Erg toffe band, volgens mij ooit ontdekt via Sunderland in de MuMeAfrekening, en nog live gezien in het voorprogramma van - ik geloof - Django Django. Leuk om in je lijst te zien!

Ik ben ook fan van (het einde van) Tether.

Ik weet dat hij ook fan is, dus dat zou goed kunnen.

Ik ben jaloers!

Epilogue, No Sound But the Wind, Tether (precies die beschrijving ) en EITS! Prachtige update weer

Mijn top 100 loopt op zijn eind, dus ik zal alvast eens wat mensen taggen.

jassn, ben jij er al klaar voor om je lijst te presenteren? En thelion, JSPR_G en dumb_helicopter, zijn jullie al met voorbereidingen bezig? Jullie zijn binnenkort ook aan de beurt.

Morgen of overmorgen ga ik aan mijn top 10 beginnen. Mochten er mensen een gokje willen wagen naar wat erin staat: de lijnen zijn geopend! DJ's van Orinoco die ieder jaar mijn V500 onder ogen krijgen zijn helaas uitgesloten van deelname.

Het moet heel raar lopen, als er geen Radiohead in de top-10 staat. NHM ook nog wel en Winning (The Sound) op nummer 1 lijkt me niet geheel ondenkbaar.

Edit: en Keane en Muse natuurlijk.

Winning op 1 zou wel heel toepasselijk zijn, ja!

Is Personal Jesus al langsgekomen?

Sowieso No Cars Go nog. En misschien wat rare vissen en (al verwacht ik die eigenlijk niet meer) nog wat shiitake-paddestoelen. Youth en Mardy Bum zouden me ook niet verbazen.

En go go Tether!

Chronologisch klopt het niet helemaal; ik heb ze ook ontdekt in het voorprogramma van Django Django en daarna pas de MuMeAfrekening mee bespamt. Dus als je ze ook bij DD hebt gezien, dan heb je ze eigenhandig ontdekt.

t Wordt trouwens wel weer tijd voor iets nieuws van hen... het is al weer een tijdje stil rond Eaux.

Ben Crook van Eaux heeft nog wel een mooi ambientachtig album gemaakt in de tussentijd onder de naam ADSL Camels .

Op Violator alleen al staan zeker drie betere nummers... Mijn Depeche Mode top 10 zou die waarschijnlijk wél halen, want zo goed is Violator toevallig wel.

Er komt nog wel een nummer voorbij dat ik dankzij jou heb ontdekt.

Ik ga natuurlijk niet overal op reageren (het moet wel spannend blijven), maar die Shiitake Mushrooms komen sowieso niet voorbij, terwijl die best in mijn top 100 hadden gemogen. Ik doe regelmatig leuke ontdekkingen in de SvhJ, MuMeAfrekening, Alt. 152, etc. die vervolgens compleet in de vergetelheid raken bij me. Een slechte zaak, ik weet het.

Eens, maar ik ben een beetje bang dat Eaux überhaupt niets meer gaat uitbrengen en dat de bandleden ieder hun eigen weg gaan... Maar ik blijf duimen!

Jeanny?

Komm, steh auf, bitte.

Misschien vind je het niet eens om aan te horen, hoor. Geen idee eigenlijk. Je hebt mij het album een keer getipt voor de Super Tip-Topper.

Ah kijk, door komt-ie net aan!

10. Washington - Black Wine

Ik schaam me kapot, maar ik weet gewoon niet wat ik over dit nummer moet vertellen. Ik vind het prachtig, maar ik kan niet onder woorden brengen waarom. Wat het nog lastiger maakt is het feit dat ik dit nummer op de een of andere manier niet eens goed bij me vind passen. Het heeft een bepaalde sfeer, een bepaalde traagheid over zich heen die ik zelf nooit bewust zou zoeken in muziek. En toch... doet Black Wine wat met me. Het intrigeert. Misschien wel juist door dat lome ritme. Misschien door die klagerige zang (waar ik doorgaans ook geen fan van ben). Misschien door het jaren ’70-orgeltje (idem). Misschien door het dromerige pianospel. Of misschien door de synthese, het samenspel tussen die twee instrumenten in het outro. Het feit dat ik niet onder woorden kan brengen waarom ik dit mooi vind heeft op zich ook iets intrigerends. Net zoiets als een ongrijpbare tekst, maar dan gaat dit nog een stapje verder. Zou dat dan de reden zijn dat Black Wine me zo in zijn greep houdt?

Ik wacht nog steeds. Washington heb ik nog nooit van gehoord en ik tip alleen albums die ik zelf ken en goed vind.

Heb het even opgezocht. Washington was aan stoepkrijt getipt door - je verwacht het niet - Reijersen. Graf had die ronde Broken Social Scene getipt.

Oeps! Ik dacht echt dat het jouwe tip was. Sorry voor de dode mus.

Broken Social Scene gaat niet meer langskomen kan ik alvast verklappen, maar Anthems for a Seventeen Year-Old Girl is wel erg goed!

9. Cocteau Twins - The Thinner The Air

Zangeres Liz Fraser staat bekend om haar vaak onverstaanbare en nog vaker ondoorgrondelijke teksten. The Thinner the Air is zo ongeveer het enige liedje van deze band dat ik wél kan doorgronden. Tenminste, dat denk ik. Voor mij heeft dit liedje in ieder geval betekenis.

The Thinner the Air associeer ik met doodgaan. In de drie minuten dat het nummer duurt hoor ik klanken die ik verwacht te horen als ik ten hemel stijg en mijn ziel mijn lichaam verlaat, ergens heen waar geen sterveling ooit zal komen. Ik stijg langzaam op, de lucht wordt ijler en ijler en om me heen hoor ik engelen zingen. Onverstaanbaar, ondefinieerbaar, want alles gebeurt in een waas. Een rustgevende, prettige waas. Een vredig gevoel maakt zich van me meester.

Ik geloof niet in een hemel, laat staan in engeltjes, maar als ik The Thinner the Air hoor raak ik toch in de waan dat ik onderweg ben. Als er een weg omhoog is, is dit de bijbehorende soundtrack. Alleen al om die nog eens te mogen horen zou ik wensen dat er een hemel was.

8. Arcade Fire - No Cars Go

Het drumroffeltje in het intro doet me altijd denken aan Farewell to the Fairground van White Lies, maar dat is heel andere koek. Arcade Fire maakt totaal andere muziek: Veel origineler, spannender en rijker gearrangeerd. Dat is al direct te horen aan de strijkers en blazers. Toch komt het eigenzinnige karakter van Arcade Fire nog niet meteen bovendrijven. Daarvoor zijn de coupletten en refreinen wat te makkelijk. Nee, het echte Arcade Fire-stempel wordt pas later op No Cars Go gedrukt.

Na drie minuten begint het pas écht. Eerst is er een verstild bruggetje: “Between the click of the light and the start of the dream”. Dan volgt het mooiste stuk muziek dat deze band ooit heeft gemaakt. Een climax die geen gelijke kent binnen de popmuziek. Het begint met enkel een accordeon en een viool. De drums vallen voorzichtig in. Gaandeweg nemen ze allemaal toe in volume of krijgen ze er wat noten bij. Een mannenkoor begint te zingen. Blazers schallen erdoorheen. Ondertussen blijft alles maar aanzwellen en langzaamaan versmelten alle instrumenten tot één euforisch geluid. Een mooiere climax dan deze kan ik me niet voorstellen.

Mooie ontdekking. Doet me wat aan The Veils denken. Hier ga ik meer van opzoeken

Volgens mij bestaat de band al niet meer, maar ze hebben sowieso een paar albums op hun naam staan. Veel ontdekplezier! Als het bevalt moet je het mij maar even laten weten, want ik ken de band zelf maar amper eigenlijk...

7. Daughter - Lifeforms

Youth had zeker niet misstaan in deze top 100. Het was het eerste liedje dat ik van Daughter leerde kennen en ik was meteen verkocht: Een warm en aanstekelijk soort indie-folk dat ik nog niet kende. Maar hoe briljant Youth ook is, toen Daughter hun eerste album uitbracht kwam ik erachter dat Youth niet maatgevend was voor wat deze band in hun mars had. Ze konden nóg beter en vooral mooier. Youth verscheen op If You Leave in een andere versie. Uitgekleder, somberder, iets trager ook, maar bovenal veel sfeervoller. Dit waren geen luchtige folkdeuntjes meer, dit neigde eerder naar stemmige post-rock, waarin verstild en bombastisch elkaar moeiteloos afwisselen. Dit was geen lieflijk zingen meer, maar neerslachtig mompelen. Muziek van Daughter had ineens veel meer impact dan ik gewend was.

Het meest indrukwekkende liedje van dat debuutalbum is Lifeforms. Het is vooral de tekst die me intrigeert. Een tekst over liefde en dood, maar die zijn ware betekenis niet blootgeeft. Gaat het over een ongeboren kind? Over een stukgelopen relatie? Misschien gaat het wel over allebei, al wordt nooit echt duidelijk hoe die twee met elkaar te maken hebben. Dat maakt de tekst boeiend en soms ook een tikje bevreemdend. Na ruim vijf minuten blijf ik altijd met een dubbel gevoel achter: Onvoldaan, omdat ik nog steeds niet heb kunnen ontrafelen waar Elena Tonra nu over zingt, maar ook voldaan, omdat ik heb genoten van alweer zo’n prachtige Daughter-compositie.

6. Sigur Rós - Popplagið

Ze hadden best een betere titel kunnen bedenken dan Poplied (de Nederlandse vertaling van Popplagid), want zo poppy en toegankelijk klinkt het allemaal niet. Ik vind het hoe dan ook een betere titel dan Untitled #8, want een muziekstuk van deze klasse verdient gewoon een ‘echte’ titel. Ik blijf het daarom stug Popplagid noemen, hoewel ik dit eerder een slaapliedje dan een popliedje vind. Misschien moet ik dat even uitleggen.

Post-rock kan mij helemaal tot rust brengen en muziek kan mijn aandacht opeisen. Ik heb daarom het idee dat ik makkelijker in slaap val als ik met mijn gedachten bij een rustig stuk muziek ben. Als ik de slaap niet wil vatten probeer ik vaak aan een stuk post-rock te denken en bijna altijd is dat dan Popplagid, omdat die prachtige beginmelodie een van de weinige instrumentale stukken muziek is die ik me áltijd voor de geest kan halen. Ik kan dit nummer dromen, zowel letterlijk als figuurlijk. Popplagid is rustgevend, hoopvol, maar vooral bloed- en bloedmooi. In deze muziek kan ik helemaal opgaan, zoals in een diepe droom.

Helaas val ik niet altijd direct in slaap en na een paar minuten is mijn kans om in te dommelen definitief verkeken, want dan slaat de muziek om. Het is als een strak blauwe lucht die ineens betrekt en binnen de kortste keren in genadeloos onweer uitbarst. Een fenomenale apotheose. Niet bevorderlijk voor mijn slaap, maar wel ultiem genieten. Dan slaap ik maar een kwartiertje later in, ik heb het ervoor over.

Nu kun je wel stoppen lijkt me. Beter dan dit gaat het niet meer worden.

Zekers .
Haha, de minste uit de top 20, ik hoop niet dat dit een trend is