33 Rage Against the Machine - Killing in the name of...
Album: Rage Against the Machine (1992)

Al eerder besproken bij mijn nominatie van UDS. Daar zijn ze dan, de mannen van Rage Against the Machine. In die tijd voor mij een openbaring in de muziekwereld. Daar waar mijn klasgenoten op een gegeven moment rondliepen in Aussies en bomberjacks, liep ik rond in mijn allereerste bandshirt; zwart met daarop de afbeelding van een rode vuist. Ik grapte wel toen wel eens tegen die gabbertjes dat Chez Guevara de zanger van de band was. Ach, je kon ze alles wijsmaken in die tijd

Ik zat op een leeftijd dat ik behoorlijk begon te puberen af begon te zetten tegen alles wat er maar van me verlangt werd. Toen ik voor het eerst de zin "Fuck you, I won't do what you tell me...!" in het nummer hoorde, klonk dat voor mij op een gegeven moment als een lijflied.

Ik blijf het ritme, de opbouw van woede en de overgangen geweldig vinden in dit nummer. Daarbij komt kijken dat ik ook een enorme fan ben van gitarist Tom Morello. Naast die lekkere groovy riffs, weet hij - mede door gefreakte geluiden die hij telkens weer uit zijn gitaar weet te persen - ieder nummer om te tevoren tot een waar cadeautje.

Inderdaad het is maar een mening. Ik vind het bijzonder dat je kijkt naar de incrowd om te bepalen of een band al dan niet op waarde wordt geschat. Ik vind dat je best wat verder daarbuiten mag kijken. Dat RATM heeft toegegeven beïnvloed te zijn door Rudeboy en zijn makkers is heel mooi, maar ik vind dat ze in NL nooit helemaal de credits hebben gekregen die ze in mijn ogen wel verdienen.

Funky Bookie: 'k wil hier niet te veel doorheen reutelen - 't is immers Bart's ding, maar - zie ook het commentaar van herman - mijn toevoeging "incrowd" was echt wel ironisch bedoeld.
De termen waarnaar ik verwees, zeggen eerder iets over de belevingswereld van de gebruiker dan dat ze een verankering in de werkelijkheid hebben. Er zijn er hier genoeg die zelfs nu nog beweren dat bijv Editors en The National ondergewaardeerd zijn

UDS was een van de beste NL live bands, destijds - net zoals een live optreden van Zuco 103 altijd een feestje was, maar Zuco is altijd - daarisssieweer - een 'incrowd' band gebleven.

Bart: ik verwacht nog wel wat (Zuidamerikaanse) electronici - voor miene smek tot nu toe te veul gitaar

Hedde gij een glazen bol ofzo?

Hm, ik zie in z'n stemmen anders geen Boratto of Villalobos

Toen ik UDS en trouwens ook Rage Against The Machine ontdekte voelde het voor mij als er een parallel muzikaal universum bestond. In mijn muzikale kader tot dan toe, dat eigenlijk alleen maar de top 40 besloeg, werd UDS inderdaad flink ondergewaardeerd, want hits scoren deden ze niet. Maar in dat andere universum (met bv. Oor en VPRO Radio als bakens) werd UDS juist enorm hoog gewaardeerd.

De laatste tijd overigens Killing In The Name Of weer veel gedraaid. Ongelooflijk hoe dat na 25 jaar zijn energie heeft weten te behouden.

Jij hep ook geen glazen bol om voorkennis te vergaren. Trouwens zou je obv mijn cijferlijst een mogelijke top100 moeten samenstellen heeft het wel wat weg van in de mist zonder radar en loods de haven van Rotterdam invaren, maar omdat dat jouw werkveld is, zou je ...

32 Jambinai - Connection
Album: Différance (2012)

Wanneer je mij een jaar of drie geleden gevraagd zou hebben een band of artiest te noemen uit Zuid-Korea, dan durf ik er best voor uit te komen dat ik Psy van Gangnam Style genoemd zou hebben. Gelukkig kwam daar op een druilerige zondagochtend in 2015 verandering in.

Ik mag zo nu en dan graag naar het programma 'Vrije geluiden' kijken op de VPRO. Het is niet altijd mijn kopje thee wat daar de revue passeert, maar wanneer het raak is dan is het ook echt goed raak.
Want daar zat een driekoppig postrockgezelschap de meest prachtige muziek te creëren. Waar doorsnee bands zich vaak enkel bewapenen met gitaar, bas en drums. Maakt Jambinai ook dankbaar gebruik van traditionele Koreaanse instrumenten als de geomungo (een soort citer), de haegeum (een soort viool) en blaasinstrumenten als de taepyeongso en de piri. Die laatste klinkt trouwens als een soort van kleine doedelzak, heel apart.

Ze brachten tijdens die uitzending o.a. het nummer Connection ten gehoren. Een nummer dat me direct pakte mede door het repeterende en meeslepende karakter. Toch blijft Jambinai een act waar je ook een beeld bij moet hebben. Daarom heb ik ze vorig jaar voor het eerst live mogen aanschouwen in de kleine Jupiler zaal van 013. Een weergaloos optreden die me nog lang zal heugen. Ik stond helemaal vooraan tegen het podium op een halve meter van de mevrouw die met haar stokjes helemaal los ging op haar taepyeongso.

Een aantal weken geleden besefte ik me hoe bijzonder dat intieme optreden geweest moest zijn na het zien vande slotact van de Olympische Spelen in Seoul.

Hieronder zie je het unplugged optreden bij Vrije Geluiden en bovenaan bij de link de officiële videoclip.

31 Aphex Twin - Vordhosbn
Album: Drukqs (2001)

Ik ga weer even valspelen als jullie het niet erg vinden Eerder al nomineerde ik een nummer van The Tuss AKA Richard d. James AKA Aphex Twin. Toch mocht een nummer onder zijn meest bekende pseudoniem niet in mijn lijst ontbreken. Zoals ik voorheen al aangaf heeft deze man niet alleen een groot aandeel gehad in mijn zoektocht en ontwikkeling van elektronische muziek, maar ook mijn muziekbeleving in zijn totaliteit.

Er bestaat voor mij niet zoiets als hét ultieme Richard d James nummer, daarvoor is het té divers. Toch grijp ik vaak terug op zijn nummers waarbij hij breakbeat combineert met ambient, IDM en zijn typerende samplegebruik. Wel moet ik zeggen dat ik Syro - een van zijn laatste albums - wel een van zijn betere albums begin te vinden. Maar om daar nu al een nummer van mijn top 100 in te slingeren vind ik nog wat te vroeg. Daarom ga ik voor een van mijn favoriete Aphex classics Vordhosbn.

30 The Microphones - The Glow pt. 2
Album: The Glow, Pt. 2 (2001)

Ik heb zelden een album gehoord die bij mij zó eerlijk en oprecht overkwam als dit meesterwerkje van The Microphones. Ik mag graag naar dit soort lo-fi producties luisteren. Er zit daardoor op de een of andere manier meer bezieling en emotie in de nummers. Prachtig hoe hier de instrumentatie van gitaren, orgeltjes, drums en koperblazers samenkomen met de getergde stem van Phil Elverum die af en toe dwars door je ziel snijdt: "My bloooooooooooooooooooood, flows harshley".

Het album heeft ook al een aantal keren mijn top 10 bezocht en weer verlaten. Ik zit er nu weer sterk over na te denken hem weer een plekje in te laten nemen.

29 Amon Tobin - 4 Ton Mantis
Album: Supermodified (2000)

Een van mijn favoriete producers van het moment (Mjuman let je op?) is er een afkomstig uit Brazilië. Amon Tobin volg ik al een tijdje en hoewel ik niet al zijn albums even sterk vind, krijgt hij het iedere keer wel weer voor elkaar mij geboeid te laten luisteren naar zijn zalige samplesoep. Er valt vaak ook zo veel in te ontdekken. Indrukwekkend om te zien ook waar hij zijn samples vandaan haalt. Hoewel veel van zijn muziek tegen de Jazz aanleunt, mixt hij zijn creaties vaak met filmfragmenten, dierengeluiden en huis, tuin en keukenpercussie. Het beste voorbeeld daarvan is denk ik nog wel zijn laatste studio-album ISAM, die ik een aantal jaren geleden nog live heb mogen aanschouwen.

Hoewel over de hele linie Bricolage mijn meestgedraaide album is, staan zijn beste nummers wat mij betreft nog steeds op Supermodified. Met '4 Ton Mantis' nog steeds als favoriet!
Gek genoeg lijkt dit nummer - evenals 'Easy Muffin' - online van de radar te zijn verdwenen(?) Op Spotify zijn ze verwijderd evenals opYoutube. Na lang zoeken heb ik toch nog het clipje terug kunnen vinden.

28 Reef - Place your hands
Album: Glow (1997)

Place your hands is voor mij hét ultieme feel-good nummer. Dit nummer was in de 90's jarenlang een soort van anthem in ons plaatselijke uitgaansleven. Iedere keer wanneer die catchy gitaarriff aan het begin door de speakers galde, wist iedereen niet hoe snel ze zich naar de dansvloer moesten begeven. Anno 2018 heeft dit energieke nummer nog steeds niet aan kracht ingeboet en draai ik het nog steeds met veel plezier en volume in de auto wanneer ik 's-ochtends naar mijn werk rijd.

27 Massive Attack - Teardrop
Album: Mezzanine (1998)

Nog zo'n icoon uit de 90's. En dat zeggende doe ik deze heren eigenlijk tekort. Want Massive Attack heeft de tand des tijds meer dan doorstaan. Vandaag de dag bewijzen deze pioniers nog steeds tot de top van de trip-hop scene te behoren. Toch ben ik van mening dat ze hun sound uit de jaren 90 - en met name Mezzanine en 100th Window - nooit meer hebben weten te evenaren. Ik kan iedere keer weer intens genieten van de diversiteit en gelaagdheid in hun muziek, maar toch iedere keer weer met die typische Massive Attack stempel die je uit duizenden kunt herkennen.

Mijn twee favoriete nummers zijn altijd al Angel en Teardrop geweest. Ik kies voor nu uiteindelijk voor Teardrop. Waar Angel vooral een erg donker nummer is, heeft Teardrop in al zijn schoonheid de kracht om zowel iets troostends als iets ontluisterends uit te dragen.

26 The Veils - The Leavers Dance
Album: The Runaway Found (2004)

Iedere keer weer wanneer ik dit nummer hoor is het weer garantie voor kippenvel. De stem van
Finn Andrews brengt zo veel emotie met zich mee zonder dat het theatraal of geforceerd aandoet. Ondanks dat zijn stem alle kenmerken heeft waardoor ik dat wél zou moeten vinden. Vorig jaar ben ik voor het eerst naar een concert van ze geweest en zelfs live weet hij dit vocaal waar te maken en misschien wel meer! Leavers Dance heb ik vanaf dag 1 een van hun sterkste nummers gevonden. En terwijl ik dit schrijf, baal ik eigenlijk wel een beetje dat ik dit nummer niet hoger in mijn lijst heb gezet.

Nog eens tijd om in dit topic in te pikken. Ik volg alle lijstjes wel, maar meestal als ze al gepubliceerd zijn.
Bij Bardt is het leuk om te zien welk nummer hij kiest met de opgelegde beperking van 1 nummer per artiest. Opvallende keuze dan toch voor Nina Simone. Een geweldig nummer, maar ik waardeer nog veel meer haar donkere nummers (Mississippi Goddam, Don't let me be misunderstood, Black is the color, Ain't got no, Sinnerman). Anderzijds ben ik dan wel blij verrast met Oh my lord van Nick Cave. Een aangename (her)ontdekking.

Nog opvallende titels (naast de nieuwe dingen die ik hier leer kennen) zijn White Town! Geweldige toevoeging. Wat naar mijn gevoel al een voorbode was voor de latere nummers in lijstje van Portishead en Massive Attack. Ook de aanwezigheid van The Church is welkom.

Boeiend en gevarieerd lijstje. Ben benieuwd naar het vervolg.

25 Alice in Chains - Would?
Album: Dirt (1992)

Niet mijn meest favoriete band uit de grunge periode van de 90's, daarentegen wél mijn meest favoriete nummer welke na al die jaren nog steeds fier overeind blijft. Het nummer heeft die typerende 'dirty' riff en duistere - ik zou bijna zeggen depressieve - thematiek waar ik zo van hou bij grungemuziek.

Typisch dat zanger Layne Staley zong over de toen aan heroïne overleden zanger Andrew Wood van Mother Love Bone. Later onderging hij helaas hetzelfde tragische lot. Ondanks dat ik het een geweldige zanger vond, hebben ze in William DuVall een waardig vervanger gevonden.

24 Yndi Halda - Illuminate My Heart, My Darling!
Album: Enjoy Eternal Bliss (2005)

Het mag inmiddels geen geheim meer zijn dat ik op zijn tijd graag naar postrock mag luisteren.
Hetzij wel wanneer moeder de vrouw en de kleintjes op bed liggen of van huis zijn. Het liefst dat laatste, want de meeste nummers moet je gewoon draaien met het volume voluit!

Het valt me iedere keer weer op dat ik dan toch vaak teruggrijp naar dezelfde albums. Dit debuut van Yndi Halda behoort inmiddels tot een van mijn favorieten. En hoewel het op postrockgebied niks nieuws onder de zon te bieden heeft, voeren ze de bekende 'regeltjes' wel heel erg goed uit.

Een nummer als Illuminate My Heart, My Darling! heeft alle elementen in zich die voor mij een goed postrocknummer moet hebben. Ik draai het niet heel frequent, maar wanneer de tijd daar is - en ik weer een van mijn eenzame postrockavondjes aan het houden ben - brengt het me iedere keer weer in vervoering.

Alice In Chains staat dit jaar op Rock Werchter. Benieuwd of hun Would? nog even krachtig klinkt als 25 jaar geleden.

Ik ga dit jaar niet naar Rock Werchter maar ik heb er alle vertrouwen in. Luister maar eens naar een nummer als Check my Brain. Het ontloopt elkaar niet veel.

23 Benjamin Clementine - I won't complain
Album: Cornerstone (2013)

Een van mijn grootste ontdekkingen die ik de afgelopen jaren heb gedaan is deze voormalig troubadour/clochard of wat er ook maar waar mag zijn wat er over zijn geschiedenis geschreven wordt. Het klinkt natuurlijk allemaal wel als een jongensboek; een rondzwervende straatmuzikant uit Londen die wordt ontdekt in de metro's van Parijs. Voor mij heeft hij al die poespas en mystiek omtrent zijn persoon helemaal niet nodig. Ook zijn houding zet ik vraagtekens bij. Was hij bij zijn concerttour van ‘At Least for now’ nog die verlegen introverte jongen achter zijn piano, zo uitgesproken en theatraal is hij nu bij zijn huidige tour.

Los van het feit dat Clementine's stem nogal eens vergeleken wordt met een mannelijke variant op Nina Simone, heeft hij wel degelijk een heel eigen signatuur. Zijn stem lijkt soms wel van elastiek; dan weer laag en ingetogen als een bariton, dan weer moeiteloos sopraanachtig hoog. Benjamin fluistert, mompelt, zingt, praat, gilt en schreeuwt soms alsof zijn leven er vanaf hangt. Tel daar het Satie-achtige pianospel bij op en je hebt een artiest om in de gaten te blijven houden de komende jaren.

Mijn eerste kennismaking met hem was bij het zien van een optreden op Youtube tijdens een Franse televisie-uitzending. Ademloos heb ik toen zitten kijken wat zich daar afspeelde. Er zijn weinig nummers die me vanaf de eerst tot de laatste noot bij de strot grijpen en voorlopig niet meer loslaten. Na het zien van ‘I won’t complain’ wilde ik alleen maar meer van deze artiest zien en heeft ‘At least for now’ zware overuren gemaakt bij ons thuis.

Zelfs mijn zoontje (destijds zes jaar) was fan: “Papa, wil je die meneer nog eens opzetten die denkt dat hij een spook is?”. 'Tea and Croissants' is dan wellicht mijn minst favoriete nummer van het album, maar wie ben ik om zulke muzikale zelfontwikkeling in de weg te staan?

22 DJ Shadow - Building Steam with a Grain of Salt
Album: Endtroducing..... (1996)

Ik kan deze klassieker niet anders omschrijven dan een meesterwerk in het genre.
Het mag met recht indrukwekkend genoemd worden wat voor een productie Josh Davis hier weet neer te zetten met grotendeels het gebruik van samples; sfeervol, spannend en dynamisch. Building Steam with a Grain of Salt is een nummer die ik na al die jaren kan blijven luisteren. Dat pianomelodietje is inmiddels een begrip geworden! Op deze geweldig site kun je trouwens zien waar hij zijn samples vandaan heeft bij dit nummer. Jammer genoeg heeft hij het niveau van Endtroducing hierna nooit meer weten te evenaren.

Oei, sowieso hardste update tot nu toe. Stem / Long Stem vind ik stiekem nog een tikkeltje beter.

Ja ook een geweldig nummer! Het was ook wederom een nek-aan-nek race tussen die twee hoor!

21 Placebo – Because I want you
Album: Meds (2006)

Placebo was de allereerste band die ik ooit live zag op een festival. Pinkpop 1997 weet ik me nog goed te herinneren. De androgyne verschijning en het nasale stemgeluid van zanger Brain Molko was iets dat ik in het begin nog een plekje moest geven. In de jaren daarna zijn ze ondertussen uitgegroeid tot een van mijn meest favoriete bands. Ze hebben naar mijn mening tot nu toe ook geen slechte albums gemaakt. Met Meds en Without You I'm Nothing als absolute favorieten.

Het is daarom ook een onmogelijke taak er maar eentje uit te mogen pikken om te nomineren. Ik ga daarom voor een iets minder voor de hand liggende keuze; deze prachtige live-uitvoering van Because I want you. Opgenomen tijdens een optreden bij de Angkor Wat tempels in Cambodja. Dit optreden was toen verkrijgbaar bij de ‘special edition’ van Battle for the Sun album.

Aparte keuze inderdaad. Live versie ken ik niet, maar studioversie zou mijn Placebo top 10 niet halen.

En deze versie dan?

Geen idee, youtube is geblokkeerd op werk

Originele keuze juist, hulde daarvoor. Het maakt trouwens niet uit want alles op Meds is fantastisch.

20 The Slow Show – Dresden
Album: White Water (2015)

Toen ik voor de eerste keer de naam van deze band voorbij hoorde komen moest ik meteen aan het gelijknamige nummer van The National denken. Een band die ik erg hoog heb zitten dus de vergelijking maken ontkom je eigenlijk niet aan. Vooral omdat The Slow Show muziek maakt met vergelijkbare melancholische, donkere en weemoedige inslag. Ondanks dat vind ik The Slow Show toch een heel eigen stijl hebben. Dit is mede te danken aan de zanger en het meer ingetogen orkestralere karakter van de nummers.

Mijn favoriete nummer ‘Dresden’ opent prachtig met een kerkkoor voordat de muziek begint. Je kunt je afvragen of dit nummer het nodig heeft. Maar na veelvuldige beluistering kun je het intro niet meer los van het nummer horen. Prachtig nummer die sfeervol opbouwt en waar de emotie vanaf druipt zonder dat het voor mij neigt naar effectbejag.

19 Godspeed You! Black Emperor – Sleep
Album: Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven (2000)

Ik ken weinig nummers die zo veel emotie met zich meebrengen als dit 23 minuten durende kunstwerkje van deze Canadezen. Ik ben sowieso al jaren fan van de muziek van Godspeed You! Black Emperor, maar een nummer als Sleep overtreffen wil ik ze nog weleens zien doen.

Het nummer begint met een aandoenlijke monoloog van een oude man die emotioneel wordt wanneer hij terugkijkt op een periode in zijn leven op Coney Island ("They don’t sleep anymore on the beach…") Net wanneer zijn stem breekt neemt de muziek het over en wenen de gitaren voor hem. Fascinerend eigenlijk wat voor geluiden je kunt creëren met een gitaar en een schroevendraaier. Wat dan volgt is ruim 23 minuten intens genieten van dit emotionele meeslepende en haast filmische meesterwerk.

Ik luister dit nummer bewust niet al te vaak omdat ik op de een of andere manier dan bang ben dat het zijn magie gaat verliezen. Maar wanneer de tijd rijp is en ik er weer eens voor ga zitten kan ik een gezonde portie kippenvel en een brok in de keel maar moeilijk onderdrukken.