Welke theorieën ken je over de E van Marvin Gaye?

dit staat erover op wiki

De "e" voegde hij later aan zijn achternaam toe als eerbetoon aan Sam Cooke. Een tweede lezing wil dat de "e" werd toegevoegd om grappen over de vraag "of Marvin gay was" te vermijden (dat was hij overigens niet).

Idd, die laatste theorie stond me altijd bij en vond ik nogal onzinnig, maar de Cooke versie vind ik ook een beetje overdreven...

En voor mijn schrijven heb ik me vooraf al geëxcuseerd 100 van zulke stukjes is al tijdrovend genoeg!

agree

en wat hebben we onze fellowmume's nog toe te voegen

ik laveer nogal tussen vorm en inhoud dus ik vermaak me goed bij diverse vormen en inhouden .... ehhhh

Marvin en zijn vader gingen niet zo goed. Op die manier wilde hij afstand van hem nemen

Dat is niet echt succesvol gebleken dan.

Nope, dood geschoten door zijn pa met zijn eigen pistool

Pale Blue Eyes

Mee eens

Reckoner stond verder natuurlijk ook in mijn top 100, dus daar heb ik mijn enorm waardering al voor uitgesproken. Dat nummer van Aphex Twin is inderdaad ook tof, evenals Lynguistics van CunninLynguists: die beat! Enige nadeel vind ik dat Kno niet zo'n fantastische rapper is en hij wel een heel erg grote rol heeft.

Dat album van Shining moet ik verder echt nog eens checken.

30 DJ Shadow - The Number Song
Album: Endtroducing..... (1996)
Genre: Triphop
User: Poa

Met alle triphop in deze lijst kan DJ Shadow onmogelijk ontbreken. Ondanks dat het helemaal geen makkelijk album is ben ik toch blij met de klassiekerstatus van Entroducing. Alles wat ook maar een beetje klinkt als triphop wordt ongeveer vergeleken met Entroducing, er is echter maar weinig wat in de buurt komt van DJ Shadows meesterwerk. Zo’n album waarvan de maker zelf eigenlijk ook niet meer weet hoe hij het in vredesnaam voor elkaar heeft gekregen. Het maakt Dj Shadow eigenlijk wel een beetje zielig, alles wat hij ooit zal doen zal minder zijn dan Entroducing. Een beetje flauw van de massa, want een plaat als The Private Press is helemaal niet veel minder.

29 The Feelies - The Boy With the Perpetual Nervousness
Album: Crazy Rhythms (1980)
Genre: Rock
User: musicfriek

The Feelies is een band waarvan ik echt geen idee heb hoe ik ze in vredesnaam heb ontdekt. Nooit van gehoord in alle jaren ervoor en ook mijn omgeving heeft me hier niet enthousiast voor kunnen maken. Bijna iedereen die ik Crazy Rhythms getipt is om, want The Feelies hebben iets bijzonders. Vooral het zeer repetitieve, met niet al teveel aandacht voor zang, maakt The Feelies voor mij bijzonder. Lekker ook hoe er in de track langzaam opgebouwd wordt naar een einde dat volledig instrumentaal naar een hoogtepunt toewerkt.

28 Underground Resistance - The Final Frontier
Album: 12” The Final Frontier (1991)
Genre: Electro, Acid
User: brooklyn

Terug naar Detroit komen we bij een van de meesterwerken uit de Underground Resistance periode. Door velen gezien als het allerbeste dat er ooit is uitgebracht in het genre en dat is bijna terecht (ik heb nog wel een top 10 verrassing). The Final Frontier is koud, meeslepend en vol dramatiek. Voor velen is electronische muziek emotieloos, maar met een track als The Final Frontier is begrip tonen voor zo’n standpunt onmogelijk.

27 Mark Feldman & Sylvie Courvoisier - Rigal
Album: Malphas: Book Of Angels Volume 3 (2006)
Genre: Modern Klassiek, Jazz
User: sxesven

Bij track 82 heb ik al het een en ander besproken over de pracht van de Book of Angels serie van John Zorn. Volume 3 is voor mij het hoogtepunt in een serie vol met prachtige albums. Met Feldman op de viool en Courvoisier op de piano blijven de Book of Angel interpretaties intiem, maar tegelijk enorm rijk en vol dynamiek. Met de koptelefoon op zink je binnen een paar seconden weg om na afloop te weten dat je hier ook na vele malen luisteren nog lang niet klaar mee bent.

26 A Tribe Called Quest - Award Tour
Album: Midnight Marauders (1993)
Genre: Hiphop
User: Illmaticly Ill

Het debuut van ATCQ is wellicht het meest aansprekende groeps-hiphopalbum aller tijden, op een gedeelde plek met 36 chambers misschien, maar het gaat nu even om ATCQ dus in deze post zet ik ATCQ even op 1. Voorzitters van een complete funky positieve beweging met De La Soul, The Jungle Brothers en een enorme groep minder bekende aanhangers. Allemaal als grote posse elkaars creativiteit benuttend. Hiphop zoals het bedoeld is in mijn beleving. Het positieve valt ook op als je naar de albumcover kijkt, allemaal foto’s van hiphophelden volgens ATCQ.

25 Autechre - Xylin Room
Album: Draft 7.30 (2003)
Genre: IDM, Experimenteel
User: John Doe

Voor sommigen te ontoegankelijk, maar voor mij juist meteen raak. Draft 7.30 is de hiphop van de toekomst, keiharde beats die opgaan in abstractie. Zet deze plaat op in je auto en je weet dat dit gewoon hiphop is, maar dan net een beetje anders. Geen funk, geen soul, geen rap, maar kille afstandelijke beats die op geen enkel menselijk sentiment weten in te spelen. Door die abstractie is deze plaat juist zo boeiend. Hoogtepuntje Xylin Room is de track om te benoemen, vanwege het retestrakke begin dat dan gaandeweg de track steeds losser begint te sputteren en te ratelen.

24 Erik K Skodvin - Etching an Entrance
Album: Flare (2010)
Genre: Dark Ambient, Modern Klassiek
User: hawkins

Erik Skodvin is beter bekend als Deaf Center en Svarte Greiner, maar onder zijn eigen noemer heeft hij zijn magnus opus gemaakt. Op het liefdevolle Sonic Pieces label, met prachtige handgemaakte hoesjes, klinkt de donkere ambient van Skodvin indringend en vol van smaak. Etching an Entrance is waarschijnlijk het mooiste ambientstuk dat ik ken. Ondanks de korte duur voelt het alsof je net 30 minuten naar Skodvin heb zitten te luisteren, elk geluid voelt even intens.

23 Colin Stetson - A Dream of Water
Album: New History Warfare Vol. 2: Judges (2011)
Genre: Avantgarde
User: ThirdEyedCitizen

Er zijn bazen en eindbazen en Colin Stetson komt duidelijk uit de laatste categorie. Met zijn schunnig stoere Bass sax en zijn circulaire ademhalingstechnieken creëert Stetson geluid zoals je het nog niet vaak gehoord hebt. Check vooral eens zijn live filmpjes op Youtube, waarbij je kan zien dat dit album daadwerkelijk alleen Stetson en zijn sax is. Op dit nummer uiteraard nog bijgestaan door vocalen, waardoor A Dream Of Water net even iets meer structuur bevat dan andere stukken op dit album.

22 The Cure - One Hundred Years
Album: Pornography (1982)
Genre: New Wave
User: orbit

Ik ben helemaal geen The Cure liefhebber, maar het album Pornography is de grote uitzondering. Nirvana’s mtv live optreden was vol met persoonlijk lijden, maar Pornography is hiervan de overtreffende trap en een waar doodseskader. Donker en naargeestiger is er volgens mij niets gemaakt. De grote prestatie hierbij is natuurlijk dat de intensiteit perfect vertaald is naar muziek. One Hundred Years is mijn favoriet en een grote bak aan epische waanzin.

21 Ed Rush & Nico - Proton
Album: Torque (1997)
Genre: Drum n bass
User: ZOLTAR

Tijd om rustiger te ademen is er niet, want we gaan door met een van de meest intense drum n bass platen van de grondleggers van het subgenre neurofunk. Vanuit de oude jungle naar drum n bass was er een steeds verdere abstractie van beats gaande. Op het keerpunt van jungle naar drum n bass brachten Ed Rush, Trace en Nico het album Torque uit. Nog nooit had drum n bass zo gejaagd, zo kil en zo hard geklonken. Vlijmscherp, duister en diep. Als een machinegeweer worden de drums op je afgevuurd. Het is of wegduiken of de voetjes van de vloer om de drumkogels te ontwijken. Ik kies het tweede.

Hioe werkt dit? Heb hier wel PM over gehad, maar had destijds geen tijd om dit echt te lezen. Zijn het aanraders? Met dat album ben ik wel bekend, geweldig

Nog genomineerd voor de MuMeLadder: uiteindelijk is het op #2754 gestrand. Prachtig nummer!

En die Ed Rush is heerlijk duister, zeg. Lekker nummer.

Mensen plaatsen gewoon een persoonlijke top 100 van beste nummers Het toevoegen van namen is een idee van tuktak zelf, hij plaatst namen van users aan wie je iets zou kunnen hebben als je de desbetreffende track goed vindt.

Ae

The Feelies is anders wel een mooie ontdekking en The Cure is natuurlijk ook prachtig. De rest variëren van redelijk tot goed, alleen autechre vond ik echt slecht en heb ik vervroeg moet uitzetten.

The Final Frontier

Komende kerstdagen wordt een redelijke uitdaging met posten, wellicht een update als ik ergens de mogelijkheid heb! Toch al 80 tracks voor tijdens het kerstdiner!

Mooie top 25 notering voor Colin Stetson. Ben erg benieuwd naar de top 20!

Het rijtje 30 t/m 26 is misschien wel je beste update so far
Alleen de nummer 27 ken ik niet, maar dat klinkt als een aanrader

Ik ben benieuwd

20 I.N.I. - Fakin' Jax
Album: Center Of Attention (2003)
Genre: Hiphop
User: FunkyMonk

Al superlatieven genoeg voor Pete Rock & CL Smooth in deze top 100, de echte Pete Rock kraker is echter Fakin’ Jax met mc INI. Als mc’s doen ze niet voor elkaar onder, maar het gaat hier natuurlijk niet om het vocale gedeelte. Een heerlijke beat met heerlijke wobbles gedurende de track. Geen idee wat er soms precies gebeurd (vanuit producer oogpunt), maar de kleine subtiliteiten blijven verbazen. Sowieso is het hele album Center Of Attention natuurlijk de moeite waard.

19 )EIB( - The Nine
Album: 12” The Nine / The Bridge (1998)
Genre: Drum n bass
User: Shelter

Om het maar exact te houden staan er in de titel van die rare tekentjes, maar )EIB( is beter bekend als BC of nog bekender als Bad Company. En dan natuurlijk niet die ouwe lullen band die een rechtszaak had aangespannen vanwege het gebruik van dezelfde naam. Bad Company is een van de wereldwijd bekendere namen, vooral omdat de muziek veel is opgepakt door mensen van buiten de scene. Voor mensen in de scene is er maar 1 track die telt en dat is The Nine. Ik heb ooit een hele dag in de trein gezeten om hier het 2e hands origineel van te bemachtigen. De terugweg was natuurlijk idioot, want hoe graag wilde ik mijn aanwinst op de draaitafel leggen. The Nine heeft mijn buren minder blij gemaakt, want alles in deze plaat draait om die geweldige, maar oh zo alles-laten-trillende bassline en de best rollende drums ooit. Want geloof mij, zulke lekker rollende drums zijn nooit meer geëvenaard. Volume vol open en hoor zelf maar of je overstag gaat.

18 Rhythm & Sound - Mango Drive
Album: Rhythm & Sound (2001)
Genre: Dub Techno
User: dix

Dance uit Detroit, dance uit de UK in je top 100, wat lul je, dat soort muziek komt toch uit Duitsland enzo? Nou de oorsprong is ook zeker in Duitsland te vinden en dan met name de minimal techno met grootheden als Basic Channel. Nu heb ik niet gekozen voor Basic Channel in mijn top 100, maar voor muziek van hetzelfde duo onder de noemer Rhythm & Sound. Voor mij de interessantere ietsje chillere variant met, zoals de naam al zegt, een hoog dub gehalte. Mark Ernestus en Moritz von Oswald zijn de namen achter Rhythm & Sound en beide zijn ook nu nog vol actief met het releasen van kwaliteitsalbums.

17 The Rolling Stones - Under My Thumb
Album: Aftermath (1966)
Genre: Rock
User: Thunderball

Albums van The Rolling Stones zijn niet echt mijn cup of tea, maar desalniettemin hebben ze natuurlijk een flinke reeks goede songs gemaakt. Best off cdtjes zijn natuurlijk verschrikkelijk, maar bij The Rolling Stones heb ik dus toch maar voor Forty Licks gekozen. Ook op die dubbelaar zijn nog genoeg niemendalletjes aanwezig, Under My Thumb echter stak er voor mij meteen al bovenuit. Een heerlijke niets-aan-de-hand track met een enorme lading catchyness. Toch hoor je het rebelse er nog genoeg in terug om het niet al te zoetsappig te maken.

16 Burial - Distant Lights
Album: Burial (2006)
Genre: Dubstep
User: kobe bryant fan

Ik had het al verklapt bij James Blake, de nummer 16 in deze lijst, Burial, is een van de grootste vernieuwers in de electronica van de afgelopen 10 jaar. Niemand die zoveel teweeg heeft gebracht als Burial. Ook het nieuwere materiaal wordt elke keer ontvangen in totale waanzin en leipheid. Het maakt geen bal uit wat Burial nog uitbrengt, mensen vinden het geweldig. Wat mij vooral aanspreekt is waar dit allemaal begon en dat was niet op het album Untrue zoals mensen denken te weten, maar met het album Burial. Dit album zorgde voor een enorme vloedgolf en zette het genre dubstep op de kaart. Burial is echter zo uniek dat het genre daarna ook meteen een grote verwarring was. Wat is nou allemaal dubstep en wat niet vroeg men zich plots af. Al die onzinnige discussie weggelaten, Burial is perfect geslaagd om de buitenwereld een kijkje te geven in de sfeer van het donkere, duistere London.

Autechre & Burial!

Machtig nummer, dat Distant Lights. Verkies Burial (het album) tegenwoordig ook nipt boven Untrue.

DJ Shadow - The Number Song, UNKLE - Lonely Soul, flink wat hiphop en Bad Company (Drumm N Bass)...ja mooi lijstje tot nu toe.

15 Coldplay - Spies
Album: Parachutes (2000)
Genre: Poprock
User: Ronald5150

Bijna alles van Coldplay is matig tot slecht en ook live (stadions) kan ik het niet aanhoren. Het kost daardoor altijd wat moeite om niet te vergeten wat voor een pareltjes de eerste twee albums eigenlijk zijn. Vooral Parachutes heb ik helemaal kapot gedraaid toen deze uitkwam, maar ook nu nog zet ik hem regelmatig op. Coldplay klinkt hier nog als alles wat het gemaakte popproduct van tegenwoordig niet meer is. Klein, persoonlijk en vol creativiteit. Parachutes is tijdloos en Spies is daarbij het hoogtepunt.

14 The Jimi Hendrix Experience - All Along The Watchtower
Album: Electric Ladyland (1968)
Genre: Rock
User: Rudi S

Wat valt er door mij nog voor boeiends vertellen over iemand als Jimi Hendrix. Voor mijn gevoel vrij weinig, behalve dat ik een enorme bewondering heb voor bijna alles wat hij heeft gedaan. Bij Jimi Hendrix zie je een probleem dat je ook bij begenadigde producers ziet. Hij is zo goed dat hij nog wel eens kan doorschieten in artistiek geneuzel. Op een track als All Along The Watchtower is Jimi echter in een perfecte balans van structuur en vrijheid. Hogergeplaatste rockmuziek gaan we dus ook niet meer vinden in deze top 100.

13 Guru - Loungin
Album: Jazzmatazz, Vol. 1 (1993)
Genre: Hiphop
User: LeRoi

Wellicht verrassend, maar met Guru sluit ik ook het hiphopgenre af. Geen soulvolle funky hiphop, maar jazz hiphop. Niet alleen een killerbeat en de kwaliteit van Guru, maar ook nog een prachtige featuring van Donald Byrd. Sowieso staat het album vol met dikke tracks en bevat het een positieve vibe. Na volume 1 is het allemaal wat minder geworden met deze serie, maar ach, dat heeft Guru allemaal goed gemaakt met DJ Premier als Gang Starr.

12 Dustin O'Halloran - Opus 28
Album: Piano Solos 2 (2006) / Vorleben (2010)
Genre: Solo Piano
User: pauljojo

Solo piano mag hoog in mijn lijst (we zijn er nog niet), want in goede gedaante is er weinig zo intiem en mooi als een simpele piano en een goede pianist. Dustin O’Halloran voldoet volledig aan deze eis. Ik heb bij hoge uitzondering (mijn eigen regels) gekozen voor de live versie op Vorleben, net zo mooi als het origineel, maar nog echter en dichterbij. Zo wil je in een kamer zitten en alleen maar hopen dat de pianist niet stopt met spelen. Af en toe hoor je op de live versie wat oneffenheden en een kuchje uit het publiek, je kan het storend vinden, maar ik vind het daardoor nog net iets extra’s hebben.

11 Stevie Wonder - For Once in My Life
Album: For Once in My Life (1968)
Genre: Soul
User: zinulzki

Het is bijna gênant voor een site als MuMe dat er zo weinig berichten staan bij een album als For Once in My Life van Stevie Wonder. De hele Motown story is teveel om hier te vertellen (zeker leuk om eens op te zoeken), maar op het moment dat de Motown machine iets begin te sputteren kwam daar Stevie Wonder die onder andere dit nummer oppakte en verwerkte tot een klassieker. Met wat extra vrijheid wist Stevie Wonder wel raad, dit leidde uiteindelijk tot zijn bekendste werken Innervisions en Songs in the Key of Life. For Once in My Life is echter nog de welbekende Motown sound in een nieuw fris jasje.

tuktak Top 100 Spotify Playlist (met iets anders leuks wat in de buurt komt als de track niet op Spotify staat)

All Along The Watchtower .

Toen Hendrix dit nummer van Dylan zei hij...I ougtha do that....i oughta do that !. Hij speelde dezelfde?avond zowel de bas als de gitaar in met de geweldige 'psychedelic'/wah-wah solo erin. Een ander bekend persoon speelde op de akoetische gitaar het stuk in (even vergeten wie).

edit: Dave Mason o.i.d.

De top 10 is hiermee van start, de tracks raden jullie namelijk toch nooit

10 Supersilent - 10.6
Album: 10 (2010)
Genre: Avant-garde, Jazz
User: Nakur

Een lange reis, maar daar zijn we dan aanbeland bij de nummer 10 van deze top 100. De Scandinavische groep Supersilent staat bekend om hun experimentele drift. Het schijnt dat ze voor elk album een thema kiezen en zonder te oefenen de studio induiken om een hele lading materiaal te improviseren en de beste stukken daarvan op album te zetten. Klinkt bijna net zo spannend als dat het ook echt is. Supersilent 10 is een wat electronischer album en 10.6 is daarbij zeker niet een graadmeter voor ander werk van Supersilent, maar voor mij wel het meest aansprekende. 10.6 begint zonder dat je een idee hebt waar het nummer naar toe gaat, als dan de piano zijn intrede doet ontstaat er een prachtige opbouw, maar ondanks dat er zoveel gebeurd blijft het nummer ontzettend klein. Het juiste gevoel kan ik er niet goed opleggen, maar prachtig is het sowieso.

9 Amon Tobin - Chronic Tronic
Album: Out from Out Where (2002)
Genre: IDM, Breakbeat
User: Seabie

Amon Tobin is een ware geluidskunstenaar. Deze Braziliaan is ooit begonnen en geroemd om zijn jazzy electronische inslag. Tegenwoordig is daar weinig meer van te horen. Het beste valt de huidige Amon Tobin gewoon simpel te omschrijven als geluidscollages. Het wat oudere werk zoals Chronic Tronic hangt eigenlijk precies tussen de jazzbegin periode en de abstracte geluiden zoals Tobin nu bezig is. Het beste van beide zou ik het willen stellen. Chronic Tronic is *slechte recensie alert* een luisterervaring die je verbaasd, opschrikt en je vervolgens alle hoeken van de kamer laat zien.

8 Rhythim is Rhythim - Strings of Life
Album: 12” Strings of Life (1987)
Genre: Techno
User: Titmeister

Met al mijn Detroit plaatjes begin ik me bijna de tegenhanger van sxesven te voelen. En dan is deze nummer 8 nog niet eens mijn afscheid aan de stad Detroit. Rhythim is Rhythim aka Derrick May is echter wel de grootste klassieker die de Detroit Techno rijk is, het was de plaat die het startschot vormde voor de wereld (Londen, Berlijn) om helemaal los te gaan met Techno en alle aanverwanten. Rhythim is Rhythim is niet tijdloos, maar dat is juist de charme, aan alles voel je dat dit de basis is. Waarschijnlijk ben ik de enige, dus als je eens iemand in een officieel Rhythim is Rhythim t-shirt ziet lopen, dan ben ik dat.

7 Gil Scott-Heron - Give Her A Call
Album: Spirits (1994)
Genre: R&B, soul
User: kemm

Gil Scott-Heron maakte als ‘godfather of rap’ faam in de jaren 70, experimenterend met jazz en spoken-word, bol van de zwaar maatschappelijk kritische teksten.
Met inspiratiebronnen als Coltrane, Otis Redding, maar ook Malcolm X is het niet gek dat Gil Scott-Heron’s favoriete thema’s in zijn begintijd discriminatie, het vechten naar vrijheid en de in Amerika heersende sociale ongelijkheid zijn. Later kwam daar het leven in zijn algemeenheid, inclusief zijn drugsverslaving, bij.
Mijn favoriete plaat van Gil Scott-Heron is ‘Spirits’ uit 1994. In de jaren hiervoor waren drank, drugs, plus vele jaren touren de hoofdrolspeler in het leven van Gil Scott-Heron. Grote delen van zijn leven zat hij dan ook achter de tralies wegens drugsbezit en het gebruik ervan. Spirits bevat daardoor, dubieus genoeg, alles wat je wil horen in een soulplaat. Een frontman met een stem waarin je elk levensjaar horen kan, in combinatie met een band die het instrumentale gedeelte invult met een diepe mix van soul en jazz.
Give here a call is een van de meest bluesgetinte tracks op het album. Een track waarin een mijmerende Gil Scott-Heron zo oprecht uit dat hij ‘haar’ zal bellen, dat ‘ze’ het wel moet geloven. Toch weet je, met de achtergrond van Gil Scott-Heron, dat hij zich weer in de nesten zal werken en haar nimmer bellen zal.

6 Omni Trio - The Angels & Shadows Project (Higher Ground Mix)
Album: 12” The Angels & Shadows Project (2001)
Genre: Drum n bass
User: Ozric Spacefolk

Een van mijn meest persoonlijke tracks is wellicht The Angels & Shadows Project in deze Higher Ground Mix (ook gewoon Omni Trio). Niet te verwarren met de gelijknamige sampler voor het album Even Angels Cast Shadows. Met die sampler heeft het label (Moving Shadow natuurlijk) nog geprobeerd om in de top40 te komen met de langste single ooit. Net niet gelukt overigens.
The Angels & Shadows Project (Higher Ground Mix) heeft hier allemaal niks mee te maken en is een track opzich, technisch niet het meest verbluffende plaatje ooit, maar om een of andere reden wel de track die het meest dichtbij lijkt te komen. Als ik deze plaat op zet moet ik hem ook meteen afluisteren, het hypnotiserende effect van het pianootje is hoog. Het brengt een positieve vibe waarin alles goed is en de tijd even stil lijkt te staan.

Held

Toffe top 100