menu

Mijn Updates +
Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van...

zoeken in:
avatar van cosmic kid
geplaatst:
Alvast een vooraankondiging: ik heb contact gehad met HugovdBos en hij heeft zijn Top 100 nog niet klaar. Ik heb even een sprintje moeten trekken en heb de volgorde van mijn Top 100 nu wel af. Wat rest zijn de begeleidende stukjes en dan verwacht ik de maand april voor mijn rekening te kunnen nemen.

Voor het zover is heeft arcade monkeys nog 17 dagen de tijd om zijn bovenste 40 te plaatsen. Succes met de ontknoping

avatar van Dance Lover
geplaatst:
Spiegel im Spiegel destijds leren kennen via de openings credits van experimentele film ''Gerry''. Erg gaaf nummer, net als de meest wonderschone Sigur Ros track en PJ Harvey!

avatar van arcade monkeys
geplaatst:
Johnny Marr schreef:

Close call met het titelnummer van 'To Bring You My Love' dan toch wel hoor.


Niet toevallig is dat haar tweede beste

avatar van arcade monkeys
geplaatst:
40. Nick Cave & The Bad Seeds - I Need You (2016)

Nick Cave draait al een paar decennia mee, toch heeft hij zijn meest gewaardeerde album (Push the Sky Away, volgens de MuMe stemgemiddeldes) en zijn beste album (Skeleton Tree, volgens de opinie van ondergetekende) in de laatste jaren uitgebracht. Toen ik de intro van “I Need You” voor het eerst hoorde, verbaasde ik er mij over dat dit nummer in al die jaren pop & rockgeschiedenis nog niet eerder was geschreven. Het klinkt zo logisch opgebouwd en gebalanceerd, zo heilzaam. Alsof het al die jaren ergens lag te wachten, tot iemand er op uiteindelijk opkwam om het op muziek te zetten. De echte kracht van het nummer komt dan pas naar voor als Cave begint te zingen. Persoonlijker kan bijna niet en op een manier is het eigenlijk te pijnlijk om naar te luisteren. De manier waarop hij die emotionele tekst zingt is van een andere orde.

Ik ben eveneens een redelijk groot liefhebber van de vroegere Cave (“Nobody’s Baby Now” en “Straight to You” stonden hier ook heel lang op de shortlist) maar met de muziek op Skeleton Tree heb ik toch de grootste persoonlijke band. In najaar 2016 was ik bedolven onder schoolwerk en toen ging ik vaak nog ’s avonds en ‘s nachts wandelingen maken (geregeld door de gietende regen) om daar even van weg te lopen. Het album bleek echt perfect te passen bij kletsnatte nachtwandelingen en joeg ik dan ook continue door mijn iPod.

39. Sleater-Kinney - Modern Girl (2005)

Deze is direct vijftig tinten luchtiger, dat was misschien wel nodig. Dit nummer is net geweldig door de speelsheid en de souplesse waarmee de gitaar- en basrifjes door het nummer zweven. Carrie Brownstein zingt de tekst over hoe gelukkig ze is op de meest ironische en verveelde toon die ze kan produceren. Dan komt er een mondharmonica tussen zoeven en ook een hele hoop distortion. Wanneer dan de drum invalt vallen alle puzzelstukjes perfect in elkaar. Echt een nummer waar ik telkens van opveer. Sleater-Kinney heeft er zo nog een hele hoop, want dit is echt een bijzonder goede band. Ze hebben meer dan een handvol uitstekende albums, waar telkens wel een paar geniale krakers op staan. Ik zou ze dolgraag nog eens live zien en naar ik lees zijn er geruchten dat er een nieuw album aankomt, dus wie weet komt het er nog van.

38. Modest Mouse - Trailer Trash (1997)

Nog wat ‘perfecte indierock’. ‘Short love with a long divorce’. Toen ik Modest Mouse ontdekte als 18-jarige was het echt alsof ik een nieuwe vriend had gemaakt, dit was exact het soort muziek dat ik wilde horen. Alles wat ik leuk vond aan muziek was hier in samengepakt. Die melodieën en gitaarpartijen deden mijn wereld even daveren op hun grondvesten. Het klonk authentiek, inventief, onstuimig, onfatsoenlijk, aangrijpend, catchy en (zoals ik het toen waarschijnlijk effectief omschreef) gewoon de max. Niet verwonderlijk dus dat bijna alle hedendaagse indie-rock bands die ik leuk vind zwaar door Modest Mouse beïnvloed zijn. Het is een band die toch een dik tiental songs heeft die eigenlijk allemaal hun allerbeste nummer zijn, dus het was een lastige keuze. In “Trailer Trash” etaleren ze dan misschien nog het best wat ze allemaal kunnen. Het is zowel intens als ontroerend. Een perfecte compositie (die opbouw!) die toch heel spontaan lijkt ingespeeld. Maar het kan zijn dat ik morgen al spijt krijg dat ik hier “Talking Shit About a Pretty Sunset” niet heb gezet, of “Dramamine”.

37. Tom Waits - Hang Down Your Head (1985)

Op een gammele en krakende wijze ontvouwt zich een van de meest geniale nummers ooit geschreven. Van Tom Waits ben ik nog niet veel verder geraakt dan zijn allerbekendste platen, ondanks dat ik die erg kan smaken. Aan dit nummer in het bijzonder ben ik zelf volledig verslingerd. De drive die dit nummer voortstuwt is gewoon onweerstaanbaar en de gitaarsolo na een dikke minuut is serieus kandidaat voor de beste gitaarsolo ooit (zonder zwanzen). Ik weet niet echt welke woorden ik er verder aan kan vuil maken, maar kans is groot dat dit liedje voor de rest van de avond op repeat blijft staan.

36. Slowdive - Machine Gun (1993)

Een goede vriend van me is bijzonder grote Slowdive fan en telkens wanneer ze nog eens ergens in de buurt spelen (de afgelopen jaren is dat best een paar keer gebeurd) gaat hij op de voorste rij staan met de zakdoek in de hand. Dit is het enige nummer van de band waarin ik hoor wat hij hoort. Ik apprecieer de band wel, maar zijn devotie ontgaat me soms. Behalve bij deze track dan, want daar ben ik zelf een devoot liefhebber van. Hierdoor begrijp ik waarom sommige mensen een haast religieuze ervaring hebben wanneer ze Slowdive beluisteren of live zien. Want het is echt bloedmooi. Ook zo zweverig en transcendent dat je als luisteraar haast mee opstijgt naar de zoveelste hemel waar die melodie en die gezangen aan het zweven zijn. Zelf heb ik ze nu ook al twee keer live gezien en dat was beide keren erg puik, ook al hebben ze deze telkens achterwege gelaten.

avatar van chevy93
Nick Cave draait al een paar decennia mee, toch heeft hij zijn meest gewaardeerde album (Push the Sky Away, volgens de MuMe stemgemiddeldes) en zijn beste album (Skeleton Tree, volgens de opinie van ondergetekende)
Ah, nog iemand die het goed gezien (geluisterd...) heeft.

avatar van Johnny Marr
Een religieuze ervaring. Dat is inderdaad hoe je een liveshow van Slowdive het best kunt beschrijven. Bloed en bloedmooi. Die devotie van je vriend is helemaal terecht hoor

avatar van arcade monkeys
35. My Bloody Valentine - Sometimes (1991)

LOST IN TRANSLATION!

Na Slowdive komt My Bloody Valentine. Hoe kan het ook anders. Heb een beetje een gelijkaardig gevoel bij de twee bands. Beide hebben een enkele track die ik kneitervet vind terwijl de band op zich misschien net dat tikje overgewaardeerd is (niet met tomaten naar me gooien alstublieft). Ik heb Loveless aanvankelijk op vinyl gekocht, puur uit meelopergedrag. Ik vond er weinig aan, maar wou toch weten waar de klassiekerstatus vandaan kwam (en ik zag hem ook staan voor een prikje). Vervolgens heel veel gedraaid want ik wou het album echt goed vinden. Het lag me niet, maar toch was er iets ongrijpbaars dat me fascineerde. En ja, uiteindelijk... Mijn favoriete plaat is het vooralsnog niet geworden, maar toch is er redelijk wat waardering voor ontstaan. Zo heb ik er twee waarlijk uitstekende nummers op ontdekt. “When You Sleep” is heel erg goed en “Sometimes” is gewoon buiten categorie. Onder dat stofzuigergeluid kan ik van de tekst geen bal verstaan maar dat hoeft eigenlijk niet. Wat je hoort is beeldschoon gemijmer dat dan nog eens gevolgd wordt door die prachtige, steeds verder uitdeinende outro. Prachtnummer. En nu ga ik Lost in Translation nog eens bekijken.

34. Arctic Monkeys - A Certain Romance (2006)

En daar is de laatste helft van mijn usernaam. Goeie timing trouwens, want op dit eigenste ogenblik is op deze site de Greatest Hits van dit bandje bezig. Gisteravond een lijstje ingediend en er was geen enkele twijfel over het feit dat deze op 1 moest komen. Begint wat luchtig en speels en eindigt dan met zo’n monster van een outro. Wat songsmederij betreft heeft Turner dit nooit meer overtroffen. De tekst is enorm geestig en spitsvondig en wordt dan nog eens op zo’n kekke manier gezongen.(‘And just 'cause he's had a couple o' cans. He thinks it's all right to act like a dickhead’). Ze speelden dit nummer dan ook nog eens de eerste keer dat ik ze live zag (terwijl ze het toen zelden speelden), op de eerste BKS-dag ooit (tevens mijn eerste festivaldag ooit).

De afsluiter van hun beste album is ook hun beste nummer. Dat vond ik al een jaar of 8 geleden, toen ik helemaal gek was van deze groep. Sindsdien kwam AM uit en leken er nog veel meer mensen gek te worden van Arctic Monkeys, terwijl dat album me net een stuk minder interesseerde. Om over dat zelfingenomen gecroon van vorig jaar maar te zwijgen. Is mijn aandacht voor deze band wat gaan liggen? Waarschijnlijk wel. Zou mijn usernaam anders zijn moest ik mij vandaag inschrijven? Waarschijnlijk ook wel. Maar toch, it don't take no Sherlock Holmes to see dat dit echt een briljant nummer blijft.

33. Broken Social Scene - Stars and Sons (2002)

Dansen en ik, dat is nooit een geslaagd huwelijk geweest. Tot op heden zijn er nog maar drie concerten geweest waarbij ik verder ben geraakt dan wat flauw hoofdschudden. LCD Soundsystem op BKS, Animal Collective in de Botanique en Broken Social Scene, alweer bijna twee jaar geleden, in de Trix. Het was aanvankelijk niet de bodoeling, maar toch heb ik daar staan dansen als een spast. Een van de beste optredens die ik ooit heb gezien, dat spreekt voor zich, ik krijg al direct een gelukzalig gevoel als ik eraan terug denk. Broken Social Scene weet de rommelige en klunzige indie-rock vibe te combineren met iets enorm funky en enerverend. Ze hebben handenvol nummers die zo avontuurlijk en zinderend zijn dat ik er haast van uit mijn vel spring en die speelden ze toen ook haast allemaal in de Trix (het had nauwelijks verschil gemaakt moest ik zelf de setlist hebben opgesteld, al mijn favorieten kwamen voorbij). Zo ook “Stars and Sons”. Een baslijn die alles al gelijk wegblaast, de zanger die er zwoel over heen drijft en de horden aan extra muzikanten (soms staan ze met een twaalftal op het podium) die de rest vol pingelen en experimenteel invullen. Het geheel swingt de pan uit. Als ze nog eens in de buurt spelen, kan je me vinden op de voorste rij. Zoveel mag wel duidelijk zijn.

32. Car Seat Headrest - Drunk Drivers / Killer Whales (2016)

Over live optredens gesproken. Dit moet de band zijn die ik al het vaakst aan het werk zag. Vijf keer in de laatste drie jaar. Elke show in België heb ik gezien, plus een keer op Down the Rabbit Hole. De eerste keer was dat voor een man of vijftig in de kelder van de Botanique, de keren daarna dikten de rijen telkens aan tot het een uitverkochte bedoening was. Waar komen al die mensen vandaan, kan een mens zich afvragen. Ook de artiest heeft een behoorlijke evolutie door gemaakt. Van bedeesde knul is hij uitgegroeid tot een beweeglijke frontman die zijn zeven koppige band aanstuurt (in theorie zijn ze nog steeds met vier, maar live nu altijd met zeven). Ik weet niet of ik daar eigenlijk erg blij mee ben, want ik heb een behoorlijk zwak voor bedeesde knullen.

Ik viel er direct als een blok voor toen hij bij Matador tekende, Teens of Denial was een album waar ik dan ook vol ongeduld naar zat uit te kijken. Dat het zo’n indie-rock perfectie ging worden had ik echter niet durven hopen. Vlijmscherpe nummers, ingenieuze en soms hilarische teksten over de grote kwesties die aansluiten bij de doorsnee 20-jarige middenklasseknul. Heb het album in 2016 echt dood gedraaid en drie jaar later passeert het nog steeds geregeld. De orkaan genaamd “Drunk Drivers/Killer Whales" is mijn favoriet. Zeker na het 5 keer live gezien te hebben. Zeker omdat zowel de gelaagde opbouw als dat vals geschreeuw op het einde echt prachtig zijn. En zeker ook omdat ik groot fan ben van nummers waarin men een bak herrie verkoopt maar tegelijk ook een zekere popgevoeligheid aan de dag legt. Niet kapot te krijgen dit.

31. Beirut - Nantes (2007)

‘Een moderne klassieker’, het is een term die altijd voer voor discussie vatbaar is maar in mijn ogen is deze er zonder twijfel een. Misschien mag dat 'modern' zelfs al weggelaten worden. In 2007 luisterde ik nog niet actief naar de radio, maar mijn ouders hadden toch altijd radio 1 opstaan en er was even een periode dat je daar niet ontkwam aan dit nummer en zo heb ik het ook leren kennen. Mijn moeder was hier heel grote fan vind en daarmee had het voor mij direct al zijn aantrekkingskracht verloren. Gelukkig heb ik me daar uiteindelijk over gezet, ik kon gewoon niet negeren hoe goed dit was. En dan ben ik Beirut de waardering gaan geven die hij verdient.

Het was toen een soort geluid dat ik nog niet echt had gehoord en me fascineerde. De muziek is gedecoreerd met trompetten, accordeons en ukelele’s. Dan heb je nog zijn dragende stem die er waanzinnige melodieën uitperst en specifiek in dit nummer vind ik ook dat opzwepend slagwerk niet te versmaden. Het heeft een gracieuze klasse die bij een minder goeie song nogal irritant zou kunnen zijn, maar hier erg goed uitpakt. Binnenkort ga ik voor het eerst naar een optreden samen met mijn moeder wanneer Beirut naar Vorst komt, ik kijk er nu al naar uit!


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://open.spotify.com/user/1118558063/playlist/4PZ5vaZ5m8ZjWOtNmzm4qi?si=u34smvwaQnmWRgy0Br92gw

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van hoi123
Alle vijf fantastisch - erg eens met deze update!

avatar van arcade monkeys
30. Talking Heads - Born Under Punches (The Heat Goes On) (1980)

Naar Beirut (#31) trek ik binnenkort met mijn moeder, naar David Byrne op Gent Jazz ging ik vorige zomer met mijn vader. Talking Heads is zijn favoriete band en het is toen de enige keer geweest dat ik die erg beheerste man volledig los heb zien gaan. Van Talking heb ik van in de wieg hun hits meegekregen, maar dit nummer kende ik heel lang niet. Deze heb ik pas leren kennen toen ik naar hun volledige albums ging luisteren wanneer ik een jaar of 16-17 was (de platen zaten uiteraard in de kast). Remain in Light bleek uiteindelijk een geniaal meesterwerk te zijn en dit is ook echt een magnifieke opener. Het loodst je direct de sfeer van dat album binnen. Dat ketsende, opzwepende ritme, de haast sacrale zang en vooral ook die videogame-solo zijn echt om duimen en vingers van af te likken. Born Under Punches is mijn favoriete Talking Heads nummer, dus groot was mijn vreugde toen Byrne het ook in zijn recente liveshows laat opdraven. De beste live-versie (en een van mijn favoriete live-filmpjes ooit) blijft echter wel die van Rome 1980.

29. Wilco - Impossible Germany (2007)

Nog een nummer dat voor mij een extra dimensie kreeg door het eens live mee te maken. Als rechtgeaarde hippe jongen heb ik een aardige scepsis tegenover gitaarsolo’s, maar toen Wilco deze ten berde bracht in de AB moest ik mijn mening even herzien. Nels Cline sloeg hem daar out of the park. Waarschijnlijk het meest epische dat ik ooit live zag. Minutenlang ging hij door terwijl de lagen kippenvel op mijn lijf steeds dikker werden. Deze is afkomstig van Sky Blue Sky, een album waar ik verder niet zo’n groot fan van ben. Yankee Hotel Foxtrot is met afstand mijn favoriete Wilco plaat doordat er eigenlijk enkel maar excellente en hartroerende songs op staan. Toch heeft "Impossible Germany" nog dat extra beetje pit waardoor het alles op die prachtplaat overtreft. Dit nummer is wonderschoon, subtiel en tegelijk ook enorm badass.

28. Sun Kil Moon - Carry Me, Ohio (2003)

Over hartroerende liedjes gesproken. Voor dit nummer ben ik maar een dik jaar geleden gevallen. Mark Kozelek en Sun Kil Moon kende ik uiteraard al, maar met dit nummer was ik niet zo bekend (ook al is het een van zijn bekendste tracks). Toch is het gelukkig nog mijn pad gekruist en nu is het waarschijnlijk mijn meest gedraaide nummer van het afgelopen jaar. De melancholie en nostalgie die hierin zit, ik word er helemaal week van. Het gitaarspel klinkt betrekkelijk eenvoudig en repetitief, maar is toch enorm fraai. ‘Mooier dan dit kan bijna niet’ zou ik willen zeggen, ware het niet dat er in de 27 liedjes die nog moeten komen, toch enkele voorbeelden zitten.
‘Can’t count to all the lovers I burned through, so why do I still burn for you I cannot say” Erg herkenbaar is het voor mij niet, maar de kwijnende manier waarmee hij dat zingt raakt me elke keer als een hamer.

27. Dinosaur Jr - Kracked (1987)

Verrukkelijk gitaargeweld dat zich zonder problemen kan meten met dat van Wipers. Als het op pure gitaarnummers aan komt is deze dus ook een torenhoge favoriet. Ik ben deftig naar Dinosaur Jr. gaan luisteren toen het weekblad Humo You’re Living All Over Me ooit eens als beste indierock album ooit bestempelde. Het heeft even geduurd vooraleer ik overtuigd was, maar uiteindelijk ben ik toch hun hele oeuvre gaan uitspitten. Die eerste is weliswaar altijd favoriet gebleven. Dit kort, explosief stukje muziek is daar nog eens het hoogtepunt van. Met die smachtende zang van Mascis en de snelheidsmeters die heel ver in het rood staan. Ik heb al enkele keren geprobeerd om zelf een bandje op te richten en als ik denk aan welke muziek ik zou willen maken, dan is het gewoon dit nummer. Alles klopt hieraan en dit is exact de klank die ik zelf zou willen produceren. Beetje zonde dus dat het nummer al geschreven is. Had deze song nooit bestaan zouden mijn trommelvliezen ook heel wat overlast bespaard zijn gebleven. Langs de andere kant was ik dan heel wat extra lichaamsbeweging (in de zin van airgitaar en airdrummen) misgelopen.

26. The Antlers - Two (2009)

No one’s gonna listen and no one understands

Mooier dan dit kan bijna niet. Volgens mij is het woord ‘melancholie’ een van de meest gebruikte in mijn stukjes hier en dat gaat ook dubbel en dik op voor deze track. Enkele dagen geleden zag ik Hospice nog bestempeld worden als het droevigste album ooit (in het kader van de 10-jarige verjaardag van die plaat). Moest een nummer als “Two” nog melancholischer worden (qua tekst & muziek) zou het haast niet meer te beluisteren zijn, nu is het nog net aan de goeie kant waardoor het simpelweg prachtig is. Muzikaal is het een vrij eenvoudig liedje, volgens mij bestaat het uit twee akkoorden, toch krijg je daar al een krop in de keel van. En dan moet Silberman nog beginnen zingen. Hij gooit er de magistrale maar o zo triestige tekst op een stream-of consciousness wijze uit. Dan heb je een kort tussenstukje waarna Silberman gewoon verder gaat. Echte buitenklasse dit, op den duur weet ik niet meer welke superlatieven ik moet boven halen. En om het afsluitend nog eens over live versies te hebben, met de versie van Blogotheque heb ik al moeten janken, laat ik het maar even toegeven.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=eHrhCSdnFw0

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van VladTheImpaler
Two en Impossible Germany

avatar van Rudi S
Talking Heads

avatar van jordidj1
Sun Kil Moon dankzij Masimo dat prachtnummer mogen ontdekken.

avatar van arcade monkeys
25. Bob Dylan - Like a Rolling Stone (1965)

Een klassieker met een grote K. Op bijna alle nummers met een status als deze ben ik wat uitgeluisterd geraakt, maar “Like a Rolling Stone” staat nog steeds erg trots overeind. Ik slaag er niet in om het beu te raken. Er zijn weinig nummers waar al meer over is geschreven, dus ga ik er ook niet al te veel meer aan toe voegen. Dylan is en blijft een held. Zingen kan hij niet, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door zijn teksten en de kracht die van zijn songstructuren afstraalt. Het mag dan cliché zijn, maar “Like a Rolling Stone” blijft voor mij zijn meest kloeke en machtige nummer. Met dat pruttelende orgel en gitaren en de intensiteit die hij in zijn stem legt “How does it fee-ee-eel?”

24. tUnE-yArDs - Bizness (2011)

Bob Dylan kon al niet zingen en nu gaan we nog een stapje verder want dit is pas echt kattenvals geschreeuw. De eerste keer dat ik het hoorde zal me altijd bijblijven want het maakte enorm veel indruk. Het passeerde tijdens het avondeten op radio 1. De rest van het gezin at gewoon door alsof er niets aan de hand was terwijl mijn hoofd even ontplofte en ik haast moest gaan liggen. Ik dacht eerst dat het iets Afrikaans was, maar dat bleek dus niet. Een onweerstaanbaar verslavend nummer is het wel, want deze is lang mijn meest gescrobbelde track op last.fm geweest. Het nummer blijft maar explosiever en zaliger worden naarmate het vordert. Het begin is nog wat rustig, dan komt die bas invallen en in die tweede helft heb je dan die onwaarschijnlijke uithalen. ‘What’s the business yeaah!’ en dan vallen er een hoop saxofoons in en heb je echt een geniale kakafonie. Ik ben binnen het freak folk genre op zoek gegaan naar een nummer dat even vrij en levenslustig klinkt als dit maar ik heb nog niet echt iets gevonden dat hiermee de vergelijking kan weerstaan.

23. The Rolling Stones - Sympathy For The Devil (1968)

Woo Woo

De Stones winnen het hier van de Beatles. Wat de algemene kwaliteit van de bands betreft kan ik echt niet kiezen, maar als het gaat om de het allerbeste nummer van de twee bands dan is de keuze makkelijker. Aan mijn Rolling Stones exploratie ben ik begonnen met de Forty Licks verzamelaar. Daarvan waren het aanvankelijk vooral de eenvoudigere hitjes (Under My Thumb, Paint it Black) die ik erg goed vond. Sympathy for the Devil landde niet direct, ik had er zelf wat schrik van. Nu vind ik dat onbegrijpelijk. Met die djembe’s ben je direct perfect vertrokken en die slonzige bas- en pianopartijen zetten de boel al vlug volledig in lichterlaaie. Om over de solo en de achtergrondzang nog maar te zwijgen. Meer dan een halve eeuw oud intussen, maar het klinkt nog altijd even gepassioneerd. Een monster van een song die er altijd wel in gaat.

Woo Woo

22. dEUS - Roses (1996)

De hoogstgenoteerde Belgische band in mijn lijst en er was echt maar een kandidaat voor die positie. Vanaf ik me een beetje in muziek begon te interesseren was ‘de beste Belgische band allertijden’ een voor de hand liggende keuze. En ik ben nog steeds niet van gedacht veranderd. In a Bar, Under the Sea is ook zonder twijfel de beste Belgische plaat ooit gemaakt. Tegenwoordig lijken de nieuwe Vlaamse bandjes die populair worden vol te zitten met ideale schoonzonen die makkelijk te verteren muziek maken en dan kan ik toch wel wat mijmerend naar dit soort radicale shit (relatief gezien dan toch) zitten luisteren. Want dEUS heeft met dit soort muziek toch maar Vlaanderen veroverd (en nog gebieden daarbuiten ook). Roses heeft geleidelijk aan Instant Street en Hotellounge verdrongen als beste dEUS-nummer . Je hebt soms geen idee wat er aan het gebeuren is als dit nummer voorbij raast. Zo intrigerend en gelaagd. Terwijl het nummer gestaag naar een hoogtepunt toewerkt wordt het onderhuids altijd maar heftiger. Het adjectief ‘intens’ heb ik ook al vaak laten vallen hier en voor de laatste minuut van Roses komt het ook nog eens echt goed van pas. Om dan in de laatste seconden weer volledig uit te doven.

21. The Smiths - I Know It's Over (1986)

Zo’n beetje de soundtrack van mijn studententijd. De eerste twee jaren als student heb ik alles van The Smiths tot op de naad grijsgedraaid en deze is als favoriet blijven boven drijven. Morrissey die zijn sterkste vocale prestatie levert (zeker op het einde haalt hij alles uit de kast), de bas en de gitaar die het nummer subtiel ondersneeuwen, compositorisch is dit nog eens hun sterkste nummer en ja, die tekst uiteraard. Qua tekst is het, ondanks de sterke concurrentie, het Smiths nummer dat de meeste snaren raakt . Met vooral veel dank aan dat “And if you’re so funny…” stukje. Dit zal bij het leeuwendeel van de wereldbevolking ergens wel herkenbaar zijn en daar ben ik zeker geen uitzondering op.

“Love is natural and real, but not for such as you and I, my love”


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://open.spotify.com/user/1118558063/playlist/4PZ5vaZ5m8ZjWOtNmzm4qi?si=kLp8XTF4R4-GmszU514nDg

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.



avatar van Johnny Marr
I Know It's Over

Ik moet het trouwens eens zijn wat betreft de vorige update met de heren Rudi S en VladTheImpaler.

avatar van Rudi S
Johnny Marr schreef:
I Know It's Over



Snik, mijn mooiste liedje ooit.

avatar van Rudi S
Haha, die laatste update, briljant !!!!!!

Zoveel moois, om bittere tranen te wenen

avatar van chevy93
Wanneer een metalijst opgesteld zou worden van dit topic zou I Know It's Over zomaar de nummer 1 kunnen zijn.

avatar van Rudi S
chevy93 schreef:
Wanneer een metalijst opgesteld zou worden van dit topic zou I Know It's Over zomaar de nummer 1 kunnen zijn.


En dan heb ik nog niet eens meegedaan

avatar van chevy93
En moet ik nog aan de beurt komen.

avatar van Co Jackso
Het is genieten met deze lijst! Mooie, rake woorden bij het meesterwerk van The Antlers.

Voor wie het nog niet weet, een unieke avond is op komst: The Antlers: Hospice 10 Year Anniversary Acoustic Shows at De Duif, Amsterdam on 26 Apr 2019.

avatar van arcade monkeys
20. Joni Mitchell - A Case of You (1971)

If you want me, I’ll be in the bar
Vanaf hier is het allemaal perfectie natuurlijk. Dit nummer van Joni Mitchell is daar geen uitzondering op. Het klinkt statig en gewichtig enerzijds, delicaat en subtiel anderzijds. En dromerig boven alles. ‘All good dreamers pass this way someday’ is een lyric uit een ander nummer van dat prachtalbum Blue. De ultieme wegdroomplaat, je stapt een andere wereld binnen als je er naar luistert. “A Case of You” lijkt, net als veel andere nummers van Mitchell, over onafhankelijkheid te gaan. Over de noodzaak om nooit jezelf te verliezen. En ik interpreteer het dan vooral vanuit een feministisch perspectief. Joni zal altijd wel in staat blijven om door de bullshit heen te kijken van al die venten met hun mooie praatjes altijd. En wat er ook gebeurt, zelfs al zou ze echt verliefd worden, still she’d be on her feet. Een boude stelling misschien nu, maar dit is het beste nummer uit de jaren ’70 in mijn opinie, afkomstig van het beste album uit dat decennium.

19. Nirvana - Smells Like Teen Spirit (1991)

Oh jawel. “Aneurysm” vind ik ook een kneitervet Nirvana nummer en ik was aanvankelijk van plan om die in mijn lijst op te nemen. Maar eigenlijk, als puntje bij paaltje komt, is dit toch hun beste en wat is het probleem met af en toe eens een voor de hand liggende keuze te maken. Mijn favoriete überklassieker. Deels is dat om nostalgische redenen. Ik leerde Nirvana kennen toen ik toevallig de Tijdloze 2007 hoorde en een paar maanden later kocht mijn vader me Nevermind. Die ben ik een tijd later nog eens opnieuw moeten gaan kopen omdat hij volledig afgedraaid was. Het schijfje was kapot gewoon kapot gegaan door constant afgespeeld te worden. Dat ben ik later met geen enkele cd meer tegen gekomen. Als ik in 2008 niet naar de Red Hot Chili Peppers luisterde, lag Nevermind op en “Smells Like Teen Spirit” was onbetwist mijn favoriete track (ik was een basic bitch destijds). Mijn onbeholpen pogingen om bij de populaire kliek op school te horen gaf ik ook maar op, die gasten vonden dit soort oude muziek belachelijk, dus echt de moeite om daarbij te horen was het dus ook niet. Het veranderde mijn perceptie van wat ‘cool’ was en vanaf dan was het maar een kleine stap om in te zien dat ‘cool’ er eigenlijk helemaal niet toe doet en dat heeft mijn middelbare schooltijd een stuk draaglijker gemaakt.

Daarnaast blijft dit ook gewoon een enorm kwalitatieve track. Ondanks alle clichés rondom dit nummer staat het voor mij nog steeds als een huis. Het aantal keer dat ik dit gehoord heb moet in de duizenden lopen, toch krijg ik nog steeds een stoot energie als die eerste akkoorden komen en dat blijft doorheen de rest van het nummer alleen maar sterker worden.

18. Pavement - Gold Soundz (1994)

En dan nu terug wat vrolijkheid met een nummer waar ik telkens instant goedgezind van word. “Gold Soundz” is een groot feest om naar te luisteren. Sprankelende zang van Malkmus, een nonchalante en ongedwongen melodie, sterke tekst. Niet verwonderlijk dat ongeveer elke indie-rock band die ik tegenwoordig goed vind als een Pavement rip-off klinkt. Het is echt een door en door geniale band namelijk. Ze hebben de reputatie van een ‘college rock’ band te zijn en dat klopt in mijn geval wel. Ik ben pas serieus naar hen en andere 90’s indie gaan luisteren toen ik aan de universiteit zat. Dat werd nog erger toen ik in het tweede jaar smoorverliefd werd op een meisje die helemaal into Pavement was. Ik heb dan maar (met veel plezier) hun hele oeuvre van kop tot teen doorgespit om indruk te kunnen maken. Het is nooit wat geworden, maar ik krijg toch nog altijd vlinders in mijn buik als ik naar Pavement luister. Daar is de muziek ook perfect voor.
So drunk, in the august sun and you're the kind of girl I like
Because you're empty and I'm empty. And you can never quarantine the past


17. Julien Baker - Go Home (2015)

Mijn Pavement gekte was in de lente van 2015, Julien Baker deed haar intrede in de herfst van dat jaar. Een redelijk donkere periode (en dat had met een stuk meer dan enkel onbeantwoorde liefde te maken). Ik voelde me absoluut niet goed in mijn vel (behoorlijk understatement) en dronk me veel te vaak volledig lazarus. Ik had geen rem meer wat dat betrof. Dan kwam Bakers album Sprained Ankle ineens uit het niets en het raakte me zoals niks anders dat kon op dat moment. Hier was iemand die bijna exact even oud was als ik, prachtige nummers schreef en ook een thematiek bezong die akelig bekend aanvoelde. Baker had het in interviews zonder taboes over haar problemen met mentale gezondheid en drank- (en drugs)misbruik. Een paar maanden voor ze doorbrak zwoer ze alle verdovende middelen af. Daardoor geïnspireerd ben ik een paar maanden geheelonthouder geweest maar het leven van een straight-edger was toch niet voor me weggelegd. De spoken zijn nog niet geheel verdwenen, maar toch heb ik er veel meer controle over dan toen .

Julien Baker is standaard de artiest die ik opleg als het weer wat minder gaat. Het klinkt misschien wat contradictorisch omdat haar muziek soms enorm depressief is, maar voor mij heeft dat net het tegenovergestelde effect. Haar eerste album blijft daarom voor mij magischer dan haar evenzeer fantastische tweede. Alle teksten op dat album raken me als een voorhamer en “Go Home” is de primus inter pares wat dat betreft. Die slepende zang, die uithalen op het einde, het heeft allemaal iets heel sacraal en dan moet dat gepreek op het einde nog komen (iets wat overigens geen afbreuk doet aan het nummer ook al ben ik atheïstisch). De eerste keer dat ik haar zag in de Botanique is praktisch het beste dat ik ooit live heb gezien. Ik wist dat er iets speciaals ging komen, maar toch was het nog steeds zo ver boven verwachting dat ik volledig was weggeblazen. Als live optreden misschien enkel geëvenaard door een rare snuiter met een voorkeur voor Amerikaanse staten die later in de lijst nog wel komt.

16. Yo La Tengo - Cherry Chapstick (2000)

Deze band staat ook heel hoog op mijn lijstje van favoriete optredens ooit. “Cherry Chapstick” is een favoriet geworden door het live te zien. Net als Pavement is Yo La Tengo zowat een archetype van muziek die ik leuk vind. Op verschillende manieren zelfs. Soms maken ze chaotische noise, op andere momenten houden ze het bij sfeervolle folkliedjes. “Cherry Chapstick” is een mooie synthese van alles wat de band zo geweldig maakt. Er zit lekker veel noise in (vooral op het einde waaiert het heerlijk uit), toch heb je ook een lieve melodie die het te samen houdt. Om het af te maken is er de tekst opgedragen aan alle stuntelige en verlegen losers op deze aardbol. Het zijn dit soort krankzinnig goede bands die mij hebben doen besluiten om de 1 per artiest regel in te stellen want anders heb je al gauw 6 of 7 Yo La Tengo nummers bij de bovenste honderd en hoe moet je dat op den duur nog interessant houden. Er zijn zo van die dagen dat ik vind dat #62 uit mijn lijst hier een goed punt heeft:

https://i.imgur.com/KfvYrY6.jpg

avatar van stardust_be
Go Home Dat eerste Julien Baker optreden ga ik ook nooit vergeten.

avatar van GrafGantz
arcade monkeys schreef:
“Smells Like Teen Spirit” was onbetwist mijn favoriete track. Mijn onbeholpen pogingen om bij de populaire kliek op school te horen gaf ik ook maar op, die gasten vonden dit soort oude muziek belachelijk


Ik voel me echt hoogbejaard als ik dit zo lees

avatar van deric raven


Ik ben 2x zo oud als arcade monkeys

avatar van Johnny Marr
Co Jackso schreef:
Het is genieten met deze lijst! Mooie, rake woorden bij het meesterwerk van The Antlers.

Voor wie het nog niet weet, een unieke avond is op komst: The Antlers: Hospice 10 Year Anniversary Acoustic Shows at De Duif, Amsterdam on 26 Apr 2019.

Ik ben aanwezig in Leuven .

avatar van jordidj1
GrafGantz schreef:
(quote)


Ik voel me echt hoogbejaard als ik dit zo lees


Ik luisterde die shit ook veel destijds en hoorde ook gewoon bij de stoere jongens

avatar van GrafGantz
jordidj1 schreef:
(quote)


Ik luisterde die shit ook veel destijds en hoorde ook gewoon bij de stoere jongens


Ik liep op de middelbare school rond met een Jimi Hendrix t-shirt, en een van m'n stoere klasgenoten dacht me belachelijk te maken omdat ik "Bob Marley" op m'n t-shirt had. Ik werd echt alleen maar omgeven door naar gabber luisterende idioten op de HAVO

avatar van arcade monkeys
Johnny Marr schreef:
(quote)

Ik ben aanwezig in Leuven .


Dat treft, ik ook!

avatar van aERodynamIC
GrafGantz schreef:
Ik voel me echt hoogbejaard als ik dit zo lees

Ehm, zelfs jij was een jonkie toen ik hier als 21-jarige helemaal vanuit mijn dak ging

Joni Mitchell in de update

Gast
geplaatst: vandaag om 22:31 uur

geplaatst: vandaag om 22:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.