96 Robert Palmer – Best of World’s
Album: Double Fun (1978)

Iedere keer wanneer ik dit nummer hoor waan ik mezelf weer terug in mijn middelbareschooltijd. Mede dankzij de Nederlandse serie Fort Alpha, alwaar dit nummer als intro-tune werd gebruikt. Het was de tijd van de gabbers en de alto’s. Dus een 70’s nummer als deze vond ik toen totaal niet passen bij de serie. Maar naarmate de seizoenen vorderde, begon ik het nummer eigenlijk steeds leuker te vinden.

Daarna ben ik het een hele tijd uit het oor verloren. Tot ik een aantal jaren geleden het nummer Blurred Lines van Robin Thicke op de radio voorbij hoorde komen. Die groove, de flow van het nummer, waar deed me dat toch aan denken? Tot ik een ingeving kreeg en vervolgens Best of Both World’s weer opzocht en luisterde, zag ik mezelf weer staan op het schooplein; volgekladde boekentas, oversized khaiki broek en houthakkershemd en de bijhorende wereldproblemen waar pubers op dat moment dachten mee te kampen. Het was een heerlijke tijd... "Du du du du du dummm..."


----------------------------------


95 Rammstein – Sonne
Album: Mutter (2001)

Het heeft lang geduurd voor ik de Duitse taal een beetje ben gaan waarderen. Voor de goede orde, dit heeft uiteraard niks te maken met wat er 75 jaar geleden is gebeurd. Maar wel alles met mijn vroegere bijbaantje bij de plaatselijke Center Parcs. Een bungalowpark dat voor het grootste gedeelte door spezislurpende Duitsers in trainingspak en sokken met sandalen werd bezocht. Ik kon me daar dan enorm opwinden over het feit dat ze min of meer van je eiste om in het Duits aangesproken te worden. Anderzijds moet ik toegeven dat ik daar mijn mondje Duits voor het grootste gedeelte heb opgepikt…evenals dankzij een band uit Berlijn welke ik eerder dat jaar voor het eerst had gezien op Pinkpop.

Rammstein was de eerste band waarbij ik muziek in de Duitse taal ben gaan leren waarderen. De teksten van Rammstein zijn ook niet in het moeilijkste Duits. Till Lindemann articuleert altijd vrij zuiver, kort en bondig. Als een drill sergeant zou ik bijna willen zeggen. Achteraf mag je wel blij zijn dat ie niet voor het leraarschap heeft gekozen. Daarentegen heeft hij naast die lage bulderstem ook een hele fijne zangstem.

Dit komt mijns inziens het beste samen in het nummer Sonne. Een nummer dat – wat ik begrepen had – gaat over het vallen van de atoombom in Hiroshima. Het geheel draagt iets kouds en kills uit (ja welk nummer van Rammstein niet hoor ik jullie denken). Het refrein laat je even geloven dat er toch nog hoop is ‘Hier kommt die sonne’. Waarschijnlijk… nee uiteraard staat die dan symbool voor de grote flits aan het begin van de atoomexplosie. De hoge vervormde zwanenzang aan het einde van het nummer is een prachtige toevoeging en geeft het nummer net dat extra stukje creepiness.


----------------------------------


94 Camp Lo – Luchini AKA This Is It
Album: Uptown Saturday Night (1997)

Na mijn Michael Jackson periode brak het hiphop tijdperk aan. Wanneer ik er zo op terugkijk brachten de jaren negentig een geweldige lichting aan hiphop artiesten. Namen als A Tribe Called Quest, Pharcyde, Funkdoobiest, Cypress Hill en natuurlijk de Beastie Boys waren artiesten waar ik nu nog steeds met veel plezier naar luister.

Natuurlijk zijn er anno 2018 nog genoeg leuke artiesten te ontdekken op hiphopgebied. Maar het gros wordt helaas vaak overschaduwd door alle Ronnie’s, Lil kleines en al die andere vocoderverkrachters. Oh hoor mij nu eens praten als een oude lul. Het zij zo! Ik luister anno nu nog steeds graag naar die old-skool sound; meer funk, meer jazz. Uiteraard zijn er uitzonderingen, maar die komen straks aan de beurt

Ik zou met gemak een top 500 kunnen vullen met allemaal klassiekers. Achteraf gezien is een top 100 alsnog een beperking gebleken. Maar er moest en zou een hiphop klassieker in opgenomen worden. Ik heb daarom gekozen voor een nummer dat me het meest bij is gebleven. Niet alleen vanwege het catchy refrein, heerlijke flow en de swingende laidback beat, maar ook vanwege het feit dat er een keer niet overdadig gerapt wordt over money, hoes, bitches & snitches.

93 Keith Caputo – Selfish
Album: Died Laughing (2000)

Ik ben nooit een hele grote fan geweest van Life of Agony. Het kwam mij op vocaal vlak vaak wat onnatuurlijk over; alsof Keith heel geforceerd een zware mannenstem aan het opzetten was. Een paar nummers daargelaten; nummers als Weeds en My Mind is Dangerous klinken veel puurder en wil ik nog zo nu en dan nog wel eens draaien. Waarschijnlijk was hun laatste album Soul Searching Sun een voorbode voor wat nog zou gaan komen. Ik zag het solo-album van deze kleine frontman dan ook als een verademing. Op Died Laughing staan tal van prachtige songs waar Meneer Caputo laat zien dat hij ook werkelijk een goede zanger is.

Zei ik Meneer Caputo? Excuus, voor degene dit het nog niet wisten, Keith gaat de laatste jaren door het leven als Mina Caputo. Gelukkig zit ze nog niet aan de hormonen. Je weet nooit wat dat met een stem gaat doen.

Anyway, al sinds het verschijnen van dit album mag ik het graag met enige regelmaat opzetten wanneer ik weer eens in een melodramatische bui ben. Met Selfish en New York City als favorieten van het album, geef ik voor nu een lichte voorkeur aan Selfish.

92 The Waterboys – Fisherman's Blues
Album: Fisherman's Blues (1988)

Aha, zei ik niet eerder dat ik een zwak had voor het gebruik van violen en cello's?
Fisherman's Blues: een nummer dat gaat over vriendschappen, kameraadschap, het samenkomen bij een kampvuur aan de maas om samen een biertje te kunnen drinken. Los van de tekst is dit waar het nummer voor mij over gaat.
Al sinds jaar en dag is is een heel populair nummer binnen het uitgaansleven van onze dorpsgemeenschap en tovert het menigeen - inclusief ondergetekende - een glimlach op het gezicht wanneer het weer eens in de kroeg gedraaid wordt.

"With light in my head
You in my arms
Woohoo!"

P.S. Het solowerk van Mike Scott is trouwens ook zeer de moeite waard!

91 Arrested Development – People Everyday
Album: 3 Years, 5 Months & 2 Days in the Life Of.. (1992)

Nog zo'n klassieker uit het hiphop genre. Toen ik vroeger een bijbaantje had als discjockey in de plaatselijke kroeg (ja dezelfde kroeg als bovengenoemde) was dit een gegarandeerde floorfiller. Wanneer het publiek even dreigde in te kakken, was dit nummer garantie voor een reanimatie van swingende heupjes en zwaaiende armen. Ik weet nog dat er iemand was die iedere week dit nummer kwam aanvragen maar telkens in zijn benevelde toestand was vergeten hoe dat nummer ook alweer heette: "Hey, kunde gij niet da nummer draaien van babedebabedebadeba hey?". Voor mijn eigen entertainment zei ik dan dat ik niet wist wat hij bedoelde en of hij ook nog een stukje kon zingen... iedere week weer

90 Project 2000 – Proceed
Album: It's About Time (2000)

Laat ik ook meteen even mededelen dat ik al vanaf 1994 een groot drum 'n bass liefhebber ben. In de jaren 90 organiseerde Doornroosje in Nijmegen iedere maand 'Jungle Galaxy'. Een feest waar we de hele maand naartoe leefde. Ik geloof dat ik alle helden van weleer daar de revu heb zien passeren: Bad Company, Roni Size, DJ Hype, Dom & Roland etc. En uiteraard was daar iedere maand huis DJ Esta van de partij. Je had een grote en een kleine zaal. De grote zaal was voor de Drum 'n Bass (toen heette dat nog Jungle, maar Goldie besloot later dat het drum 'n bass moest gaan heten) en de kleine zaal was gereserveerd voor dubstep. Een dan doel ik niet op dubstep a la Skrillex of Burial, maar die oude typerende reggae soundsystems. Je kunt je wel voorstellen, wanneer je niet high werd van de jointjes dan werd je het wel van de lucht die daar hing. Het feest begon meestal rond 23.00 en ging door tot in de vroege uurtjes zodat we makkelijk de eerste bus terug konden nemen.

Maar ik dwaal weer eens af merk ik. Ondanks mijn liefhebberij voor het drum 'n bass genre, zijn er weinig tracks die ik in een top 100 zou willen opnemen. Wellicht onterecht, maar ik zie veel van deze muziek niet als volwaardig nummer. Ik hoor het graag in de club of tijdens het hardlopen. Op veel nummers zit ook wel een houdbaarheidsdatum moet ik zeggen. Uitzonderingen daargelaten uiteraard.

Proceed is zo'n uitzondering. Destijds opgepikt door Giel Beelen in zijn nachtprogramma waar hij het nummer veelvuldig voorbij liet komen. Dit was meer dan alleen drum 'n bass. Project 2000 was een Nederlandse fusion-act die om onbegrijpelijk redenen nooit is doorgebroken. Ze brachten een heerlijke crossover van hiphop, jazz, funk, dub, drum 'n bass, reggae en afrikaanse folk. Maar bovenal was Project 2000 gevarieerd en uiterst dansbaar. Daarom wil ik alsnog een lans breken voor dit album mensen!

89 Revere – I bet you want blood
Album: Hey! Selim (2010)

Een aantal jaren geleden kwam ik op deze site via bands als Beirut, Fanfarlo en DeVotchKa ineens per toeval terecht bij een voor mij toen nog geheel onbekend bandje uit Engeland. Mede dankzij het aanstekelijke -
bijna obsessieve - enthousiasme van aERodynamIC kreeg ik het voor elkaar deze band binnen een jaar tijd drie keer live te mogen aanschouwen!

Wat me meteen zo aantrok aan Revere was de diversiteit aan muziekstijlen en het speelse gemak hoe ze dit vorm gaven. Mede dankzij hun charismatische bebaarde frontman Stephen Ellis was dit live een waar spektakel om te aanschouwen. Oh en de celliste mocht er trouwens ook wel wezen . Bands als Editors, Arcade Fire, Jeff Buckley en zelfs met vlagen Bowie hoorde ik terug in de sound van deze band. Jammer genoeg zijn ze niet meer bij elkaar, maar hebben de bandleden tal van andere projectjes lopen (voor meer info verwijs ik jullie ook naar Aero).

Revere heeft helaas maar twee reguliere albums uit kunnen brengen. In tegenstelling tot de meesten vind ik hun debut nét wat beter dan My Mirror / Your Target. Op dit album heeft de band een wat meer barokke inslag en meer diversiteit dan laatstgenoemde. Maar de voornaamste reden voor mij is wel prijsschieter 'I bet you want blood'. In dit ruim zeven minuten durende nummer trekt Revere alle registers open en komt voor mij alles samen wat deze band zo goed maakt. Er gaat over de gehele opbouw een dreiging vanuit die mij wel smaakt. En wanneer het nummer ook nog eens eindigt in een heerlijke haast post-rockesque uitbarsting dan is het voor mij al snel kat in 't bakkie!

88 A Perfect Circle – The Outsider
Album: Thirteenth Step (2003)

Er zijn weinig zangers die mij met hun stem zowel angst aan kunnen jagen alswel in slaap kunnen zingen. Maynard James Keenan is zo'n zeldzame zanger. En dat gezegd hebbende, wil ik er ook meteen bij vermelden dat hij tot een van mijn meest favoriete, dan niet favoriete zangers toebehoord. Ongeacht in welke bezetting, heeft deze man sinds 1996 met zijn stem werkelijk iedere uithoek van mijn ziel weten te raken. Van zoete mijmerende zanglijnen tot pak 'm beet 25 seconden durende oergrunts, Maynard draait z'n hand er niet voor om.

Dan A Perfect Circle. in het begin werd het door sommige mensen oneerbiedig afgedaan als Tool voor vrouwen of Tool-light. En daarmee doe je de band zeker tekort. Dit vooral ook te danken aan het authentieke soms zelfs onaardse gitaarspel van Billy Howerdel. Zo hebben ze tal van prachtige songs voorgebracht: Judith, The Hollow, The Noose, 3 Libras enz. Maar na overwegen gaat mijn voorkeur toch uit naar The Outsider om te nomineren. Vooral vanwege de overgangen en de aparte hoekige zanglijnen van Maynard die het nummer dragen:

"You're lying to yourself again
Suicidal imbecile
Think about it, you're pounding on the fault line
What'll it take to get it through to you precious
I'm over this. Why do you wanna throw it away like this?
Such a mess.
Why would I want to watch you"

20 april komt het langverwachte derde studioalbum Eat the Elephant van ze uit. Afgaande op eerder uitgebrachte nummers van dat album, moet ik eerlijk toegeven dat ik nog niet 100% overtuigt ben of ze hun eerste twee albums hiermee gaan overtreffen. Maar we wachten het rustig af.

Hieronder trouwens ook nog een zeldzaam televisie-optreden bij The Tonight Show.




Oh ja, gaandeweg deze top 100 komt er trouwens nog een projectje van mr. Keenan voorbij
Zei ik aan het begin dat ik één nummer per artiest zou nomineren? Bij deze zet ik dan mijn joker in

Uiteraard ga ik concertvriendje Bart volgen


Toevallig reageerde trompettist Nathaniel van de week op mijn Revere post via Facebook (een opdracht van c-moon om tien favoriete platen ooit te posten). Hij zelf gaf de voorkeur aan het debuut.

Ik denk ik ook wel. Toch het album waar het allemaal mee begon. Maar met My Mirror / Your Target heb ik een andere band: ik zag dat album met moeite op gang komen, maakte het van dichtbij mee. Ik werd genoemd bij de special thanks in het cd-boekje, ze konden met dat album eindelijk gaan touren in Nederland en die nummers waren toch de kern van de optredens. Een ander soort band dus. Maar dat debuut is ijzersterk uiteraard. Misschien wel hun best ja.

Done, lekker plaatje hoor.

87 These New Puritans – Organ Eternal
Album: Field of Reeds (2013)

Ken je dat, van die nummers die je in een bepaalde staat brengen en op een gegeven moment onder je huid gaan zitten maar je weet niet waarom? Dat heb ik al een tijd met Organ Eternal sinds ik These New Puritans heb ontdekt. Misschien is het 't repeterende orgeltje, de mompelzang van Jack Barnett, de xylophoon, de subtiele electronica, de lage bassynths...? Het vormt in ieder geval in zijn totaliteit een magisch meditatief geheel. Het nummer ademt een zeldzaam soort van eenzaamheid uit, een onderhuidse spanning die me ieder keer weer bij de keel grijpt. Vooral in een donkere ruimte op de koptelefoon komt dit nummer het best tot zijn recht

86 Lamb – Gabriel
Album: What Sound (2001)

Ik kwam er achter dat ik relatief weinig zangeressen heb opgenomen in mijn top 100. En wanneer dit wel het geval is dan is dit om hun authentieke stemgeluid. De stem van Lou Rhodes is er eentje om in te lijsten en wanneer je haar hoort zingen dan snap je ineens hoe ze op de bandnaam zijn gekomen.
De band trok ooit mijn aandacht door het nummer Gorecki. Erg mooi triphop-achtig nummer waarvan ik dacht dat ze deze niet meer zouden overtreffen. Toen verscheen het album What Sound. De trip-hop maakte plaats voor meer popinvloeden en dit pakte verrassend genoeg heel goed uit. En daar was dan ineens het nummer Gabriel, een prachtige song met een geweldige opbouw. Ik heb de band nu inmiddels drie keer live mogen aanschouwen, en iedere keer raakt het nummer me weer, kippenvel! Het verveelt nooit.

85 Rowwen Hèze – De Peel in Brand
Album: Boem (1991)

Ik kom uit een klein plaatsje in de kop van Noord Limburg, grenzend aan Brabant, Gelderland en Duitsland.
Voor die mensen ben je gewoon een Limbolander of zoals ze het ook wel eens gekscherend zeggen 'een uitgeprocedeerde Belg' . Gek genoeg vinden Limburgers zelf dat Limburg pas begint rondom Venlo en dat alles wat daarboven ligt niet echt Limburg genoemd mag worden... erg ingewikkeld allemaal.

Omdat mijn complete familie uit Brunssum komt, heb ik me toch altijd erg verbonden gevoeld met het Limburgse dialect. Het horen ervan gaf me toch altijd een gevoel van thuiskomen en nostalgie.
Dit is vooral het geval bij het nummer 'De Peel in Brand'. Een nummer over opgroeien, de wereld verkennen toen alles nog zorgeloos en simpel was:

"Toen ik nog hiel klein waas
En van 't leave niks begreep
Allien mar speulde oot en sleep
Toen ik nog zo klein waas
Dat ik op de tiene mos goan stoan
Um te kieke nar de moan..."

84 Burial – Near Dark
Album: Untrue (2007)

Ik vind het een van de grootste jeukwoorden hier op MuMe maar ik ga 'm toch gebruiken, komt ie 'Groeibriljantje'. Zodat is eruit Een betere samenvatting kan ik momenteel ook niet maken bij dit album.

In den beginne was het mij een raadsel wat men nou zo goed vond hieraan. Ok, het klonk zeker niet slecht, maar ik vond de beats wat aan de eenzijdige kant. Tot op een gegeven moment het kwartje viel na het bezoeken van een concertavond aan de andere kant van het land. Ik had net de trein gemist en moest toen op een verlaten perron wachten op de allerlaatste trein. Het weer was koud en het nevelde. Ik besloot daarop maar wat random naar muziek te gaan luisteren. Mijn telefoon besloot als eerst Near Dark van Burial af te spelen, een betere soundtrack voor dat moment had ik me niet kunnen voorstellen. Ik merkte dat zijn muziek m.b.t. samplegebruik veel gelaagder was dan me in eerste instantie was opgevallen.

Gaf ik eerder aan dat ik het knap vond hoe Michael Jackson herhaaldelijk "Annie are you ok" kon zingen zonder dat het saai werd? Burial doet dat precies hetzelfde met "I can't take my eyes off you" van Usher. Ook het subtiele gebruik van de vallende kogelhulzen uit een videogame is knap gedaan. In een verloop van vier jaar is Untrue daarom doorgestoten tot een van mijn favoriete albums in het genre.

83 KoRn – Good God
Album: Life Is Peachy (1996)

Vanaf mijn 17e tot mijn 20e was ik een groot fan van KoRn. Ik weet nog goed dat ik ze voor het eerst zag optreden op Pinkpop 1997 en dat ik toen genoot van die absurd laag gestemde gitaren in combinatie met de slappende bas en het strakke drumwerk van hun voormalige drummer David Silveria. Ook de klaagzang van Jonathan Davis en het gebruik van de doedelzak deden me beseffen dat ik hier iets bijzonders aan het aanschouwen was. Ik zat toen nog in mijn grunge- en Rage Against the Machine tijdperk, dus dit was een logisch vervolg voor een opgeschoten puber die de moshpit niet schuwde. Ik bleek geen ongelijk te hebben, ze legde de basis voor een nieuw genre genaamd Nu-Metal. Legio bandjes volgde en ik probeerde ze ook allemaal uit te checken in die tijd. Deftones, Limp Bizkit, Coal Chamber, Incubus, System of a Down etc. Ik kon er toen geen genoeg van krijgen. Er was zelfs een periode dat ik mezelf beperkte tot enkel en alleen deze muziekstroming. Gelukkig was dit maar van korte duur, hoewel ik een aantal bandjes nog steeds wel leuk vind om te blijven volgen.

KoRn is altijd wel een blijvertje geweest. Althans, hun werk tot en met Follow the Leader met als favoriet hun tweede album Life is Peachy. Alles wat daarna kwam kon me eigenlijk niet meer zo boeien. Op laatstgenoemde album staat het nummer Good God. Voor mij dé ultieme uiting van agressie. Het nummer heeft een moddervette ietwat gefreakte groovy riff met als hoogtepunt de vocale uitbarsting van Jonathan Davis aan het einde: "Would you get the fuck out of my face, NOOOOOW!!!!"

Leuk, daar was ik ook bij op Pinkpop. Gaaf optreden was dat. Ik heb trouwens precies hetzelfde met korn, tot en met follow the leader vind ik ze erg goed maar daarna is de magie er wel af.

Inderdaad en met als absolute dieptepunt 'The Path of Totality'. Gevalletje midlife crisis zullen we het maar op houden. 1997 was een leuk Pinkpopjaar trouwens: Tool, dEUS, Placebo, The Roots etc.

Ik kan me beck als afsluiter nog herinneren, leuk feestje was dat met overal vuurtjes.

82 Temptations – Papa was a Rolling Stone
Album: All Directions (1972)

Ik schreef eerder al dat ik een tijdje als discjockey heb gewerkt in een plaatselijk café. Vaste prik iedere week was ook deze funky cover van The Undisputed Truth. Later trouwens ook nog eens succesvol gecoverd door Was (Not Was) en George Michael. Hoewel deze laatste twee me ook erg bevallen, ga ik toch voor de versie van The Temptations. Los van dit nummer heb ik verder weinig met de groep, maar wanneer iemand me op het platte af vraagt 'wat is nou echt een lekker nummertje?' dan grijp ik toch altijd weer terug naar deze klassieker. A true classic never goes out of style!

Bijzonder fijne, bonte mix van stijlen.

81 Do Make Say Think – Hooray! Hooray! Hooray!
Album: Winter Hymn Country Hymn Secret Hymn (2003)

Degene die mij de afgelopen periode hier op de site een beetje gevolg hebben zal het vast niet zijn ontgaan dat ik niet vies ben van een gezonde dosis post-rock op zijn tijd. Hoewel het een vertrouwd recept is, kan ik iedere keer weer intens genieten van die marcherende drums, jankende gitaren en de onvermijdelijke opbouw naar die muur van geluid aan het einde. Wanneer dit goed uitgevoerd is dan hoeven deze acts van mij niet telkens het wiel opnieuw uit te vinden.

Toch kan ik me voorstellen dat deze formule op den duur gaat vervelen, heb ik ook wel eens. Gelukkig is daarom de term 'post-rock' een nogal rekbaar begrip. Een van die mooie uitzonderingen daarop is de Canadese formatie Do Make Say Think. Waar het gros van de GY!BE klonen hun nummers in een haast apocalyptisch crescendo laten uitmonden, komt deze band met een opvallend warmer, vrolijker, ik zou bijna zeggen knusser geluid dan eerder genoemde bands. Ook zonder de kenmerkende opbouw blijft deze band de aandacht vasthouden.

Mijn favoriete nummer Hooray! Hooray! Hooray! doet zijn naam eer aan. De koude dagen liggen achter ons dus laat de lente maar beginnen Vooral vanaf 3.05 is het telkens weer genieten geblazen.

Leuke ontdekking, die laatste!

80 Þeyr – Rúdolf
Album: As Above (1982)

Twee jaar geleden bezochten mijn vriendin en ik voor de eerste keer samen het betoverende IJsland, alwaar we per auto het eiland binnen 10 dagen in een rap tempo moesten verkennen. Veel te kort natuurlijk bleek achteraf. Alleen al de start in Reykjavik; wat had ik deze stad graag wat beter willen leren kennen. Deze kent namelijk een zeer levendige muziekscène. Sowieso volg ik al heel wat jaren met veel interesse de laatste muzikale ontwikkelingen uit dit land.

Eenmaal daar aangekomen kon ik het natuurlijk niet laten eerst wat platenzaken te bezoeken voordat we onze reis zouden beginnen. Los van Björk, Sigúr Ros en Múm moest er door de speakers van de auto natuurlijk enkel en alleen IJslandse muziek klinken. En het liefste iets waar ik nog niet bekend mee was. De eigenaar van een van die platenzaken was zeer behulpzaam en liet me diverse albums horen van zowel traditionele artiesten als de echte pioniers uit de scène.

Een van deze pioniers waren een groepje anti-fascistische post-punkers genaamd Þeyr (spreek uit: Theyr).
Op het eerste gehoor deed deze band me nog het meest denken aan tijdgenoten Killing Joke en Joy Division.
De beste man gaf aan dat, ondanks de band nog geen 4 jaar heeft bestaan, ze van grote invloed zijn geweest op de huidige IJslandse Indie scène. Jammer genoeg zijn er uit die tijd weinig goede opnames te vinden. Omdat om de een of andere vage reden de mastertapes verloren zijn gegaan. De beste opnames komen nog steeds van de Rokk i Reykjavik DVD.

Het nummer Rúdolf staat voor de persoon die klakkeloos volgt wat er van bovenaf gevraagd wordt, noem het kuddedieren.
Ik vind dit hun beste en meest opzwepende nummer dat nooit gaat vervelen. Iedere keer wanneer mijn vriendin en ik het nummer weer horen wanen we ons weer in die kleine Peugeot 206 zonder winterbanden al glijdend door de sneeuw...
Het was een onvergetelijke reis en we gaan zeker nog een keer terug. Maar dan weer met een andere soundtrack.

79 Nina Simone – My Baby Just Cares for Me
Album: Little Girl Blue (1958)

Oeh, dit was een lastige. Want wanneer je jezelf beperkt tot maar één nummer per artiest, waar ga je dan je keuze op baseren bij een vrouw met een dergelijke staat van dienst? Want ik hoef natuurlijk niemand hier te overtuigen dat deze dame een hele rij puike songs op de markt heeft gebracht. Na een rondje 'Kill your darlings' ben ik uiteindelijke uitgekomen op Sinnerman en My Baby Just Cares for Me waarbij laatstgenoemde het met een neuslengte heeft gewonnen. Vraag me niet waarom. Waarschijnlijk omdat met dit nummer de liefde voor deze oud-Nijmeegse is begonnen en ik deze ook het meeste draai. Daarnaast is het zo'n typisch nummer waar ik - dankzij de prettige en speelse pianopartijen - achteraf altijd weer in een goed humeur verkeer.
Wanneer je het me morgen weer zou vragen zal ik waarschijnlijk voor Sinnerman kiezen.

Even snel ter evaluatie: Is dit tempo normaliter een beetje de norm? Volgens mij moet ik in dit tempo in ongeveer 5 á 6 weken klaar zijn.

Je gaat te snel voor mij man Dus zit wel goed ja. Leuke plaatjes ook.

Ha, komt mooi uit dan. Eind deze week doe ik een weekendje Utrecht. Dus dan is er even pauze

Ijsland, mooiste vakantie ooit voor ons, en ook met muzikale herinneringen bij het rondtrekken. Wij hadden een Zweedse Kent-soundtrack, die werkte ook heel goed

Ik zal je zeggen, die hebben op een haar na mijn top100 gemist. Erg fijne band ja

78 Eels – Novocaine for the Soul
Album: Beautiful Freak (1996)

Beautiful Freak is denk ik wel een van mijn favoriete albums uit de jaren 90 geweest. Toen ik 17 was en voor het eerst met de vriendengroep op vakantie ging, kwam een van m'n vrienden met dit album aanzetten. "Pffff, wat is dit nou weer voor iets??" vroeg ik gekscherend aan hem toen hij de cd voor het eerst afspeelde voor onze tent. Immers, ik zat toen in mijn Nu-Metal periode. En je weet, alles wat geen metal is was kut in die tijd.

Naarmate de vakantie vorderde begon ik het album met die gekke ogen steeds meer te waarderen. De aparte instrumentatie en het hese stemgeluid van Mr. E met zijn ietwat donkere teksten die de een na de andere prachtige song voorbracht op dit album. Het ging op een gegeven moment onder mijn huid zitten. In de bus op de terugweg vroeg ik aan mijn vriend "Doe mij toch ook maar zo'n oordopje" toen hij het album weer eens op zijn discman aan het luisteren was. "Ik wil thuis ook wel een kopietje voor je maken als je wil?" zei hij met knipoog. "Vooruit dan maar, ik geef het wel eens kans" zei ik.

Jaren later - toen ik me net inschreef hier op MuMe - stond het album hoog bij mij in de top 10. Ondertussen is mijn smaak dankzij deze site heel wat breder geworden. Maar dit album zal altijd wel bijzonder voor me blijven. Wanneer ik de eerste aanslagen van de drums hoor van Novocaine for the Soul, moet ik altijd weer terugdenken aan die eerste vakantie. En waarschijnlijk was dat ook hét omslagpunt dat er in muziekland meer is dan het hardere werk alleen.

77 The Tuss – Rushup I Bank 12
Album: Rushup Edge (2007)

Een ander persoon die mijn kijk op muziek voorgoed heeft veranderd - met name op elektronisch vlak - is er een die onder diverse namen de meest vooruitstrevende muziek heeft voortgebracht. Althans, in mijn optiek. Ook The Tuss is er daar een van. Ook al heeft hij het lang proberen te ontkennen, zijn fans wisten wel beter; je bent het toch echt: Richard D. James.

Wat The Tuss onderscheidt van zijn werk onder pseudoniemen als Aphex Twin, Caustic Window, AFX, Polygon Window etc. Is dat bij een nummer als Rushup I Bank 12 alles lijkt samen te komen wat ik zo goed vind aan deze man. Verknipte breakbeats, die lage autonome synths doorspekt met acid, samples en ambient waves. Vooral vanaf 1.30 is het genieten geblazen. Alsof je met de beats om de oren wordt geslagen.