Wat is die stinker dan voor jou, als ik mag vragen? Voor mij is RtL een perfect album. Trouwens weeral hulde voor Halo, Disintegration en American Pie in je nieuwe update!

Escape vind ik uit de toon vallen op het album. Mocht het niet op dat album staan, dan was het een redelijk nummer, maar in het gezelschap van die andere tracks valt het in negatieve zin op.

Bedankt trouwens!

Op dat album wel de minste ja, maar nog altijd zeer behoorlijk maar dat zeg je zelf ook al Graag gedaan!

Disintegration, dat vinden ik en Jordi leuk

Ja die jaren '80 waren heel errrug lök

Zeker! Beste titeltrack ooit

Een rappe hiphopman moet weten: "leuk" is niet het woord - nog een kandidaat voor de zak van Zwarte Piet: enkele reis Spanje

MjuMe strikes again

Dat is weer duidelijke en klare taal van Der Mjumeister zeg

Luek dan, nou goed

Jaren '80 - UK: Margaret Thatcher (Madame Medusa, Iron Lady) aan het roer, leuk/luek/lök? Denk nog 'ns:

Madam Medusa - UB40 (1980) - YouTube
The Beat - Stand Down Margaret (OTT 1982) - YouTube

Doe mar 1-2-3 groetertjes: de zak is al in aantocht

Jonguuhhh toen kenden mijn ouders elkaar nog niet eens, hoe moet ik dat dan in Globsnaam weten? #slowchat #soz

En omdat jullie allemaal zo braaf zijn vandaag, nog een update!

85. The Waterboys - Too Close to Heaven

The Waterboys is voor mij ook zo'n typische MuMe-band - op het bekende, maar beugedraaide The Whole of the Moon na - worden ze (helaas) namelijk amper nog gedraaid. Too Close to Heaven is misschien niet het bekendste nummer uit hun oeuvre, maar heeft wel de bekende elementen die The Waterboys kenmerken: dramatiek, de karakteristieke stem van Mike Scott en een prominente rol voor de saxofoon, zeker met de solo naar het einde toe.


84. The The - Slow Emotion Replay

Heel anders van toon - wat opgewekt melancholisch - is dit nummer. Het kenmerkende deuntje van de mondharmonica is enorm aanstekelijk en brengt een onmiddellijke glimlach teweeg bij mij. De rest van het oeuvre van The The wist me helaas vooralsnog nooit zo hard te boeien als Slow Emotion Replay.


83. Het Zesde Metaal - Zet Mie Af

Het Zesde Metaal heeft voor mij een beetje wat The Cure heeft: consistente albums met veel goede nummers, maar niets dat er echt bovenuit steekt. Zet Mie Af is voor mij wel hun beste nummer: de droeve toon doorheen het nummer en eindigend met de onheilspellende en steeds weerkerende 'kzen bluvn hangen', waardoor de plaat ook effectief blijft hangen.


82. Johnny Cash - Hurt

Misschien wel één van de beste covers ooit is Hurt van Johnny Cash. Ik heb vrij weinig met NIN, maar dit nummer krijgt zo'n eigen draai mee, waardoor de tekst van Johnny Cash zelf zou kunnen geweest zijn. De pijnlijk, scheurende, verouderde stem met de spaarzame instrumentatie zorgt elke keer voor een krop in de keel, zeker in combinatie met de clip.


81. Matia Bazar - Ti Sento

Even genoeg weemoed en tijd voor een klein feestje met deze knaller Ti Sento. Geen idee wat ze eigenlijk zegt, maar elke keer probeer ik mijn beste Italiaans boven te halen om het mee te zingen. Naar het einde van het nummer zit er weer een fijne versnelling in, waardoor het nummer naar een hogere vorm van extase wordt gebracht.

Prachtige update. Die van Het Zesde Metaal ken ik nog niet, de rest is wondermooi

Ik wens je al veel plezier met de prachtige ontdekking die je aan Zet Mie Af gaat krijgen.
Hurt blijft ook wondermooi en Ti Sento, oooooohhhh wat fijn!

Hee leuk rijtje man

Nu al een fijne lijst, Ti Sento kan ik ook heel erg waarderen.

Geweldig gitaarspel ook hier van Johnny Marr, hij kleurt het nummer zo mooi in. Sowieso mijn favoriete nummer van The The. Prachtige keuze dus.

Maar toch vooral de mondharmonica.

Nog even een shout-out naar American Pie!

https://i.imgur.com/ea1LOX7.png

Haha, ik vroeg me al af of ik je nog moest taggen of dat het je toch wel zou lezen.

De mondharmonica is ook prachtig natuurlijk, maar het refrein is voor mij het sterkste gedeelte en daar is die niet te horen. Al is het ook de afwisseling die het hem doet.

80. Warning - Footprints

Ik denk voor velen misschien een onbekende naam en dat was voor mij ook het geval toen ik hen voor het eerste keer hoorde in de Metalladder. Diepe doom metal met een aparte vocalen, met naar het einde toe een kleine verandering van toon en voor mij het beste gedeelte van het nummer (zo rond 4.45), waarbij de zanger je nog oprechter meetrekt in het nummer.


79. James Carr - The Dark End of the Street

Algemeen gezien ben ik niet de grootste soulliefhebber. Meestal kabbelt het wat aan mij voorbij, maar The Dark End of the Street is een positieve uitzondering hierop. Pure emotie van begin tot einde, waarbij de backing vocals steeds meer aanzwellen, waardoor het nog pakkender wordt.


78. Sum 41 - The Hell Song

Ik ben de muziek ingedoken met vooral skatepunkbands zoals Fall Out Boy, Good Charlotte en ook Sum 41. Deze Canadezen zijn voor mij ook het best in dit genre: leuke riffjes, vrij venijnig bij wijlen en catchy songs, zoals dit The Hell Song dat ik van voor naar achter mee kan brullen. Vorig jaar kunnen zien op GMM en het was voor mij een trip down memory lane.


77. Beyoncé feat. Jay-Z - Drunk In Love

Zeer diverse update merk ik net en nu stuiteren we naar Beyoncé met haar beste nummer. Ideaal om volledig in mee te gaan op een feestje. Meeslepend, begeesterend en een top refrein. Queen B in optima forma! Het minste stuk van dit nummer is de toevoeging van Jay-Z, die een beetje voor een sfeerbreuk zorgt voor mij.


76. AC/DC - Whole Lotta Rosie

Niet het grijsgedraaide Thunderstruck of Highway to Hell is hun magnum opus voor mij wel Whole Lotta Rosie, op de voet gevolgd door Let There Be Rock. Hard rock zoals het moet zijn: ongeloofelijke riffs (luchtgitaar alert!), een vuile sfeer en de beestige stem van Bon Scott. Heel spijtig dat ik hen niet eerder ben gaan zien, want nu blijft er helaas niet veel meer van over...




spotify:user:schran:playlist:256U6YuGCcndab7iUEmlOS

Prachtige update, met James Carr en inderdaad Queen B haar beste. Beetje jammer van AC/DC, maar dat is je vergeven.

Verrek, ik heb TDEOTS ook precies op 79 staan in m'n V500. Mag ik je bij deze dan officeel m'n soulmate noemen?

Drunk in Love had ik niet aan zien komen vind het juist een sterke verse van Jay-Z btw!

75. Jacques Brel - Voir Un Ami Pleurer

Zeker niet alles van Brel vind ik goed, maar dit nummer kan me tot op het bot weten raken met de beperkte, maar doeltreffende instrumentatie. Een nummer die zo op mijn begrafenis zou mogen gespeeld worden, want het weet direct de juiste snaar te raken.


74. Red Hot Chili Peppers - Otherside

Helaas vooral bekend in vreselijke remixes, maar de Peppers hebben met dit nummer wel een knaller te pakken. De inbreng van Frusciante op gitaar zorgt voor die extra touch die het een meer dan bovengemiddeld nummer maakt, waarbij de fijne solo op het einde het afmaakt.


73. Placebo - Twenty Years

Placebo heb ik een tiental jaar geleden leren kennen door Meds, waarna ik direct in de discografie van de groep ben gedoken. In die tijd deed ik dat regelmatig door een bezoekje te brengen aan de bibliotheek en daar een Best Of te ontlenen. Zo nam ik het verzamelalbum Once More With Feeling en daarbij viel me in positieve zin Twenty Years op. Die spannende, opbouwende gitaarlijn doorheen het gehele nummer laat je niet los.


72. Muse - MK Ultra

Muse vond ik vrij goed tot en met het nog redelijke album The Resistance. Het laatste album waarbij ze nog wat rockten af en toe. Eigenlijk een vrij typisch Muse-nummer maar met op het einde een zeer aangename solo, waarin alle remmen nog eens los gaan.


71. dEUS - Roses

Het eerste, maar zeker niet het laatste nummer van onze nationale trots. Dit jaar nog eens gezien op TW Classic en wauw, wat spelen ze nog altijd fantastisch! De eerste nummers van dEUS heb ik leren kennen via de Tijdloze 100 op Studio Brussel, waar ze toen zo maar even met 5 nummers in stonden, waaronder Roses. Roses is een typisch dEUS nummer: het prominente gebruik van de gitaar, de doorrookte stem van Barman, de onderhuidse spanning doorheen het nummer. Allen elementen die mij ten zeerste aantrekken en die me op het einde ook doen meebrullen: Thank you for the roses!

Voir Un Ami Pleurer heeft alles in zich om een kitscherig zeiknummer te zijn, maar Jacques Brel brengt het zo mooi dat het tegenovergestelde gebeurt, prachtig nummer. En MK Ultra, eigenzinnige keuze.

MK Ultra is inderdaad opvallend. Enneuh, op Drones rocken ze meer dan op The Resistance lijkt me, maar dat terzijde. Ik heb al veel goede nummers zien passeren trouwens, met de vrouwelijke songs als hoogtepunten.

Een van de beste songs van de peppers en dEUS

The Red Hot Chili Peppers hebben ook altijd van die mooie clips. Biij "Other side" zit er een met verwijzingen naar Buñuel , Dali en Escher.
DEUS blijft boeien, ondanks alle bezettings- wijzigingen. ook nu nog fantastisch.