menu

Mijn Updates +
Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van...

zoeken in:
avatar van Corporal Clegg
He he, eindelijk weer actie in de zaal. en meteen weer een hele hoop nieuws te ontdekken. zalig. ik kijk uit naar deze top.

avatar van aERodynamIC
Misschien wel de moeilijkste lijst ooit zeg ik als album liefhebber. Artiesten lijstjes lukt ook nog wel, maar dit.... ik ga het proberen. Ik heb nog even geloof ik

- arcade monkeys
- HugovdBos
- cosmic kid
- angelin
- Morthûl
- Motel Matches
- Gretz
- luigifort
- DjFrankie
- AstroStart
- Poek
- Finidi
- Sundance
- Sunderland
- Chevy
- jordidj1
- uffing
- 123poetertjes
- Outlaw104
- Superbitch
- Nicolaib88
- Arrie
- jellorum
- Cervantes
- TornadoEF5
- aERodynamIC

avatar van herman
Leuk nummer van Hot Chip inderdaad. Mijn persoonlijke favoriet is My Piano (een losse single), maar deze hoort ook zeker bij hun beste!

avatar van arcade monkeys
95. The Band - The Night They Drove Old Dixie Down (1969)

Er zit in mijn top 100 maar een nummer dat ik al langer ken. Het was als 11-jarige mijn doel om alle cd’s uit mijn vaders collectie te beluisteren. Ik besloot het alfabetisch te doen en de B van The Band is het verste dat ik geraakt ben. Op dat moment was mijn interesse in muziek dan ook nog niet zo groot (tennissen en dagdromen waren een voornamer tijdverdrijf). De greatest-hits van The Band deed me toen niet eens zoveel. Het was pas later, toen ik toevallig via Youtube op de versie van The Last Waltz stuitte, dat ik het echt begon te waarderen. Die blazersintro en de passie waarmee Levon Helm het nummer uit zijn strot gooit, pakt me toch wel elke keer.

Mijn interesse in Amerikaanse geschiedenis is doorheen de jaren gegroeid en dat geeft een nummer dat gaat over het einde van de burgeroorlog ook wel de nodige context. Soms wordt het gezien als een lied dat de zuidelijke staten (de slavendrijverstaten) bewierookt en daardoor was er de laatste jaren ook wat discussie over in de VS. Mij lijkt dat ten onrechte. Ik zie het eerder als een anti-oorlogsnummer, dat de vinger legt op de miserie van de armen ten gevolge van oorlogen die gestart zijn voor de belangen van de rijken.

94. Neneh Cherry - Buffalo Stance (1989)

The Band ontdekte ik toen ik mijn vaders smaak wou overnemen, Neneh Cherry kwam een tweetal jaar later. Bij toeval had ik stukken van de tijdloze 2007 meegepikt en daardoor kreeg ik wat interesse in Nirvana enerzijds en Studio Brussel anderzijds. De volgende zomer bestond Studio Brussel 25 jaar en brachten ze speciaal daarvoor een 100 tracks tellende compilatie uit. Die heb ik helemaal dood gedraaid. Het was mijn niet alleen mijn eerste bewuste kennismaking met artiesten als dEUS, Pixies, Radiohead, Pavement of PJ Harvey, maar ook met Neneh Cherry. En dat beviel me in eerste instantie nog veel meer dan die eerste namen.

Als ware lijstjesfreak heb ik ooit eens van alle 100 nummers op die compilatie een top 100 gemaakt. Onlangs vond ik dat terug en ik was verbaasd toen ik het resultaat zag. “Teenage Dirtbag” van Wheatus was nr. 1, “Narcotic” van Liquido stond op 2 en deze “Buffalo Stance” was plek 3. Fans van die eerste twee ga ik moeten teleurstellen want geen van beide haalde mijn top 100, maar Buffalo Stance staat voor mij nog steeds als een huis. Ik heb mijn aantrekking tot dit nummer nooit echt kunnen verklaren. Waarschijnlijk doordat het heel goed in elkaar zit, enorm catchy is, maar toch nooit afgezaagd is gaan klinken. Als 14-jarige was mijn muzieksmaak enorm gitaargericht. Dancemuziek en hiphop waren absoluut minderwaardig aan 'echte muziek met echte instrumenten'. Maar “Buffalo Stance” was het ene non-gitaar nummer dat ik echt fantastisch vond. En het heeft altijd een speciale plek in mijn hart gehouden.

93. Jonathan Richman and the Modern Lovers - Ice Cream Man (1977)

Rock ‘n roll with the modern lovers is een plaat vol onzin, volgestouwd met veredelde kinderliedjes die schots en scheef zijn ingespeeld. Toch is er weinig muziek waar ik een bredere glimlach van krijg. Jonathan Richman schreef die nummers midden jaren ’70, terwijl de rest van de rockwereld zich vergaapte aan stadion- en progrock. Hij voelde er blijkbaar meer voor om dit soort knullige sulligheid te maken en ik ben er hem best dankbaar voor. De man was eigenlijk behoorlijk ver op zijn tijd. Ik beschouw deze muziek als een soort voorloper op de twee-pop die in de Verenigde Staten pas een decennium later zijn kop weer zou opsteken (en die in Groot-Brittannië ook nog jaren op zich liet wachten). Als gehele plaat moddert Rock ’n' roll with the modern lovers misschien net iets te veel aan en dan verkiest ik het toch meer solide titelloze album. Maar een individueel nummer als “Ice Cream Man” valt echt niet te versmaden en gaat er altijd in.

92. Badly Drawn Boy - Once Around the Block (2000)

Een jaar of vijf geleden was ik geobsedeerd door dit nummer. Ik hoorde het eens passeren op de radio, werd er op slag verliefd en heb het dan wekenlang op repeat gehad. Enerzijds luister ik graag naar herrie en experimentele shizzle, maar anderzijds kan een harmonisch walsje zoals “Once Around the Block” ook weinig verkeerd doen. Ik zal altijd een liefde blijven koesteren voor dit soort liedjes met een (naar mijn mening) perfecte melodie. Altijd als deze passeert komt er weer wat dopamine vrij in mijn hersenen. Zo hoorde ik het onlangs nog toen ik toevallig meedeed aan een muziekquiz en dat deed me besluiten dat het toch in mijn top 100 thuis hoorde (ik was trouwens de enige in de ploeg die het wist).

91. TV On The Radio - Wolf Like Me (2006)

Ik krijg moeilijk hoogte van deze band. “Wolf Like Me” vind ik geniaal en een aantal andere singles klinken degelijk, maar een volledig album van TV on the Radio krijg ik moeilijk uitgeluisterd. Wat er ook van zij, deze track blijft waanzinnig goed. Ik hoor zelden iets dat me de neiging geeft om me aan potsierlijke gymnastiek te wagen (de activiteit is beter bekend als ‘dansen’) maar dit nummer doet de truc wel. Al gaat het in dit geval meer over willekeurig in het rond springen dan over dansen. Omdat je het niet over “Wolf Like Me” kunt hebben zonder de fenomenale liveversie bij David Letterman erbij te sleuren, zal ik dat dan ook maar gewoon doen.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=MxawVMQ02dc

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Weirdo Wizzy
Ik sluit ook weer eens achteraan in de rij. Ooit al eens eerder gedaan...was na jaren eindelijk aan de beurt destijds en had uiteraard niks voorbereid, maar ik begin nu alvast maar met samenstellen.

Dit gaat een slopend project worden

- arcade monkeys
- HugovdBos
- cosmic kid
- angelin
- Morthûl
- Motel Matches
- Gretz
- luigifort
- DjFrankie
- AstroStart
- Poek
- Finidi
- Sundance
- Sunderland
- Chevy
- jordidj1
- uffing
- 123poetertjes
- Outlaw104
- Superbitch
- Nicolaib88
- Arrie
- jellorum
- Cervantes
- TornadoEF5
- aERodynamIC
- Weirdo Wizzy

avatar van Johnny Marr
arcade monkeys schreef:
Dancemuziek en hiphop waren absoluut minderwaardig aan 'echte muziek met echte instrumenten'.

Deze gedachtegang herken ik ook heel sterk bij de 18-jarige versie van m'n goede vriend ArthurDZ. Gelukkig is het daarna helemaal goed gekomen

avatar van Poek
Badly Drawn Boy

En Wolf like me ook erg goed!

avatar van arcade monkeys
90. The Smashing Pumpkins - Disarm (1993)

De tijdloze heeft de al een vermelding gekregen en dat zal niet de laatste keer geweest zijn. Ook dit nummer ben ik voor het eerst op het spoor gekomen via die bewuste lijst. De Smashing Pumpkins zijn nu natuurlijk wel een band waar ik zonder ook was op gestoten, maar bij dit nummer blijft het mijn eerste associatie. Elk jaar viel me dan op eindejaar weer op hoe prachtig mooi dit was, zodat ik begin januari mijn cd’s van The Smashing Pumpkins (de eerste 3) weer eens uit de kast haalde. Mijn Pumpkins favorieten liggen allemaal heel dicht bij elkaar. Ik had “Mayonaise” hier even goed kunnen zetten, of “Thru the Eyes of Ruby”, of “Perfect” of het redelijk melige maar toch zo mooie “Thirty-Three”. Hoe goed die ook mogen zijn, aan het eind van de dag is er niets dat deze klassieker overtreft. Het raakt me elke keer, zelfs na honderden luisterbeurten. In juni staan ze in de Lotto Arena met hun reünie-tour, ik twijfel nog wat, maar zal vermoedelijk wel naar daar afzakken.

89. Lubomyr Melnyk - Sunset (2016)

And now for something completely different! Wat neoklassiek. Dit zal vast een van de minst bekende nummers uit mijn lijst zijn. Ik ben er zelf ook maar bij toeval opgestoten via Spotify. Ik wantrouw Spotify lijsten doorgaans omdat je er vooral veel zwoele easy listening rommel krijgt aangeboden maar op een goeie dag besloot ik eens de Minimalism playlist aan te zwengelen. En daar zat dit dus tussen.

Heel veel heb ik over “Sunset" niet te vertellen, want het is een soort muziek waar ik niet thuis in ben. Klassieke muziek draagt mijn interesse wel weg, maar toch ook weer niet in die mate dat ik er al veel tijd voor gemaakt heb. Dit klinkt echter langs geen kanten op wat je normaal op Radio Klara hoort of op wat ik vroeger in de muziekles voor de kiezen kreeg. Het lijkt alsof Melnyk wat willekeurig met een tiental voorhamers op zijn toetsen aan het inbeuken is. Het is allemaal heel chaotisch en druk maar tegelijk zit er een zekere harmonie in, met een ontroerende spanningsboog. Ik weet niet goed wat ik hoor of hoe ik het moet plaatsen, maar mijn mond valt er wel telkens van open.

88. Hear, Hear! (a cheer) - Little Bits (Little Nips) (2013)

De meest ondergewaardeerde groep van België. Ze zijn er ondertussen mee opgehouden, maar ik blijf er nog steeds naar luisteren. Ze hebben dan ook mijn lijflied geschreven. “Little Bits (Little Nips)” is een ode aan het luieren, voor mensen die al eens het leven on a lazy street verkiezen en voor wie het niet allemaal extra large moet zijn in het leven. And all those fools, they spent the best years of their life working. De lome sfeer van de muziek past er perfect bij. Dit nummer staat op het enige album dat ze ooit uitbrachten, genaamd For Those Who Believe Change is Something They’ve Lost in a Couch. Meer op mijn lijf geschreven gaat het niet meer worden. Enorm sterk album trouwens, vol met dromerige en mijmerende liedjes. Deze gasten hadden veel meer aandacht verdiend, maar je verpest het al een beetje door zo’n groepsnaam te kiezen en ook hun live optredens waren heel erg schuchter en gereserveerd en daarmee gaan ze weinig fans gewonnen hebben.

Via de studentenradio waar ik toen vrijwilliger was zat ik een jaar of 5 geleden in de demojury van het rockconcours De Beloften en deze band had zich ook ingeschreven. Het stak uiteraard met kop en schouder boven de rest uit. Ze hebben toen de finale gehaald, ten koste van een ander beloftevol bandje, genaamd Bazart. Ik zou vandaag nog steeds dezelfde keuze maken.

87. FKA Twigs - Pendulum (2014)

Liefde op het eerste gezicht was het helemaal niet. Deze is heel langzaam gegroeid. Toen LP1 net uitkwam (en zwaar gehypet werd), was het echt mijn ding niet. Maar mijn muziekminnende vrienden bleven er maar over doorgaan, dus dan bleef ik het ten gepaste tijde een kans geven. “Two Weeks” was het eerste nummer waarbij de frank viel, later viel het gehele album. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Uiteindelijk vind ik “Pendulum” haar meest intrigerende. Die heeft zich intussen helemaal onder mijn huid genesteld. Het zit erg subtiel in elkaar, vol onderhuidse spanning en met prachtige uithalen. Ook de tekst raakt de gevoelige snaar wel. So lonely trying to be yours.

86. BROCKHAMPTON - BOOGIE (2017)

We zijn in de hippere regionen van de top 100 aanbeland. Ik kan voor Brockhampton een gelijkaardig verhaal vertellen als bij FKA Twigs. Fan van het eerste uur was ik ook hier niet. In 2017 bleef ik maar artikels over deze gasten tegenkomen en alhoewel ik het allemaal wel vond meevallen, was de klik er nooit. Dat duurde tot helemaal op het einde van dat jaar, toen BOOGIE me omver blies. De rest van hun materiaal ben ik ook meer gaan waarderen maar BOOGIE blijft mijlenver boven de rest van hun oeuvre uitsteken. Elke rapper die hier op de voorgrond treedt doet dat met een eigen stijl en het klinkt niet alleen individueel allemaal fantastisch, ook als geheel is het een bom van een track. Het varieert, het swingt en het is gewoon een feest om naar te luisteren. Rock doodverklaren is het laatste wat ik wil doen (daar heb je al genoeg wijsneuzen voor), maar ik kan niet ontkennen dat er meer energie in dit ene nummer zit dan de meeste hedendaagse rockbandjes in hun hele carrière presteren.

avatar van 123poetertjes
WHAT ARE THE RULES FOR BREAKFAST TODAY? jordidj1 kan het weten, hij moest vandaag ontbijt draaien.

avatar van Arrie
Wat een verrassend toffe lijst! Brockhampton en twigs

avatar van jordidj1
123poetertjes schreef:
WHAT ARE THE RULES FOR BREAKFAST TODAY? jordidj1 kan het weten, hij moest vandaag ontbijt draaien.


I’VE BEEN BEAT UP MY WHOLE LIFE

avatar van 123poetertjes
jordidj1 schreef:
(quote)


I’VE BEEN BEAT UP MY WHOLE LIFE
Excuuuuuuuse me?

avatar van aerobag
Mooie afwisselende lijst tot zover, met wat nieuwe leuke ontdekkingen (Hear, Hear!, Long Fin Killy)

Benieuwd naar de rest

avatar van ohmusica
Ha Lubomyr Melnyk in de lijst.

avatar van arcade monkeys
85. Jawbreaker - Accident Prone (1995)

We gaan het even over emo moeten hebben. Jawbreaker is een 90’s emo/punk-rock groep met een cultstatus in de Verenigde Staten, daarbuiten zijn ze volgens mij nooit echt doorgebroken (en daarbinnen zijn ze ook erg niche gebleven). Toen dit nummer uitkwam hadden ze hun status wel wat verkwanseld door naar een major label over te stappen (wat als hoogverraad werd aanzien door hun DIY aanhang), maar achteraf is dit toch hun meest legendarische track geworden. Volledig terecht ook want dit is een enorm indrukwekkend nummer. Het snijdt allemaal heel erg diep, de zang, de tekst, de kletterende gitaren, dat instrumentaal tussenstuk, de apotheose op het einde. Het is allemaal volledig af.

Voor mij is dit het perfecte emo-nummer. Jawbreaker was een beetje de wegbereider binnen het genre, maar heeft zelf nooit gigantisch veel succes gekend. Het is een genre waar ik een haat/liefde verhouding mee heb. Er is aardig wat commerciëler spul uit de jaren 2000 dat onder die noemer valt dat ik echt niet kan harden (ook behoorlijk wat guilty pleasures, ik moet eerlijk zijn). Maar het genre is uiteraard breder dan dat. Ik heb me laten vertalen dat de golden age of emo rock in de jaren ‘90 lag en door dit nummer ben ik daar wat van gaan opzoeken (zoals bv. Sunny Day Real Estate, Texas is the Reason, The Get Up Kids). Daar kan ik perfect naar luisteren maar er blijft toch altijd een afstand. De invloed die ze hebben gehad is wel onmiskenbaar.

Ik ontdekte deze track trouwens toen Julien Baker het coverde wanneer ze in Brussel speelde. Die komen we ook nog tegen, al zal ze nog een tijdje op zich laten wachten.

84. The Divine Comedy - Our Mutual Friend (2004)

Over muziek die “volledig af” is gesproken. Deze is een stuk eleganter en theatraler dan Jawbreaker, maar het is een even grote stomp in de maag. “Our Mutual Friend” is heel groots opgezet en behoorlijk kitscherig, maar het is daardoor/desondanks (schrappen wat niet past) verbluffend mooi. In het eerste deel raakt de zanger volledig in de ban van een vrouw die hij ontmoet tijdens een avond uit. Terwijl de instrumentatie er een idyllische en haast buitenaardse sfeer bij schetst lijkt het dan nog eens wederzijds te zijn ook. Tijdens een onheilspellend middenstuk loopt het dan allemaal verkeerd en vervolgens heb je een prachtige outro die het nummer langzaam laat wegglijden. Mooier dan dit gaat het nauwelijks nog worden. Het begint me wat op te vallen hoeveel nummers over onbeantwoorde liefde er in mijn top 100 staan, ik ga daar verder niet te veel over nadenken.

83. Judee Sill - Jesus Was A Cross Maker (1971)

Nog eentje die valt in de categorie “gruwelijk onderschat”. Wat mij betreft had Judee Sill het talent om even groot te worden als Joni Mitchell (ze bewoog zich ook wat in dezelfde kringen), maar het heeft niet mogen zijn. Het nummer klinkt heel hoopvol als je in rekening neemt hoe moeilijk haar leven is geweest (ze stierf uiteindelijk op haar 34ste aan een overdosis). Maar dit klinkt onbezonnen en haast euforisch. Telkens als het op shuffle voorbijkomt op mijn iPod zuigt het direct al mijn aandacht op. Met opnieuw een perfecte melodie, engelenstem en ook een heel rijke instrumentatie is dit redelijk onweerstaanbaar. Na verschillende luisterbeurten valt er telkens nog wat nieuws in te ontdekken. Dit is een van de favoriete nummers van ene Sufjan Stevens, ook Joanna Newsom beschouwt Judee Sill als een van haar grootste invloeden (zo heb ik deze muziek ooit ontdekt). Dus wie ben ik om daar aan te twijfelen.

82. Buzzcocks - Why Can't I Touch It (1979)

Deze zat in de aftiteling van de film 20th Century Women, die ik een jaar of twee geleden in de bioscoop zag. Toen ik het hoorde herkende ik de stem wel en het nummer klonk geweldig maar toch kon ik niet thuisbrengen welke band het zou kunnen zijn. Gelukkig komt Google voor sommige dingen toch van pas. “Ever Fallen in Love” vond ik al fantastisch, maar “Why Can’t I Touch It is nog een stuk ambitieuzer, ingenieuzer en ook gewoon nog beter. Het heeft een waanzinnig baslijntje en die sprankelende gitaar wanneer het refrein eraan komt is zo mogelijk nog beter. Net na de helft houdt Pete Shelley dan op met zingen en blijven ze nog enkele minuten verder dollen.

81. Lorde - Perfect Places (2017)

Ik heb de indruk dat popmuziek weer een stuk serieuzer wordt genomen door de ‘serieuze’ muziekmedia vergeleken met een aantal jaar geleden. Heel wat ‘alternatieve’ (want ja wat betekent dat woord eigenlijk nog) blogs en muziekmedia zijn gaan weglopen met Beyonce, Drake, Cardi B en op een gegeven moment zelfs met Justin Bieber. Een echte poptimist ben ik nooit geworden, maar er zijn toch een aantal gehypete popartiesten die ik zeer ben gaan waarderen. Solange of Billie Eilish om maar wat te noemen en boven alles steekt voor mij (op popgebied) Lorde. “Royals” is een boot die ik gemist had en nog steeds vind ik het een zeer matig nummer. Maar toen kwam dat tweede album uit en dan kon ik er niet meer omheen.

Melodrama was direct een van de allerbeste van dat jaar en dat had ik vooraf echt niet gedacht. Het staat vol met bijzonder mooie, erg ingenieuze en geschift aanstekelijke nummers en “Perfect Places” spant de kroon. Het begint wat afgemeten maar al vlug ontaard het in iets uitgelaten en onbesuisd en is het echt heerlijk om naar te luisteren. Dit nummer heb ik al heel erg vaak op repeat gehad. Toen het net uitkwam was ik nog niet helemaal overstag gegaan maar ik heb gemerkt dat ik er al anderhalf jaar heel regelmatig en heel vaak na elkaar naar luister en ik ben het absoluut nog niet beu gehoord.

avatar van arcade monkeys
Zo hebben we alweer een kwart gehad!

80. The Exploding Hearts - I'm a Pretender (2003)

De indie-hit die er nooit echt een geweest is. Ze zijn tijdgenoten van The Libertines, maakten dezelfde soort balorige, energieke rock ’n roll en zijn ook gewoon nog veel beter. Toch zijn The Exploding Hearts altijd een goed bewaard geheim gebleven. De originaliteitsprijs krijgt hun muziek weliswaar niet. De Buzzcocks zaten in mijn vorige update en dat zouden deze gasten ook wel geapprecieerd hebben want hun muziek geurt sterk naar dat soort poppunk (genre The Undertones, Clash, Ramones,..). Desondanks klinkt dit plaatje niet als een afgezaagde kopie, maar doet het net enorm fris aan. Kort nadat hun debuutalbum uitkwam was de band betrokken bij een auto ongeluk waar enkel de gitarist en de manager levend uit kwamen en het zal altijd een mysterie blijven wat deze band nog in zijn mars had.

79. Snail Mail - Heat Wave (2018)

Ik was direct dolenthousiast toen ik haar EP’tje voor het eerst hoorde. Het bezat een soort vitaliteit en urgentie die quasi geen enkele hedendaagse indierock groep nog aan de dag legt. Het scheelt niet veel of haar zang was een zeikstem geweest, maar nu komt het net goed uit en klinkt het juist heel krachtig. Ik bleek niet de enige te zijn die enthousiast was. Vorig jaar volgde het gehele indie industrieel complex ook, want aan publiciteit heeft het Snail Mail niet ontbroken. Langs alle kanten is ze gehypet geweest en als je naar dit nummer luistert is dat best nog terecht. Over het algemeen vind ik die eerste EP nog sterker dan haar debuutalbum, maar daar staat dan deze track tegenover en dat is zonder meer haar beste en meest beklijvende. Ook de track met de interessantste structuur, haar andere nummers ploegen meestal aan een constant temo door, maar “Heat Wave” heeft voldoende twists om het een extra dimensie te geven.

78. Nas feat A.Z. - Life's A Bitch (1994)

De eerste ontdekking die ik via musicmeter deed, al zag ik dat op dat moment niet als een ontdekking. Ik was zeer benieuwd naar dat album dat op plek 9 in de top 250 stond en waar ik nog nooit van had gehoord, maar toen het verdorie hip-hop bleek te zijn verdween mijn enthousiasme snel. Uiteindelijk is het allemaal nog goed gekomen. Ik heb Illmatic intussen zelfs op vinyl in de kast staan. Huizenhoog favoriet is “Life’s a Bitch”. De aantrekking zit hem vooral in die eerste strofe en dat refrein. Nas heeft er dus eigenlijk niet eens zo’n groot aandeel in, het is vooral de prestatie van de mij verder onbekende rapper AZ. Ik versta lang niet alles van wat ze zeggen, maar toch zit er een magnifieke flow in. Ook die jazzy begeleiding is een enorme sterling voor het oor. Als ik dit hoor begrijp ik waarom mensen zoveel naar hip-hop luisteren.

77. Jan De Wilde - De Fanfare van Honger en Dorst (1990)

Een ode aan de vergankelijkheid, het beste nummer dat Tom Waits nooit schreef en dat dan nog eens in het Nederlands. Tevens een van de officieuze Gentse volksliederen. Deze heb ik meegekregen van in de wieg, want het is zo ongeveer het favoriete nummer van mijn vader. Voor hem is dat vooral uit nostalgie, want alle plekken die hier worden bezongen (frituur Helga, de mosselen bij Leentje, Annie die nog een fles bewaarde) zijn plekken waar hij nog over de vloer is geweest, maar die ondertussen al lang zijn verdwenen. Ik ben er ook altijd al fan van geweest, als koter dacht ik dat het over een echte fanfare ging, later heb ik begrepen dat het eigenlijk over een groep zwervers en buitenbeentjes gaat, die zo goed als ze kunnen proberen om met een lege portefeuille de dagen door te komen. Tot op een bepaald moment iedereen zijn eigen weg gaat en de prijs voor de vrijheid zwaar moet betalen. Lieven Tavernier, die dit nummer schreef, maakte daar deel van uit en de melancholie sijpelt dan ook tussen elke tekstregel door. Ik krijg er nostalgie van naar een tijd die ik zelf nooit heb meegemaakt, de grauwe industriestad die Gent in de jaren ’60-’70 was en waar dit over gaat, verschilt behoorlijk van de hippe studentenstad waar ik in opgegroeid ben. Toch raakt het me altijd.

76. Grimes - Genesis (2012)

Wanneer gisteren op het nieuws kwam dat SpaceX weer het een of het ander in de lucht heeft geschoten, liggen mijn eerste gedachten niet bij de ruimtevaart maar krijg ik eerder de neiging om nog wat van Grimes op te leggen. Elon Musk is in mijn ogen vooral ‘het lief van Grimes’ in plaats van de tech-celebrity die zich bezig houd met dingen waar ik weinig van begrijp.

De meeste fans lijken vooral haar laatste plaat Art Angels te verkiezen, maar ik zweer toch bij Visions. Die eerste is natuurlijk ook heel sterk, maar haar allerbeste nummers blijven voor mij gewoon haar oude ‘hits’. Ik las ooit dat ze zelf niet zo’n fan meer is van “Genesis” en “Oblivion” omdat ze die te simpel vind en ze die heel rap gemaakt had. Daar heeft ze ergens wel een punt, een erg ingewikkeld nummer is het namelijk niet. Je hebt een (onweerstaanbaar) repetitief basdeuntje, wat strakke drums, haar sensuele zangstijl en bij dit alles zitten er wat frivole synth-klanken tussendoor. Wat tekst betreft is er heel veel herhaling, maar ze zingt het altijd op een wat andere manier waardoor het toch heel erg spannend blijft. Deze track is zowel fleurig als vinnig en ik blijf hem heel graag opleggen.

avatar van 123poetertjes
Eensch, magistrale verse van A.Z.. Vooral
Keepin' this Schweppervescent street ghetto essence inside us
'Cause it provides us with the proper insight to guide us

wordt briljant gebracht, één van de beste flows ooit in hiphop. Oh, en GGGRRR GGGRRR GGGRRRRIMESSZZZESSSSZZZZ. En je #80 is ook een heel fijn nummertje #stemnellygh

avatar van cosmic kid
arcade monkeys schreef:
Zo hebben we alweer een kwart gehad!


Dan ben ik nieuwsgierig hoever HugovdBos is. Ik houd er rekening mee dat mijn top 100 in mei is en verwacht niet veel eerder klaar te zijn.

avatar van itchy
Weer één om te volgen & nog wat van op te steken, deze. Veel respect alvast voor Big Black, Long Fin Killie en Daniel Johnston allemaal binnen één post.

Minder respect voor Kerosine op 100, (twee) kommafoutje?
Had 'm zelf op 40

avatar van Johnny Marr
Net even die liveversie van Wolf Like Me bekeken. Had ik nog nooit gezien. Wow, wat een schitterende performance van een schitterend nummer.

avatar van arcade monkeys
75. Interpol - Evil (2004)

Wat zeg je hier nog over? Een alternatieve klassieker die ik volledig grijs heb gedraaid. Het is een vrij standaard rocknummer met strofe, refrein & bridge maar toch is het onverslijtbaar en blijft het even meeslepend als toen ik het voor het eerst hoorde. Veruit de beste Joy Division rip-off die het vorige decennium voortbracht. Zo goed zelfs dat ze het wat mij betreft niet verdienen om als rip-off beschouwd te worden. Want ze hebben toch wel hun eigen duistere, ijzige geluid.

74. TORRES - Three Futures (2017)

Op haar eerste twee platen stonden rechttoe-rechtaan rocknummers die bij de beste van het decennium horen. Een knaller als “Strange Hellos” had hier dan ook even goed kunnen staan, maar ik ben uiteindelijk toch voor het enigmatische, gelaagde en bloedmooie “Three Futures” gegaan. Afkomstig van haar derde album, dat een behoorlijke stijlbreuk vormde met die eerste twee.

Aanvankelijk wist ik echt niet wat ik met deze single aan moest. Elke keer dat ik luisterde, hoorde ik precies een totaal ander nummer. Het klonk eens fascinerend, dan weer saai, dan weer heel mooi en dan klonk het weer belachelijk knullig. Wat de tekst betreft weet je ook niet van welk hout pijlen te maken. Gelukkig zijn het fascinerende en het mooie blijven hangen. Nogal majestueus zelfs. Haar laatste album werd niet zo goed ontvangen en dat begrijp ik best. Ik moest er zelf ook even inkomen, maar uiteindelijk vind ik het wel het beste dat ze ooit gemaakt heeft. Die mening is geen klein beetje gestuurd door de keer dat ik haar live zag nadat Three Futures uitkwam. Dat begon wat statisch en saai, maar evolueerde naar een van de vurigste optredens die ik al gezien heb. Tegen het einde kronkelde ze letterlijk over het podium en was het alsof je naar een sekteleidster aan het kijken was die op het punt stond om baby’s te offeren aan satan. En zoiets beschouw ik uiteraard als een goed optreden.

73. T. Rex - Metal Guru (1972)

Over vurig gesproken. De inspiratiebron voor “Panic” van The Smiths. Wat T. Rex betrof ben ik lang blijven hangen bij “Children of the Revolution” en “Hot Love”. Die zijn ook fantastisch uiteraard, maar uiteindelijk is "Metal Guru" toch wel het grootste moordnummer van allemaal. Met dank aan de hitsige zang (het is soms meer geschreeuw) en het opzwepende ritme. Twee minuten en een half pure intensiteit. Ook altijd leuk om clipjes te zien met mensen die even goed kunnen dansen als ik.

72. The Dismemberment Plan - The City (1999)

De zinsnede “Since you’ve been gone” zou een mens aan een hit van Kelly Clarkson uit 2004 kunnen doen denken, maar voor de liefhebber van de betere indie/emo-rock moet The Dismemberement Plan toch de eerste associatie zijn. Want the city’s been dead, since you’ve been gooooooone! Een pitchforkhype van in de vroege dagen van die site (heb het ooit ontdekt doordat het album daar als beste van 1999 te boek staat). Het hele album handelt over twenty-something problematiek voor existentieel verdwaalden en met dat soort dingen mag je bij mij altijd aankloppen. “The City” gaat over eenzaamheid en vervreemding en wordt gebracht door een zanger die vlotjes de longen uit zijn lijf schreeuwt. Er zit nog een synthesizer tussen die het wat warme klanken meegeeft maar eens de bridge komt, wordt het echt menens. Tot het dan explodeert op het einde.

71. Palace Music - New Partner (1995)

Je begint met “I See a Darkness” te ontdekken om er vervolgens achter te komen dat de man een heel uitgebreide discografie heeft en het is dan nog eens onder verschillende namen ook. En gezien het allemaal behoorlijk goeie muziek is neem je jezelf voor om eens zijn hele discografie door te spitten maar uiteindelijk is dat er nog niet van gekomen. Van alles wat ik tot nu toe van Will Oldham gehoord heb (en dat is lang niet alles) is “New Partner” mijn favoriet. Ik heb overwogen om gewoon “I See a Darkness” in mijn lijst te zetten omdat die tekst me altijd in de touwen slaat, maar van “New Partner” vind ik de fragiele melodie en bevende stem nog mooier. En ook de tekst, vol schuldgevoelens en melancholie, moet niet veel onder doen. Prachtig nummer.

Als bonusclipje, de cover van (een deel van) dEUS van dit nummer. Niet zo sterk als het origineel, maar ik vind het toch de moeite.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=VSNayxp-BJ8

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Johnny Marr
Volledig akkoord met je stukje wat Interpol betreft. Geniale band met een voor mij ook eigen (briljant) geluid!

avatar van jordidj1
Johnny Marr schreef:
Volledig akkoord met je stukje wat Interpol betreft. Geniale band met een voor mij ook eigen (briljant) geluid!


PTTF is nipt beter, dough.

avatar van Johnny Marr
jordidj1 schreef:
(quote)


PTTF is nipt beter, dough.

Nipt? Kapot hard veel beter ja. Maar wie zegt dat die niet meer langskomt? O ja, hij doet aan de één artiesten regel zeker.

avatar van Arrie
Three Futures Eindelijk een medestander!

avatar van Ploppesteksel
Eindelijk eens naar The Dismemberment Plan geluisterd, want die staan al erg lang op mijn 'Nog luisteren'-lijstje. Top!

avatar van arcade monkeys
70. Suzanne Vega - Marlene On The Wall (1985)

Een voorbeeld van een nummer dat ik beschouw als een ‘perfect’ liedje. Het glijdt voorbij, zonder dat er iets is dat speciaal opvalt, maar toch is het een uitmuntend nummer. Het zit ook zo soepel in elkaar. Het begint wat schuchter, langzamerhand gaat het dan wat meer crescendo en komt er een stuk meer overtuiging in haar zang. Ergens tussenin heb je dan nog een subtiele gitaarsolo. Een zijdezacht liedje, dat ook nog eens kan steunen op een zeer sterke tekst. Well the only soldier now is me, I’m fighting things I cannot see. I think it’s called my destiny that I am changing.

69. Regina Spektor - Us (2004)

Van het ene fluwelen liedje naar het andere. “Us” wordt gedragen door een dartel pianodeuntje, al vlug komen er ook wat strijkers opdagen en krijg je een haast sprookjesachtige sfeer. Haar stem gaat dan ook nog eens alle kanten op. Aanvankelijk dacht ik dat het een liefdesnummer was (vooral omdat het in de soundtrack voor 500 days of summer zat). Hoe het voelt wanneer je in een relatie zit met een een gevoel alsof alles mogelijk is. Misschien komt er zelfs een moment dat they made a statue of us. Zo klinkt het toch muzikaal. Toen ik de tekst wat onder de loep nam leek dat toch niet echt te kloppen en na wat rond surfen heb ik al verschillende interpretaties gelezen. Het zou gaan over de Sovjet-Unie (waar Spektor vandaan komt), of over totalitaire regimes in het algemeen en hoe die mensen van hun individualiteit berooft. Ergens anders las ik dat het net over de Verenigde Staten ging (het standbeeld in kwestie zou dan het vrijheidsbeeld zijn). Waar het ook over mag gaan, het is duidelijk een nummer waar je jouw verbeelding bij mag laten werken.

68. Tegan And Sara - Back In Your Head (2007)

Ik vind het lastig om vast te pinnen wat mij hier precies zo aanspreekt. In mijn klas in de middelbare school was er welgeteld een iemand die ook in alternatieve muziek geïnteresseerd was en dit was haar favoriete band. Omdat ik daar graag wat wou over meepraten heb ik een hele hoop van Tegan and Sara opgezocht maar eigenlijk vond ik er weinig aan. Enkel dit nummer heeft het tot op mijn eerste mp3-speler geschopt. Daar is het vervolgens heel veel voorbij gekomen en ik ben er naar blijven luisteren. Vier noten die telkens twee keer gespeeld worden en daar draait dan zowat het hele nummer rond. Toch heeft het iets verslavend. De tekst, over een break-up, is niet de meest originele, al heb ik ‘when I jerk away from holding hands with you, I know these habits hurt important parts of you’ altijd een heel krachtige zin gevonden. Daar gaat het niet enkel over een break-up, maar ook ver de mogelijke angst om jezelf als holebi bekend te maken (door handen vast te houden) en hou dat kan overkomen bij je partner.

67. Dirty Projectors - Stillness is the Move (2009)

Na Judee Sill de tweede keer dat er iets binnen het ‘freak folk’ vakje passeert. Niet de laatste keer overigens. Wat ik hier zo fijn aan vind, is hoe creatief en fantasierijk dit klinkt. Het prikkelende ritme, de chaotische instrumentatie, de wat theatrale en declamerende zang,… Het zorgt allemaal voor een erg vrije en losgeslagen sfeer en ik vind het te gek.

66. Prince & The Revolution - I Would Die 4 U (1984)

Ik zou kunnen zeggen dat ik na zijn dood pas zijn muziek ben gaan waarderen, maar zelfs dat zou niet kloppen. Het heeft daarna nog dik twee jaar geduurd. Ik ben feitelijk op dit moment nog steeds een leek die nog veel van zijn gewaardeerde platen moet beluisteren. Ik kon zijn muziek wel hebben, maar fan was ik hoegenaamd niet. Tot vorig jaar, toen leerde ik een vriend kennen die echt helemaal verzot is op Prince. Voor ik het wist zat ik op een muf ruikend studentenkot terwijl die gast Sign o’ the Times had opgelegd en tijdens elk nummer uitleg gaf over waarom het zo geniaal was. En dan knikte ik wat en kwam tot het besef dat die methode niet de beste manier is om echt van muziek te genieten. Het heeft me er wel toe aangezet om meer naar Prince te luisteren. Purple Rain had ik al thuis staan en het is vooral die plaat die zwaar indruk is beginnen maken. Dit nummer in het bijzonder. Ik ben niet religieus en dit zit boordevol religieuze refrenties maar toch is het gewoon een grote draaikolk waar je in wordt gezogen en niet aan kunt weerstaan. Zowel majestueus als meezingbaar en dat is een geslaagde combinatie.

avatar van 123poetertjes
Nummers van Regina zijn nooit straightforward, remember dat. Eén ding dat ze wel altijd zijn: prachtig. Us is meesterlijk mooi.

Ohh en Back In Your Head, lang niet meer gehoord zeg. Erg fijn nummertje. #stemnellygh

avatar van aERodynamIC
Opvallende Prince keuze. Nu eens niet SOTT of When Doves Cry.

avatar van Funky Bookie
Leuk nu nog Prince helemaal ontdekken.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:04 uur

geplaatst: vandaag om 08:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.