische verval na een periode van groot succes, maar als je van sensationele verhalen, tragische conflicten, via de media ruziënde bandleden, scheldende en spugende zangers en nog véél meer houdt, kun je via het internet je lol wel op...

Ik zal me de band in ieder gewoon blijven herinneren als dat groepje hardwerkende en zelfbewuste muzikanten dat de metalwereld op zijn kop zetten met één van de beste albums in de metalgeschiedenis. Operation: Mindcrime was een moderne opera in al zijn facetten: theatraal, verhalend, groots.
Suite Sister Mary was het middelpunt van het album, de climax, en het moment waarop de door drugs willoos gemaakte hoofdpersoon Nikki erop uit gestuurd wordt om zijn liefde, de tot non bekeerde hoer Mary, te vermoorden.
"Kill her, that's all you have to do" "Kill Mary?..." "She's a risk, and get the priest as well....".
Wat volgt op deze door de anarchistische, opruiende, demagogische en op macht beluste politicus Dr. X uitgesproken opdracht, is een waanzinnig mysterieus (hoor)spel van vertwijfeling, wanhoop, liefde, religieuze opofferingsgezindheid met een totaal onduidelijke afloop. Muzikaal een absoluut meesterwerk, vol christelijk getint Latijns koorwerk, grootse orchestraties, episch gitaarwerk, en de zo kenmerkende beukende en ronkende ritmetandem Scott Rockenfield (drums) en Eddie Jackson (bas). En daar overheen dat fantastische duet tussen Nikki (Geoff Tate) en Mary (Pamela Moore).

29 november 1990: Queensrÿche staat ter promotie van hun dan actuele album Empire in de lelijke, koude en galmende betonbak die 'Jaap Edenhal' heet, en begint halverwege hun dan toch al niet kinderachtige optreden aan een integrale vertolking van Mindcrime. Het beste optreden dat ik dan toe in mijn leven meemaak, en nu terugkijkende kan ik zeggen dat als het gaat om een integrale uitvoering van een album alleen Hand.Cannot.Erase van Steven Wilson in de Groningse Oosterpoort in 2016 in de buurt is gekomen.
Aan het eind van Suite Sister Mary gaat het publiek op de omringende tribunes massaal staan en volgt er een volkomen terechte minutenlange staande ovatie. Na afloop zit ik in de auto terug naar Groningen constant vol verwondering naar mijn handen te kijken. Ze zijn knalrood en branden... van het klappen.

Hohoho, wat een aftrap van deze top 10. Winter is al kapot geniaal en Suite Sister Mary doet daar gewoon losjes nog een paar schepjes bovenop

8 Muse - Stockholm Syndrome
Album: Absolution (2003)

Orgastisch. Gewelddadig. Takkeherrie 2.0. Ik ben verslaafd aan dat geluid van Muse. Verdere uitleg zou overbodig moeten zijn, ware het niet dat ik er nog wel wat over kan vertellen...

SS hangt van fantastische muzikale vondsten aan elkaar. De openingsriff alleen al. De bas- en gitaarpartijen in het couplet in razendsnelle 16-en gespeeld, beurtelings unisono, meerstemmig of uit elkaar lopend gespeeld.
En wat te denken van de opmaat tot het refrein...? Het tegelijkertijd afremmen van het tempo en het intrappen van het scheur- en volumepedaal. En dan 4 maten rammen in 1 akkoord en in crescendo eindigen. Ogenschijnlijk simpel, maar kom er maar op.
Dan een stukje genialiteit in het refrein. Matt zet na het geweld voorafgaand aan het refrein in op gitaar met een gedempte reeks oplopende arpeggio's. Halverwege wordt de gitaar bijna onmerkbaar vervangen door een piano om als een waterval de omgekeerde weg te bewandelen.
Ondertussen is de zangmelodie er 1 om gewoon keihard mee te brullen.
Het muzikale intermezzo is vooral superstrak gespeeld, en wordt na het laatste refrein ongeveer herhaald in een veel lager tempo, waar het ineens een bijna doomachtige metalriff is geworden. Het enige kritiekpunt op dat laatste stuk is dat het van mij veel langer had mogen duren.

Gelukkig hebben we daarvoor altijd nog de liveversies, waar Muse bij dit nummer als een soort bokser op het publiek blijft inbeuken, dat dan soms allang achterover in de touwen hangt; volkomen uitgeput.
19 juni 2010 speelde Muse in het Goffertpark in Njijmegen. Ik stond samen met een vriendin helaas net áchter de barriers van het voorste vak. Ik was gedurende het concert al behoorlijk uit mijn dak gegaan, maar bij dit nummer ontstond volkomen onverwacht ineens een niets ontziende moshpartij waar we ons vol overgave instortten. En verder weet ik eigenlijk niks meer van het nummer, Ik weet nog wel dat ik naderhand dacht: Ok, je bent écht geen 18 meer... Maar ach, who cares: bij Muse vergeet ik eigenlijk altijd alles om me heen...

Tori Amos en Muse

Met al die lange nummers heb ik minder, maar misschien komt dat nog.

Pas maar op dan...

7 Yes - Close To The Edge
Album: Close To The Edge (1972)

And now for something completely different. Hét stralend hoogtepunt van oldskool prog. Toen een nummer van meer dan 18 minuten gewoonweg supercool was ( I wish I'd been there... ).
Inmiddels ondenkbaar, behalve in danstenten waar nummers eigenlijk niet bestaan, en een eindeloze beat met minimale instrumentale begeleidingsmiddelen langzaam meandert en 18 minuten eerder ultrakort is...
De heren Howe (gitaar), Wakeman (keyboards), Bruford (drums), Chris Squire (bas) en Jon Anderson (zang) in perfecte harmonie. Sowieso al iets zeldzaams en daarna eigenlijk niet meer herhaald, aangezien Bruford het na Close to The Edge voor gezien hield en de band meer wisselingen doormaakte dan een mannequin outfits wisselt tijdens een modeshow...
Allemaal op de toppen van hun kunnen, complexiteit in dienst van de melodieën stellend, en nergens overbodig, overdadig of langdradig uitwijdend. Ik hoor mensen nu al protesterend wijzen op de eerste 2,5 minuten... Ik ken mensen die dat chaotische intro nooit hebben uitgezeten., met handen voor hun oren smekend of deze takkeherrie af mag... Maar dat intro is zó in dienst van wat daarna komt. De basismelodie van Close To The Edge komt stralend tot leven in al haar glorie, juist dankzij de georganiseerde chaos van de eerste 2,5 minuten.
Heel eerlijk gezegd heb ik me vanwege de ogenschijnlijke chaos ervan nooit écht verdiept in de tekst. Ik werd daarin wel getroost door een interview met Jon Anderson over de 'onleesbaarheid' van de tekst, die zei dat hijzelf in elk geval nog precies wist waar elke zin voor stond toen 'ie het met nogal wat drugs in zijn mik neerpende...
Hoe het ook zij: muzikaal gebeurt er zóveel dat gebrek aan aandacht voor de tekst ruimschoots gecompenseerd kan worden door alle heerlijke melodieën, de uiterst originele begeleidingspartijen, de fantastische sfeer die er wordt gecreëerd en de geweldige solo's die het nummer bevat. Hoogtepunt van het nummer is en blijft voor mij Rick Wakeman op zijn Hammond. Eén van de allerbeste toetsensolo's aller tijden!

En niet te vergeten... die tekst! Waarschijnlijk de beste muzikale tekst waar ik geen chocola van kan maken.

Dat is ook mijn ervaring inderdaad.

6 Steven Wilson - Routine
Album: Hand. Cannot. Erase (2015)

Joyce Carol Vincent. Stierf in 2003 in haar appartement In Londen waar haar lichaam 3 jaar lang bleef liggen alvorens ontdekt te worden. Niet gemist, niet gezocht... Geen oud eenzaam vrouwtje maar een 38-jarige vrouw die tot 2001 actief in het leven stond.
Steven Wilson zag de documentaire 'Dreams of a Life' waarin haar leven en de omstandigheden die leidden tot haar dood onderzocht werden. Het liet hem niet meer los, en het werd de aanleiding voor het verhaal van zijn conceptalbum Hand. Cannot. Erase. Voor mij is HCE één van de allerbeste albums aller tijden.
Routine is daarin het meest hartverscheurende nummer, aangezien hij daarin een vrouw beschrijft die haar man en kinderen is kwijtgeraakt en op de been probeert te blijven door het herhalen van rituelen en het vasthouden aan herinneringen aan een leven dat niet meer bestaat. Dit alles leidt tot een climax van wanhoop en droefenis in een bepaalde nacht, maar de prachtige morgen lijkt er in ieder geval het besef te zijn dat het zo niet langer kan en dat er een begin is van een poging om het los te laten...
Wilson weet bovenstaande perfect in muziek te vatten; de droefenis, de uitbarsting, de berusting. Het arrangement van dit nummer is, net als de productie en geluid, absurd goed. Er gebeurt heel veel, maar nergens wordt het druk, te vol of onoverzichtelijk.
En natuurlijk is er dan ook nog eens die geweldige stem van Ninet Tayeb.
Kippenvel.

Ik had jou dan ook zéker in gedachten toen ik dit stukje schreef!

5 Radiohead - Paranoid Android
Album: OK Computer (1997)

Sjongejonge. Gezien de lengte van allerlei stukken die ik heb geschreven, ook bij lagere nummers in de lijst, begin ik me bijna schuldig te voelen (niet zozeer tegenover jullie, als wel tegenover het nummer in kwestie! ) als ik ff niet zo heel veel over een bepaald nummer weet te vertellen, en dat geld natuurlijk helemaal voor nu we de top 5 ingaan...!
Maar m.b.t. Paranoid Android ben ik voorlopig weer even sprakeloos onder de indruk van dit nummer, dat voor mij, ondanks het donkere 'rain down'-middenstuk , gewoon vooral een explosie van muzikale FUN is. Ik ken iemand die claimt dit nummer liever niet meer te horen vanwege de diepe emotionele impact die het in een bepaalde periode in zijn leven heeft gehad en de manische depressiviteit die het nummer representeert, en ik kan me zo voorstellen dat er behoorlijk wat gefilosofeerd is over de diepere betekenissen en de diepe gelaagdheid van het nummer zelf en wat daarvan de intellectuele, emotionele en muzikale implicaties zijn. Ik vees dat mensen er dan veel te veel achter zoeken. Maar: een kenmerk van een goed kunstwerk is natuurlijk ook weer dat het veel meer betekenissen in zich draagt dan de maker(s) erin gestopt hebben, dus wat dat betreft klopt het dan tóch ook wel weer, haha.
Maar ik hoor toch vooral een band die ontzettend veel lol heeft (ondanks Yorke's klagelijke zang spát het spelplezier van deze plaat af), zich nergens wat van aantrekt en allerlei stukken muziek in mekaar geknutseld heeft, 'niet omdat het moet, maar omdat het kan'... Kortom: een band die zich heerlijk creatief te buiten is gegaan, met als gevolg een van de aller, aller, allerlekkerste rockplaten ever!

Deze live versie van Glastonbury blijft onovertroffen!

Routine

Routine is inderdaad erg mooi zeg! Close to the Edge daarentegen...

Haha, voor mij is het precies andersom. Routine grijpt me totaal niet, waar ik Close To The Edge nog altijd fantastisch vind!

Drukke dagen... Toch afsluiten met numero 4:

4 Porcupine Tree - Anesthetize
Album: Fear Of A Blank Planet (2007)

Een absolute Tour de Force. Ritmisch en sonisch het meest geavanceerde nummer van deze lijst, denk ik.
Superspannende compositie, stap voor stap op- en uitbouwend naar een gigantische climax, om te eindigen met een langzaam/rustig gedeelte. Tekst en muziek gaan hand in hand in dit nummer.
De tekst handelt over logischerwijs (Anesthetize betekent 'verdoven') over de totale afstomping van onze zintuigen en emoties, zowel dankzij onze moderne doorgeslagen consumptiemaatschappij met hun televisie- ('EmpTV'), gaming- of internetverslaving, als door de behandelmethodes van allerlei vormen van depressie en psychische aandoeningen, waar vooral in Amerika kids vol Prozac en andere antidepressiva worden gepropt, en waarbij Wilson hint op de gevolgen daarvan ("my hand on a gun... I think I'm passing out"). De muzikale erupties die op dat laatste stuk volgen, duiden op een totale instorting of uitbarsting van de ik-figuur, waarna het nummer rustig eindigt met een herinnering (het begin van alle ellende...?) aan het moment waarop de ik-figuur zijn geliefde (in ieder geval symbolisch) kwijtraakt aan de kust. Hij beschrijft de golven, en de manier waarop de zangpartijen mekaar overlappen en herhalen is een schitterende muzikale weergave daarvan.
Richard Barbieri (toetsen) zorgt weer voor de perfecte sfeer, en ik kan niet vaak genoeg benadrukken hoezeer ik 's mans vermogen om beeldende soundscapes te creëren bewonder. Het veelvuldig gebruik van electrische piano's (meeste ingespeeld door Wilson zelf) vind ik ook geweldig. De zware gitaren zijn extreem dreigend en dragen bij aan de spanning, de baspartij in het refrein/thema mag zeker ook niet onvermeld blijven, maar de kroon op dit muzikale meesterwerk is toch het drumwerk van Gavin Harrison. Echt al zijn vermogens spreekt hij hier aan: het is beurtelings subtiel, swingend, extreem groovend, tegendraads, loodzwaar agressief, virtuoos én functioneel. En live is hij moeiteloos in staat de prestatie op de CD te evenaren: bewijs geleverd in deze fenomenale liveversie; opgenomen in 2008 in 013 in Tilburg...

Helemaal mee eens! Harrisons drumsolo is ook fenomenaal om te zien: Gavin Harrison Anesthetize - YouTube

Anesthetize

Geweldig album ook, met alle respect, maar H.C.E. kan toch niet tippen aan FoaBP.

Jawel. Tien klassen beter

Penis. Cannot. Erect.

Briljant. Matig applaus van dat publiek zeg... pffft.

BTW: Check even in de Tilburg versie het moment rond 9 minuten. Gavin improviseert daar een geweldige fill, en zie dan die smile van Barbieri er direct na... 100% zeker oorzaak en gevolg