Zeg dat wel. Lekker hoor cosmic kid.

Prachtige lijst tot nu toe

Zeker weten! Een mooie, gevarieerde lijst. Benieuwd welke parels allemaal nog langs gaan komen.

35. Ryan Adams - Do You Still Love Me? (2017)

Na eerder Michael Jackson opnieuw een artiest die hevig onder vuur ligt. Nog moeilijker dan bij MJ is het moeilijk om hier te oordelen wat er precies gebeurd is en welk moreel oordeel ik hierover wil vellen. Laat ik me dan maar tot de muziek beperken. Met 16 albums in 17 jaar is tijd is Ryan Adams een bijzonder productief baasje. Samen met Wilco behoort hij tot de makers van neo-country. Net zoals Neil Young (die schandelijk genoeg ontbreekt in mijn lijst) in zijn betere dagen weten ze de brug te leggen tussen country en rock. Do You Still Love Me is dan ook countryrock zoals het gespeeld moet worden: een heerlijk intro, vlammend, opzwepend en heerlijk meezingbaar. En wees gerust: R. Kelly ontbreekt in mijn lijst.

34. Golden Earring - Radar Love (1973)

Hallo allemaal, wat fijn dat je er bent. Welkom bij de workshop “Hoe schrijf ik een classic (hard) rock song?”

Allereerst begin je bij de basisingrediënten: je hebt 4 muzikanten nodig die weten wat ze doen, die muzikaal zeer onderlegd zijn. Het helpt als twee van de vier weten hoe ze een lied moeten schrijven en als er 2 potentiële leadzangers zijn. De frontman is zeer belangrijk bij het overbrengen van een classic rock song: deze dient een krachtige stem te bezitten, een sexuele, macho uitstraling te hebben en bovenal bovenop de alfrarots staan.

Het nummer zelf start je met een krachtig intro zodat het publiek weet dat je er bent. Het eerste couplet dient gelijk binnen te knallen en is de opmaat naar het refrein, laat dit maar vroeg volgen. Bouw ook tekstueel herkenbare elementen in, verwijzingen naar auto’s en andere artiesten zijn cliché en werken altijd. Vanzelfsprekend neem je na het refrein weer even gas terug om de energie verder op te bouwen.

De instrumentale break is cruciaal. Deze dient niet te lang en niet te kort zijn en voor verdieping te zorgen. Bouw altijd een drumsolo, een bassolo en/of een gitaarsolo in. Met blazers erbij val je je nooit een buil. Maar nooit teveel he: we zijn niet met bezig met een fucking jammend jazznummer.

De brug is de toegang naar de ontknoping van het nummer. Zorg dat deze herkenbaar blijft, houd de luisteraar geboeid. De finale is de apotheose van je lied. Knal eruit, trek een laatste keer alles uit de kast. Als je al deze elementen goed toepast, heb je wellicht een nummer geschreven wat de wereld over gaat, wat meer dan 500 keer gecoverd wordt en wat ooit gebruikt gaat worden in een campagne van een toekomstige Amerikaanse president.

33. Talk Talk - Living In Another World (1986)

Ik heb lang getwijfeld welk nummer van Talk Talk ik zou opnemen in mijn Top 100. Kies ik voor 1 van de vroegere hits of ga ik voor een onbekende(re) parel van hun meer avant gardistische periode? Eigenlijk is het toch een no-brainer. Er is maar 1 nummer van ze wat beide werelden samenbrengt: Living In Another World, wat een tijdloos nummer is met een jaren 80 geluid. Een jaren 80 nummer met een tijdloos geluid mag ook, wat jullie willen.
De kracht van Living In Another World zit vooral in de drive, de urgentie. Door de zang, de opbouw en onder andere het gebruik van de mondharmonica bezit het een dramatiek waarvan ik me voor kan stellen dat voor sommigen wel eens ‘too much” kan zijn.

32. De Dijk - Niemand In De Stad (1987)

Over urgentie gesproken. Ook al is het niet het hoogst genoteerde nederlandstalige nummer in mijn Top 100 (bij lange na niet zelfs), toch hoef ik niet lang na te denken over mijn favoriete nederlandstalige muziek. Dat is sinds de jaren 90 De Dijk. Hun muzikale mix van (heartland) rock, soul, blues past volledig in mijn straatje. En daarnaast, minstens net zo belangrijk, leeft De Dijk. In de nummers van De Dijk wordt gezweet, er wordt geleden, gedanst, gerouwd, gescheiden, gelachen, gehuild en geneukt. Kortom, het leven in al zijn facetten wordt bezongen waarbij de directe teksten van Huub vd Lubbe het voornaamste wapen zijn. Huub is een minstreel,, een stadsdichter die balanceert op het dunne koord tussen oprechtheid en narcisme. Niemand In De Stad is hun magnum opus. De naam Amsterdam valt nergens en toch weet je dat dit lied, over uiteengevallen vriendschappen, zich alleen maar in de hoofdstad kan afspelen. Zelfs ik, als Rotterdammert, maak een diepe buiging en neem mijn hoed af.

31. Otis Redding - I've Been Loving You Too Long (1965)

Gecoverd door onder andere The Rolling Stones, Aretha Franklin, Ike & Tina Turner en Britney Spears. Als Otis zingt kan je alleen maar stil zijn. Zijn manier van zingen is zó gepassioneerd, zó vol hartenzeer. Een stem als belangrijkste instrument. Daarnaast schreef hij zijn meeste nummers zelf, een bijzonderheid in die tijd. Of Otis de grootste soulzanger is, durf ik niet te beweren. Wel is dit nummer 1 van de grootste uit het genre.

Nog een term die op hem geplakt wordt. Ik vind het lastig bij Ryan Adams. In mijn muziekcollectie staat hij onder de Americana, maar dat komt wellicht omdat ik een ander (stereotyper) beeld van country heb. En bovendien niet genoeg country om binnen dat genre weer te verdelen in subgenres. Singer-Songwriter vind ik hem te veel rock voor en doet te weinig recht aan zijn veelzijdigheid.

Enfin, heerlijk nummer!

30. Split Enz - Message To My Girl (1984)

De perfecte jaren 80 popsong. Dat is ook niet zo raar als je weet dat Message To My Girl is geschreven door Neil Finn, het jongere broertje van Split Enz’ oprichter Tim Finn. Dezelfde Neil maakte zoals bekend later furore met Crowded House en ook daar schudde hij het ene na het andere popliedje uit zijn mouw. Het woord subtiel is bij Message To My Girl wel op zijn plaats. Subtiel is de zang, subtiel zijn de melodielijnen. Een nummer wat smelt in het gehoor. Veel beter dan dit wordt het niet al is het (vanzelfsprekend) niet het hoogst genoteerde nummer uit dat decennium.

29. The War On Drugs - An Ocean In Between The Waves (2014)

Een band voor iedereen die houdt van muziek in de jaren 70 en jaren 80. Voor liefhebbers van Dire Straits en Bruce Springsteen en gelijktijdig voor de generatie Z. Los van de generatie bepaling moge het duidelijk zijn dat ik me in de kwalificaties verder wel herken. Met Red Eyes en Under The Pressure is dit nummer de voornaamste blikvanger van het album “Lost In The Dream”. The War On Drugs verstaat de kunst om geluids tapijten neer te leggen waar Adam Granduciel vervolgens op bijna dezelfde toonhoogte doorheen zingt. Zang en muziek worden als het ware 1. An Ocean In Between The Waves is niet anders. Wel anders is de gitaarintro waarmee hij Mark Knopfler naar de kroon steekt en BAM…...opeens is het nummer afgelopen.

28. Het Goede Doel - Alles geprobeerd (live) (1986)

Emerson, Lake & Palmer? Genesis? Pink Floyd? Wie het intro en outro hoort van de live-versie van Alles Geprobeerd kan niet geloven dat dit Het Goede Doel is. Minutenlang wordt het intro opgerekt naar de uiteindelijke versie van het nummer zoals dat de 25e plaats haalde in de Top 40 in 1986. Hetzelfde geldt voor het outro. Voor zowel intro als outro geldt dat het van internationale allure is. Je zou het bijna jammer vinden dat er tussendoor nog gezongen wordt. Henk Temming is geen wereldzanger (over Henk Westbroek ga ik het helemaal niet hebben, hoeft ook niet want hij zingt niet mee) en toch weet hij het juiste gevoel over te brengen. Dit komt mede door de gevoelige tekst die, wars van waar Het Goede Doel voor stond, zowaar gevrijwaard is van elke poging tot ironie.

27. The Velvet underground - Venus In Furs (1967)

Al uitgevoerd tijdens het debuutoptreden in 1965 op Summit High School en gebaseerd op de novelle Venus In Bont uit 1870 (!). Feitjes die er eigenlijk niet toe doen maar Venus In Furs wel in een iets ander perspectief plaatsen. Het verhaal wat vanaf de eerste donkere tonen verteld wordt is dus ouder, veel ouder dan vermoed mag worden. Venus In Furs combineert alle sterke kanten van The Velvet Undergound: een duistere, ontoegankelijke test, de dito praat zang van Lou Reed, een rustige melodie die gelijktijdig rammelt aan alle kanten en alle kanten uitschiet & het gebruik van niet alledaagse instrumenten zoals een elektrische altviool, een ostrich gitaar, een tamboerijn en een grote trom.

26. PJ Harvey - The Glorious Land (2011)

Een lange tijd was “The Words That Maketh Murder” mijn favoriete nummer van PJ Harvey’s meesterwerk ‘Let England Shake’. Dát nummer is net iets toegankelijker, kent ook iets meer chaos en gekte en bevat een korte en briljante verwijzing naar Eddie Cochran’s Summertime Blues.
The Glorious Land is een nummer waarvoor je de tijd moet nemen. Niet teveel want na 3,5 minuut is het alweer voorbij. Het nummer begint sterk met een herkenbaar en verontrustend bugelgesprek wat gelijk doet denken aan fanfarekorpsen, de geur van de dood en de oorlog is dan al niet ver weg. The Glorious Land verwijst naar militarisme en de gevolgen van de Afghaanse Oorlog, hoewel het elke oorlog in elk tijdperk zou kunnen zijn. De sample van The Police’ “The Bed’s Too Big Without You” is nog knapper gedaan dan de eerder genoemde verwijzing naar Summertime Blues

Dit wist ik niet, leuk weetje. Waar ergens is dit te horen?

PJ Harvey's 'The Glorious Land' sample of The Police's 'The Bed's Too Big Without You' | WhoSampled

Jeetje, ik heb The bed's... tientallen keren beluisterd, en The Glorious Land ook een keer of tien, en het was me nooit opgevallen!



Mooie versie ja. Doet me denken aan een opvallende feitje in de krant van gisteren: https://www.volkskrant.nl/mensen/bassist-van-het-goede-doel-speelt-al-meer-dan-30-jaar-succesvol-in-radio-filharmonisch-orkest-kiezen-kan-ik-echt-niet~bcca10c4/

25. The Boxer Rebellion - Diamonds (2013)

Sommige artiesten hebben de mazzel dat ze een nummer schrijven waarop ineens alles samenvalt: de juiste melodie, het juiste tempo, intro en outro goed verzorgd. Coupletten en refreinen mooi met elkaar in evenwicht, zang in orde. Een nummer wat de artiest naar een next level brengt en toch past het naadloos in het eigen repertoire en de tijdgeest. Zo’n nummer is Diamonds voor The Boxer Rebellion, een band die ik destijds al kende van het eerder verschenen album The Cold Still. Dat album staat vol met sferische poprock liedjes, zeg maar een Coldplay XL. Met Diamonds hebben ze de perfecte popsong van de jaren 10 geschreven. Toch bleef het grote succes hierna uit en lijkt het erop dat Diamonds een toevalstreffer was. Een verdraaid geslaagde, dat dan wel.

24. Frank Boeijen - Hier komt de storm (1987)

Het op 1 na hoogst genoteerde nederlandstalige nummer, het hoogst genoteerde komen we bij het volgende vijftal tegen. Het nummer van eigen bodem ook met de grootste zeggingskracht, althans uit mijn top 100. Als je Frank Boeijen kan verstaan, heeft hij de mooiste stem en dictie die ik in de nederlandse taal gehoord heb. Gelukkig is er met die verstaanbaarheid nu niets mis. Ja, Hier Komt De Storm is wat theatraal en ja, het is ook bombastisch en wat is het gelijktijdig een juweel van een nummer. Tekstueel zit het erg goed in elkaar en muzikaal en qua zang zit er een grote drive in. Het komt over alsof er maar 1 nummer is wat Frank zou schrijven in zijn carrière en dat is deze Hier Komt De Storm. Fenomenaal.

23. Prince - If I Was Your Girlfriend (1987)

Zeker de helft van het meesterlijke ‘Sign O The Times’ kwam in aanmerking voor mijn lijst en waarschijnlijk hadden ze ook nog allemaal in de bovenste helft terecht gekomen. Ik ga voor het meest intrigerende & meest subtiele nummer van dit dubbelalbum. Prince trekt gelijk de aandacht door gebruik te maken van de Wedding Mars als intro. Normaal gesproken heb ik het niet op de falsetto stem van Prince maar hier past het wonderwel. Daarnaast zit het nummer zo knap in elkaar met allerlei kleine en minder kleine tempowisselingen.
If I Was Your Girlfriend koppelt verlangen en dampende erotiek aan de wens van de hoofdrolspeler om ook op spiritueel gebied een intieme relatie te hebben met de vrouw van zijn dromen. Uniek.

22. Bob Dylan - Like a Rolling Stone (1965)

Waarschijnlijk het meest legendarische nummer uit mijn Top 100. Als Elvis de oerknal is van de hedendaagse pop en rockmuziek, dan is Bob Dylan de echo van die oerknal. Bob Dylan daagde het intellect uit, liet horen dat je ook op andere manieren naar de wereld kon kijken dan tot dusver gebeurde in de popmuziek. Hij had de tekstuele vermogens en ook het lef om andere paden te bewandelen,om zich niet te conformeren aan de toenmalige wetten van de muziekindustrie (zoals de muziekindustrie in elk decennium zich wetten heeft toegeëigend en laten we hopen dat er artiesten blijven die zich daaraan onttrekken). Er is geen nummer wat dat beter illustreert dan Like A Rolling Stone dat ook nog eens bruggen slaat tussen de elektrische rock ‘n roll en de akoestische folk, dit tot afgrijzen van alle folkliefhebbers in 1965. Dit alles zou knap waardeloos zijn als het nummer muzikaal niet veel voorstelde en daar schuilt nu juist de kracht. Like A Rolling Stone zit, wellicht ongemerkt, razend knap in elkaar en is geschreven voor het grote publiek. Het refrein is makkelijk te onthouden en goed meezingbaar, de coupletten zitten vol tekstuele uitdagingen en spitsvondigheden en lopen toch soepel. Het intro is uit duizenden herkenbaar, het nummer kan eindeloos doorgaan én, bovenal, Like A Rolling Stone is TIJDLOOS. Luister eerst maar eens naar muziekopnames van voor 1965 (inclusief de door mij zo gewaardeerde Beatles) en dan naar Like A Rolling Stone. De impact is hoorbaar & voelbaar en het is volkomen terecht dat het talloze malen is uitgeroepen tot beste Song Ever en steevast hoog eindigt in allerlei kenners lijstjes, ook anno 2019.

21. Killing Joke - Love Like Blood (1985)

Voor enig muzikaal historisch besef was ik nog veel te jong in 1985. Een nummer was goed of niet. Punt. Zo simpel was het leven en zo simpel zou het eigenlijk altijd moeten zijn. En Love Like Blood was goed, dat vond ik 34 jaar geleden al en dat vind ik dus nog steeds. En toch heb ik pas de afgelopen jaren, met het vergroten van mijn eigen muzikale kennis, ontdekt hoe goed. Er is geen ander nummer wat het kenmerkende geluid van de jaren 80 zo combineert als Love Like Blood: new wave, gothic rock, commerciële Top 40 muziek en het flirt met het disco geluid van de 12” mixes. Dat is al hoorbaar vanaf de allereerste seconde. Een nummer als een goede B-horror. Huiveringwekkend

De Spotify lijst is weer up to-date:

Geweldig filmpje van Het Goede Doel ook...weergaloos!!!

20. Let's Eat Grandma - Donnie Darko (2018)

PATS. Het meest recente nummer uit mijn lijst en gelijk op nummer 20. Ik heb de vergelijking eerder van stal gehaald en ik doe het nu opnieuw: Donnie Darko is de Paranoid Android van de jaren 10 en de Bohemian Rhapsody van de elektronische zuchtmeisjes-pop. Dat maakt hem niet minder briljant. In meer dan 10 minuten tovert Let’s Eat Grandma ons een heerlijk afwissende luistertrip voor. Dat doen ze daarnaastuiterst creatief: er zit geen echt refrein en toch keert het eerste couplet meerdere keren terug zodat de 10 minuten voorbij vliegt en het herkenbaar blijft klinken. Eerder schreef ik al dat in het Spotify tijdperk artiesten zo snel mogelijk tot de punchline willen komen en dat de angst is dat dit ten koste gaat van de complexiteit. Let’s Eat Grandma doet dus beiden: de punchline zit al in de eerste twee regels en daarna volgt een hallucinerende luistertrip. Zolang er artiesten zijn van dit kaliber hoeven we niet te wanhopen voor het verdwijnen van lange nummers en evenmin voor het verdwijnen van het album format.

19. Tame Impala - Let It Happen (2015)

We blijven in de jaren 10 en ook voor dit nummer hoop ik dat het ooit in de top 10 van de Top 2000 opduikt. Het zou van mij nu al mogen, ook al doe ik dan 9 andere nummers tekort. Let It Happen combineert indierock met volbloed disco, elektronica en zelfs een heel klein snufje folk. Dat laatste is nauwelijks hoorbaar zoals in de allerlekkerste gerechten diverse verfijnde ingrediënten niet te onderscheiden zijn. Haal er echter 1 weg en je weet gelijk dat er iets mist. Natuurlijk is de eerste helft van de song al erg lekker, het tweede gedeelte is echter het absolute hoogtepunt en 1 van de knapst gemusiceerd stukken van de laatst 10 jaar. Klinkend als een gekraste compact disc jamt Kevin Parker er op los. Een psychedelische luistertrip in de jaren 10, het kan allemaal.

18. Eefje de Visser - Ongeveer (2013)

Wie vijf jaar geleden had gezegd dat “Ongeveer” het hoogst genoteerde nederlandstalige nummer zou zijn in mijn Top 100, had ik voor gek verklaard. Niet dat ik het toen slecht vond maar op 18 in mijn Top 100? Je kan ook overdrijven. Eefje doet echter iets unieks in de nederlandse taal. Het lijkt erop dat zij muziek boven tekst laat gaan terwijl het bij het gros van onze landgenoten het vaak andersom lijkt te zijn. En terwijl het gros van haar en onze medeburgers muzikaal in de veilige pop, rock & folk blijft hangen als het de eigen taal aangaat, begeeft Eefje de Visser zich op een totaal ander vlak: dance en dreampop. Haar dromerige teksten en feilloze timing passen daar goed bij. Pure poëzie en onderstaande tekst had prima door Blof geschreven kunnen zijn (en dat mag als een compliment worden opgevat aan zowel Blof als Eefje):

het is ongeveer de avond
maakt niet veel uit
alles is hetzelfde
en we zijn verschillend
doet er niet toe en je tekent ons grijs

17. Nick Cave & The Bad Seeds - Into My Arms (1996)

Nog zo’n artiest die met meerdere nummers vertegenwoordigd had kunnen zijn. De helft van “Push The Sky Away”, “Distant Sky”, “I Need You”, “Fifteen Feet Of Pure White “Red Right Hand” waren enkele andere kanshebbers voor mijn lijst. Into My Arms klinkt echter net iets anders dan veel ander werk van Nick Cave. Het draagt onmiskenbaar zijn handtekening; er zit donkerte in, zijn stem blijft boeien en het nummer pakt je beet om je niet meer los te laten. Echter, in Into My Arms zit hoop en troost. Nick Cave doet de titel van dit lied eer aan. Into My Arms omhelst je en de behoefte om eens lekker uit te huilen op de schouders van Nick Cave is onweerstaanbaar.

16. The Waterboys - This Is The Sea (1985)

Een band wiens muziek een unieke plaats inneemt in de folk rock en dan vooral door de intensiteit waarmee gespeeld en gezongen wordt. This Is The Sea was The Waterboys’ poging om de wereld te veroveren. Een poging waar ze, gemeten naar hitparade succes, deels in geslaagd zijn. In artistiek opzicht is dit 1 van de grote albums uit de jaren 80. This Is The Sea is het slotnummer van het gelijknamige album en hierin worden alle voorgaande nummers aan elkaar geweven t/m de openingstrack Don’Bang The Drum. Aan grote thema’s geen gebrek bij deze jongens: spiritualiteit, romantische liefde en engelse politiek worden gecombineerd waarbij dit nummer symbool staat voor constante vernieuwing en regeneratie. Een wonder dat This Is The Sea deze pretenties volledig waarmaakt. Een parel van een lied en 1 van de sterkste album afsluiters die ik ken.

Into my arms, ook een van mijn favoriete liedjes van Nick, zoooooo mooi.