45. Megadeth - Hangar 18

Misschien wel het hoogtepunt op vlak van thrash metal? De solo's gieren je om het hoofd en die eindsolo zorgt ervoor dat je je luchtgitaar in een stukken vaneen ragt. Beest van een nummer.


44. Arcade Fire - No Cars Go

Ik denk dat dit het eerste nummer is van Arcade Fire is dat ik leerde kennen. Vooral het orgel is magistraal in dit nummer natuurlijk. Verder in het nummer kan ik het nalaten om als een echte dirigent mee de maat (ondanks alle gebrek aan ritme en muzikaliteit) aan te geven.


43. dEUS - Bad Timing

Lang mijn favoriete dEUS-nummer, maar wisselt tegenwoordig regelmatig met een ander nummer. Eigenlijk opvallend dat dEUS nooit écht doorgebroken is wereldwijd. Hoeveel topnummers kan je uitbrengen zonder echt onder de aandacht te komen. Bad Timing kenmerkt zich alvast weer door die prachtige spanningsboog die telkens maar aanzwelt tot een fijne climax.


42. Alcest - Délivrance

Alcest heb ik altijd al bewonderd omwille van hun specifieke sound. Van blackmetal tot dromerige shoegaze. Là Où Naissent Les Couleurs Nouvelles is ook fantastisch, maar Délivrance is echt wel wondermooi. Op zich totaal geen metal meer, maar dat hoeft ook niet. Het gitaarlijntje wijst je de weg doorheen een sprookjeswereld waarvan je versteld zal staan. Onvoorstelbaar nummer eigenlijk.


41. Roxy Music - A Song for Europe

Eigenlijk ben ik absoluut geen fan van de glamrock van Roxy Music, maar A Song for Europe is een buitenbeentje. De verschillende talen, die saxofoonpartijen en die outro maken het tot een 24-karaatsnummer!

Een zeer terechte vraag. Zou dat puur zijn omdat het niet afkomstig is uit een Engelstalig land? Ik ken op dit moment ook geen voorbeelden van bands die wel jarenlang aan de top zijn met Engelstalige muziek uit een niet-Engelstalig land.

Goh Ja, ABBA bv. wel maar dat is natuurlijk minder te vergelijken qua genre. Ik ben misschien ook wel de mening aangedaan dat ze het mogelijk verder hadden geschopt als uit de US of UK kwamen.

Uitstekend rijtje Alleen die van Megadeth ken ik niet (en ga ik denk ik zou houden).

PS: Bad Timing > Instant Street

Megadeth!
Eén van hun beste, op Tornado of Souls na, w.m.b.
Mooi rijtje weer.

40. Placebo - Meds (feat. Alison Mosshart)

Eén van de eerste nummers die ik leerde kennen toen ik van passief muziek luisteren overschakelde naar actief muziek luisteren. Ik kan vrij moeilijk omschrijven wat ik hier zo goed aan vind, maar alles klopt gewoon aan dit nummer, gaande van het beangstigende sfeertje, over de gitaren tot de stem van Brian Molko.


39. The Divine Comedy - Our Mutual Friend

Een droevig verhaaltje op wals gezet, meer is dit eigenlijk niet, maar de manier waarop is subliem. Twee topmomenten: 1) De manier waarop 'wrapped' wordt uitgesproken, 2) het lang uitgerokken 'Is He Our Mutual Friend'. Daarnaast is ook de lang uitgesponnen outro de moeite waard!


38. Stars - A Simple Song

Fijn, lieflijk nummer, maar wanneer dat refrein aangezet wordt, ga ik helemaal los: ooooh, consequences! En dan wordt het eigenlijk een dansplaat, waarbij ik doorheen de woonkamer stuiter.


37. Rage Against the Machine - Killing in the Name

Lijdt voor sommigen misschien aan het LTR-syndroom, maar ik vindt het desalniettemin nog steeds een monster van een nummer, waarbij de adrenaline door je lijf van gaat gieren. Er zijn er weinigen die op het einde niet mee staan te brullen 'Fuck You I Won't Do What You Tell Me!'. Ideale mosher voor op een feestje.


36. Sigur Ros - Staralfur

Iets minder lang uitgesponnen dan de meeste nummers van hun, maar daardoor krijgt het des te meer impact. Van dat strijkwerk krijg je bijna automatisch de tranen in de ogen, het moment waarop die climax bereikt wordt geeft je kippenvel en achteraf komt die akoestische gitaar die aangeeft dat het allemaal wel goed komt.

Our Mutual Friend
Ook plusjes voor Sigur Rós en RATM uiteraard.

Our Mutual Friend ja

Staralfur blijft bijzonder mooi inderdaad

Our Mutual Friend, A Simple Song en Staralfur

Meds en Staralfur

Edit: ooh en ook nog voor Bad Timing, A Song For Europe en Délivrance van de vorige update.

Mooi rijtje. Divine Comedy is toch wel een onderschatte band, zoveel mooie nummers...

Wat is trouwens het LTR-syndroom?

Hij heeft zich vergist. Hij bedoelt het LMR-syndroom, wat staat voor het Losing My Religion-syndroom en het betekent zoiets als het populairste nummer van een artiest ook het minste nummer vinden.

Spoiler allert:
"Killing in the name of... Alvast één nummer dat ook in mijn top 100 voor komt.

35. Damien Rice - Eskimo

Deze heb ik pas één of twee jaar geleden ontdekt toen ik het album 0 beluisterde. Begint als een vrij standaard Damien-Rice-nummer, waarbij het hoopvolle je doorheen het nummer meedraagt. Het nummer zwelt aan, waarbij plots die prachtige operastem komt aanzetten. Pompeus? Misschien, maar gracieus en majestueus nog veel meer!


34. Nickelback - How You Remind Me

Hiermee ga ik enorm vloeken in deze muzikale kerk. Ik heb de hele haatcampagne rond deze band/nummer dan ook nooit begrepen. Haalt inderdaad duidelijk zijn invloed uit de grunge, met een iets melodieuzer sausje erover. Maar in the end is dit gewoon een topnummer voor mij. Ik denk dat ik het ook al ken sinds het uitkwam en ik heb nooit een moment gehad dat ik beu ben gehoord. Pech voor degene die het haten, maar mijn top-100 haalt het dus wel!


33. The Kooks - Naive

Dit is een andere fijne popsingle uit mijn jeugdjaren, die ik nog altijd steengoed vind. Fijn riffjes, catchy en Pritchard die op z'n best is.


32. Editors - The Racing Rats

Editors in de periode rond de albumweergave An End Has a Start waren voor mij weergaloos en konden weinig verkeerd doen. Helaas is daar nu nog weinig van te merken, de laatste albums zijn bij wijlen gewoon saai en erg dertien in een dozijn. Op dit album hebben ze erg fijne singles, waarbij het volgens mij Urbanowicz is de verschil maakt tussen een redelijke band en een goede band! De bridge is mijn lievelingsstukje in dit nummer: Oh, Come On Now!


31. W.A.S.P. - The Idol

Ik vrees dat ik met deze update weinig loftuitingen zal ontvangen en ik vermoed dat ook The Idol niet hieraan zal meewerken. The Idol is afkomstig van het conceptalbum The Crimson Idol en dat hoor je bij de intro (die ik eerlijk gezegd vaak wel doorspoel) en de sound die verdergezet wordt doorheen het album. Heavy Metal op z'n best: pathos, catchiness, de schurende stem van Blackie en lekkere gitaarriffs!

How You Remind Me baas!

mooie update

The seven years itch zeiden we vroeger, maar goed van zo'n Nickelback kreeg ik bij verschijning al jeuk. Blijkbaar werkt mijn rodewaasfilter dusdanig goed, dat ik het nummer moest youtuben om het boven te halen en prompt, ja hoor, kreeg ik last van hartkloppingen en haaruitval.

Mag graag hier etalage kijken ...

Nickelback

Ik vind het oprecht het beste nummers van de drie nummers die ik ken uit dit vijftal. Wellicht dat een beetje jeugdsentiment hierbij helpt.

30. The National - Available

Misschien wel het stevigste nummer van The National, maar zoals eerder gezegd, zo heb ik ze misschien wel het liefst. Is ook het eerste nummer dat ik van hen leerde kennen, via Last.fm-radio. Daarna is het enkele jaren windstil geweest tot ik ze pas echt leerde kennen met High Violet. Berningers schreeuwen zijn toch echt fantastisch!


29. Editors - When Anger Shows

Dit nummer heb ik pas leren kennen toen ik eindelijk het album An End Has a Start kocht. Naast goede singles had Editors op dit album dus ook nog albumtracks die meer dan de moeite waard zijn. Ook hier is de versnelling in de bridge het beste stuk van het nummer.


28. Tool - Vicarious

Eigenlijk kan ik mijn toelichting bij The Pot hierbij gewoon copy-pasten met als uitzondering dat dit nummer gewoon nog beter is en dat er fijne climax op het einde aanwezig is.


27. Blur - Song 2

Weer zo'n nummer die in aanmerking komt voor het LMR-syndroom (nu is het wel juist geschreven) en die ook totaal uit de toon valt bij de rest van het oeuvre van Blur. Ik blijf dit echter wel energierijk vinden zonder dat er al sleet op gekomen is. Ook net de juiste lengte.


26. dEUS - Instant Street

Instant Street heeft voor mij twee delen die allebei op hun eigen manier fantastisch zijn. Het verhalende, kabbelende gedeelte gedragen door de stem van Barman en anderzijds die aanzwellende gitaarsolo. Eigenlijk is studioversie vrij braaf. Deze song is bij mij gegroeid door het verschillende keren live gezien, waarbij het nummer meer buiten de lijntjes kleurt en je volledig los gaat!

When Anger Shows And End Has a Start is een van de eerste cd's die ik ooit kocht en dit nummer was al direct favoriet. Heel veel gedraaid vroeger en waar ik hun hits ondertussen wel gehoord heb is dit eigenlijk het enige nummer van Editors dat ik af en toe nog eens opleg.

Instant Street . Staat bij mij ook hoog.

Available En Vicarious en Instant Street natuurlijk ook .

25. Green Day - Good Riddance (Time of Your Life)

Green Day is lang één van mijn favoriete bands geweest doorheen het middelbaar. Dat American Idiot uitkwam toen ik 13 was, zal daar waarschijnlijk wel iets met te maken hebben. Maar het is Good Riddance dat de meeste indruk op mij heeft nagelaten. Dat nostalgische gevoel van terug te kijken op iets fijns, maar dat bijna gedaan is, zo ervaar ik dit nummer.


24. Bloc Party - Positive Tension

Alleen al dat gekraak in het begin, gevolgd door de kenmerkende bas en daarop gevolgd door die hyperactieve drums zorgt ervoor dat deze intro al fantastisch is. 4 instrumenten die elkaar naar een hoger niveau stuwden en waarvan je echt van een synergie kan spreken. Ook de verschillende zinnen die Kele uitspuwt: 'I'm Gonna Use My Teeth and My Claws', 'Something Glorious Is about to Happen' zorgen bij jezelf voor een innerlijke woede. Dan bouwt het nummer op tot een fijne gitaarsolo gebruikmakend van de binnenkopper 'So Fucking Useless!'. Maar ook het einde is weer erg mooi met dat 'Play It Cool, Boy'.


23. Dinosaur Jr. - Watch the Corners

Leren kennen door SvHJ en dit is van die gruizige indierock die ik graag hoor, maar dan tot in de perfectie. Catchy en vuil, en met een onweerstaanbare, magistrale solo op het einde die door merg en been gaat.


22. Manowar - Battle Hymn

Misschien een beetje fout, maar wel op zo een overtuigende manier gespeeld dat je er helemaal weg van bent. Die intro met de belletjes en vervolgens de drumslagen, waardoor je precies echt in een 'over the top' oorlogskolonne waant. Ook hier draait mij luchtgitaar overuren en schreeuw ik mijn keel schor: Kill! Kill! Victory! Victory! Dit is pas echt victorie kraaien!


21. Nirvana - Smells Like Teen Spirit

Wat moet je over dit nummer nog meer zeggen? Dat het ondanks al duizenden keren gehoord te hebben, ik hier nog altijd niet stil op kan zitten. Een energiebom van jewelste die het op rockfuiven ook steeds fantastisch deed om een (rock)moshpit te creëren. Kurt Cobain was bij mij als tiener echt een idool, waarbij ik bv. voortekenen zag in het feit dat hij stierf op 5 april en ik ook net op die datum met iemand een koppel vormde. Rare jongens, die Nirvana-adepten.

Hoe moet ik 'voortekenen' precies interpreteren?

Manowar een 'beetje' fout

Eerder positief en dat dit wel 'iets' moest betekenen. Niet dus zo bleek.

Dat blijft voor mij als bijna vijftiger toch altijd weer bijzonder. Ik heb die hele buzz indertijd heel bewust meegemaakt (kon geen kaarten voor Paradiso scoren), en jaren later blijft hij een idool.

Ongetwijfeld hetzelfde als mijn liefde voor Jimi Hendrix (overleden in mijn geboortejaar), daar zullen mensen die het bewust hebben meegemaakt dezelfde verwondering hebben.

Blijft mooi!

Watch the Corners

20. Arctic Monkeys - When the Sun Goes Down

Met voorsprong hun beste nummer. Nooit begrepen waarom iedereen altijd gaat voor die (fijne) stamper van een I Bet You Look Good On The Dancefloor terwijl dit nummer het beste van de twee Monkeys-werelden laat zien: hard én zacht. De teksten van Turner zijn eigenlijk echt wel waanzinnig spitsvondig, waar hij soms die rijmpjes vandaan blijft halen, ongelooflijk!


19. Gorky - Soms Vraagt een Mens Zich Af

Ik ben voor de eerste keer met dit nummer in aanraking gekomen toen ik Gorky (ook voor het eerst) aan het werk zag en dit in zijn geliefkoosde habitat van de Gentse Feesten, waar hij altijd nog meer boven zichzelf uit weet te stijgen als anders. Ik was daar samen met het petekind van Luc De Vos en dit in de gietende regen, dus het beeld blijft me goed bij. Waar ik bij sommige Gorky/i-nummers soms wel het gevoel krijg dat hij iets te veel nadruk legt op het poëtische en soms wat te weinig op het instrumentale, werd ik door dit nummer direct meegegrepen door die stuwende, aangename riff die door het ganse nummer blijft gieren. Als je dan na dit leuke muzikale aspect dan ook nog eens achteraf dit nummer opzet en kan genieten van de poëtische (en soms gewoon erg grappige) teksten die bij deze man als het ware telkens uit het niets komen opgeborreld dan weet je dat je met een erg geslaagd nummer zit. Het hoogtepunt voor mij van dit nummer is wanneer Luc De Vos op een prachtige wijze het stukje "Hier heerst vrede!!!" weet uit te roepen. Eén van de meer dynamische nummers uit het oeuvre van Gorky en dat doet hen zeker geen slecht.


18. Mike Oldfield ft. Maggie Reilly - Moonlight Shadow

Enkele elementen die het bij mij zoals steeds goed doen, zitten ook in dit nummer: meezingbaarheid, een groot oorwormgehalte en wat fijn gitaargepriegel op de voorgrond. Voor de rest weet het oeuvre van deze man me helaas minder te bekoren.


17. Air Traffic - Shooting Star

Het zou me verbazen mocht er meer volk op dit forum dit even goed vinden als ik, maar soit. Ook een nummer waar ik met opgegroeid ben en duidelijk sporen heeft achtergelaten. Kan ik van voor naar achter - hoewel iets minder toonvast - meezingen en bij het instrumentale gedeelte kan ik niet anders dan me eens volledig laten gaan. Naar aanleiding van het verschijnen van dit nummer in dit topic heb ik CD nog eens boven water gehaald en eigenlijk hebben ze toen wel een bij wijlen genietbaar album uitgebracht, ondanks dat ik ze jarenlang - wegens te commercieel - wat verfoeid heb.


16. Pennywise - Bro Hymn (Live at the Key Club)

Ook dit is zo'n generatieklassieker geweest, waarbij ik het live nog veel beter uit de verf vind komen. Het is nog vetter, nog authentiek, nog opwindender. Ook op dit nummer durfde het er op de scoutsfuiven wel iets ruiger aan toegaan en dat is dus helemaal mijn ding. Is er eigenlijk iemand die bij dit nummer niet kan mee-'whoohoo'-en? Ook het einde is lekker, wanneer het nummer van begin af aan nog eens volledig opbouwt en de drums je op het einde nog eens bijna aan het hakken zetten. Ik vind het daarnaast ook fantastisch om op het einde daar mee met het publiek 'Pennywise! Pennywise!' mee te brullen.