menu

Mijn Updates +
Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van...

zoeken in:

avatar van catchup
Hoe kan ik nooit van Judee Sill hebben gehoord? En wat een levensverhaal. Alleen deze ontdekking al maakt je lijst de moeite waard. Dank en doe zo door.

avatar van itchy
Dismemberment plan!

avatar van Film Pegasus
Onlangs Suzanne Vega op Night of the Proms gezien. Die nummers blijven toch sterk!

avatar van Mausie
Ook ik wil, met bibberende benen, aansluiten in de rij. Geen idee hoe ik het voor elkaar ga krijgen, maar ik heb wss een paar jaar om mij voor te bereiden

- arcade monkeys
- HugovdBos
- cosmic kid
- angelin
- Morthûl
- Motel Matches
- Gretz
- luigifort
- DjFrankie
- AstroStart
- Poek
- Finidi
- Sundance
- Sunderland
- Chevy
- jordidj1
- uffing
- 123poetertjes
- Outlaw104
- Superbitch
- Nicolaib88
- Arrie
- jellorum
- Cervantes
- TornadoEF5
- aERodynamIC
- Weirdo Wizzy
- Mausie

avatar van catchup
Marlene on the wall was Suzanne Vega's eerste hitje, kwam in NL niet verder dan een paar weken tipparade en de verrukkelijke 15. Ik heb het even opgezocht. Ik zag haar toen (1985) in Tivoli in het voorprogramma van John Cale (als mijn geheugen me niet in de steek laat 34 jaar later...). We hadden een beetje met haar te doen want ze was erg timide van het type klein meisje met grote gitaar en het leek er niet op dat iemand haar muziek kende.

avatar van Rudi S
Marlene, Us en Prince

avatar van arcade monkeys
65. Spinvis - Smalfilm (2002)

Het beste Nederlandstalige nummer dat ik ken. Er zit een schwung in dit nummer die me altijd doet opveren. De manier waarop dit nummer voort dendert is als een rots die aan hoog tempo een heuvel afrolt. Speciale vermelding voor de geniale fluitsolo’s en uiteraard ook voor de tekst. Die waaiert uit over verschillende onderwerpen en personages en tussen de soms wat absurdistische situaties zit het vol met rake zinnen en observaties. In het bijzonder alle raadsels op het einde van elke strofe. 'Ik ken een raadsel over eenzaamheid en het gaat als volgt, wat doet pijn en telt voor twee.'

64. The National - Daughters of the Soho Riots (2005)

Een mastodont binnen die indie-rock. En ze hebben zoveel ijzersterke nummers dat je er niet omheen kunt. Favoriet hier is “Daughters of the Soho Riots”. Het hele nummer is sober, maar toch vallen er op de achtergrond subtiel allerlei instrumenten in, wat het muzikaal heel interessant maakt. Het heeft een wat duistere ondertoon en tegelijk voelt het aan als een warm dekentje. Het muzikale equivalent van een avond in een donker café doorzakken met rode wijn. ‘Break my arms around the one I love and be forgiven by the time my lover comes.’

Eigenlijk zijn "Fake Empire" en "Slow Show" even mooi, maar die hebben wat mij betreft al genoeg pluimen verzameld. Terwijl dit pareltje altijd wat ondergesneeuwd is gebleven. Dat geldt mijns inziens voor het hele album. Alligator is eigenlijk minstens even goed als Boxer. Daarna bleef de band genietbaar, maar het niveau van die twee meesterwerken hebben ze nooit meer gehaald (voorlopig toch nog, want er komt nieuw werk aan).

63. Big Thief - Mythological Beauty (2017)

Net als The National heeft ook Big Thief heel recent nog een single uitgebracht. Frontvrouw Adrianne Lenker zit dan ook niet stil en brengt elk jaar wel een plaat uit. Is het niet met Big Thief, dan is het wel solo, of samen met Buck Meek (de gitarist van Big Thief). Nog straffer dan elk jaar een plaat uitbrengen, is elk jaar een plaat uitbrengen vol met voortreffelijke muziek. En daar slaagt ze ook in. Capacity was een plaat die me echt vloerde en “Mythological Beauty” was daarop het prijsnummer. Muzikaal is het een geoliede machine, met een stabiele ritmesectie en indringend getokkel (de ingenieuze manier waarop Lenker op haar gitaar tokkelde, is wat me vooral bijbleef van de twee keren dat ik ze live heb gezien, eenmaal met band en eenmaal solo). Het is singer-songwriter met een americana sfeertje erbij. Daarop gaat Lenker dan haar ziel uitwringen. Zowel wat de manier van zingen betreft, als de bijzonder oprechte inhoud van de tekst.

62. Japanese Breakfast - In Heaven (2016)

Toen ik mijn bubbling-under postte had ik jullie hipsternonsens beloofd en bij deze kan ik die belofte nog eens inwilligen. Voor mij persoonlijk is dit ondertussen een moderne klassieker geworden, ook al lijkt het op het eerste gehoor misschien wat onopvallend. Er wordt heden ten dage veel shoegazerige indie-pop gemaakt, toch springt Michelle Zauner boven die massa uit. Met haar doortastende liedjes is ze wat mij betreft de absolute top binnen het genre. Haar muziek baadt in een ongedwongen en vertederende sfeer, ook al gaat het tekstueel vaak over serieuze onderwerpen (zoals hier over de dood van haar moeder).

Japanese Breakfast is een van mijn meest gedraaide artiesten van de laatste jaren geworden. Wat nieuwe artiesten betreft moet ze volgens last.fm enkel maar Julien Baker laten voorgaan. Het was dan ook lastig om er een enkel nummer uit te kiezen. Ze heeft twee erg solide albums gemaakt waar praktisch alles van een even hoog niveau is. “In Heaven” is dan toch haar meest verslavende track, omdat ik er altijd oprecht goed gezind van wordt. Tel daar ook nog eens haar zangprestatie bij (die uithalen zijn fantastisch) en een refrein dat je niet meer uit je kop krijgt.

61. Wipers - When It's Over (1981)

Toen ik Wipers ontdekte was dat nogal een openbaring, want het was exact het soort muziek waar ik op dat moment naar op zoek was. Donker, gruizig, dreigend en compromisloos. Ik heb nog steeds geen idee hoe Greg Sage dit verschroeiende geluid uit zijn gitaar gesleurd krijgt. Er is bijna geen zang (met uitzondering van wat demonisch gemompel in het tweede deel van het nummer), alle kracht komt uit de heftige, aanzwellende gitaren die je trommelvliezen doen scheuren. Echt een orkaan van een track en wat puur gitaarwerk betreft ken ik nauwelijks iets dat beter is dan dit. Ik wil niet weten hoeveel van mijn favoriete muziek niet had bestaan, of radicaal anders (lees: slechter) had geklonken indien Wipers er niet waren geweest.

avatar van 123poetertjes
Mausie schreef:
Ook ik wil, met bibberende benen, aansluiten in de rij. Geen idee hoe ik het voor elkaar ga krijgen, maar ik heb wss een paar jaar om mij voor te bereiden
Je benen zullen tegen die tijd ook wel bibberen, maar da's dan van de ouderdom #stemnellygh

avatar van Ploppesteksel
Smalfilm blijft heerlijk, inderdaad. Lekker bezig, Jan! Bij de Wipers-link gaat het wel even mis.

avatar van hoi123
Mythological Beauty.

Net nog geluisterd en blijft me iedere keer weer verbazen hoe prachtig helder dat nummer klinkt - alsof je oren gewassen worden door het luisteren van dit nummer. When It’s Over, in een heel ander hoekje, ook top trouwens.

Ik ben ook wel weer bij een tweede ronde, alweer zes jaar geleden en tegen die tijd waarschijnlijk zo’n acht.

- arcade monkeys
- HugovdBos
- cosmic kid
- angelin
- Morthûl
- Motel Matches
- Gretz
- luigifort
- DjFrankie
- AstroStart
- Poek
- Finidi
- Sundance
- Sunderland
- Chevy
- jordidj1
- uffing
- 123poetertjes
- Outlaw104
- Superbitch
- Nicolaib88
- Arrie
- jellorum
- Cervantes
- TornadoEF5
- aERodynamIC
- Weirdo Wizzy
- Mausie

avatar van arcade monkeys
60. De La Soul - Eye Know (1989)

Een mooi bewijs van hoe wit mijn muzieksmaak is, want mijn favoriete hiphop track draait rond een sample van godbetert Steely Dan. Wat De La Soul ermee doet is weliswaar een stuk beter dan het origineel (no disrespect to Steely Dan trouwens). Gewoon een beestig goede track die mijn humeur altijd onmiddelijk doet opklaren. Met dank aan de harmonieuze flow en vooral aan dat fluitdeuntje dat er constant tussendoor zweeft. Het heeft allemaal een heel vredevolle sfeer en dat komt niet alleen doordat er in het clipje aan de lopende band peace-tekens voorbij komen.

59. The Replacements - Androgynous (1984)

35 jaar oud, maar relevanter dan ooit. De ruggengraat van het nummer is een meeslepend, bluesy piano deuntje, waarboven een ode gebracht wordt aan gender-outcasts. Of wat algemener, aan zij die het lef hebben om van de conventionele normen af te wijken. Ik heb geen idee hoe de perceptie rond dit thema was in Minneapolis midden jaren ’80, maar het lijkt me dat The Replacements hier hun tijd ver vooruit waren. Gender-bending (om het even zo te noemen) is een thema is dat naar mijn aanvoelen pas heel recentelijk, langzaamaan uit de verste marges en de taboesfeer aan het raken is (ik ben geen expert op dit vlak). Dat het een tijdloos nummer is, dat zou ik wel durven concluderen.

58. Vampire Weekend - Cape Cod Kwassa Kwassa (2008)

Dit nummer is echt een game-changer geweest. Ik kan mij voorstellen dat het wat vervelend kan zijn wanneer een 23-jarige al overdreven nostalgisch loopt te doen, maar bij “Cape Cod Kwassa Kwassa” kan ik gewoon niet anders. Dit was de oerknal die mijn interesse in hedendaagse muziek heeft ingeleid. Voor ik dit hoorde, luisterde ik naar de Red Hot Chili Peppers, Nirvana en een hoop classic rock en vervloekte ik mezelf omdat ik born in the wrong generation was (jaja, dat type). Tot ik op een zonnige namiddag een dikke tien jaar geleden toevallig deze hoorde voorbij komen op radio 1. Daar ben ik eventjes van moeten gaan liggen. Zoiets had ik nog nooit gehoord (ik had, toegegeven, nog maar heel weinig gehoord). Het klonk authentiek, fris en het was alsof de gasten die dit maakten gewoon dikke lol hadden terwijl ze muziek speelden. Dat introriffje kwam precies van een andere planeet. Ik wou meer van dat en zodoende ben ik aan mijn (aanvankelijk heel langzame) reis richting de hedendaagse indie begonnen. Als Vampire Weekend er nooit was geweest, was ik misschien nooit zo’n muziekfreak geworden, had ik nooit op musicmeter gezeten en had u nu wat nuttigers kunnen doen met uw tijd.

Achteraf gezien is dit nummer misschien niet zó revolutionair, maar die eerste indruk was zo overweldigend dat het me altijd zal bijblijven. En het nummer zal me dan ook altijd dierbaar blijven. Tot op vandaag krijg ik nog steeds vlinders in mijn buik bij deze groep, dus laat dat nieuw album maar komen!


57. Hüsker Dü - The Girl Who Lives on Heaven Hill (1985)

De oerknal, dat past ook best bij Hüsker Dü. Hele busladingen aan steengoede bands zijn schatplichtig aan de Huskers. Zo zetten ze o.a. de Pixies aan om de Pixies te worden, wat voor een hele hoop rimpels op het wateroppervlak van de muziekgeschiedenis heeft gezorgd. Ik kende ze aanvankelijk enkel als die band die het origineel van “Diane” van Therapy Schreef, maar door Our Band Could Be Your Life (zie Big Black) ben ik er echt wel fan van geworden. ”The Girl Who Lives on Heaven Hill” is hun meest gebalde, massieve, krachtige, energieke en levenslustige track. Een echte -verontschuldig mij voor het gebruik van dit woord- banger.

56. Nico - These Days (1967)

As always, she was late...

Ik heb er even over getwijfeld of ik hier mijn ‘1 per artiest’ regel niet doorbreek. Want Nico komt namelijk nog wel eens terug in samenwerking met een andere band (maar verder verklap ik niks hoor!). Geen van de twee nummers in kwestie zijn eigenlijk door Nico geschreven, dus dat zit wel snor. Deze is geschreven door Jackson Browne (toen die 16 was) en de eerste uitgebrachte versie was deze van Nico. Je kan veel over haar zeggen, maar een klok van een stem had ze wel. De fingerpicking en de strijkers creëren daarnaast een bijzonder idyllisch sfeertje. De tekst (geschreven voor alle ronddolende twijfelaars) past nog enigszins bij de muziek, al zit er zeker ook een duistere kant aan.

avatar van arcade monkeys
Morgenavond ga ik op de lappen, dus dan komt er geen update.
Bij wijze van compensatie heb ik wel even een spotify playlist ineengedraaid van de nummers die al gepasseerd zijn. Ik zal die dan ook verder updaten naarmate de lijst vordert.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://open.spotify.com/user/1118558063/playlist/4PZ5vaZ5m8ZjWOtNmzm4qi?si=mebEbkMmT467CySlESepYw

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van hoi123
Zag dat ik m’n bericht niet had bijgewerkt:

- arcade monkeys
- HugovdBos
- cosmic kid
- angelin
- Morthûl
- Motel Matches
- Gretz
- luigifort
- DjFrankie
- AstroStart
- Poek
- Finidi
- Sundance
- Sunderland
- Chevy
- jordidj1
- uffing
- 123poetertjes
- Outlaw104
- Superbitch
- Nicolaib88
- Arrie
- jellorum
- Cervantes
- TornadoEF5
- aERodynamIC
- Weirdo Wizzy
- Mausie
- hoi123

avatar van Johnny Marr
Androgynous!

avatar van catchup
arcade monkeys schreef:
Morgenavond ga ik op de lappen

die moest ik opzoeken

avatar van GrafGantz
catchup schreef:
(quote)

die moest ik opzoeken


Oh, ik had ook geen idee en wilde het net bij hem navragen. Aangezien jij het al hebt opgezocht mag jij me vertellen wat het betekent

avatar van Johnny Marr
GrafGantz schreef:
(quote)


Oh, ik had ook geen idee en wilde het net bij hem navragen. Aangezien jij het al hebt opgezocht mag jij me vertellen wat het betekent

De bloemetjes buitenzetten, het op een zuipen zetten.

avatar van herman
Ah hij gaat aan de zwier.

avatar van Johnny Marr
herman schreef:
Ah hij gaat aan de zwier.

Net zoals ArthurDZ en ik vanavond. Naar de kroeg.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=UsvLF3ZNxSI

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van dumb_helicopter
Ik herken regelmatig iets in de verhalen van Jan. De verzamelaar Life Is Music van Studio Brussel net als De Tijdloze was een toegang tot veel meer goede muziek. Ook De Afrekening was toen voor mij een halve verslaving om nieuwe muziek te leren ontdekken, hoewel dit ondertussen totaal niet meer het geval is natuurlijk. De Tijdloze daarentegen blijft ontegensprekelijk een monument, waar ik me elk jaar met plezier een dagje voor vrijmaak.

avatar van arcade monkeys


Gelieve nog niet te veel aandacht te geven aan nummers die nog in mijn lijst voorbij moeten komen aub.

avatar van arcade monkeys
geplaatst:
55. Beat Happening - Bury the Hammer (1992)

6 minuten gejengel, het grootste deel van de tijd opgeleukt met wat nasaal gemopper. Dat kan niet mis gaan. Beat Happening kwam voort uit de Amerikaanse indie-underground scène van de jaren ’80, waar ze de eerste waren die dit soort knullige twee-pop gingen maken. Ook staken ze wat de draak met de macho-cultuur die veel van de toenmalige underground-bands uitdroegen. De meningen over het olijke trio waren dan ook verdeeld. Henry Rollins van Black Flag (over macho’s gesproken) had een vocale hekel aan de band, een jonge Kurt Cobain was dan weer groot fan. Ik ben het uiteraard eens met die laatste. De meeste Beat Happening nummers zijn kort en klungelig maar o zo leuk. Deze, verschenen op hun laatste album, is dan weer een van hun langste en meest ambitieuze nummers. Bovendien is het nog eens heel fascinerend. Ik vind het een enorm rustgevende en vredevolle sound hebben, op een bepaalde manier raak ik er wat in trance van.

54. John Coltrane - Olé (1961)

Over fascinerende tracks gesproken. Een eenzaam jazz nummer tussen een verder vooral rockgeoriënteerde lijst. Het genre interesseert me wel en er is ook behoorlijk wat jazz-muziek die ik erg goed vind, maar een echte klik is er zelden. Er blijft bijna altijd toch een beetje een afstand. Niet bij dit nummer. Deze was wel instant raak. Van de eerste noten word je meegezogen in een 18 minuten durende trip die zo voorbij vliegt. Er gebeurt ontzettend veel in deze ene compositie, toch vloeit het allemaal mooi in elkaar over. Het klinkt enerzijds wat gejaagd, anderzijds zitten er ook ontspannende stukken in. Als ik te veel jazz luister binnen een korte periode raak ik soms wat verzadigd, maar hiernaar kan ik blijven luisteren. Tevens het oudste nummer uit mijn lijst.

53. Richard Dawson - Ogre (2017)

Deze is wat onverwacht tot een favoriet van me uitgegroeid. Ik heb best een zwak voor dit soort druïdenfolk en toen ik het aanvankelijk oppikte vond ik het wel een leuk liedje, maar toch wat te gekunsteld. Toch had ik te pas en te onpas de neiging om het nummer nog eens op te leggen, en dan nog eens, en dan nog eens. Richard Dawson is een eigenzinnige folk zanger en het zoveelste voorbeeld van iemand die naar conventionele maatstaven niet kan zingen, maar toch enorm veel emotie in zijn stem kan leggen. Hij heeft het haar op mijn armen al meermaals doen recht staan. De laatste drie minuten zijn een van de meest epische in de recente muziekgeschiedenis. Met de zang die altijd maar verder aanzwelt en de instrumentatie die altijd maar chaotischer wordt. Live nog waanzinniger, afgaande op youtube filmpjes, want in levende lijve heb ik het helaas nog nooit gezien.

52. The Beatles - In My Life (1965)
51. David Bowie - Sound & Vision (1977)

Deze ga ik even tezamen nemen. Beide legendarische namen, beide artiesten met een buslading aan uitstekende nummers en beide artiesten die ik altijd al sterk gewaardeerd heb. Artiesten waar ook al boekenkasten over zijn volgeschreven, dus ik heb er zelf niet al te veel aan toe te voegen. De nummers in kwestie waren aanvankelijk niet mijn favorieten, maar zijn recent gaan bovendrijven als hun sterkste werk. “In My Life” is een klein, prachtig liedje. De samenzang staat hier echt op punt, je hebt een perfecte melodie en dat geniale orgeltje dat tussendoor invalt maakt het volledig af. “Sound & Vision” is dan weer geschift aanstekelijk. Dat de drums en de gitaar hier puik werk leveren was me al langer opgevallen, maar hoe bangelijk de baslijn is, merkte ik pas later. Alles aan dit nummer is gewoon briljant. Speciale vermelding voor de achtergrondzang van Mary Hopkin. Het duurt maar vijf seconden, maar toch tilt het dit nummer nog naar een hoger niveau.

avatar van arcade monkeys
geplaatst:
50. Muse - New Born (2001)

De Afrekening was anno 2010 niet alleen mijn voornaamste bron van nieuwe muziek, het hielp me ook om oudere muziek te leren kennen. Mijn vader kocht elke Afrekening compilatie aan wanneer die uitkwam (ik denk dat er een vijftal missen) en die ben ik dan ook volledig door gaan nemen. Het was niet alleen een begincursus in de wondere wereld van de 90’s one-hit-wonders, ik heb er ook grote ontdekkingen mee gedaan. De grootste openbaring kwam er met het eerste nummer van volume 25, deze “New Born” van Muse. Ik denk dat ik het hele nummer lang mijn vinger op de startknop heb laten zitten, zo in de ban was ik van wat ik hoorde. Die piano-intro was al fantastisch en eenmaal de riffs komen is het hek natuurlijk volledig van de dam. Het is daarna een aantal jaar mijn favoriete nummer aller tijden geweest. Mijn 15-jarige zelf zou schrikken wanneer ik die vijftigste positie zou zien. Vandaag de dag luister ik nog weinig naar Muse (zeker de laatste albums laat ik maar voor wat ze zijn), maar toch hangen hier zoveel goede herinneringen aan dat het niet kon ontbreken. En het blijft ook wel moddervet.

49. New Order - Ceremony (1981)

Ik had ooit op café een erg lange discussie over wat nu het beste was, Joy Division of New Order. De discussie werd bemoeilijkt doordat geen van ons twee eigenlijk een duidelijke voorkeur had. Vroeger had ik zonder meer Joy Division gezegd, maar de genialiteit van New Order is me langzaam maar zeker ook duidelijk geworden. Mijn favoriet nummer is dan ook eentje die eigenlijk van allebei is. Nog opgenomen door Ian Curtis in een ruwe versie, maar toch pas officieel uitgebracht en bekend geworden in de versie van New Order. Intenser en spannender hebben ze ze nooit gemaakt. Elk instrument doet iets briljant op zich en tezamen is het niet te versmaden (met nog een speciale vermelding voor de gitaarsolo). En dan denk je dat het gedaan is, maar dan leggen ze er op het einde toch nog eens de zweep op.

48. Sparklehorse - Most Beautiful Widow in Town (1995)

“Cause I knew you would be wearing a smile, that would be too painful to look upon.”

Van de intensiteit van “Ceremony” over naar dit kleine, intieme, fragiele liedje van Mark Linkous. Een stem, af en toe een achtergrondstem en een gitaar, dat is alles wat er nodig is om al mijn haar overeind te doen staan. Mooier en emotioneler dan dit kan bijna niet, het liedje breekt bijna uit elkaar van de melancholie. Zeker wanneer dat laatste gitaarstukje komt, dan kan je me echt gaan opvegen. De laatste minuut is echt zo gruwelijk mooi. Het zit nog steeds vol treurnis, maar toch klinkt het ergens ook hoopvol. ‘Less is more’, om er even een cliché bij te halen.

47. Let's Eat Grandma - Falling Into Me (2018)

Let’s Eat Grandma is a poor man’s Chvrches las ik hier onlangs in het Witte Trui topic. Ieder zijn mening uiteraard, maar voor mij is het net omgekeerd. Waar Chvrches me toch te plat is gaan klinken maken deze twee tieners veel frissere muziek. Live halen ze dan nog wat guitige fratsen uit, maar dat is op de studioversies niet eens nodig om toch erg speels en creatief te klinken. Vergezeld van langgerekte synthklanken begint het als een enigszins conventioneel synthpopnummer, maar het duurt niet lang vooraleer het stukken indringender gaat klinken. Wat ik hier vooral zo tof aan vind, is hoe gevarieerd het klinkt. Je hebt bij het begin niet echt een idee wat je allemaal nog te wachten staat. Het zit vol met twists, sfeer- en tempowisselingen en kleine productionele details die het allemaal bijzonder de moeite maken. Het loopt allemaal wat door elkaar maar toch gaat het allemaal zo mooi tezamen. De saxsolo op het einde maakt het dan nog eens af. Veruit het beste nummer dat ik vorig jaar hoorde.

46. Bikini Kill - For Tammy Rae (1993)

Het beste Nirvana-nummer dat Kurt Cobain nooit schreef. De leden van Bikini Kill waren wel dikke maatjes met ome Kurt. Zangeres Kathleen Hanna is volgens de legende degene die de inspiratie leverde voor de titel van “Smells Like Teen Spirit” en gitariste Tobi Vail was zelf een tijdje het lief van vooraleer Courtney Love ten tonele verscheen. De invloed van de grunge-scène vind ik dan ook vrij tastbaar op hun muziek, al heeft Bikini Kill natuurlijk hun eigen niche uitgekerfd. Zo zijn ze toch wel dé boegbeelden van de riot grrl stroming. De meeste nummers op het (fantastische) album Pussy Whipped zijn een stuk aggressiever dan deze enigszins lome track. Maar het is nog steeds ruw, rauw, radicaal, ontdaan van alle franjes, schots en scheef. Echt heerlijk met andere woorden. Ik zag dit eerst voor een liefdesnummer aan, maar het blijkt meer een ode te zijn aan iemand die erg actief was binnen de feministische punkscène waar Bikini Kill ook deel van uitmaakte.


Als bonusclipje de cover door Radiohead (het is niet onmogelijk dat die band hier nog passeert) van Ceremony van Joy Division/New Order. Hierdoor heb ik de briljantie van het nummer finaal ingezien.

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=rF9xO2Tpwzs

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Cervantes
geplaatst:
Sparklehorse - Most Beautiful Widow in Town (1995)


Schitterend nummer. (en ook leuk om Wipers in de lijst te zien staan, heerlijk gitaargeweld)

avatar van 123poetertjes
geplaatst:
Falling Into Me. Ja! Ja! Ja! Gisteren weer even hun vinyl gedraaid en wat is ie toch perfect afgemixt

avatar van Dance Lover
geplaatst:
Muse`s beste nummer, New Order, Sparklehorse en Let`s Eat Grandma in een update, heerlijk!

avatar van arcade monkeys
geplaatst:
45. Tool - Schism (2001)

Nog een nummer dat ik altijd met de Tijdloze ga blijven associëren. De laatste jaren is dit zowat telkens het laatste echt weergaloze nummer voor de vastgeroeste en (voor het grootste deel) afgezaagde top van de lijst eraan komt. Langs de ene kant is “Schism” wat spiritueel en klinkt het haast zweverig, maar tegelijk is het een keiharde stamp in de maag. Van de baslijn, tot de gitaarpartijen, tot de stem, het is allemaal heel stoer en solide. Soms kan ik afknappen op zo’n sound, maar hier is het net overdonderend. Het begint al ijzersterk maar het hoogtepunt zit hem toch wel in de tweede helft, met dat instrumentaal tussenstuk gevolgd door die uitbarsting (en het onvermijdelijke airdrummen).

44. Arvo Pärt - Spiegel im Spiegel (1978)

Een volledige stijlbreuk met de vorige. Ontdekt via radio Klara, de Vlaamse zender voor liefhebbers van klassieke muziek. Deze stond heel hoog in hun top 100 en dan heb ik dat uiteraard gecheckt (je bent een lijstjesfreak of je bent het niet). Een minimalistische compositie om enorm sentimenteel van te worden. Zo simpel maar toch zo mooi. Het is de eerste commentaar die je leest bij het youtube filmpje en het klopt als een bus. Een eenvoudig, repetitief pianostukje wordt bijgestaan door wat zachte strijkers. En dat is het. Toch zou je er van gaan janken (dat is zelfs al gebeurd in mijn geval). Dit straalt een en al melancholische rust uit. Het zorgt voor klaarheid in je hoofd wanneer dat soms eens nodig is. Ik kan me geen muziek indenken waar ik meer zen van wordt dan deze, misschien met uitzondering van…

43. Sigur Rós - Viðrar Vel Til Loftárása (1999)

…dit nummer van Sigur Rós. Het beste dat ze ooit hebben gemaakt. Wanneer ik in het middelbaar of aan de universiteit een presentatie of spreekbeurt moest geven probeerde ik altijd eerst naar deze op mijn iPod te luisteren vooraleer ik het lokaal des onheils moest betreden. Publiek spreken vind ik ongeveer even aangenaam als baden in een bad vol slangen, het opdrinken van wasmiddel of luisteren naar Bastille, maar toch leek het na het beluisteren van dit nummer eigenlijk een eitje. Dit is zo hemels rustgevend dat het alle zenuwen en spanning in je lijf direct doet wegvliegen. Het begint mistig, maar stilaan krijgt de piano vorm en wat volgt is gewoon pure gelukzaligheid.

42. Songs: Ohia - Being in Love (2000)

Sentimenteel, sentimenteler, sentimenteelst. Zelf wat liefdesliedjes betreft zijn mijn favorieten toch vaak behoorlijk zwaarmoedig. Muzikaal loopt dit over van de weemoed, tekstueel is er toch hoop te bespeuren. 'And for the first time, it is working.' Ik hoor vaak dat droevige muziek er voor zorgt dat mensen zich ook triestig gaan voelen, maar voor mij werkt dat vaak omgekeerd. De laatste drie nummers zitten allemaal vol melancholie maar toch kunnen ze een enorme steun zijn in momenten die ik voor het gemak even ‘dipjes’ zal noemen.

Jason Molina ben ik langzaamaan gaan appreciëren. Toen ik aan de mumeladder begon mee te doen kwam ik hem vaak tegen, maar aanvankelijk vond ik het redelijk saai en ging de subtiliteit volledig aan me verloren. “Being in Love” was eigenlijk het enige nummer dat ik al direct erg goed vond. Toen hij stierf heb ik er behoorlijk wat van opgezocht en is de waardering geleidelijk gekomen. Het duurde nog een paar maanden tot vooral dit album Lioness me volledig overtuigde. “Being in Love” blijft het mooiste daaruit. Dat orgel is groots aangezet, maar daaronder blijft het liedje heel bedaard en bijzonder delicaat.

41. PJ Harvey - Rid Of Me (1993)

En dan nog eens een stijlbreuk, want we sluiten dit blokje af met een van de hitsigste, vurigste nummers die ik me kan indenken. PJ begint er ingehouden aan, maar de spanning bouwt al op en de lawine die je zal overspoelen voel je al van ver aankomen. PJ Harvey heeft tientallen nummers die ik uitstekend vind en het was lastig om er eentje uit te kiezen. Deze is het geworden omdat het de meest rauwe, furieuze en intense track is die ze in haar arsenaal heeft. En dat is uiteindelijk toch de manier waarop ze op haar best is.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://open.spotify.com/user/1118558063/playlist/4PZ5vaZ5m8ZjWOtNmzm4qi?si=7B9yWUpyTg2n3eGwz8UK-w

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van stardust_be
geplaatst:
Mooi blokje met Songs:Ohia, mijn favoriete Sigur Rós en zowaar Arvo Part!

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
arcade monkeys schreef:

Nog een nummer dat ik altijd met de Tijdloze ga blijven associëren. De laatste jaren is dit zowat telkens het laatste echt weergaloze nummer voor de vastgeroeste en (voor het grootste deel) afgezaagde top van de lijst eraan komt.

Hier kan ik je zeer sterk volgen, dit heb ik ook met Schism.

Verder nog drie briljante nummers. Spiegel im Spiegel ken ik niet. Ik heb ook helemaal niks met Klara en klassieke muziek. Maar ik zal het eens een luisterbeurt geven.

arcade monkeys schreef:
Deze is het geworden omdat het de meest rauwe, furieuze en intense track is die ze in haar arsenaal heeft.

Close call met het titelnummer van 'To Bring You My Love' dan toch wel hoor.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:36 uur

geplaatst: vandaag om 07:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.