Deze Sigur Ros doet mij altijd weer naar hogere oorden zweven.
Om daarna keihard neer te storten.

Dan heb ik een verrassing voor je, want het wordt nóg beter. Tot vijf keer toe zelfs.

Neerstorten heeft nog nooit zo mooi geklonken.

Popplagio is prachtig inderdaad, grootste herontdekking uit de lijst is voor mij dat nummer van Still Corners met The Trip, die ga ik nog vaak opzetten komende week in Ijsland.

Lifeforms is een mooie ontdekking, waarvoor dank. Ben benieuwd wat er na Untitled #8 nog volgt, aangezien het bijna niet beter kan (volgens jou).

Nee dat was volgens mij doei

En hem. "Maar" 5 nummers toppen 'm, leer lezen, oeletoeter.

Oelewat? Leer woorden verzinnen.

Nee.

Laten we on-topic blijven, voordat ik weer een berichtje in mijn inbox krijg van een moderator.

Ik gok op Radiohead op één. Doei

Straatgeest op #1, het vliegtuig boven de zee op #2 en iets van Silversun Pickups op #3. Over de nummers 4 en 5 ga ik nog even nadenken.

(off-topic) "Oeletoeter", nog nooit van gehoord en geen idee wat het wil zeggen, maar wel een hilarisch woord!
Ben benieuwd naar de verdere nummers!

Oeletoeter. Wauw, wat een woord!

Er komen nu twee haat/liefde-nummers aan. Ik ben benieuwd hoeveel likes die gaan scoren.

Ik verwacht nog wel een Bellamy

5. Sinéad O'Connor - Troy

Troy is wat je in de literatuur een pageturner zou noemen. Als je de eerste paar seconden hebt gehoord kun je niet meer stoppen met luisteren. Ik niet althans. De stem van Sinéad O'Connor neemt je al fluisterend en al schreeuwend mee op een ritje in een emotionele rollercoaster. De zang maakt in Troy overduidelijk de dienst uit, maar ook de rol van de strijkers mag niet onderschat worden. Die brengen de muziek precies op tijd tot leven met een stuwend ritme en zwellen op de juiste momenten aan om de vocalen extra kracht bij te zetten. Daardoor wordt Troy pas écht intens.

Als er geen muziekinstrumenten hadden bestaan was Troy waarschijnlijk het mooiste liedje aller tijden geweest.

Troy!!!!

Nu je het zegt, Muse is op zich ook wel redelijk love/hate. Zeker een nummer als Knights of Cydonia ofzo.

Troy!!!!!!

Love/Hate zal AC/DC wel wezen. Of Pearl Jam.

Troy!!!!!

Ik snap alleen niet wat je hiermee bedoelt:

AC/DC, bah!

Als muziek alleen uit zangpartijen zou bestaan dan zou Troy de vloer aanvegen met alles en iedereen.

4. Dream Theater - The Count of Tuscany

Een liedje kan op twee manieren een plekje in mijn top 100 verdienen: Door een goed nummer te zijn (logisch) óf door iets bijzonders voor me te betekenen. The Count of Tuscany heeft zijn plekje daarom dubbel en dwars verdiend. Het is niet alleen een van de indrukwekkendste composities uit de muziekgeschiedenis, maar het is bovendien het nummer dat mij definitief de ogen heeft geopend voor metal.

Als je mij zeven jaar geleden had verteld dat ik ooit van metal zou gaan houden had ik je voor gek verklaard. Mijn beste vriend schotelde me regelmatig metal voor die hij zelf goed vond. Ik vond dat ongecontroleerde chaos. Herrie om de herrie. Dat ik toch naar metal ben gaan luisteren heb ik te danken aan oud-MuMe’er MindRuler. Hij probeerde mijn vooroordelen weg te nemen en liet me kennismaken met Rage for Order van Queensrÿche, een voorzichtige eerste stap in de metalscene. Het heet weliswaar progressieve metal, maar het komt eerder over als goed behapbare hardrock. Een stukje harder dan waar ik normaal naar luisterde, maar de herrie bleeft ruimschoots binnen de perken. Kort daarna stuurde hij me een YouTube-linkje naar The Count of Tuscany met daarbij doodleuk de mededeling dat het liedje ruim 19 minuten duurt. Eerder voor de grap dan als serieuze poging mij Dream Theater-fan te maken gok ik. De lengte intrigeerde me en ik trok de stoute schoenen meteen aan. Negentien minuten later was ik om.

Wat ik zo goed vind aan The Count of Tuscany is niet in een zin uit te leggen. De kracht van dit nummer zit hem in het totaalplaatje. Het is immers niet voor niets dat ik bijna iedere noot kan dromen. Dat gebeurt me niet zo gek veel bij nummers van langer dan een kwartier. Het zijn John Petrucci’s onnavolgbare en soms snoeiharde gitaarriffs, de soms cheesy, maar altijd catchy keyboardtoetsen van Jordan Rudess, het dromerige middenstuk, de akoestische opening van het grootse slotstuk en het door James LaBrie vertelde verhaal over de Graaf van Toscane. Al deze puzzelstukjes zijn uiterst vakkundig aan elkaar gelegd. Alles sluit naadloos op elkaar aan, zodat Dream Theater mijn aandacht geen seconde loslaat. Een compositie als deze is van wereldklasse.

Johan, bedankt!

Ah, als alle nummer dus acappella gezongen zouden worden. Makes sense

Ah, zit wat in.

Zou voor mij dan ook zeker top 10 zijn. Echt fantastisch gezongen.

Progressieve metal is bijna net zo vervelend als freejazz ?

Twee van mijn lievelingsgenres

Deze opmerking is bijna net zo vervelend als freejazz.

3. Neutral Milk Hotel - Oh Comely

Moet ik me schamen voor het feit dat ik geen idee heb waar een van mijn favoriete nummers aller tijden over gaat? Ik ben een beetje bang van wel en ik moet bekennen dat dat in het geval van Oh Comely opgaat. Dat wil nog niet zeggen dat de tekst me niets doet. Integendeel. De verrassende vocabulaire, de originele metaforen en het over het algemeen vrij erudiete taalgebruik van Jeff Mangum weten me erg te boeien. Het woord ‘comely’ was nieuw voor me tot ik dit liedje leerde kennen. Ik zal het met plezier gebruiken als het ooit van pas komt.

Naast het schrijven van mooie teksten heeft Jeff Mangum ook patent op het bedenken van prachtige melodieën. Ik vind ze om te smullen, eigenlijk in al zijn liedjes. Waar Oh Comely echter het verschil maakt met de andere liedjes van Neutral Milk Hotel is de compositie. Oh Comely is een acht minuten durend, atypisch, zorgvuldig opgebouwd, stemmig folkstuk met hartverscheurende zang. Vals of niet. Iedere seconde is raak. Nou ja, bijna dan. In de eerste seconde is nog een noot uit het vorige liedje te horen, maar verder is Oh Comely nagenoeg perfect.

2. Radiohead - Street Spirit (Fade Out)

Radiohead en Koen, het was niet direct een goed huwelijk. In mijn eerste jaren op MusicMeter bleef ik bewust zo ver mogelijk bij Radiohead uit de buurt. Die overdreven adoratie hier, ik moest er niets van hebben. Hoewel ik nog helemaal geen muziek van Radiohead kende kreeg ik er toch een beetje een afkeer van. Zeer onterecht, maar zo werkte het nu eenmaal in mijn hoofd. Inmiddels weet ik dat ik toen nog helemaal niet klaar was voor Radiohead – ik luisterde destijds alleen naar toegankelijke pop en rock – dus achteraf bezien was het misschien wel goed dat ik me er toen nog niet aan gewaagd heb.

Na een aantal jaren is de knop toch omgegaan. Wat de trigger is geweest weet ik niet meer, maar inmiddels snap ik waarom zoveel mensen zo’n groot fan zijn van Radiohead. Ik heb vooral enorm veel waardering voor hun vernieuwingsdrang. De grote ommezwaai die ze met Kid A maakten hebben ze daarna nooit meer nagedaan, maar op stilstaan in hun ontwikkeling heb ik ze nog niet kunnen betrappen.

Mijn favoriete nummer van de band is er een uit hun minst vooruitstrevende periode. De beginperiode, waarin ze nog vrij ‘gewone’ rockmuziek maakten. Geen experimenteel gedoe met elektronica, maar vrij recht-toe-recht-aan. The Bends was een goed instapalbum voor me, want van elektronica had ik nog geen kaas gegeten en ik had er ook zeker geen trek in. The Bends beviel uitstekend en leidde er uiteindelijk toe dat ik een Best Of van ze kocht en langzaam maar zeker Radiohead écht ging ontdekken.

Het beste liedje dat Radiohead ooit maakte en tevens een van de beste liedjes aller tijden is Street Spirit (Fade Out). Muzikaal is het eigenlijk doodeenvoudig. Het is opgebouwd rondom een paar oersimpele gitaarakkoorden en een nog simpeler basloopje. Veel meer gebeurt er niet. De kracht van een bijzonder liedje zit hem vaak echter niet in de noten of de woorden die gebruikt worden, maar in wat de muziek met je doet. Goede muziek kan de luisteraar meeslepen en kan emoties oproepen. Dat is wat Street Spirit met mij doet, zelfs met die o zo simpele melodie. Die paar vingerbewegingen over die snaren weten zo’n unheimisch en somber gevoel op te roepen dat ik er haast een onbehaaglijk gevoel bij krijg. Als muziek dát met me doet, dan zit ik naar iets bijzonders te luisteren.

Ik heb Street Spirit al eens ‘het meest akelige en uitzichtloze popliedje aller tijden’ genoemd. Street Spirit in één zin, zo kan het dus ook. Ik sta er nog steeds achter.

Morgen de ontknoping!