60. Leprous - The Price

De eerste maten van The Price hebben direct iets tegendraads en gaan over in een hortend en stotend intro dat zich ondanks dat verrassend makkelijk in je geheugen grift. Verderop volgen nog verschillende tempowisselingen en ongewone overgangen die je de oren doen spitsen, maar chaotisch wordt het nergens. Voor een stuk progressieve metal ligt het zelfs ontzettend makkelijk in het gehoor. The Price is een van de meest aanstekelijke complexe muziekstukken die ik ken. Of een van de interessantste liedjes met grijsdraaipotentie, de essentie is hetzelfde.

59. Opeth - Deliverance

Bij instrumentale nummers vind ik het altijd lastig me de muziek voor de geest te halen, omdat ik vaak een stukje tekst nodig heb als geheugensteuntje. Opeth kent hetzelfde euvel, want de verstaanbaarheid van hun grunts is niet per se hun sterkste punt. Laat ik mezelf nu eens uitdagen en uitleggen waarom ik Deliverance zo goed vind, zónder eerst naar het nummer te luisteren. Daar gaat-ie:
Deliverance is zo goed, omdat het hele muziekstuk ontzettend lekker in het gehoor ligt, zonder dat ik me hoef te schamen voor het luisteren naar plat vermaak. Integendeel! Dit is kwaliteit met een hoofdletter k en een compositie om je vingers bij af te likken. Er gebeurt echt ontzettend veel in deze 13 minuten. Dat Deliverance daarnaast een van Opeths bruutste nummers is is ook absoluut een pre.

58. The Temper Trap - Sweet Disposition

In 2008 luisterde ik vooral naar springerige indie en naar commerciële dance (Lasgo, Cascada, David Guetta, Ferry Corsten, dat soort werk). Oog voor kwaliteit had ik niet, als het maar catchy was vond ik het al gauw goed. Toen ik Sweet Disposition in de Britse hitlijst tegenkwam vond ik het liedje leuk genoeg om Limewire eens aan het werk te zetten – downloaden voelde toen nog minder illegaal dan tegenwoordig. Sweet Disposition was ‘gewoon leuk’, maar ook niet meer dan dat. De vonk sloeg pas jaren later over. Mijn gehoor was inmiddels voldoende getraind om kwaliteit van pulp te kunnen onderscheiden en toen ik Sweet Disposition weer eens terug hoorde viel me ineens op hoe goed dit nummer wel niet was. Ik hoorde hoe er gespeeld wordt me de spanningsboog en ik hoorde vooral wat een heerlijke drive dit nummer heeft. Het stuwende drumritme en het snelle gitaarspel dat tijdens de refreinen nog gauw een tandje bijschakelt zijn de drijvende kracht achter Sweet Disposition.

57. The The - GIANT

Nu heb ik een paar dagen terug net uitgelegd dat ik niet snap dat er in de jaren '80 gedanst kon worden op muziek, komt er prompt nóg een dansbaar nummer voorbij. GIANT is eigenlijk ontzettend monotoon. De coupletten zijn monotoon, het refrein is monotoon, de bridge is monotoon en die drie zijn ook nog eens nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Wordt dat dan niet saai? Nee, want de eentonige melodie is aantrekkelijk genoeg om bezwerend te werken in plaats van vermoeiend.

56. John Talabot - Depak Ine

Zeker in de hogere regionen van mijn lijst kom ik steeds meer nummers tegen die pas goed tot hun recht komen als ik ervoor in de stemming ben. Voor Depak Ine geldt dat niet. Dit nummer past namelijk bij iedere stemming, ondanks dat het toch wat donker van toon is. Als ik zin heb om me te laten betoveren door een bezwerende melodie is Depak Ine geschikt. Als ik behoefte heb aan een goed in het gehoor liggend, aanstekelijk stuk elektronica heb ik aan Depak Ine ook voldoende. Zelfs als ik helemaal geen zin heb in muziek, maar alleen een ontspannen achtergronddeuntje zoek helpt Depak Ine me uit de brand. Daardoor zou ik dit nummer ieder moment van de dag en iedere dag van de week kunnen draaien. Ik doe het alleen veel te weinig.

Het nummer van Kent is 'speciaal', de track van Suede is een echte song en zeker het opzoeken waard, 1 van de beste albumopeners ooit.

Ik zie nu pas dat het Deliverance is van Opeth i.p.v. Délivrance van Alcest. Dát is pas een goed nummer.

Maar goed, met Sweet Disposition en Depak Ine heb je wel twee knallers te pakken.

Délivrance is saai... Echt zonde dat ze hun shows daar tegenwoordig mee afsluiten. Ze hebben zoveel betere nummers. (Hint, hint!)

Hoe meningen kunnen verschillen... ik vind Délivrance een van de mooiste Alcest-nummers en een prachtafsluiter voor een optreden.

Oei, voor mij eveneens van hun topnummers! Leuk lijstje trouwens, Koen!

Délivrance is top maar Deliverance is nog een paar klassen beter, wat heerst dat nummer toch zwaar!

Toch bijzonder, zoveel reacties over een liedje dat níét in mijn lijst staat.

Live is Délivrance gelukkig wel wat indrukwekkender dan op cd, dat moet ik toegeven, maar ik heb een andere Alcest-favoriet.

Thanks! En dan moet de beste helft nog komen!

Ik heb ze allebei opgezocht en dat liedje van Kent is iets té 'speciaal' voor me. Introducing the Band is best goed inderdaad.

Het Kent nummer werkt het best als je Taxmannen dat erachter komt meepakt, in de kerkelijke rust komt plots een geluid binnenzweven dat er niet hoort...

Ha, dat is wel een verrassende overgang zeg! Tof nummer, dat Taxmannen. Als de rest van het album ook zo klinkt moet ik daar maar eens achteraan.

Ondanks dat ik deze hele week in een Songfestival-vibe zit ga ik gewoon door met het presenteren van mijn top 100 aller tijden. Dat hoeft elkaar absoluut niet te bijten.

55. Simple Minds - Theme for Great Cities

Lul maar eens een hele alinea vol over een instrumentaal nummer. Dat is nog niet zo makkelijk. Daarom houd ik het kort: Theme for Great Cities is een van de beste instrumentals die ik ken. Simple Minds moet het hier niet hebben van een meeslepende sfeer (zoals post-rockbands dat doen) of een hypnotiserende beat (zoals elektronica-artiesten), maar enkel van de aanstekelijkheid van hun grotendeels door synthesizers gedragen melodie. Het is razend knap om zonder ook maar enige tekstuele houvast zó te kunnen boeien.

54. Regina Spektor - Genius Next Door

Een piano klinkt vaak lichtvoetig, soms weemoedig, soms dreigend. Het is een instrument met oneindig veel mogelijkheden, maar er zijn niet veel artiesten die dat hele spectrum van mogelijkheden beheersen én laten horen. Regina Spektor doet dat wel en dat bewonder ik aan haar. Daarnaast schrijft ze interessante teksten die ze op een bijzondere, verhalende manier kan zingen en schudt ze de prachtigste melodieën uit haar mouw. Als je dan een liedje neemt waarop dit allemaal samenkomt zoals Genius Next Door, dan heb je een liedje te pakken dat in mijn top 100 thuishoort.

53. New Order - Blue Monday

Een vaak gehoorde kritiek op synthesizers is dat ze kil en zielloos klinken. New Order doet weinig moeite om dat te ontkrachten. Sterker nog: Blue Monday bevestigt het vooroordeel alleen maar. Dit hele nummer klinkt kil en koud, van de machinale drums tot de monotone zang en uiteraard de steriele synths. Toch was (en is) Blue Monday een grote hit en dat is enkel en alleen te danken aan de belachelijk goede melodie. In de originele 12-inchversie wordt uitgebreid de tijd genomen om de compositie laag voor laag op te bouwen en om zo ieder zorgvuldig ingepast radertje in dit geheel een podium te geven. Kil of niet, het klinkt allemaal verrukkelijk en uiteindelijk is dat toch het belangrijkste.

52. Meg Myers - Desire

Het belangrijkste wapen van Meg Myers is haar stem. Ze klinkt mysterieus, heeft een lichte vibratie in haar stem, klinkt een tikje hees. Ja, noem het maar gerust een opwindend stemgeluid. In de refreinen waarin ze moeiteloos schakelt tussen schreeuwen en hijgen doet ze me aan Sinéad O’Connor denken. Ik ken geen enkele zangeres die zo dicht in de buurt komt bij de emotie die Sinéad in haar stem kan leggen. Meg heeft het in zich. Verder is Desire gewoon een onwijs spannend nummer, muzikaal sowieso en tekstueel natuurlijk nog veel meer, maar het is mij toch echt vooral om de muziek te doen. Vooral de vocalen. Onweerstaanbaar.

51. Siouxsie and the Banshees - Into the Light

Ik betrap mezelf erop dat ik het woord ‘venijnig’ nogal snel gebruik als ik muziek probeer te beschrijven. Dat gaat dan bijna altijd over de klank van de synthesizers. Als er echter één nummer is in mijn top 100 waar ik echt niet om het woordje ‘venijn’ heen kan is het Into the Light wel en laat daar nu net geen synth aan te pas komen. Zangeres Siouxsie Sioux klinkt nog net niet alsof ze is bezeten door de duivel, maar als ik me een beeld moet vormen van hoe zij eruitziet lijkt ze toch verdacht veel op een heks. Ook de scherpe, snerpende gitaarklanken dragen hun steentje bij aan de gecreëerde sfeer, maar de grootste bijdrage aan het venijn in dit nummer komt toch van het gejaagde tempo. Into the Light komt in razende vaart op je af, terwijl het niet eens zo snel wordt gespeeld. Het is namelijk niet per se de snelheid, maar eerder de gejaagdheid waarmee het wordt gebracht die me zo overdondert.

Je hebt in elk geval het beste nummer van Far te pakken, top! Genius Next Door gebruik ik doorgaans zelfs als maatstaf wanneer ik een nieuwe pianoballad beoordeel. Oude Regina (11:11 tot en met Soviet Kitsch) is trouwens nóg beter trouwens, daar kunnen wel eens meerdere nummers van in mijn eigen top 100 belanden.

Blue Monday blijft daarnaast episch en Meg is ook dikke prima. Oh, en voor ik het vergeet nog een kleine shoutout naar Totem een tijdje terug, erg fijne ontdekking.

Fantastisch nummer, en als ik er zelf even over nadenk dan inderdaad ook wel een van de beste instrumentals die ik ken. Tiger Tiger van Duran Duran vind ik ook wel een goeie

Ik zou vooral zeggen dat het een 80s-dingetje is. In de 70s klonken ze vaak juist heel organisch, imho. En ook bij de 80s-revival die nu bezig is, maken ze er toch vaak geen kil spektakel van (dat zou hedendaags ook totaal niet meer scoren).

Mooi rijtje, trouwens.

Pavlov's Daughter is fantastisch, verder ken ik haar eerste twee albums nog niet. Daar moet ik echt even goed de tijd voor nemen denk ik.

Blue Monday

Verder ook een erg aantrekkelijke lijst, waar ik nog niet alles van ken.

Die kilheid was in de jaren '80 wel zo'n beetje op hun hoogtepunt en zo kil als in Blue Monday hoor je het tegenwoordig absoluut niet meer, maar ik denk dat het voor veel mensen toch nog altijd een soort computer blijft. Alles wat ook maar enigszins elektronisch klinkt is geen 'echte muziek'.

Pure onzin natuurlijk, geen mooier instrument dan een synthesizer!

Ik zou zeggen: begin sowieso met deze, een majestueuze 5*-bundeling van de beste nummers op haar eerste drie albums, al heeft ie wel meerdere luisterbeurten nodig om helemaal te vallen. Verder zijn vooral Back of a Truck en Braille (van 11:11) zeer fijn. Oh, en raadpleeg vooral Teun even.

Daar ken ik al best wat nummers van (ik ken heel Soviet Kitsch al), maar toch bedankt voor de tip!

Bedoel je die Teun met zijn Regina Spektor-avatar? Ik denk dat ik Regina Spektor in eerste instantie via hem op het spoor ben gekomen, via een Greatest Hits of een Artiesten-K.O. of zo.

Lol, wat denk je zelf? Vergelijkbaar. Bij mij was het in elk geval tijdens GH dat de liefde echt opbloeide. Die liefde is er, ruim een jaar verder, nog steeds. Misschien wel meer dan ooit zelfs.

Ik denk eigenlijk dat je door die spelletjes al zo'n beetje de helft van zowel 11:11 als Songs kent. Gelukkig is er ook nog een andere helft.

50. Gazpacho - The Walk

Een mooie stem is een belangrijke randvoorwaarde, maar met een paar goede zanglijnen kun je mijn aandacht al gemakkelijk opeisen. Gazpacho doet dat hier en weet die aandacht vervolgens minutenlang vast te houden. Iedere zanglijn buigt precies de goede kant op en alle zinnen vloeien ongekend soepel in elkaar over. Natuurlijk draagt ook de sfeervolle muziek een belangrijk steentje bij, maar het zijn toch echt de zanglijnen die het verschil maken.
Voor ik het weet zijn er vijf minuten voorbij. Het wat saaie middenstuk dat volgt zit me eigenlijk nauwelijks dwars, want zo kan ik rustig bijkomen van de prachtige opening en me rustig gaan opmaken voor het al even schitterende slot.
Halverwege Part 2 komt er langzaam maar zeker alweer zo’n prachtige melodie op gang die nog wat extra leven in wordt ingeblazen door de zwierige zang van Jan-Henrik Ohme. Verbazingwekkend toch dat er achter zo’n saaie naam zo’n mooie stem schuil kan gaan. De woorden ‘the long haul back’ markeren het begin van de climax die uitmondt in een van de mooiste slotzinnen die ik ooit heb gehoord: Doesn't everyone have their own walk to walk?

49. Elliott Smith - Between the Bars

De muziek van Elliott Smith heb ik ontdekt via de film Good Will Hunting. Tijdens de film is de muziek me niet of nauwelijks opgevallen – laat staan bijgebleven – maar toen ik bij de aftiteling de naam Elliott Smith voorbij zag komen werd ik toch getriggerd om die muziek eens serieus te gaan beluisteren. Ik durf niet eens te zeggen of dit liedje überhaupt gebruikt is in de film.
Van zijn album Either / Or stak Between the Bars meteen boven het maaiveld uit door zijn wonderschone melodie. Niet lang daarna zou ik ook door de tekst betoverd worden. In de tijd dat ik alleen nog maar de titel van dit liedje kende dacht ik dat de ‘bars’ naar tralies in een gevangenis verwezen, maar blijkbaar had ik dat mis. De hele songtekst bleek eigenlijk verraderlijk. Op het eerste gehoor lijkt het een liefdesliedje, maar uiteindelijk blijkt dat je wordt toegezongen door een fles drank. Toch iets minder romantisch. Between the Bars is eigenlijk één grote metafoor over alcoholverslaving. Ik vind dat niet alleen een mooie vondst, ik vind het vooral erg mooi uitgewerkt. Elliotts fragiele stem maakt het liedje vervolgens helemaal af.

48. Nick Drake - Place to Be

Misschien ben ik wat aan de vroege kant (misschien ook niet...), maar ik heb al een shortlist met mogelijke begrafenismuziek. Place to Be staat daar ook op. Wat ik hoor in Place to Be is een oude man die terugkijkt op zijn leven en die reflecteert op het ouder worden. Hoe hij veranderde van jong en levenslustig naar oud en zwak en hoe hij nu verlangt naar een 'place to be', wat ik in deze context graag vrij vertaal als een laatste rustplaats. Nick Drake zal het zelf misschien niet zo expliciet bedoeld hebben, maar het is wel wat ik er graag in wil horen om de cirkel rond te maken.

47. Of Montreal - The Past Is a Grotesque Animal

De muziek in The Past Is a Grotesque Animal is ontzettend monotoon. Er zit wel wat ontwikkeling in, omdat er naar het einde toe wat elektronica wordt toegevoegd, maar aan het gitaarloopje verandert twaalf minuten lang helemaal niets. De zang wordt gaandeweg wat uitbundiger en luider, maar op de invallende oohoo’s na verandert ook daar niet zo veel. Toch vind ik dit een boeiend nummer. Dat komt vooral door de zanglijnen die ondanks dat ze steeds gebonden zijn aan hetzelfde onderliggende melodietje iedere keer compleet anders klinken. Ze vliegen alle kanten op! Daar waar die ene noot in de vorige zin nog omhoog ging gaat hij nu ineens omlaag. En in die seconde waar nu drie woorden in passen is het er straks nog maar een. De zanger weet ook met zijn intonatie volop te variëren. Als ik daar ook de bij vlagen bizarre, maar continu prikkelende tekst bij optel valt er toch behoorlijk wat te horen in dit op het eerste gehoor nog zo eentonige liedje.

46. Purity Ring - Stranger Than Earth

Wat mij aansprak aan het debuut van dit Canadese elektropopduo was het alternatieve en duistere randje en de soms vrij minimalistische muziek. Op album numero twee klinken ze echter totaal anders en schuwen ze het grote gebaar niet. Op Stranger Than Earth zijn de invloeden van beide albums mooi te horen. Het begin is redelijk kaal met kille, afstandelijke beats. Halverwege breekt het nummer echter open en verandert het in een groots anthem. Ik vind het allebei heerlijk, maar het meest geniet ik toch van die o, zo lieve, kraakheldere stem van zangeres Megan James.

Genius Next Door is trouwens origineel ook van die periode (tussen Songs en Soviet Kitsch om precies te zijn). Ik denk dat het wel een tijdje mijn favoriete nummer van haar was. De studioversie moest ik even aan wennen, maar is zeker prachtig.

En stoepkrijt moet zeker Songs en 11:11 proberen. Zeker als je hier Genius Next Door kiest.

De laatste twee updates zijn trouwens van een heel hoog niveau.

Genius Next Door is inderdaad één van haar mooiste wat mij betreft...

Hohoho. Ik denk niet dat er ooit een nummer is geweest dat een grotere eerste indruk heeft achtergelaten dan deze to-taal overdonderende madness. Er gebeurt juist enorm veel qua instrumentatie. Je hoort dit groteske beest gewoon ademhalen, heel subtiel op de achtergrond maar het leeeeeeeft. Het deint, trappelt, spuwt. Ook zonder de (geweldige!!) zang had dit nummer als een huis gestaan.

Derhalve staat ie ook zeker veertig plaatsen te laag.

Het zijn inderdaad twee behoorlijk verschillende versies, vooral haar vocalen hebben een metamorfose ondergaan. Ik vind haar zachtere en vloeiendere stemgeluid ten tijde van Far duidelijk het mooist, maar smaken verschillen.

Dat gaan we zeker een keer doen!

Je weet het schitterend te verwoorden, maar ik hoor het er niet zo in. Toch leuk dat één liedje zulke verschillende indrukken kan achterlaten.

45. The Chameleons - Less Than Human

Hét element dat Less Than Human bijzonder maakt is de zogenaamde ’whirly tube’ (ik surf me suf, maar kan echt geen Nederlandse vertaling vinden). Wat is het? Een flexibele, rubberen buis die je rond moet slingeren, zodat er geluid uitkomt. Hoe sneller je draait, hoe hoger de toon en dus kun je er muziek mee maken. Oorspronkelijk uitgevonden als een stuk speelgoed, maar The Chameleons gebruiken het hier als muziekinstrument. Dat galmende geluid in de outro dat aan een ruisende wind doet denken, dát is de whirly tube.
Is die whirly tube ook hét element dat Less Than Human zo goed maakt? Nee. Less Than Human is het perfecte Chameleons-liedje voor als je in een melancholische bui bent. Ik ken de band vooral als een vrij stevige post-punkband die af en toe aardig kan knallen, maar Less Than Human is eerder sfeervol en meeslepend. Onder andere door de rustgevende klanken van de whirly tube.

44. Karnivool - We Are

Nog meer progressieve rock, zo’n beetje in de stijl van mijn nummer 60. Muziek die zowel boeiend is door zijn tegendraadsheid en complexiteit als ook aanstekelijk door zijn prettige melodielijnen en (tot op zekere hoogte) meezingbaarheid. Een unieke combinatie van ‘goed’ en ‘lekker’. Karnivool heb ik leren kennen met We Are en dat is een van hun meest toegankelijke nummers: niet al te hard en niet al te complex. Dat maakt dit nummer verslavend en dat maakt het mijn favoriet.

43. Atmosphere - Painting

Ik hoop van harte dat ik Painting nooit nodig ga hebben. Dit is namelijk een perfecte soundtrack om je er weer bovenop te helpen als het leven even flink tegenzit. Dan heb ik het niet over zomaar een tegenslagje, maar over iets groots, iets waardoor je de hele wereld tegen lijkt te hebben of het leven zelfs even helemaal niet meer ziet zitten. Op zo’n moment ga ik Painting nodig hebben om me op te beuren, om mijn rug te rechten en om die tegenslag te verwerken, te accepteren en om te zetten in iets positiefs.
When life gives you lemons, you paint that shit gold. Het is de titel van het album, het is de boodschap van dit liedje en het is precies de instelling die ik op zo’n moeilijk moment in mijn leven nodig denk te hebben. Hopelijk heeft de persoon dankzij wie ik Atmosphere heb ontdekt hier ook moed uit geput.

42. Ummagma - BFD

Eigenlijk vind ik het ronduit vervelend als beginnend artiesten je via Last.fm hun eigen muziek proberen op te dringen, maar in het geval van Ummagma heb ik het ze vergeven. Shauna, de zangeres van dit Canadees-Oekraïense duo, nam namelijk de moeite om een klein gesprekje aan te knopen, waardoor ik toch maar besloot om een paar liedjes te beluisteren. Daar zat toevallig een prachtexemplaar tussen. BFD is een fraai opgebouwde popsong met een dromerige sfeer, vol subtiele en originele elektronische klanken.

41. Arctic Monkeys - Crying Lightning

Arctic Monkeys was een van de eerste bands waarvan ik fan werd. De singles van hun eerste twee albums plukte ik uit de Britse hitlijsten en Fluorescent Adolescent was lange tijd mijn favoriet. Toen ze hun derde album uitbrachten had ik net een account op MusicMeter en begon ik langzaam geïnteresseerd te raken in volledige albums. Humbug was daarom het eerste complete album dat ik van ze leerde kennen. Ik was best onder de indruk, maar in de maanden erna ontdekte ik al snel dat hun eerste twee albums toch echt beter waren. Humbug heb ik nog steeds niet in mijn collectie.
Eigenlijk moet ik die maar eens een keer aanschaffen, al is het alleen maar voor Crying Lightning. Wat ik vooral zo fijn vind is de ‘flow’ die Alex Turner hier heeft, vooral in de coupletten. Zijn zanglijnen lopen gewoon ontzettend lekker. Ook de tekst weet me te boeien, al ontgaat de betekenis ervan me volledig. De zin “Uninviting, but not half as impossible as everyone assumes you are” staat symbool voor het cynisme dat hij zo vaak in zijn teksten stopt en is mijn favoriete tekstregel in dit nummer.

Painting