My Immortal

Een vergelijking met In the Air Tonight, is dat een compliment? Ik ben bang van niet.

My Immortal is veel meer dan 'dat ene momentje', maar dat kleine stukje maakt wel het verschil tussen wel of geen top 100.

My Immortal is een van de mooiste nummers ooit gemaakt, kan op een stoute dag zomaar in mijn top-100 belanden. Altijd een enorm zwak voor gehad.

Voor mij is het het verschil tussen een ietwat zouteloze ballad en een nummer dat in 2015 nog op #328 stond in mijn lijst voor de Verrukkelijke 500.

Oh, daar verras je me mee, Chevy. Complimenten!

De jaren '80 doen hun intrede! Ik verklap alvast dat we in die in de komende updates wel vaker gaan tegenkomen.

75. The Naked and Famous - Punching in a Dream

Zonder dat ik het me ooit beseft heb is The Naked and Famous eigenlijk best een belangrijke band geweest in mijn muzikale opvoeding. Zij legden namelijk een link tussen de indie rock waar ik eind jaren ’00 veel naar luisterde en elektropop. The Naked and Famous houdt het midden tussen beide genres en is een van de eerste artiesten geweest die me heeft laten kennismaken met elektronica. In de tijd dat ik nog een eigen hitlijst bijhield op deze site waren de elektropophits niet aan te slepen, zo dol was ik erop. Nu nog steeds eigenlijk, al is de grote hype wel een beetje over. Hoe dan ook: The Naked and Famous sloeg een brug tussen twee genres waar ik nog altijd liefde voor voel en daar ben ik ze dankbaar voor. Punching in a Dream was en is hun meest geslaagde liedje.

74. The Cure - Disintegration

Voor iemand die alleen hitjes als Boys Don’t Cry, Inbetween Days, Close to Me en Friday I’m in Love kent is dit wel even schrikken. Blijkbaar heeft The Cure ook een ‘dark side’. Mijn kennismaking daarmee startte met Pornography en Faith, Disintegration leerde ik later kennen via Fascination Street. Een nummer dat me aansprak vanwege de zware baslijnen en de algehele, onheilspellende sfeer. Die sfeer is op heel Disintegration terug te horen, maar wordt in het titelnummer verpakt in een soort duistere popsong. Bijzonder geslaagd moet ik zeggen. Ergens is het wel jammer dat een nummer dat meer dan acht minuten klokt zich zo weinig ontwikkelt, maar dat ‘monotone’ en repetitieve draagt natuurlijk wel bij aan het tripgehalte: Jezelf laten meeslepen en je pas acht minuten later weer realiseren waar je ook alweer bent.

73. Oscar and the Wolf - Orange Sky

Orange Sky werd opgenomen in een oude kerk in Lommel. Dat hoeft Oscar and the Wolf met hun huidige songmateriaal niet meer te proberen, want de elektronische pop die ze tegenwoordig maken komt daar absoluut niet tot zijn recht. Aan het begin van de jaren '10 schreef frontman Max Colombie echter nog gevoelige folk- en indieliedjes met Orange Sky als meest geslaagde exemplaar. Het onverstaanbaar mompelen had hij ook toen al onder de knie, maar desondanks wist hij een gevoelige snaar te raken, zowel met zijn stem als met de muziek.

72. Adult Jazz - Spook

Nee, dit is geen jazz voor gevorderden, maar eerder een soort avant-gardistische, absurdistische elektronica, maar ach, je moet het nu eenmaal een naam meegeven. Het doet wat denken aan alt-J, maar dan wat dwarser en ontoegankelijker. Spook is met bijna tien minuten op de klok een flinke zit, maar o, wat is de climax het wachten waard! Het begin is nog tergend traag, maar na een minuut of drie komt de vaart erin en na nog eens drie minuten ontvouwt zich langzaam maar zeker een fenomenaal stuk muziek. Heb je geen zin in voorspel, spoel dan meteen naar 5 minuut 50 en geniet. Vanaf hier wordt het iedere seconde beter, dat beloof ik je. Je hoort de muziek en de vocalen opbouwen naar een climax die zijn weerga niet kent en de laatste zinnen zijn ronduit fantastisch. "But did you ask for i-i-i-iii-iii-iii-it?" Om vervolgens af te sluiten met enkel percussie en een paar woorden gibberish. Maf maar magisch.

71. Opposition - Breaking the Silence

Toen ik alle grote post-punkbands wel zo’n beetje dacht te hebben ontdekt was daar ineens Opposition. Hun album Breaking the Silence maakte indruk, want dit was niet de standaard post-punk waar ik al zo veel van kende. Dit klonk verfrissend door de verrassende arrangementen en de verrukkelijke ritmes. Ik heb de term reggae eens voorbij zien komen en daar zit misschien wel een kern van waarheid in. Het titelnummer steekt boven de toch al zo goede rest van het album uit door het lome, maar strakke ritme en het funky gitaartje in de tweede helft van het liedje.

Het titelnummer van Disintegration is wat mij betreft hun beste - en daarmee ook één van de mooiste nummers ooit gemaakt.

70. Linea Aspera - Synapse

Voor liefhebbers van stemmige jaren ’80-muziek én van synthesizers komt Linea Aspera verdraaid dicht in de buurt van de ultieme muziek. Dit duo heeft helaas maar één volledig album uitgebracht en die is gevuld met acht korte, maar krachtige synthesizerwerkjes. Zwartgallig tot-en-met, maar toch hebben die opgefokte synths iets verkwikkends in zich. De meest treffende omschrijving van deze muziek die ik tot nu toe ben tegengekomen op internet is ‘minimal synth’, maar welk labeltje je er ook op wilt plakken: Ik vind het fantastisch. Synapse is een van de wat tragere en minder opgefokte nummers, maar heeft wel een ongeëvenaarde onheilspellende sound.

69. Blancmange - Blind Vision

Voor iemand die niet in de jaren ’80 is opgegroeid is het moeilijk voor te stellen dat er op muziek uit die tijd gedanst werd. Dan heb ik het met name over post-punk. Dat ik niet bepaald gezegend ben met losse heupen speelt misschien ook een rol, maar ik kan me werkelijk geen voorstelling maken van hoe mensen op zulke zwartgallige muziek konden dansen. Blind Vision van Blancmange is echter andere koek. New wave uit hetzelfde tijdperk, maar dan swingend. Ja, Blind Vision is zowaar dansbaar en stilzitten is ineens lastig voor me. Vooral het vrolijke trompetgeschal draagt daar een belangrijk steentje aan bij.

68. Chelsea Wolfe - Color of Blood

De loodzware gitaarsound is allesoverheersend, maar man, wat heeft die een impact! Niet alleen in Color of Blood, maar op het hele bijbehorende album. Misschien is dit zelfs wel een van de lichtst verteerbare nummers. De echt zware klanken komen in Color of Blood eigenlijk pas halverwege om de hoek kijken, gelijk met een stuwende percussie die het nummer in een schijnbare versnelling brengt. Ook de tegen het ritme van de muziek ingaande zanglijnen aan het einde geven dit nummer een boeiende twist. Color of Blood is zwaar imposant.

67. Dire Straits - Telegraph Road

Het is vooral het verhalende dat ik zo mooi vind aan Telegraph Road. En dan heb ik het niet over de woorden die dat verhaal vormen, maar over de manier waarop het wordt verteld. Al zou Mark Knopfler hier Chinees zingen, je hoort aan zijn stemgebruik dat hij een verhaal vertelt en je hoort aan de ontwikkelingen in de muziek wanneer er een nieuwe fase in dat verhaal aanbreekt. Zelfs zonder naar de tekst te luisteren raak ik al geboeid en als ik het verhaal uiteindelijk toch tot me door laat dringen wordt Telegraph Road daar absoluut niet slechter van.
Er is echter nóg een aspect dat Telegraph Road zo mooi maakt en eigenlijk ben ik er niet trots op dat ik dit moet toegeven. Jarenlang heb ik me hier namelijk tegen afgezet: Een gitaarsolo. Ik vond het altijd pure interessantdoenerij. Ik ben niet helemaal van mijn geloof gevallen, want er bestaan zeker gitaarsolo’s die niets anders beogen dan laten horen in wat voor moordend tempo iemand noten kan aanslaan op een gitaar. Uitsloverij dus. Dire Straits laat hier echter horen dat het ook anders kan. In de slotsolo is moeite gedaan om zo mooi mogelijke klanken uit een gitaar te halen en om ze zo aan elkaar te rijgen dat er een prachtig geheel ontstaat. Het doel van zo’n solo is laten horen wat een prachtinstrument een gitaar kan zijn. Zo’n solo vind ik wél de moeite waard en ik kan gerust zeggen dat het Telegraph Road naar een hoger niveau tilt.

66. Grimes - Kill V. Maim

‘Wat een maf wijf’ was zo ongeveer mijn eerste gedachte toen ik de videoclip van Kill V. Maim had gezien. Eigenlijk wist ik dat al langer, maar nu was ik voor de volle 100% overtuigd. Ik kende al een paar liedjes van haar, maar toen ik REALiTi hoorde werd mijn interesse pas echt gewekt. Via YouTube kwam ik al snel bij Kill V. Maim terecht en toen was ik écht verkocht. De muziek van Grimes is uitdagend, rete-catchy en soms ronduit hysterisch, staat bol van de briljante melodielijntjes en is gezegend met de charmante, bij vlagen mierzoete zangstem van Claire Boucher. Op Kill V. Maim smelt dit alles samen tot het meest verslavende liedje dat ze heeft gemaakt.

Weer twee kandidaten voor mijn top-100 (DS en Grimes). Hulde

Grimes is fantastisch ja. Er zit al meteen een heerlijke drive in het nummer, en dat cheerleader-refreintje is heel leuk gevonden.

Dit nummer van Grimes of een oudere? Dat maakt nogal een verschil, want vergeleken bij Kill V. Maim vind ik Genesis en Oblivion echt ontzettend braaf.
Heerlijk hoe dit nummer meteen in de hoogste versnelling schiet!

Te laag Telegraph Road, maar wel mooi dat die er überhaupt in staat.

Ik zou het eerder subtiel dan braaf noemen, maar ik snap je opmerking wel. Hoe we die nummers ook omschrijven, ze zijn allemaal fantastisch (zeker ook REALiTi).

Het zal kiezen worden, maar waarschijnlijk ga ik zelf voor Fresh Without Blood.

Linea Aspera!

Zonder REALiTi zou ik de rest van Grimes' muziek nooit ontdekt hebben.

Kan ik goed mee leven!

Inderdaad en zeer verrassend ook. Dire Straits' mooiste

Zowel REALiTi, Kill V. Maim, Flesh Without Blood en Venus Fly zijn van een tophonderdwaardig niveau en ook SCREAM is tamelijk geniaal. Art Angels behoort dan ook tot de beste albums van de afgelopen jaren, easily.

Leuke ontdekking dat Adult Jazz

Pin me er niet op vast, maar ik denk dat we in jouw top 100 gewoon 5 keer Grimes gaan tegenkomen.

Altijd leuk om te lezen dat mensen ontdekkingen doen! De rest van het album is ook aan te raden.

Ik heb Adult Jazz zelf ontdekt via de Super Tip-Topper, volgens mij was de tip van hoi123. Ik heb ooit maar twee rondjes meegedaan, maar dat heeft wel drie liedjes voor deze top 100 opgeleverd. Er komen er nog twee.

Geen al te zonnige muziek voor op deze zonnige dag, maar soit:

65. The Sound - New Dark Age

The Sound maakte post-punk precies zoals ik dat wil horen. Ten tijde van From the Lions Mouth toch zeker. Waar dat precies door komt kan ik moeilijk beschrijven. The Sound heeft gewoon 'de sound'. Het gitaarwerk klinkt zoals ik dat het liefst hoor, de bas is afgestemd zoals ik dat het liefst heb en The Sound had Adrian Borland. Niet alleen schreef hij goede teksten, ook beschikte hij over een prettige en ja, soms zelfs mooie stem, iets wat binnen dit genre naar mijn mening een zeldzaamheid was. De sound van The Sound klopte aan alle kanten.
New Dark Age is The Sound ten voeten uit én The Sound op hun best. Zwaar van toon en toch waanzinnig goed in het gehoor liggend. Het voelt bijna ongepast om het aanstekelijk te noemen, maar ik doe het toch. Hoe zwaar en somber de muziek ook mag zijn, de melodieën zijn altijd een genot en laten me de misère die Borland vaak bezingt even helemaal vergeten.

64. The xx - Intro

Na Totem op plaats 84 is dit is al het tweede intro dat voorbijkomt en ik kan alvast verklappen dat er verderop nóg een volgt. (Iemand een idee welke?) Dit liedje van The xx is eigenlijk het enige intro dat ik wel eens in lijstjes van anderen zie terugkomen. Op deze uitzondering na worden goede intro’s naar mijn mening ondergewaardeerd.

Een goed intro weet in dik twee minuten aan te geven wat er nog komen gaat op de rest van het album. Het is bedoeld om de luisteraar lekker te maken en om te laten horen wat dit album typeert. Het voor de artiest of album zo kenmerkende geluid wordt in het intro meteen geëtaleerd.
Het fijne van een intro is ook dat het in korte tijd maar één indruk kan geven en dus representatief moet zijn voor het hele album. Vaak ademt een intro daarom de sfeer van het album uit, in zijn puurste vorm. Verderop volgen er vaak ook liedjes die wat meer uptempo, langzamer, uitbundiger, aanstekelijker of ingetogener zijn, een intro houdt zich bij de basis. Die basis is vaak de lijm die het album bij elkaar houdt en die het album maakt tot wat het is. En dat hoor ik het liefst.
Verder is een intro het eerste stukje muziek dat je van het album hoort. Het zijn de minuten die de essentie van het album vatten en de luisteraar voor zich moeten winnen. De melodielijnen die voor zo’n intro worden gebruikt zijn daarom zelden afdankertjes, maar het beste van het beste. Dat maakt intro vaak zo sterk.
Een intro mag dan door veel mensen niet altijd als ‘volwaardig’ liedje worden aangezien, zo zie ik ze wel. Liedjes van bovengemiddelde kwaliteit bovendien. Ik ben fan van intro’s en zo ook van Intro van The xx.

Moet ik nog uitleggen waarom ik specifiek dít liedje in mijn top 100 heb staan? Daar heb ik eigenlijk geen speciale reden voor. Het liedje is gewoon ontzettend goed. Zelfs onder de intro’s is dit een topper.

63. Cloud Nothings - Wasted Days

Rammelpunk. Dat klinkt misschien als een goedkoop deuntje dat op een versleten gitaar in een halve dag op een zolderkamer (of beter nog: in een garage) in elkaar is geknutseld, maar dat is niet wat ik ermee bedoel. Ik beschouw rammelpunk als geuzennaam en Cloud Nothings laat horen hoe dat klinkt: een stevige pot rockmuziek met eenvoudige instrumenten en schreeuwzang, ogenschijnlijk simpel en toegankelijk, maar stiekem wel met knap in elkaar gestoken composities en oorwurmen van melodielijnen en hooks. Ten tijde van Wasted Days was het songmateriaal nog wat wisselend van kwaliteit, maar dit ene nummer was en is nog steeds een pronkstuk. Het gitaarwerk knalt vanaf het begin en het nummer heeft een fabelachtige opbouw. Het zijn vooral de tempowisselingen en de tomeloze energie die Wasted Days zo bijzonder en zo boeiend maken.

62. The Last Shadow Puppets - My Mistakes Were Made for You

Terwijl de Arctic Monkeys zich presenteerden als jonge honden waar de bravoure vanaf spatte waren The Last Shadow Puppets ineens heertjes. Van ruw en ongepolijst werd de muziek ook ineens een stuk stijlvoller. Het meest stijlvolle en tevens gewoon het beste liedje is My Mistakes Were Made for You. Fraai gearrangeerd met onder meer strijkers en met zangpartijen die lieflijker klinken dan de Arctic Monkeys ooit geklonken hebben. Nutteloos weetje: Via dit nummer heb ik het prachtwoord ‘smithereens’ ontdekt.

61. The Strokes - Reptilia

Lange tijd een van mijn meest beluisterde liedjes op Last.fm en nog steeds in de hoogste regionen terug te vinden. Tevens een van de liedjes die me op het spoor bracht van post-punk revival, het eerste (sub)genre waarvan ik fan werd en waar ik absoluut meer van wilde ontdekken. Reptilia heeft gitaarhooks waar iedere concullega in die tijd alleen maar van kon dromen en is mede daardoor verslavend van de eerste tot de laatste seconde.

Wooow

Intro
Wasted Days

MMWMFY ?
Reptilia (beste riff ooit)

Je vergeet de beste: New Dark Age.

Suede met introducing the band?
Kent met 18:29-4?

New Dark Age en Wasted Days

Dappere poging, maar nee, die zijn het niet. Ik ken ze zelfs geen van beide.

De intro van An Awesome Wave wellicht, net als die van The XX een prachtige intro.

Ja, die is inderdaad prachtig, net als Chord Left van Agnes Obel, Intro van Warpaint, Welcome Home van Blood Red Shoes, Never Take It Off van Automatic Loveletter, Where Will You Be van CunninLynguists, Theme I van Clan of Xymox...